II SA/Rz 866/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Małgorzata Wolska /spr./ Sędziowie WSA Magdalena Józefczyk WSA Krystyna Józefczyk Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji -skargę oddala- Decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu wniosku Stowarzyszenia [...] (zwane dalej: Stowarzyszeniem) o ponowne rozpatrzenie sprawy utrzymało w mocy własną decyzję z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Wójta [...] z dnia [...] września 2008 r. znak: [...] wydaną w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia. W podstawie prawnej decyzji organ wskazał art. 127 § 3, art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 156 § 1 K.p.a. oraz art. 46a i art. 56 ustawy Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r. nr 25, poz. 150 ze zm. – zwana dalej "ustawą"). Z akt sprawy i uzasadnienia decyzji wynika, że opisaną wyżej decyzją z dnia [...] września 2008 r. znak: [...] Wójt [...] ustalił na rzecz Spółki A Sp. z o.o. w W. środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia p.n. "budowa parku elektrowni wiatrowych [...]". Z wnioskiem o stwierdzenie nieważności ww. decyzji wystąpiło Stowarzyszenie [...], wskazując w podstawie art. 156 § 1 K.p.a. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2015 r. ([...]) SKO w pkt 1) wszczęło z urzędu postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji; w pkt 2) dopuściło organizację społeczną – Stowarzyszenie [...] do udziału w postępowaniu na prawach strony. Uzasadniając pkt 2 rozstrzygnięcia Kolegium wskazało, że zarówno cele statutowe Stowarzyszenia, jak i interes społeczny uzasadniają uwzględnienie wniosku. Po przeprowadzeniu postepowania decyzją z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] SKO odmówiło stwierdzenia nieważności ww. decyzji środowiskowej, wyjaśniając, że analiza akt sprawy zakończonej tą decyzją oraz zarzutów Stowarzyszenia nie upoważnia do stwierdzenia, że zachodzi którakolwiek z wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a. przesłanek skutkujących nieważnością tej decyzji. Od powyższej decyzji wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożyło Stowarzyszenie [...], wnosząc o uchylenie decyzji Kolegium z [...] lutego 2015 r. i stwierdzenie nieważności decyzji Wójta [...] z [...] września 2008 r. W ocenie składającego wniosek decyzja Wójta [...] nie spełnia ustawowych wymogów przewidzianych dla decyzji administracyjnej o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, a wynikających z prawa materialnego określającego standardy ochrony środowiska oraz związane z nimi metody pomiaru i symulacji oddziaływań pochodzących od instalacji. Natomiast decyzja Kolegium wydana została z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 1 K.p.a. poprzez pominięcie, że decyzja Wójta wydana została z naruszeniem art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. w zw. z art. 144 ust. 1 i 2 ustawy w zw. z przepisami metodyki referencyjnej stanowiące załącznik nr 9 do rozporządzenia Ministra Środowiska z 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. Nr 120, poz. 826 – zwane dalej "rozporządzeniem z 14 czerwca 2007 r.") poprzez niewłaściwe zastosowanie metody obliczeniowej wartości równoważnego poziomu dźwięku "A" polegające na pominięciu przy wyznaczaniu wartości wskaźników tzw. marginesu bezpieczeństwa, poprawki impulsowej oraz modelu rozprzestrzeniania się hałasu w środowisku, co w efekcie doprowadziło do błędnego ustalenia zasięgu oddziaływania akustycznego planowanego przedsięwzięcia. Wskazaną na wstępie decyzją z [...] kwietnia 2015 r. SKO utrzymało w mocy własną decyzję. W uzasadnieniu wskazało, że decyzja Wójta [...] z [...] września 2008 r. nie zawiera uchybień, które mogłyby uzasadniać stwierdzenie jej nieważności. Przedstawiając instytucję stwierdzenia nieważności decyzji organ podkreślił, że eliminacja z