II SA/Rz 870/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Krystyna Józefczyk Sędziowie NSA Małgorzata Wolska WSA Joanna Zdrzałka /spr./ Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 lutego 2016 r. sprawy ze skargi K. W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2015 r.nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej -skargę oddala- II SA/Rz 870/15 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...],[...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na KW karę pieniężną w wysokości 8 000 zł, za nierejestrowanie wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi (5.000 zł) oraz za używanie tej samej karty kierowcy przez kilku kierowców (3.000 zł). Podstawę prawną wydanego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy art. 92a ust. 1, 6 i 7 w zw. z załącznikiem nr 3 lp.6.2.1 i lp. 6.3.4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 1414, ze zm., dalej: "u.t.d."). W uzasadnieniu organ podał, że w dniu 7 stycznia 2015 r. w miejscowości [...], na drodze wojewódzkiej nr [...] zatrzymano do kontroli pojazd marki Mercus o nr rej. [...], którym kierował KW. Kontrolowanym pojazdem skarżący, na podstawie licencji nr [...] wykonywał krajowy przewóz drogowy osób na trasie [...]. Podczas analizy danych zwartych na karcie kierowcy oraz danych zapisanych w tachografie stwierdzono, że w dniu 7 stycznia 2015 r., pomiędzy godz. 20:50, a godz. 21:04, tachograf zamontowany w pojeździe zarejestrował jazdę bez prawidłowej karty kierowcy. Kierowca jadąc pojazdem, o godzinie 20:50 wyjął swoją kartę z tachografu i włożył kartę innego kierowcy – OM, prowadząc pojazd na karcie tego kierowcy do godziny 21:00. Gdy skarżący dostał sygnał świetlny do zatrzymania się celem przeprowadzenia kontroli, usunął kartę OM z tachografu i do momentu zatrzymania się prowadził pojazd bez włożonej karty do tachografu, który zarejestrował w tym czasie jazdę bez prawidłowej karty kierowcy. Wobec powyższego za stwierdzone naruszenia organ nałożył na skarżącego karę pieniężną w łącznej wysokości 8 000 zł podając jednocześnie, że w sprawie brak było podstaw do odstąpienia od wymierzenia kary na podstawie art. 92b i art. 92c u.t.d. W odwołaniu do tej decyzji KW podniósł, że technicznie nie jest możliwe wyjęcie karty kierowcy z tachografu podczas jazdy, a w tachografie nie wystąpił "błąd 28", który zawsze występuje podczas jazdy bez karty kierowcy. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (w dacie orzekania przez Sąd obowiązuje tekst jednolity ogłoszony w Dz. U. z 2016 r., poz. 23) - dalej: "k.p.a.", art. 4 pkt 22 lit. a, art. 92a ust. 1, 2 i 6 i art. 92c ust. 1 u.t.d. w zw. z załącznikiem nr 3 lp. 6.2.1 i 6.3.4. do ww. ustawy oraz art. 13, art. 14 i art. 15 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym, Główny Inspektor Transportu Drogowego w [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Zdaniem organu odwoławczego decyzja o nałożeniu kary pieniężnej była słuszna, gdyż podczas kontroli przeprowadzonej w dniu 7 stycznia 2015 r. w sposób nie budzący wątpliwości wykazano wskazane w kwestionowanej decyzji naruszenie obowiązujących przepisów. Zaskarżona decyzja została wydana po zgromadzeniu niezbędnego zakresu materiału dowodowego oraz po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego zgodnie z uregulowaniami zawartymi w k.p.a. Ponadto w ocenie GITD materiał dowodowy bezspornie wskazuje, że skarżący nie wykazał okoliczności, których nie mógł przewidzieć oraz na które nie miał wpływu, a które jednocześnie stanowiłyby podstawę do zastosowania art. 92b lub 92c u.t.d., jako że do naruszenia obowiązujących przepisów doszło na skutek działań samego przedsiębiorcy. KW zaskarżył tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, wnosząc o jej uchylenie oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a ponadto o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: I. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. poprzez wydanie decyzji na podstawie wadliwie ustalonego stanu faktycznego sprawy i przyjęcie, że "nie wystąpił błąd o "kodzie 28" w sytuacji, gdy pojazd był cały czas w ruchu i nastąpiła zamiana kart, pominięcie wyjaśnień skarżącego i nieprzesłuchanie znajdujących się w pojeździe osób, a w konsekwencji zawarcie w uzasadnieniu decyzji wzajemnie wykluczających się twierdzeń; II. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji; III. art. 92c ust. 1 u.t.d. poprzez jego niezastosowanie i nałożenie na skarżącego kary pieniężnej zgodnie z art. 92 a ust. 1 u.t.d. w sytuacji, w której skarżący nie miał wpływu na powstałe naruszenia. Skarżący podał, że podczas kontrolowanego przejazdu, o godz. 20:50 wyjął swoją kartę z tachografu, jednakże zajął wówczas miejsce pasażera, a pojazd zaczął prowadzić OM. W pewnym momencie OM zaczął uskarżać się na ból brzucha i zakomunikował, że nie jest w stanie prowadzić pojazdu. Mając na uwadze zaistniałe szczególne okoliczności, skarżący wyjął z tachografu kartę OM i włożył swoją, jednakże z nieznanych przyczyn karta nie zalogowała się. Nie było już wówczas możliwości sprawdzenia przyczyn tego stanu rzeczy, ponieważ samochód został zatrzymany do kontroli. Organ zaś całkowicie pominął te okoliczności i nie odniósł się do nich w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego w [...] wniósł o jej oddalenie z przyczyn wywiedzionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje; Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012r., poz. 270) – zwanej dalej P.p.s.a. Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Uwzględnienie skargi skutkujące wyeliminowaniem zaskarżonej decyzji lub postanowienia z obrotu prawnego w ramach tej kontroli może nastąpić wyłącznie przy spełnieniu warunków określonych w art. 145 § 1 P.p.s.a. Przepis ten obliguje Sąd do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub gdy zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności wymienione w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach. Zaskarżona decyzja nie zawiera tego rodzaju wad i uchybień, wobec czego skarga nie mogła zostać uwzględniona. W rozpoznawanej sprawie podstawą nałożenia kary pieniężnej było wykonywanie krajowego przewozu drogowego osób z naruszeniem przepisów o stosowaniu urządzeń rejestrujących lub cyfrowych urządzeń rejestrujących samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i postoju. Z ustaleń dokonanych przez organy wynika, że w dniu 7.01.2015 r. pojazd marki Mercus o nr rej. [...], którym kierował skarżący, obserwowany przez kontrolujących, przemieszczał się jednostajnie bez zatrzymywania pomiędzy godziną 20:58 a 21:04, pokonując w tym czasie odległość ok. 2200 m. Po zatrzymaniu pojazdu do kontroli i dokonaniu analizy danych zapisanych w tachografie okazało się, że od godz. 20:51 do godz. 21:00 w tachografie znajdowała się karta innego kierowcy – OM, która została następnie wyjęta i od tego momentu do czasu zatrzymania – tj. godz. 21.04 pojazd poruszał się bez włożonej karty do tachografu. Z notatki sporządzonej przez funkcjonariuszy Wojewódzkiego Inspektoratu Transportu Drogowego wynika, że w pojeździe znajdowało się 3 pasażerów podróżujących z W., przy czym skarżący zaprzeczył by wśród nich znajdował się inny kierowca pojazdu. W ocenie Sądu ustalenia zostały poczynione przez organy prawidłowo. Podjęły one wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a materiał dowodowy został zgromadzony zgodnie z regulacjami dotyczącymi postępowania dowodowego zawartymi w k.p.a. Dowody poddano szczegółowej analizie i ocenie, której nie można przypisać cech dowolności. Dowody zostały ocenione we wzajemnej łączności, organ odniósł się również do argumentów przedstawionych przez stronę. Z tego też względu niezasadny jest podnoszony w skardze zarzut dotyczący naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Argumentacja skarżącego dotycząca braku wyjaśnienia sprawy nie zasługuje an uwzględnienie. Wersja wydarzeń jaka podaje skarżący w skardze nie znajduje potwierdzenia w faktach stwierdzonych podczas kontroli i zmierza wyłącznie do uniknięcia odpowiedzialności za wykonywanie przewozu drogowego osób z naruszeniem przepisów ustawy o transporcie drogowym w powiązaniu z przepisami rozporządzenia Rady (EWG) z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. U. UE. L. 1985.370.8, ze zm.) W trakcie kontroli na wyraźne pytanie kontrolujących o to, czy w pojeździe znajduje się drugi kierowca skarżący odpowiedział przecząco, jak również żaden z pasażerów nie wskazał, ze to on jest drugim kierowcą – wymienionym w skardze OM. Gdyby istotnie miał miejsce podnoszony w skardze fakt złego samopoczucia ww. kierowcy oraz pilna i nieprzewidziana wcześniej konieczność zastąpienia go podczas jazdy – ta okoliczność z pewnością zostałaby w pierwszej kolejności podniesiona kontrolującym. W ocenie Sądu brak było zatem podstaw do przesłuchania w charakterze świadków podróżujących pojazdem marki Mercus pasażerów, ponadto takiego wniosku skarżący nie składał w toku całego postępowania administracyjnego – zarówno w I, jak i II instancji. Słusznie wywodzi organ, opierając się nie tylko na obserwacji kontrolujących, ale także na danych wynikających z zapisów tachografu i karty kierowcy, że skoro pomiędzy godziną 20:58 a 21:04 pojazd był cały czas w ruchu i ani na moment nie zatrzymał się, nie mogło dojść do zmiany kierowców o godz. 21:00, jak podnosi skarżący. W tej sytuacji prawidłowe są ustalenia organów dotyczące zarówno prowadzenia pojazdu przez skarżącego bez włożonej karty do tachografu w momencie kontroli, jak i użycie przez niego wcześniej karty innego kierowcy – OM. Powyższe ustalenia stały się podstawą nałożenia na skarżącą spółkę kary pieniężnej określonej w załączniku nr 3 lp. 6.2.1. w wysokości 5.000zł oraz nr lp. 6.3.4. – w wysokości 3.000 zł. Łączna wysokość kary nie przekracza kwoty wskazanej w art. 92a ust. 2 u.t.d. Niezasadne są również zarzuty niezastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., zgodnie z którym nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, a wszczęte umarza, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że wykonujący przewozy nie miał wpływu na zaistniałe naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Skarżący nie wykazał, by takie zdarzenia i okoliczności w rozpoznawanej sprawie zaistniały, a podanej przez niego wersji wydarzeń przeczą prawidłowe w ocenie Sądu ustalenia stanu faktycznego dokonane przez organy orzekające. Z wszystkich tych przyczyn Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja prawa nie narusza i w oparciu o art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił.