II SA/Rz 856/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SNSA Stanisław Śliwa Sędziowie WSA Piotr Godlewski /spr./ WSA Maciej Kobak Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 listopada 2019 r. sprawy ze skargi M. P. na decyzję Wojewody z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę -skargę oddala- II SA/Rz 856/19 U z a s a d n i e n i e Przedmiotem skargi M.F. – P. jest decyzja Wojewody P. z [...] maja 2019 r. nr [...] dotycząca odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Jak wynika z jej uzasadnienia i akt administracyjnych sprawy, wnioskiem z 16 sierpnia 2018 r. M.P. - F. wystąpiła do Starosty P. o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę dla inwestycji pn. "Stacja gazu płynnego na terenie myjni samochodowej z urządzeniami budowlanymi" na terenie działek nr 568/4 i 568/6 położonych w miejscowości Z., gm. Z. Po uprzednim uchyleniu decyzją Wojewody P. z [...] grudnia 2018 r. nr [...] odmownej decyzji Starosty P. z dnia [...] października 2018 r. nr [...] i ponownym rozpatrzeniu sprawy, Starosta P. decyzją z [...] marca 2019 r. nr [...] – wydaną na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2018 r., poz. 1202 ze zm., dalej: u.P.b.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm., dalej: K.p.a.) - odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę wnioskowanego zamierzenia. W uzasadnieniu Starosta wskazał, że przeprowadzona w toku postępowania analiza zakresu obszaru oddziaływania obiektu stacji gazu płynnego na sąsiednie działki wykazała, że usytuowanie projektowanego obiektu w odległości 10 m od granicy z działką nr 568/3 oraz 10 m od krawędzi drogi powiatowej nr 614 jest zgodne z § 124 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje gazów płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie (Dz. U. z 2014 r., poz. 1853 ze zm.), niemniej jednak narusza uzasadnione interesy osób trzecich o jakich mowa w art. 5 ust. 1 pkt 9 u.P.b. Planowana lokalizacja stacji gazu płynnego uniemożliwi w przyszłości lokalizację na działce nr 568/3 budynku użyteczności publicznej lub budynku mieszkalnego jednorodzinnego z oknami lub drzwiami zwróconymi w stronę granicy z uwzględnieniem odległości określonych w § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1422 ze zm.). Starosta wskazał również, że w toku prowadzonego postępowania swój sprzeciw wobec realizacji stacji gazu płynnego zgłosili właściciele nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania projektowanej inwestycji, tj. działek nr 568/2 i 326. W odwołaniu od powyższej decyzji wnioskodawczyni zarzuciła organowi I instancji naruszenie art. 35 ust. 3 u.P.b. poprzez odmowę zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę pomimo spełnienia przesłanek zawartych w tym przepisie, naruszenie art. 7 w zw. z art. 80 K.p.a. poprzez dowolne i arbitralne ustalenie stanu faktycznego i odmowę zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę w sytuacji, gdy organ powinien badać możliwość zaprojektowania budynku na działce nr 568/3 w dacie rozpatrzenia wniosku właściciela tej działki o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę, a nie na chwilę obecną, gdy działka ta jest niezabudowana, a jej właściciel M.S. nie posiada pozwolenia na budowę. Odwołująca podniosła także wydanie decyzji sprzecznej z zalegającym w aktach sprawy materiałem dowodowym oraz naruszenie art. 6 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2018 r., poz. 1945 ze zm., dalej: u.p.z.p.) w zw. z art. 140 i art. 251 Kodeksu cywilnego poprzez ich niezastosowanie i nieuwzględnienie faktu, że o naruszeniu interesu osób trzecich można mówić jedynie wtedy, gdy zostały naruszone w tym względzie konkretne przepisy. Wojewoda P. po rozpatrzeniu odwołania, wskazaną na wstępie decyzją z 29 maja 2019 r. - działając na podstawie art. 138 § 1 K.p.a. oraz art. 35 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 9 u.P.b. - utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, podzielając w całości stanowisko, że przedłożony przez inwestora projekt budowlany nie spełnia warunku określonego w art. 35 ust. 1 pkt 2 u.P.b. formułującego obowiązek sprawdzenia przez organ przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno – budowlanymi. Podkreślił, że przepis ten należy interpretować systemowo, przy