II SA/Rz 861/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Paweł Zaborniak /spr./ Sędziowie WSA Joanna Zdrzałka WSA Magdalena Józefczyk Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 11 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi J. N. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej -skargę oddala- Przedmiotem skargi J. N. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą Usługi Transportowe "[...]" jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej zwany GITD) z dnia [...] czerwca 2013 r., nr [...], w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za stwierdzone naruszenia prawa przy wykonywaniu transportu drogowego. Zaskarżone rozstrzygnięcie zostało wydane w oparciu o następujące okoliczności faktyczne i prawne: w wyniku kontroli przedsiębiorstwa J. N. "[...]" Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego (dalej zwany WITD) decyzją z dnia [...] marca 2009 r., o nr [...], na podstawie art. 93 ust. 1, art. 92 ust. 1 pkt 2, 7 i 8 oraz ust. 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm.; dalej zwana jako u.t.d.), lp. 10. 1 lit. a), b), lp. 10.2 lit. a), lit. b), lp. 10.4 lit. a), lit. b), lp. 11.2 pkt 2, lp. 11.4 pkt 1, pkt 2 załącznika do tej ustawy, art. 4 lit. g), lit. h), lit. k), art. 6 ust. 1, ust. 4, art. 8 ust. 1-9, art. 9 ust. 1-2 rozporządzenia (WE) Nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenie Rady (EWG) Nr 3821/85 i (WE) Nr 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) Nr 3820/85 (Dz. Urz. UE Nr L 102/1 z 11 kwietnia 2006 r.), art. 14 ust. 1, art. 15 ust. 1, 2 i 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L 370 z 31 grudnia 1985), art. 7 ust. 1, art. 10 ust. 1 lit. b) i lit. c), art. 11 ust. 2 umowy europejskiej dotyczącej pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe (AETR), sporządzonej w Genewie dnia 1 lipca 1970 r. (Dz. U. z 1999 r. Nr 94, poz. 1086 i 1087), stwierdzając: naruszenie przepisów o czasie odpoczynku kierowców, maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu, okazanie do kontroli wykresówek nie zawierających wszystkich danych o okresach aktywności kierowcy, zapisywanie wykresówek zbyt długo, nie okazanie wykresówek lub dokumentów potwierdzających fakt nie prowadzenia pojazdu stwierdzając, że za ustalone naruszenia kara pieniężna wynosi 177 500 zł, ograniczając na podstawie art. 92 ust. 2 pkt 2 u.t.d. wysokość tej kary, nałożył na przedsiębiorcę karę pieniężną w kwocie 30 000 zł. Ustalenie naruszeń prawa nastąpiło w toku czynności kontroli Przedsiębiorcy, która została przeprowadzona na podstawie imiennego upoważnienia do przeprowadzenia kontroli o nr [...] z dnia 19 listopada 2008 r. W treści tego upoważnienia wskazano okres objęty kontrolą od 1 lutego 2008 r. do 30 września 2008 r., z podanym w nim terminem jej rozpoczęcia od : 8. 12. 2008 r. do 6. 12. 2008 r. GITD decyzją z dnia [...] września 2010 r. utrzymał w mocy decyzje WITD o nałożeniu na przedsiębiorcę J. N. kary pieniężnej. WSA w Warszawie po rozpatrzeniu skargi złożonej przez w/w wyrokiem z dnia 26 maja 2011 r. o sygn. VI SA/Wa 2347/10 uchylił tą decyzję GITD. Według Sądu, odmówienie przez organ odwoławczy rozpatrzenia dokumentów załączonych przez skarżącego do odwołania tylko z tej przyczyny, że nie zostały one dostarczone w czasie kontroli, nie było uzasadnione i naruszyło przepisy art. 75 § 1 i art. 138 k.p.a. W wyniku ponownego rozpatrzenia odwołania J. N., GITD decyzją z dnia [...] października 2011 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie (zwany dalej WSA) w wyniku rozpoznania skargi J. N. wyrokiem z dnia 3 kwietnia 2012 r., sygn. akt II SA/Rz 57/12, uchylił zaskarżoną decyzję GITD. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że sprawa nałożenia na skarżącego J. N. kary pieniężnej stanowiła przedmiot wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 maja 2011 r. sygn. VI SA/Wa 2347/10. W jego uzasadnieniu WSA wyraził stanowisko, iż Główny Inspektor Transportu Drogowego, tak jak WITD, jest organem merytorycznie umocowanym w zakresie kontroli będącej przedmiotem postępowania administracyjnego prowadzonego w sprawie. Stwierdzenie zatem w decyzji, że organ odwoławczy nie miał powodu zajmowania się dowodami przedstawionymi przez stronę dopiero w odwołaniu doprowadziło do naruszenia przepisów postępowania, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. WSA jednoznacznie i w sposób negatywny ocenił postępowanie GITD polegające na pominięciu przez ten organ dowodów przedstawionych przez stronę po zakończeniu postępowania kontrolnego. Organ odwoławczy miał obowiązek rozpatrzyć dokumenty załączone przez skarżącego do odwołania na zasadzie art. 75 § 1 i art. 138 k.p.a. Tymczasem, GITD odmówił uwzględnienia dowodów przedstawionych przez skarżącego po zakończeniu kontroli przedsiębiorcy. W uzasadnieniu decyzji zawarto stwierdzenie, że dowody okazane przez przedsiębiorcę w późniejszym okresie niż termin wyznaczony przez inspektorów nie można uznać za realizację obowiązku w zakresie dokumentowania faktów będących przedmiotem kontroli w siedzibie przedsiębiorstwa. Zauważono, że zagubienie takiej dokumentacji czy też zaangażowanie się strony w inne czynności nie może stanowić okoliczności zwalniającej stronę z odpowiedzialności za naruszenie prawa. Te twierdzenia organu administracji stoją w opozycji do oceny prawnej wyrażonej w prawomocnym wyroku WSA w Warszawie. Zdaniem WSA, ponieważ organ nie wykonał zaleceń prawomocnego wyroku, to decyzję GITD należało uchylić. GITD decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r., nr [...] uchylił decyzję WITD z dnia [...] marca 2009 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji. WITD decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r., nr [...], nałożył na przedsiębiorcę karę pieniężną w kwocie 15 000 zł, stwierdzając naruszenia prawa polegające na: 1. skróceniu tygodniowego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego o czas do jednej godziny i za każdą rozpoczętą kolejną godzinę, 2. przekroczenie maksymalnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu przy wykonywaniu przewozu drogowego o czas powyżej 15 minut do 1 godziny i za każdą następną rozpoczętą godzinę, 3. nieokazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu – za każdy dzień, 4. okazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, która nie zawiera wszystkich danych o okresach aktywności kierowcy – za każdą wykresówkę, 5. skróceniu dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego o czas do jednej godziny i za każdą rozpoczętą kolejną godzinę. Odwołanie od decyzji WITD złożył J. N., wnosząc o jej uchylenie w całości i umorzenie postępowania, a także o wstrzymanie wykonania decyzji organu I instancji do chwili rozpatrzenia odwołania. Według Przedsiębiorcy organ pierwszej instancji ponownie nie wykonał zaleceń płynących z treści prawomocnego wyroku WSA w Warszawie. Po rozpatrzeniu tego odwołania GITD decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r. , [...], utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wskazał, że łączna kwota wszystkich kar pieniężnych za wszystkie naruszenia wykryte podczas kontroli w siedzibie przedsiębiorcy powinna ulec zmianie w stosunku do kwoty obliczonej przez organ I instancji. Prawidłowa wysokość łącznych kar pieniężnych to 70 100 zł. Jednakże stosownie do obowiązku zastosowania ograniczenia maksymalnej wysokości kary pieniężnej do 15 000 zł, zasadnym było utrzymanie zaskarżonej decyzji w całości w mocy. Przechodząc do zarzutów odwołania, organ odwoławczy wyjaśnił, że należało zastosować się do wytycznych zarówno WSA w Warszawie oraz WSA w Rzeszowie i uwzględnić załączone do pierwszego odwołania dokumenty w postaci zarówno dokumentów potwierdzających fakt nieprowadzenia pojazdu przez kierowców A. P., B. W., J. B., W. K., a także umowy o pracę. Skargę na opisaną decyzję GITD wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie J. N. domagając się jej uchylenia w całości a także uchylenia poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz umorzenia postępowania w związku z : - naruszeniem wynikającej z art. 2 i 7 Konstytucji RP zasady praworządności i naruszenia zasad ogólnych zawartych w art. 6 – 16 k.p.a., - naruszeniem postanowień art. 7, 75 § 1, 77 § 1, 80, 107 § 3 i 138 k.p.a. Nadto strona wniosła o zasądzenie kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że WITD nie dokonał zalecanej przez WSA w Warszawie i WSA Rzeszowie oceny całości dokumentów zgromadzonych w sprawie w tym odszukanych materiałów dowodowych dostarczonych korespondencją z dnia 23 marca 2009 r., tj. przed doręczeniem w dniu 30 marca 2009 r. decyzji WITD z dnia [...] marca 2009 r. Praca kierowców nie była wykonywana pod nadzorem gdyż Przedsiębiorca nie miał możliwości sprawowania bezpośredniego nadzoru nad kilkoma kierowcami. Charakter wykonywanej pracy poza zorganizowanym przedsiębiorstwem przy przewozach niekonwencjonalnych uniemożliwia sprawowanie takiego nadzoru. W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje: Zarzuty rozpatrzonej skargi nie znalazły potwierdzenia w toku kontroli sądowoadministracyjnej. W pierwszej kolejności wypada podnieść, iż istota sądowej kontroli administracji publicznej sprowadza się do ustalenia czy w określonym przypadku, jej organy dopuściły się kwalifikowanych naruszeń prawa. Sąd administracyjny sprawuje swą kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej – art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.). Natomiast zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; zwana dalej p.p.s.a.). Stosownie to tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd mając na uwadze te założenia kontroli administracji publicznej doszedł do przekonania, iż zaskarżona decyzja GITD nie narusza prawa. Odnosząc się do postawionych w skardze zarzutów wypada zauważyć, iż Organ wykonał zalecenia wynikające z treści prawomocnych wyroków WSA w Warszawie i WSA w Rzeszowie, dotyczące wypełnienia przez ten organ treści przepisów o prowadzeniu postępowania wyjaśniającego w administracji - art. 7, art. 77, art. 80 K.p.a.. Organ odwoławczy kierując się załączonymi do odwołania dokumentami uznał fakt nieprowadzenia pojazdu przez kierowców A. P., B. W., J. B., W. K. GITD w uzasadnieniu swej decyzji podkreśla, iż analiza przedłożonych przez stronę dokumentów wykazała brak podstaw popełnienia naruszeń prawa w zakresie dokumentacji kierowców B. W., W. K. i J. B. Organ w treści uzasadnienia kontrolowanej decyzji odniósł się również do podnoszonych przez stronę okoliczności przekroczenia przez D. S. maksymalnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu o 30 min w dniu 22 maja 2008 r. Stwierdzono przekonująco, iż kierujący mógł z wyprzedzeniem zatrzymać pojazd na wcześniejszym parkingu jeszcze przed wjazdem na autostradę A15, gdyż naruszenie powstało na 58 kilometrze tej autostrady. Nie pominięto również zawartego w piśmie z dnia 23 marca 2009 r. zarzutu dotyczącego czasu pracy i czasu odpoczynku G. C. Organ odwoławczy wyjaśnił, że organ pierwszej instancji nałożył karę tylko za jeden czyn tego kierowcy jednak ze względu na niewłaściwe zastosowanie w treści jego decyzji lp. 5.3.1. załącznika nr 3 do u.t.d., kara została przez organ odwoławczy uznana za niezasadną. W oparciu o stwierdzone przez organ odwoławczy naruszenia przez skarżącego przepisów uległa zmianie w stosunku do kwoty obliczonej przez organ pierwszej instancji wysokość kary, która powinna wynosić 70 100 zł. Błędne wyliczenie wysokości kary przez organ pierwszej instancji nie miało wpływu na prawidłową wysokość nałożonej na przedsiębiorcę kary czyli 15 000 zł, dlatego decyzja WITD została utrzymana w mocy. GITD był związany treścią art. 92a ust. 3 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym, wymierzając za popełnione naruszenia przepisów karę 15 000 zł. Powyższy przepis stanowi: Suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas kontroli w podmiocie wykonującym przewóz drogowy nie może przekroczyć 15 000 złotych - dla podmiotu zatrudniającego kierowców w liczbie średnio do 10 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli. Ze złożonej przez skarżącego dokumentacji w toku postępowania wynika, że w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli nie zatrudniał średnio więcej niż 10 kierowców. Organ odniósł się do kwestii prowadzenia wobec