II SA/Rz 862/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Ewa Wojtyna po rozpoznaniu w dniu 13 grudnia 2007 roku w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku J. L. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na uchwałę Rady Powiatu [...] z dnia [...] czerwca 2007r. Nr [...] w przedmiocie wyrażenia zgody na rozwiązanie z radnym stosunku pracy - postanawia - odrzucić wniosek o przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Przedmiotem skargi J. L. jest uchwała Rady Powiatu [...] z dnia [...] czerwca 2007r (Nr [...]) podjęta w oparciu o art. 22 ust. 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998r. o samorządzie powiatowym (tekst jednolity: Dz. U. z 2001r. Nr 142, poz. 1592 ze zm.). Wyraża ona w § 1 zgodę na rozwiązanie stosunku pracy z wyżej wymienionym. Uchwała ta zapadła w związku z pismem Marszałka Województwa [...] z dnia 15 czerwca 2007r., w którym Marszałek poinformował Przewodniczącego Rady Powiatu [...] o zamiarze rozwiązania stosunku pracy z pracownikiem Urzędu Marszałkowskiego Województwa [...] – J. L., będącym jednocześnie radnym Powiatu [...] i w związku z powyższym zwrócił się o wyrażenie przez Radę Powiatu [...] zgody na dokonanie tejże czynności. Jako przyczynę powyższego Marszałek wskazał likwidację w Urzędzie Marszałkowskim – w związku z nowym regulaminem organizacyjnym - Departamentu Dróg i Transportu, w którym J. L. pełni funkcję zastępcy Dyrektora. Nie zgadzając się z treścią wskazanej uchwały, J. L. wystąpił do Rady Powiatu [...] z wezwaniem do usunięcia naruszenia jego interesu prawnego przez jej zmianę lub uchylenie. W uzasadnieniu przedstawił w sposób szczegółowy argumenty przemawiające za jego stanowiskiem. Wezwanie to wpłynęło do Starostwa Powiatowego w dniu 18 lipca 2007r. Z uwagi na brak odpowiedzi na nie, J. L. wniósł do tutejszego Sądu skargę na przedmiotową uchwałę, która to skarga datowana jest 8 października 2007r, natomiast wpłynęła do Starostwa Powiatowego w dniu 10 października 2007r. Odpowiedź na tę skargę została doręczona skarżącemu w dniu 29 listopada 2007r. Natomiast w dniu 7 grudnia 2007r. J. L. złożył w tut. Sądzie pismo, w którym - między innymi - zawarł wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia powyższej skargi. W piśmie tym wyżej wymieniony, przede wszystkim kwestionuje pogląd organu zawarty w odpowiedzi nas skargę, a dotyczący spóźnionego wniesienia przedmiotowej skargi. Zdaniem J. L. stanowisko wyrażone, w powołanej w odpowiedzi na skargę, uchwale Składu Siedmiu Sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 kwietnia 2007r. (II OPS 2/2007r.) - na której oparł się organ formułując zarzut nieterminowego wniesienia skargi - nie zasługuje na aprobatę, bowiem stanowi przykład " tworzenia a nie stosowania prawa". W związku z powyższym, zasadne jest – w ocenie skarżącego – uznanie, iż jego skarga wpłynęła z zachowaniem terminu, nie jest spóźniona, ani też przedwczesna. Na wypadek, gdyby jednak Sąd zaaprobował stanowisko organu w przedmiocie nieterminowego wniesienia skargi, J. L. wniósł o przywrócenie mu tego terminu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przesłanki skuteczności skargi J. L. określa art. 87 ust. 1 ustawy o samorządzie powiatowym, jako że została ona wniesiona w oparciu o ten przepis. Stanowi on, iż każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą podjętą przez organ powiatu w sprawie z zakresu administracji publicznej, może, po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia, zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Z kolei ust. 4 tego artykułu stanowi, że w sprawie wezwania do usunięcia naruszenia stosuje się przepisy o terminach załatwiania spraw w postępowaniu administracyjnym. Brzmienie powyższego wskazuje, iż jednym z warunków merytorycznego rozpoznania skargi jest jej terminowe wniesienie. W przypadku skarg składanych na podstawie powołanego przepisu istniały dotychczas wątpliwości dotyczące sposobu liczenia tego terminu. Zostały one jednak ostatecznie rozwiane przez uchwałę Składu Siedmiu Sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 kwietnia 2007r. (II OPS 2/2007, ONSAiWSA 2007/3 poz. 60), której