obrotu decyzji ostatecznej może mieć charakter wyjątkowy, bowiem zasadą jest ochrona trwałości decyzji ostatecznej (art. 16 § 1 K.p.a.). Wskazując na przesłanki nieważnościowe zawarte w art. 156 § 1 pkt 1-7 K.p.a. Kolegium stwierdziło, że decyzja Wójta nie narusza żadnego z punktów 3-6 ww. przepisu. Nie zachodzi także przesłanka określona pkt 1, bowiem stosownie do art. 46a ustawy Prawo ochrony środowiska, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania kwestionowanej decyzji, Wójt [...] był właściwy do rozstrzygania w sprawie. W dalszej części z uwagi na zarzut wydania decyzji z rażącym naruszeniem prawa, Kolegium przeanalizowało decyzję pod kątem zaistnienia przesłanki z pkt 2 i 7 art. 156 § 1 K.p.a. Podtrzymało stanowisko wyrażone w uprzednio wydanej decyzji, a dotyczące analizy kwestii pominięcia w opracowywanych raportach badań wpływu planowanej inwestycji na znajdujące się pod ścisłą ochroną gatunki nietoperzy. Powołując się na art. 33 ust. 3 ustawy z dnia 16.04.2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2004 r. Nr 92, poz. 880 ze zm.) w zw. z art. 6 ust. 3 dyrektywy Rady 92/43/EWG z 21.05.1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory (Dz. Urz. WE L 206 z 22.07.1992, str. 7 ze zm.), a także wskazując na porozumienie o ochronie przyrody w Europie (EUROBATS) z 4 grudnia 1991 r. (Dz. U. z 1999 r. Nr 96, poz. 112) Kolegium w pierwszej kolejności wyjaśniło, że zarówno przepisy dyrektywy jak i porozumienia stanowią ogólną delegację dla krajów członkowskich, wytyczne, które ustawodawca w przepisach rangi ogólnokrajowej winien uwzględnić, zatem organ nie mógł naruszyć tych przepisów. Jednocześnie SKO wskazało, że właśnie art. 33 ust. 3 o ochronie przyrody czyni zadość wymaganiom wskazanym w cyt. wyżej dyrektywie. W rozpoznawanej sprawie procedura uzgodnieniowa o jakiej mowa w tym przepisie została przeprowadzona, a warunki realizacji inwestycji uzgodniono z właściwymi organami wymienionymi w art. 48 ust. 2 pkt 3 lit. a Prawo ochrony środowiska – Wojewodą i Państwowym Wojewódzkim Inspektorem Sanitarnym. W postanowieniu z [...].07.2008 r. Wojewoda zawarł szereg zapisów odnoszących się bezpośrednio i pośrednio do kwestii ochrony nietoperzy. SKO uznało, że brak jest podstaw do stwierdzenia jakoby organ prowadzący postępowanie pominął kwestię chiropterofauny zamieszkującej tereny sąsiadujące z planowaną inwestycją, bądź mogącej się pojawiać w miejscach, w których inwestycja będzie realizowana. Dodano, że na żadnej z działek na których inwestycja będzie realizowana nie występują siedliska nietoperzy, poza tym znajdują się one poza obszarami chronionymi. Na etapie wydawania raportu wraz z jego uzupełnieniem, znane były granice planowanych obszarów chronionych. Raport zawiera analizę odnoszącą się bezpośrednio do chiropterofauny, analizę możliwości oddziaływania na występujące w pobliżu gatunki nietoperzy, wskazując na konieczność zastosowania urządzeń rejestrujących i monitoringu, co pozwoli na ocenę zagrożenia dla nietoperzy pojawiających się w pobliżu turbin i podjęcie działań zaradczych. Kolegium wyjaśniło, że badana decyzja środowiskowa uwzględnia też wskazania zawarte w raporcie o oddziaływaniu inwestycji na środowisko. Zgłoszone zarzuty podważające prawidłowość sporządzonego w postępowaniu środowiskowym raportu zmierzają w istocie do podważenia wiarygodności jednego z dowodów, na którym Wójt Gminy [...] oparł swe ustalenia. Podkreśliło, że decyzja ta wydana została zgodnie z brzmieniem art. 56 ust. 1, 1b, i 2 ustawy Prawo ochrony środowiska, z uwzględnieniem uzgodnień organów, ustaleń zawartych w raporcie i wyników przeprowadzonego postepowania z udziałem społeczeństwa (art. 53 tej ustawy). Do decyzji dołączono charakterystykę przedsięwzięcia. Nadto zawiera ona wszystkie elementy konieczne dla decyzji środowiskowej o jakich mowa w art. 56 ust. 2 wymienionej ustawy. Odnosząc