uwzględnieniu nie tylko unormowań techniczno – budowlanych, ale także przepisów powszechnie obowiązujących. Proponowane przez inwestora usytuowanie zbiorników gazu płynnego narusza art. 5 ust. 1 pkt 9 u.P.b. statuującego zasadę równej ochrony prawa własności, wymagającą by każdy właściciel nieruchomości w procesie inwestycyjnym w miarę możliwości miał takie same prawa. Pojęcie uzasadnionych interesów osób trzecich o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 9 u.P.b. powinno być zatem interpretowane w oparciu o przesłanki obiektywne, a więc w oparciu o zgodność z przepisami, w tym techniczno - budowlanymi i z normami obowiązującymi w budownictwie. W sytuacji gdy postępowanie prowadzone w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę wykaże sprzeczność z powyższymi wymogami, spowodowane w wyniku realizacji inwestycji dolegliwości dla otoczenia mogą zostać zakwalifikowane jako naruszające uzasadnione interesy osób trzecich. Wojewoda wskazał, że w chwili obecnej działka nr 568/3 jest niezabudowana. W przypadku zrealizowania inwestycji w skład której wejdą m. in. dwa zbiorniki naziemne gazu o pojemności 4,8 m³ każdy, właściciel działki sąsiadującej z terenem inwestycji byłby zobligowany w przypadku jej zabudowy do zachowania odległości określonych w § 124 ust. 1 rozporządzenia z dnia 21 listopada 2005 r. Zaproponowana zatem lokalizacja zbiorników gazu płynnego w odległości 10 m od granicy z działką nr 568/3 spowoduje ograniczenie w sposobie jej zagospodarowania, biorąc pod uwagę uprawnienia wynikające z decyzji o ustaleniu warunków zabudowy wydanej dla tej działki czy też odległości dotyczące lokalizowania budynków przewidziane w § 12 ust. 1 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. Na skutek zrealizowania inwestycji, w przypadku zamiaru zabudowania działki nr 568/3 budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym i konieczności zachowania odległości 30 m pomiędzy zbiornikami gazu płynnego a budynkiem wynikającej z § 124 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia z 21 listopada 2005 r., większa część działki nr 568/3 zostałaby wyłączona z zabudowy. Co więcej, realizacja spornych zbiorników w odległości 10 m od granicy działki nr 568/3 wyłączyłaby możliwość jej zabudowy budynkiem handlowo – usługowym (pomimo decyzji o ustaleniu warunków zabudowy) z uwagi na konieczność zachowania odległości 60 m - § 124 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia z 21 listopada 2005 r.). Wg Wojewody, w okolicznościach rozpatrywanej sprawy unormowane w art. 4 u.P.b. prawo do zabudowy powinno być interpretowane w powiązaniu z treścią art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., stanowiącego, że każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich. W związku z powyższym, w rozpatrywanej sprawie nie było podstaw do wezwania inwestora do uzupełnienia projektu budowlanego w trybie art. 35 ust. 3 u.P.b., bowiem ze względu na gabaryty działki objętej inwestycją oraz usytuowanie działek sąsiednich brak było możliwości doprowadzenia projektu budowlanego do zgodności z § 124 ust. 1 rozporządzenia z dnia 21 listopada 2005 r. w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 9 u.P.b. Chybione okazały się także zarzuty odwołania dotyczące naruszenia przez organ I instancji przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. Skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie M.P. - F. (działająca przez pełnomocnika – radcę prawnego) zaskarżyła w całości decyzję Wojewody z [...] maja 2019 r., zarzucając: 1. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 7, art. 8, art. 77 i art. 80 w zw. z art. 140 K.p.a. poprzez nierozpatrzenie całości zebranego w sprawie materiału dowodowego, a przez to przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów polegającej na dokonaniu przez organ administracyjny oceny sprzecznej ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym i nieuwzględnienie faktu, iż wszelkie warunki określone w § 124 ust. 1 pkt 3 i 4 rozporządzenia Ministra Gospodarki z 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych (...) zostały spełnione, a budynek usytuowany jest w odległościach większych niż przepisowe, wobec czego nie ma przeciwskazań do zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, w szczególności gdy na