II SA/Rz 86/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Zaborniak po rozpoznaniu w dniu 27 marca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. G. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2013 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia do wykonania obowiązku na skutek wniosku W. G. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia - p o s t a n a w i a - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. II SA/Rz 86/14 U Z A S A D N I E N I E Przedmiotem skargi W. G. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie jest postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (zwany dalej WINB) z dnia [...] listopada 2013 r., nr [...]. Zaskarżonym rozstrzygnięciem utrzymano w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2013 r., nr [...] o nałożeniu na W. G. grzywny w wysokości 3000 zł + koszty egzekucyjne w wysokości 68 zł, w celu przymuszenia do wykonania obowiązku polegającego na rozbiórce tymczasowego obiektu budowlanego pełniącego funkcję "gołębnika" o wymiarach 13,80 x 1,85 m, zlokalizowanego na działce nr ewid. 470 w S., przy ul. S. [...], wynikającego z decyzji WINB z dnia [...] lipca 2012 r., nr [...]. W skardze W. G. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, do czasu rozpoznania skargi, nie podając okoliczności uzasadniających złożony wniosek. WINB po rozpatrzeniu tego wniosku postanowieniem z dnia [...] stycznia 2014 r., nr [...] - odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu organ stwierdził, że nie zachodzą okoliczności, które wskazywałyby na prawdopodobieństwo wystąpienia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków wywołanych wykonaniem postanowienia. Nadto zwrócił uwagę, że w skardze strona nie wskazała przesłanek uzasadniających wniosek. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje; Zgodnie z art. 61 _@KON@_§ 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; zwanej dalej jako P.p.s.a.), w razie wniesienia skargi _@POCZ@__@KON@_na decyzję lub postanowienie - organ, który wydał decyzję lub postanowienie, może wstrzymać, z urzędu lub na wniosek skarżącego, ich wykonanie w całości lub w części, chyba że zachodzą przesłanki, od których w postępowaniu administracyjnym uzależnione jest nadanie decyzji lub postanowieniu rygoru natychmiastowej wykonalności albo, gdy ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z treści art. 61 § 3 P.p.s.a. wynika, że po przekazaniu sądowi skargi Sąd na wniosek skarżącego może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności (w całości lub w części), jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Co istotne odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego jest zatem we wskazanych sytuacjach szczególną, a jednocześnie przejściową formą zabezpieczenia ważnych interesów strony. O trudnych do odwrócenia skutkach decyzji mówić można w odniesieniu do takich prawnych lub faktycznych następstw decyzji, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (zob. postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 3 sierpnia 2006 r., sygn. akt II SA/Bk 352/2006, Lex Polonica nr 1241556). Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przy czym uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Samo zaś złożenie wniosku bez podania przez skarżącego uzasadnienia, nie może stanowić samodzielnej przesłanki do jego orzeczenia. W sytuacji, gdy skarżący nie wskazał we wniosku, ani na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, ani tych przesłanek w ogóle nie uzasadnia, to obowiązkiem sądu nie jest poszukiwanie tych okoliczności (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 lutego 2009 r., sygn. akt II FZ 39/09). Należy zwrócić uwagę, że twierdzenia podnoszone we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu powinny zostać uprawdopodobnione przykładowo dokumentami źródłowymi. Uprawnienie do domagania się wstrzymania wykonania postanowienia wiąże się z obowiązkiem uzasadnienia wniosku, poprzez poparcie go stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania postanowienia (por. postanowienie NSA z dnia 26 listopada 2007 r., II FZ 338-339/07, niepubl.). W przedmiotowej sprawie skarżący ograniczył się jedynie do złożenia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Skarżący nie tylko nie uprawdopodobnił, ale również nie wskazał z jakiej przyczyny wykonanie postanowienia przed rozstrzygnięciem skargi mogłoby mu wyrządzić znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki w rozumieniu przepisu art. 61 § 3 P.p.s.a. Uwzględniając wszystkie okoliczności, należało odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. W rozpoznawanej sprawie jest to tym bardziej zasadne, że przedmiotem sporu jest postanowienie nakładające na stronę grzywnę w celu przymuszenia do wykonania rozbiórki tymczasowego obiektu budowlanego, a więc z istoty swej skutki tego postanowienia są odwracalne. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji postanowienia.