się zaś do zarzutów Stowarzyszenia w zakresie oceny oddziaływania inwestycji na klimat akustyczny otoczenia, w tym metodologię obliczania poziomu hałasu powodowanego przez pracę turbin Kolegium podkreśliło, że stan klimatu akustycznego oszacowano zgodnie z obowiązującą referencyjną metodą obliczeniową określoną przez Polską Normę PN-ISO 9613-2, co wprost wynika z Raportu o oddziaływaniu na środowisko. Wartości dopuszczalnego poziomu dźwięku A w środowisku określone zostały zgodnie z załącznikiem do rozporządzenia Ministra Środowiska z 29 lipca 2004 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu (Dz. U. Nr 178, poz. 1841). Rygorystyczne warunki badania poziomu hałasu nie wykazały przekroczenia dopuszczalnych norm. Na nieuwzględnienie w ocenie Kolegium zasługuje także zarzut naruszenia obowiązującego w dacie wydania decyzji Wójta rozporządzenia Ministra Środowiska z 23.12.2004 r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji. Cytując § 8 rozporządzenia organ podał, że omawiane przedsięwzięcie, zgodnie z wynikami analizy oddziaływania na klimat akustyczny nie wymaga decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu, nie podlega obowiązkowi uzyskania pozwolenia zintegrowanego. Powyższe wskazane zostało w Raporcie. Wójt, wbrew zarzutom odwołującego, nie pominął kwestii akustycznej sfery przedsięwzięcia. W decyzji wskazano szczegółowo zalecenia bezpośrednio odnoszące się do ochrony przed hałasem. Przytaczając te zalecenia Kolegium stwierdziło brak podstaw do uznania, że organ prowadzący postępowanie pominął czy też wadliwie przeanalizował kwestię klimatu akustycznego planowanego przedsięwzięcia. Zastosowane rozwiązania pozwolą na rzetelną ocenę poziomu hałasu emitowanego przez turbiny wiatrowe i podjęcie, w razie konieczności, działań zaradczych. Powyższą decyzję zaskarżyło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie Stowarzyszenie [...], wnosząc o jej uchylenie oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji SKO z [...] lutego 2015 r., skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzuciło naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 158 § 1 oraz art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 1 i § 3 K.p.a. poprzez błędne rozstrzygnięcie sprawy i pominięcie, że decyzja Wójta [...] została wydana z naruszeniem art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. w zw. z art. 144 ust. 1 i 2 ustawy prawo ochrony środowiska w zw. z przepisami metodyki referencyjnej stanowiącej załącznik nr 9 do rozporządzenia Ministra Środowiska z 23 grudnia 2004 r. oraz w zw. z przepisami rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. Nr 120, poz. 826, na dzień orzekania przez Sąd obowiązuje tekst jednolity: Dz. U. z 2014 r., poz. 112) poprzez niewłaściwe zastosowanie metody obliczeniowej wartości równoważnego poziomu dźwięku "A" polegające na pominięciu przy wyznaczaniu wartości wskaźników tzw. marginesu bezpieczeństwa, poprawki impulsowej oraz modelu rozprzestrzeniania się hałasu w środowisku, a w efekcie błędne ustalenie zasięgu oddziaływania akustycznego planowanego przedsięwzięcia. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Stosownie do przepisów art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 152, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne, co wynika z art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.". Sądowa kontrola legalności decyzji administracyjnych, zgodnie z art. 134 § 1 tej ustawy, sprawowana jest przy tym w granicach danej sprawy, a rozstrzygając o zasadności skargi sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wspomniane kryterium legalności umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji, jeżeli stwierdzi on naruszenie prawa materialnego o wpływie na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – c P.p.s.a.). Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Kierując się tymi przesłankami i oceniając zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] lutego 2015 r. ([...]) w granicach określonych przepisami powołanych wyżej ustaw Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W sprawie niniejszej brak jest bowiem podstaw do stwierdzenia naruszenia prawa w zakresie wyżej omówionym, w konsekwencji więc, zgodnie z art. 151 P.p.s.a. skarga podlegała oddaleniu. Zarzuty skargi w znacznej mierze koncentrują się na kwestii naruszenia przez organ orzekający w trybie nadzorczym szeregu przepisów o postępowaniu administracyjnym. Trzeba w związku z tym wskazać, że naruszenie przepisów postępowania może polegać w szczególności na niedopełnieniu wynikających z tych przepisów obowiązków organu lub uniemożliwieniu stronie skorzystania z przysługujących jej uprawnień procesowych albo też błędnej wykładni tych przepisów. Sąd uchyla decyzję tylko wówczas, gdy stwierdzone naruszenie przepisów mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.). Przez możliwość istotnego wpływania na wynik sprawy należy rozumieć prawdopodobieństwo oddziaływania naruszeń prawa procesowego na treść decyzji (postanowienia), a więc na ukształtowanie w nich stosunku administracyjnoprawnego materialnego lub procesowego (zob. T. Woś, H. Knysiak – Molczyk "Postępowanie sądowo – administracyjne", Wyd. Prawnicze Lexix Nexis, W – wa 2004 r., str. 305). Postępowanie sądowe nie dostarczyło podstaw do uznania, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji organ orzekający naruszył prawo w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. W ocenie Sądu, w postępowaniu poprzedzającym wydanie zaskarżonej decyzji respektowana była reguła wyrażona w art. 7 K.p.a., przy uwzględnieniu art. 77 § 1 K.p.a., co oznacza, że organ nadzoru dokonał prawidłowej oceny istotnego dla ustalenia legalności decyzji środowiskowej materiału dokumentacyjnego znajdującego się w aktach przedmiotowej sprawy. Również uzasadnienie zaskarżonej decyzji w sposób szczegółowy i dostatecznie klarowny wskazuje motywy, jakimi kierował się organ w postępowaniu nadzorczym, utrzymując w mocy własną decyzję o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] września 2008 r. Wójta [...] ([...]), wypełniając tym samym warunki określone przepisami art. 107 § 1 i 3 K.p.a. (odnoszące się do uzasadnienia faktycznego i prawnego). Celem instytucji stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej jest wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji administracyjnej dotkniętej ciężkimi wadami wymienionymi w art. 156 § 1 K.p.a. Zgodnie z treścią art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Wprowadzając sankcję nieważności decyzji w razie jej wydania z rażącym naruszeniem prawa – taka właśnie przyczyna została wskazana przez stronę skarżącą – ustawodawca nie zdefiniował pojęcia rażącego naruszenia praw. Przy ustaleniu cech rażącego naruszenia prawa, jak podkreśla się w orzecznictwie, należy uwzględnić obowiązującą zasadę ogólną trwałości decyzji administracyjnej oraz istotę zastosowania sankcji nieważności decyzji administracyjnej, której zastosowanie powoduje pozbawienie mocy prawnej decyzji ze skutkiem ex tunc. Zatem nie każde naruszenie przepisów prawa jest naruszeniem rażącym. Rażące naruszenie prawa to naruszenie normy prawnej, nie budzącej wątpliwości interpretacyjnych. Rozstrzygające dla uznania naruszenia prawa za rażące jest to, że rodzaj tego naruszenia i jego skutki powodują, że decyzja taka nie może być zaakceptowana jako rozstrzygnięcie wydane przez organy praworządnego państwa (zob. wyrok NSA z dnia 29 czerwca 2011 r., II OSK 1046/10 – Lex Polonica 2581824 i z dnia 28 czerwca 2011 r. , II GSK 725/10 – Lex Polonica 2573445). Tak więc stwierdzone naruszenie prawa powinno mieć znacznie większą wagę, aniżeli stabilność ostatecznej decyzji administracyjnej (zob. wyrok