chwilę obecną działka nr 568/3 jest niezabudowana, a jej właściciel nie dysponuje pozwoleniem na budowę, b) art. 7 i 80 K.p.a. poprzez naruszenie prawa skarżącej do rozporządzania rzeczą ze względu na uznanie przez organ administracyjny, że lokalizacja inwestycji uniemożliwi budowę na sąsiedniej działce nr 568/3 budynku mieszkalnego jednorodzinnego z oknami lub drzwiami lub też innego budynku, podczas gdy ochrona interesów sąsiadów nie może uniemożliwiać inwestorowi realizację zamierzenia budowlanego, gdy jest ono zgodne z przepisami, c) art. 10 § 1 w zw. z art. 79a § 1 K.p.a. poprzez uchybienie obowiązkowi zapewnienia stronie czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów, pomimo tego, iż nie wystąpiły przesłanki wskazane w art. 10 § 2 K.p.a., które stanowią katalog zamknięty przesłanek umożliwiających organowi administracyjnemu odstąpienie od zasady czynnego udziału strony w postępowaniu; 2. naruszenie przepisów prawa materialnego: a) art. 35 ust. 1 pkt 2 u.P.b. poprzez przyjęcie, że w realiach przedmiotowej sprawy zatwierdzony projekt budowlany jest niezgodny z przepisami określającymi warunki techniczno – budowlane, b) art. 5 ust. 1 pkt 9 u.P.b. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu przez organ administracyjny, że postępowanie w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę wykazało sprzeczność z wymogami o których mowa w art. 35 ust. 1 pkt 2 u.P.b., podczas gdy uzyskano wszelkie wymagane prawem dokumenty, a więc sam charakter inwestycji i jej uciążliwość dla sąsiadów nie może uniemożliwić inwestorowi realizacji zamierzenia budowlanego, c) § 124 ust. 1 pkt 2 poprzez jego błędną wykładnię i uznanie przez organ administracyjny, że przepis ten dotyczy również budynków mogących powstać w przyszłości, podczas gdy przepis wyraźnie mówi o odległości od budynków już istniejących, co oznacza, że przesłanka zachowania minimalnej odległości wskazana w niniejszym przepisie została przez odwołującego spełniona. W konsekwencji skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organu II i I instancji oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania wg norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi wskazała m. in., że ochrona interesów o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 9 u.P.b. nie może sięgać tak daleko, by uniemożliwiać inwestorowi realizację zamierzenia budowlanego, gdy jest ono zgodne z przepisami. Projekt budowlany wbrew twierdzeniom organu nie narusza tego przepisu. Działka nr 568/3 jest niezabudowana i na chwilę obecną nie można stwierdzić, jakie zamiary inwestycyjne ma wobec niej jej właściciel, tym bardziej, że ostatnia decyzja o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji pn. "Budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego, budynku gospodarczego oraz zjazdu z drogi publicznej na terenie działki nr 568/3 obr. Z. została wydana [...] lipca 2014 r. Odległości wskazane w § 124 ust. 1 w/w rozporządzenia są zachowane. Nie ma również przeciwskazań, aby właściciel działki nr 568/3 zabudował działkę zgodnie z ustalonymi warunkami zabudowy, dopasowując się z potencjalnie przyszłym zamierzeniem budowlanym do warunków zabudowy na działce skarżącej. Ponadto skarżąca podkreśliła, że decyzją z [...] marca 2018 r. uzgodniony został pozytywnie projekt decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji stanowiącej przedmiot niniejszej sprawy. Za zgodnością inwestycji z przepisami prawa świadczy również dokument zalegający w aktach sprawy (stanowiący część projektu budowlanego) pn. informacja o obszarze oddziaływania obiektu, w którym to projektant szczegółowo opisuje oddziaływanie w zakresie odległości od granic i obiektów. Z dokumentacji tej wynika, że projektowany obiekt jest usytuowany w odległościach większych niż wynikające z rozporządzenia z dnia 21 listopada 2005 r., stąd brak jest ograniczeń w zabudowie działek sąsiednich. Spełniony został także warunek odległości magazynów butli z gazem płynnym o masie do 1350 kg oraz odmierzaczy tego gazu na stanowisku tankowania pojazdów, gdyż wskazane obiekty nie znajdują się w mniejszych odległościach niż określone w § 124 ust. 1 pkt 3 i 4 ww. rozporządzenia. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie z przyczyn podniesionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2107 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jej zakres wyznacza art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej: P.p.s.a.), wg którego sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Stosownie do art. 145 P.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia (jeżeli dotknięte są naruszeniem prawa materialnego które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania bądź innym naruszeniem przepisów postępowania jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy), do stwierdzenia ich nieważności lub ich wydania z naruszeniem prawa (jeżeli zachodzą przyczyny określone w K.p.a. lub innych przepisach). Przedmiotem skargi M.P.- F. jest decyzja Wojewody P. z [...] maja 2019 r., utrzymująca w mocy decyzję Starosty P. z [...] marca 2019 r. o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia skarżącej pozwolenia na budowę stacji gazu płynnego z urządzeniami budowlanymi na terenie działek nr 568/4 i 568/6 w miejscowości Z. U podstaw tych rozstrzygnięć znalazło się stwierdzenie, że planowana inwestycja, mimo że spełnia wymogi usytuowania przewidziane w § 124 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje gazów płynnych (...), narusza jednak interesy osób trzecich o jakich mowa w art. 5 ust. 1 pkt 9 u.P.b., gdyż w przyszłości uniemożliwi zabudowę sąsiedniej działki nr 568/3. Rozpoznając sprawę w świetle wskazanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 35 ust. 1 u.P.b., przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno - budowlanej sprawdza m.in. zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska (...) – pkt 1 oraz zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi – pkt 2. W razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, organ administracji architektoniczno - budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę (ust. 3); w razie jednak spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (ust. 4). W ocenie Sądu, analiza akt sprawy potwierdza, że orzekające w niej organy dokonały prawidłowych ustaleń skutkujących uznaniem braku możliwości wydania skarżącej wnioskowanego pozwolenia na budowę. Wynikający z art. 35 ust. 1 pkt 2 u.P.b. wymóg zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi należy rozpatrywać w ścisłym związku z regulacją art. 5 ust. 1 u.P.b., stosownie od której obiekt budowlany jako całość oraz jego poszczególne części, wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając m.in. poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich (pkt 9). Podkreślenia wymaga, że skoro przepis ten mówi o interesach "uzasadnionych", oznacza to, że ochrona osób trzecich nie może mieć absolutnego pierwszeństwa przed wynikającym z art. 4 u.P.b. prawem zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli inwestor wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Organ architektoniczno - budowlany rozpatrując wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego nie ma więc obowiązku badać wszelkich utrudnień, jakie w korzystaniu z nieruchomości sąsiednich może powodować planowana inwestycja. Chodzi bowiem jedynie o takie utrudnienia, które mogą dotyczyć naruszeń interesów prawnych (w szczególności w zakresie zabudowy nieruchomości), a nie interesów faktycznych innych osób. Wobec tego uzasadnione interesy osób trzecich należy oceniać w sposób obiektywny, kierując się przede wszystkim normami regulującymi proces inwestycyjny (przepisy prawa budowlanego oraz warunków i norm technicznych), z wyłączeniem w szczególności oceny dopuszczalności realizacji określonej inwestycji, gdyż ten aspekt należy do zakresu decyzji o warunkach zabudowy, która na mocy art. 64 ust. 1 w zw. z art. 55 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2018 r., poz. 1945 ze zm.) wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę (taka decyzja - nr [...] - na zamierzenie inwestycyjne polegające na budowie stacji gazu płynnego na terenie myjni samochodowej na działce nr 568/4 w Z. została dla skarżącej wydana przez Wójta Gminy Z. z [...] kwietnia 2018 r. i jest ona ostateczna). Niezależnie od odnoszących się do prawa zabudowy nieruchomości ograniczeń związanych z wykonywaniem prawa własności wynikających bezpośrednio z przepisów prawa administracyjnego (w tym przede wszystkim u.P.b. i aktów wykonawczych), istotne