przedsiębiorcy innych postępowań kontrolnych, podnosząc że w przypadku czynności Urzędu Skarbowego [...] zostało wszczęte postępowanie podatkowe a nie kontrolne, zaś kontrola prowadzona na podstawie upoważnienia Marszałka Województwa [...] miała być prowadzona na podstawie upoważnienia z 3 lipca 2009 r. przez okres czterech tygodni zaś strona nie wykazała aby miała ona trwać dłużej niż maksymalny czas przewidywany w ustawie z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U. 2004 r. Nr 173 poz. 1807 ze zm.; zwana dalej u.s.d.g.). W stanie prawnym obowiązującym do dnia zakończenia kontroli przedsiębiorcy, naruszenie przepisów o dopuszczalnym czasie prowadzenia kontroli nie mogło być kwestionowane przez kontrolowanego w trybie sprzeciwu, a także nie przekładało się na prawidłowość ustalonych w jej toku wyników. Ustawa o swobodzie działalności gospodarczej nie przewiduje sankcji za przekroczenie czasu kontroli, polegającej na braku możliwości wydania przez organ kontrolujący decyzji merytorycznej. W świetle poglądów orzecznictwa sądów administracyjnych, limity czasowe wynikające z przepisu art. 83 u.s.d.g. należy traktować jako dyscyplinujące organ w załatwieniu sprawy, ich przekroczenie nie stanowi o utracie prawa do prowadzenia już wszczętej kontroli, ani też nie wpływa na ważność dokonanych czynności kontrolnych. Naruszenie przepisów samo przez się nie wywołuje bezpośrednio żadnego skutku dla kontroli (jej wyników) oraz dla decyzji podjętej po przeprowadzeniu takiej kontroli (zob. wyrok NSA z dnia 29 sierpnia 2009 r. sygn. akt I FSK 1045/05, LexPolonica nr 1505502). Przepis art. 84c ust. 1 u.s.d.g., który wyposaża przedsiębiorcę w prawo wniesienia sprzeciwu wobec czynności kontroli przeprowadzonych z naruszeniem art. 83 ust. 1 u.s.d.g. wszedł w życie już po zakończeniu kontroli przeprowadzonej przez WITD, bo w dniu 7 marca 2009 r. Podzielić wypada także pogląd Organu o braku możliwości zaakceptowania zarzutu naruszenia art. 80a ust. 2 u.s.d.g. Według jego treści kontrola lub poszczególne czynności kontrolne, za zgodą kontrolowanego, mogą być przeprowadzane również w siedzibie organu kontroli, jeżeli może to usprawnić prowadzenie kontroli. Ta regulacja nie mogła zostać przez GITD naruszona, gdyż nie miała ona w niniejszej sprawie zastosowania. Wskazany wyżej przepis został dodany do u.s.d.g. w dniu 7 marca 2009 r. na mocy przepisów ustawy z dnia 19 grudnia 2009 r. o zmianie ustawy o swobodzie działalności gospodarczej oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2009 r. nr 18, poz. 97; zwana dalej ustawą nowelizującą). Należy w tym miejscu wyraźnie podkreślić, iż w myśl art. 64 ust. 1 ustawy nowelizującej u.s.d.g., do kontroli przedsiębiorcy wszczętej i niezakończonej do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Powyższa norma po pierwsze nie budzi najmniejszych choćby wątpliwości interpretacyjnych, po drugie ma charakter bezwzględnie wiążący. Ponieważ kontrola działalności skarżącego została zakończona przed 7 marca 2009 r., protokół kontroli został sporządzony w dniu 12 stycznia 2009 r., to tym samym dodane na skutek wejścia w życie ustawy nowelizującej przepisy nie mogły mieć w sprawie zastosowania. Na tej zasadzie nie mógł mieć zastosowania powoływany przez skarżącego w toku postępowania administracyjnego art. 79a ust. 7 u.s.d.g. Także i ta regulacja weszła w życie po zakończeniu czynności kontrolnych przez pracowników WITD. Dlatego oczywiste uchybienia upoważnienia imiennego w postaci błędnej daty rozpoczęcia i zakończenia kontroli, nie miały znaczenia dla legalności podejmowanych przez organ działań jurysdykcyjnych. Podanie błędnych dat w treści upoważnienia zostało przez organy ocenione jako omyłka pisarska i tą ocenę WSA podziela, do czego przekonuje ustalony stan prawny. Sąd nie może uznać za zasadny zarzut naruszenia przepisów prawa spowodowany utrzymaniem w mocy zaskarżonej decyzji WITD. Z przedstawionej w decyzji argumentacji oraz z zebranych dowodów wynika, że Skarżący przedsiębiorca naruszył określone w decyzji przepisy o prowadzeniu działalności transportu drogowego. Kara za te naruszenia została