treść Sąd w niniejszym składzie w pełni podziela. W orzeczeniu tym NSA przyjął, iż warunkiem wniesienia skargi w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (tekst jednolity: Dz. U. z 2001r. Nr 142, poz. 1591) na uchwałę lub zarządzenie organu gminy jest uprzednie bezskuteczne wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia. Przy czym o bezskuteczności tej można mówić zarówno wówczas, gdy organ nie uwzględnił wezwania i to stanowisko przedstawił w odpowiedzi na wezwanie, jak i wtedy, gdy właściwy organ gminy nie zajął stanowiska w sprawie wezwania i nie udzielił odpowiedzi skarżącemu. W razie zatem, gdy skarżący otrzymał odpowiedź na kierowane uprzednio wezwanie, lecz w jego ocenie nie było ono skuteczne, w terminie 30 dni od dnia doręczenia tej odpowiedzi ma prawo wystąpić ze skargą do sądu administracyjnego. Jeżeli jednak skarżący odpowiedzi nie otrzymał, wtedy w ciągu 60 dni od momentu wniesienia wezwania może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie organu gminy do sądu. Oznacza to, że skarga wniesiona przed udzieleniem przez organ odpowiedzi na wezwanie, w terminie 60 dni od dnia wniesienia wezwania, jest skargą wniesioną po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia, jeżeli organ nie uwzględnił wezwania. Powołana uchwała zapadła na gruncie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Regulacja zawarta w tym przepisie jest jednak zbieżna z tą, która zawarta jest w art. 87 ustawy o samorządzie powiatowym, mającym w niniejszej sprawie zastosowanie. Pozwala to przyjąć, iż poglądy przedstawione w uchwale są aktualne również w odniesieniu do ostatniego ze wskazanych przepisów. Przenosząc powyższe uwagi na realia niniejszej sprawy Sąd stwierdza, iż skarga J. L. została złożona bez zachowania ustawowego terminu do jej wniesienia. Wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego, do czego zdaniem J. L. doszło poprzez wydanie przedmiotowej uchwały, zostało skierowane przez wyżej wymienionego w dniu 18 lipca 2007r. i w tym też dniu wpłynęło do Starostwa Powiatowego. W tej sytuacji w tej dacie rozpoczął swój bieg 60 – dniowy termin do wniesienia skargi do sądu administracyjnego, który w związku z brakiem odpowiedzi ze strony Rady Powiatu [...] upłynął wobec skarżącego bezskutecznie w dniu 17 września 2007r. Tymczasem skarga adresowana do tutejszego Sądu, wpłynęła do Starostwa Powiatowego w dniu 10 października 2007r., a zatem po ponad dwóch tygodniach od momentu upływu terminu do jej złożenia. Wprawdzie akta sprawy nie wskazują sposobu, w jaki skargę tę wniesiono tj. brak koperty, w której została nadana bądź też adnotacji organu o osobistym złożeniu, jednakże fakt datowania przedmiotowej skargi na 8 października 2007r. wskazuje na to, iż nie mogła zostać złożona przed tym dniem. Podjęcie przez stronę czynności po upływie przewidzianego w ustawie terminu, czyni ją bezskuteczną. Tak stanowi art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej jako P.p.s.a. W celu usunięcia powyższego ujemnego następstwa procesowego, wynikłego wskutek uchybienia terminowi procesowemu, ustawodawca przewidział dla strony możliwość skorzystania z instytucji przywrócenia niezachowanego przez nią terminu. Pismo zawierające wniosek w tym przedmiocie należy wnieść do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Ponadto należy w nim przedstawić argumentację świadczącą o braku winy strony w uchybieniu tego terminu – art. 87 § 2 P.p.s.a. Uwzględniając powyższe należy stwierdzić, iż przedmiotowy wniosek jest spóźniony a w związku z tym podlega odrzuceniu. Jak już bowiem na wstępie wskazano, odpowiedź Rady Powiatu [...] została doręczona J. L. w dniu 29 listopada 2007r. Oznacza to tym samym, iż najpóźniej w tym dniu wyżej wymieniony powziął wiadomość o możliwości odrzucenia jego skargi wobec nieterminowego jej złożenia w tut. Sądzie. Tymczasem wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, J. L. złożył w dniu 7 grudnia 2007r., a zatem już po upływie terminu określonego w art. 87 § 1 P.p.s.a., który upłynął wobec niego bezskutecznie w dniu 6 grudnia 2007r. W zaistniałej sytuacji orzeczono jak w sentencji na podstawie powołanych przepisów.