znaczenie w tym względzie należy także przypisać wymogom wynikającym z regulacji konstytucyjnych i cywilnoprawnych; zgodnie z art. 64 ust. 2 Konstytucji RP, własność podlega równej dla wszystkich ochronie prawnej (w myśl ust. 3, własność może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w zakresie, w jakim nie narusza ona istoty prawa własności), stosownie natomiast do art. 140 Kodeksu cywilnego, właściciel może z wyłączeniem innych osób - w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego - korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa. O naruszeniu interesu osób trzecich można więc mówić wtedy, gdy zostały naruszone w tym względzie konkretne przepisy, w tym także uregulowania prawa konstytucyjnego, prawa cywilnego a w głównej mierze tzw. prawa sąsiedzkiego (por. wyrok NSA z 24 czerwca 2010 r. II OSK 960/09 - LEX nr 649107). Stosownie do art. 7 ust. 1 u.P.b., do przepisów techniczno - budowlanych zalicza się warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane i ich usytuowanie (pkt 1) oraz warunki techniczne użytkowania obiektów budowlanych (pkt 2). Zgodnie z ust. 2 tego artykułu, warunki o których mowa w ust. 1 pkt 1, określą w drodze rozporządzenia minister właściwy do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa dla budynków oraz związanych z nimi urządzeń (pkt 1) oraz właściwi ministrowie, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa, dla obiektów budowlanych niewymienionych w pkt 1 (pkt 2). Z uwagi na rodzaj zamierzonej inwestycji, w sprawie miały zastosowanie regulacje wydanego na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 2 u.P.b. rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie. Wg § 124 ust. 1 pkt 2, 3 i 4 tego rozporządzenia, magazyny butli z gazem płynnym o masie do 1350 kg, odmierzacze tego gazu na stanowisku tankowania pojazdów samochodowych oraz zbiorniki gazu płynnego powinny być usytuowane w odległości nie mniejszej niż: 10 m - od miejsc postojowych dla pojazdów samochodowych oraz od granicy działki lub krawędzi jezdni jeżeli przepisy o drogach publicznych nie stanowią inaczej, 30 m - od budynków mieszkalnych jednorodzinnych oraz 60 m - od obiektów użyteczności publicznej oraz budynków mieszkalnych wielorodzinnych i zamieszkania zbiorowego; odległości te w odniesieniu do zbiorników naziemnych mierzy się od płaszcza zbiornika (ust. 3), przy czym w okolicznościach sprawy nie zachodzi żaden z warunków o jakich mowa w ust. 2 tego paragrafu, w przypadku spełnienia których odległości te mogą być zmniejszone o połowę. W okolicznościach sprawy, jakkolwiek proponowane przez inwestora usytuowanie zbiorników gazu płynnego spełnia powyższe wymagania, to ich realizacja na skutek konieczności zachowania wskazanych odległości w praktyce uczyni całkowicie niemożliwą zabudowę działki sąsiedniej nr 568/3 i to bez względu na ewentualny charakter tej zabudowy. O tym, że działka ta może być wykorzystana pod zabudowę i to różnorodną, świadczą poczynione przez organy administracji ustalenia o wydanych dla niej decyzjach o warunkach zabudowy na zamierzenia obejmujące m.in. budowę budynku garażowo – magazynowego, budowę budynku handlowo – usługowego wraz z budynkiem garażowo – magazynowym oraz budowę budynku mieszkalnego i gospodarczego. Przyjmując najbardziej "korzystny" z punktu widzenia inwestora wariant potencjalnej zabudowy działki nr 568/3 budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym i konieczność zachowania odległości 30 m od planowanych obecnie przez skarżącą na działce nr 568/4 zbiorników gazu płynnego, skutkowałoby to wyłączeniem zdecydowanej większości powierzchni działki nr 568/3 z możliwości zabudowy. Zwizualizowany na kopii mapy zasadniczej zawartej w projekcie budowlanym obszar oddziaływania inwestycji skarżącej mierzony od zbiorników gazu płynnego wskazuje, że pozostająca poza nim część działki nr 568/4 – z uwagi na jej powierzchnię i kształt oraz wymogi przewidziane § 12 ust. 1 rozporządzenia MI z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (przewidujące jako zasadę sytuowanie budynku na działce budowlanej w odległości nie mniejszej 4 lub 3 m od jej granicy w zależności od tego, czy dotyczy to budynku zwróconego ścianą z oknami lub drzwiami w stronę tej granicy czy też budynku zwróconego ścianą bez okien i drzwi w