ustalona w sposób prawidłowy i wielokrotnie przekracza górną granicę kary pieniężnej jaką można było nałożyć na stronę skarżącą. Fakt dokonania odmiennej oceny okoliczności faktycznych sprawy przez organ odwoławczy, nie mógł spowodować skasowania lub zreformowania decyzji organu pierwszej instancji, skoro ustalona przez organ odwoławczy wysokość kary pieniężnej, nie jest inna niż ta jaką wymierzył organ pierwszej instancji. Innymi słowy, wynik sprawy przy każdym z możliwych rozstrzygnięć zawsze byłby ten sam w postaci nałożenia na odwołującego się kary pieniężnej w wysokości 15 000 zł. W tych okolicznościach, gdy zostały potwierdzone naruszenia przepisów o wykonywaniu transportu drogowego a łączna kara za to naruszenie nie mogłaby przekroczyć kwoty 15 000 zł, jak i nie mogłaby być od niej niższa, to skorzystanie przez organ odwoławczy z kompetencji kasacyjnych, uprawniałoby wobec niego zarzut przewlekłości postępowania administracyjnego. Nie znalazły potwierdzenia zarzuty dotyczące naruszenia przez GITD art. 92b ust. 1 oraz art. 92c u.t.d. Przedsiębiorca w toku postępowania przed organami nie wykazał zaistnienia przesłanek skutkujących nienałożeniem kar pieniężnych jak i umorzeniem postępowania. Przedstawione przez niego dokumenty nie pozwalały na stwierdzenie, że organizacja zleceń przewozowych była prawidłowa i umożliwiała kierowcom przestrzeganie przepisów o czasie pracy. Brak wymaganej prawem dokumentacji a także fakt powoływania się przez skarżącego na brak możliwości sprawowania nadzoru nad swymi pracownikami, świadczy jedynie o tym, że prowadzonego przez niego przedsiębiorstwo nie zostało właściwie zorganizowane w zakresie wypełniania przez kierownictwo wymaganych w tych okolicznościach standardów nadzoru i kontroli. Zasadnie GITD wskazał w uzasadnieniu swej decyzji, że to sprawą przedsiębiorcy jest zawarcie takich umów i obmyślenie takich rozwiązań organizacyjnych, które będą dyscyplinować kierowców. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym, zauważa się, że nawet sam fakt pouczania, zwracania uwagi czy "uczulania", aby kierowcy przestrzegali przepisów o czasie pracy i czasie odpoczynku, nie jest wystarczający aby zapewnić przestrzeganie przez kierowców przepisów o czasie pracy i czasie odpoczynku. Konieczne są bowiem konkretne działania nadzorcze i kontrolne wobec kierowców, czego w niniejszej sprawie nie wykazano (por. wyrok NSA z dnia 6 kwietnia 2011 r. o sygn. akt II GSK 404/10, LexPolonica nr 2542361). Oświadczenie skarżącego o tym, że charakter wykonywanej pracy poza przedsiębiorstwem uniemożliwia mu sprawowanie nadzoru nie jest dowodem na to, że nie miał on wpływu na powstanie naruszeń, a naruszenia przepisów nastąpiły wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot ten nie mógł przewidzieć. Ponieważ J. N. nie udowodnił, iż starał się podejmować działania pozwalające na zastosowanie regulacji egzoneracyjnych, to zasadnie został ukarany karą pieniężną. Nie można za zasadny traktować zarzut nieprzeprowadzenia dowodu z wyjaśnień J. N. oraz jego żony Do wniosku strony o przeprowadzenie przesłuchania Organ odwoławczy odniósł się w treści zaskarżonej decyzji stwierdzając, że te wyjaśnienia i zeznania nie wniosłyby niczego nowego do sprawy. Jednocześnie GITD udowodnił zaistnienie okoliczności, co do której strona wnosiła o przeprowadzenie dowodu. Dlatego nie nastąpiło w tym wypadku naruszenie powołanych przez skarżącego przepisów dotyczących postępowania wyjaśniającego w administracji. Postępowanie GITD w tym zakresie procesu było właściwe, skoro wyjaśnienia strony postępowania mają w postępowaniu administracyjnym charakter posiłkowy. Dowód z przesłuchania strony przeprowadza się jeżeli po wyczerpaniu środków dowodowych lub z powodu ich braku pozostały niewyjaśnione fakty istotne do rozstrzygnięcia sprawy. Sąd rozpatrując skargę Przedsiębiorcy nie dopatrzył także innych niż zarzucane w jej treści naruszeń prawa materialnego i procesowego. Z tej przyczyny skargę należało oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a. O kosztach postępowania przed sądem nie orzekano z uwagi na treść art. 200 p.p.s.a.