NSA z dnia 11.05.1994 r., III SA 1705/93 – "Wspólnota" 1994/42/16). W trafnej ocenie Kolegium, brak jest podstaw do stwierdzenia, iżby decyzja z dnia [...] września 2008 r. wspomniana wyżej dotknięta była kwalifikowaną wadą z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., tj. rażącym naruszeniem prawa. Mocą tej decyzji Wójt [...] ustalił na rzecz Spółki A Sp. z o.o. w W., środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia p.n. "budowa parku elektrowni wiatrowych [...]". Decyzja ta posiada wszystkie elementy wymagane przepisami POŚ (art. 56 ust. 2), uwzględniając uzgodnienia organów, o których mowa w art. 48 ust. 2 oraz ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Nie zawiera natomiast, z powodów wyjaśnionych w uzasadnieniu decyzji, analizy wyników postępowania z udziałem społeczeństwa (art. 53); w wyznaczonym w obwieszczeniu terminie żadne uwagi nie zostały wniesione. W decyzji zamieszczono m.in. szczegółowe warunki (zalecenia) bezpośrednio odnoszące się do ochrony przed hałasem, a także odnoszące się do ochrony chiropterofauny. Charakterystyka przedmiotowego przedsięwzięcia stanowi, zgodnie z art. 56 ust. 3 ustawy, załącznik do decyzji z dnia [...] września 2008 r. Sąd nie znajduje żadnych podstaw, po analizie materiału zebranego w sprawie niniejszej i wniosków wyciągniętych przez Kolegium, do przypisania mu zarzutu sformułowanego w skardze, najogólniej go ujmując jako "wadliwe przeanalizowanie kwestii klimatu akustycznego planowanego przedsięwzięcia", w tym też zastosowania niewłaściwej metody obliczania poziomu hałasu powodowanego pracą turbin, prowadzącej do błędnego ustalenia przez Wójta [...] "zasięgu oddziaływania akustycznego planowanego przedsięwzięcia". Zagadnienie to, jak wynika z lektury zaskarżonej decyzji i decyzji z dnia [...] lutego 2015 r., było wnikliwie analizowane w postępowaniu nadzorczym. Nie budzi jakichkolwiek wątpliwości Sądu, że zawarte w decyzji z dnia [...] września 2008 r. Wójta [...] warunki (zalecenia) odnoszące się do ochrony przed hałasem (uzgodnione z PWIS i Wojewodą), respektują ustalenia w tym zakresie zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko. Kwestionowanie natomiast w postępowaniu nadzorczym sposobu i zakresu przeprowadzenia dowodów w tym względzie nie jest możliwe, jak również ich ocena przez organ orzekający w sprawie, gdyż może to podlegać ocenie jedynie w postępowaniu zwykłym. Stąd też nie mogło być skuteczne. Ponadto strona skarżąca w żadnym zakresie nie podważyła skutecznie ustaleń raportu dotyczących oddziaływania danego przedsięwzięcia na środowisko jako całości, jak i jego poszczególnych elementów. Nawet dołączona przez stronę skarżącą opinia środowiskowa dotycząca planowanej budowy fermy wiatrowej w gminie [...] z dnia [...] listopada 2014 r. (wykonana dla Stowarzyszenia przez [...] S. O. Pracownia Ekspertyz Środowiskowych w [...]) w żadnym zakresie nie podważa ustaleń raportu co do obszaru oddziaływania danego przedsięwzięcia na środowisko. Należy także podkreślić, że to decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia w swojej osnowie określa środowiskowe wymagania, które inwestor musi spełnić, jeżeli zamierza podjąć planowaną działalność gospodarczą. Nadto następnie muszą one być uwzględnione w decyzji o warunkach zabudowy, jeśli nie obowiązuje na tym terenie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, a w przeciwnym wypadku w pozwoleniu na budowę. Kolegium, jak wynika z lektury zaskarżonej decyzji przeanalizowało również decyzję z dnia [...] września 2008 r. pod kątem ewentualnego wystąpienia pozostałych przyczyn wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a. i słusznie, zdaniem Sądu, nie stwierdziło ich istnienia. W rezultacie więc Sąd, nie znajdując podstaw do zakwestionowania legalności zaskarżonej decyzji, oddalił skargę jako nieuzasadnioną, w myśl art. 151 P.p.s.a.