stronę tej granicy) - nie pozwalałby już na usytuowanie na niej budynku mieszkalnego jednorodzinnego. Tym bardziej obszar oddziaływania inwestycji odnoszony do odległości 60 m - obejmując w całości działkę nr 568/3 – eliminowałby ją z zabudowy obiektem użyteczności publicznej. W opisanej sytuacji prawidłowo uznały orzekające w sprawie organy, że spowodowany realizacją inwestycji skarżącej skutek w postaci braku możliwości zabudowy działki sąsiedniej nr 568/3 naruszałby występujące w obszarze oddziaływania planowanego obiektu uzasadnione interesy osób trzecich, o jakich mowa w art. 5 ust. 1 pkt 9 u.P.b. Sąd w pełni podziela pogląd, że jakkolwiek chroniony tą regulacją interes osób trzecich co do zasady nie może naruszać wynikającego z art. 4 u.P.b. prawa inwestora do zabudowy nieruchomości gruntowej jeżeli wykaże on prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami, to jednocześnie ten ostatni przepis w równiej mierze odnosi się również do właściciela nieruchomości sąsiadującej z terenem inwestycji, statuując zasadę równej ochrony prawa własności, wymagającą, aby każdy właściciel nieruchomości w procesie inwestycyjnym posiadał w miarę możliwości takie same prawa. Prawo zabudowy nieruchomości zostało uzależnione przez ustawodawcę od jego zgodności z przepisami prawa, doznając ograniczeń m.in. ze względu na ochronę prawa do zabudowy przysługującego właścicielom nieruchomości sąsiednich, polegającą na nieutrudnianiu im takich samych działań w stosownie wybranym przez nich czasie. Ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich wskazana w art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy - Prawo budowlane to ochrona przed ograniczeniem możliwości zabudowy działki sąsiedniej w sposób wykraczający poza możliwości wynikające z projektowanej zabudowy (wyrok NSA z 5 kwietnia 2019 r. II OSK 1278/17 - LEX nr 2657376). Inwestor, który zabuduje pierwszy swoją działkę, nie ma tylko z tego tytułu dodatkowych, większych uprawnień aniżeli ci, którzy uczynią to później na działkach sąsiednich (por. m.in. wyrok: NSA z 15 marca 2006 r. II OSK 634/05, LEX nr 198327, WSA w Gdańsku z 5 kwietnia 2018 r. II SA/Gd 92/18 - LEX nr 2475316, WSA w Krakowie z 28 września 2017 r. II SA/Kr 1099/16 - LEX nr 2408874). Przyjęcie przeciwnego stanowiska prezentowanego przez stronę skarżącą – odnoszącą prawo do realizacji zamierzonej inwestycji do aktualnego stanu działki nr 568/3 - prowadziłoby do niedozwolonego prawem nierównego traktowania właścicieli nieruchomości sąsiednich i dopuszczenia do sytuacji, w której to pierwsza zrealizowana zabudowa a nie przepisy prawa determinowałyby możliwość oraz sposób zagospodarowania terenów sąsiednich (w niniejszej sprawie w istocie eliminując całkowicie możliwość zabudowy działki nr 568/3 oraz co najmniej znacząco ograniczając taką możliwość względem działek nr 326 i 568/2, których właściciele w toku postępowania wnieśli stosowne zastrzeżenia). Podsumowując, w rozpoznawanej sprawie – poprzez realizację planowanej zabudowy – interes osób trzecich niewątpliwie zostałby naruszony, co w pełni uzasadniało odmowę zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Wzgląd na położenie (u zbiegu dwóch dróg), powierzchnię i stan częściowego zagospodarowania działki skarżącej (myjnia samochodowa) uniemożliwiał przy tym uznanie, że możliwe jest usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości i doprowadzenie przedłożonej dokumentacji budowlanej do stanu pozwalającego na wydanie pozwolenia na budowę. Organy w odniesieniu do przepisów wskazanych jako podstawa prawna wydanych decyzji, w oparciu o zebrany materiał dowodowy (odpowiadający wymogom art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a.) szczegółowo uzasadniły swoje stanowisko, a Sąd działając z urzędu – w tym nie podzielając podniesionych w skardze zarzutów - nie stwierdził naruszeń prawa materialnego ani procesowego w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji z obrotu prawnego (opisane powyżej okoliczności wykluczają w szczególności uznanie za naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy uchybienie przez organ I instancji wymogom informacyjnym wynikającym z art. 10 § 1 w zw. z art. 79a § 1 K.p.a.). W tej sytuacji Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił wniesioną skargę jako bezzasadną.