II SA/Rz 880/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Sędzia NSA Małgorzata Wolska po rozpoznaniu w dniu 7 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku U. W. i K. W. o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego w sprawie z ich skargi na decyzję Samorządowego Kolegium odwoławczego z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany lasu na użytek rolny - p o s t a n a w i a - przywrócić termin do uiszczenia wpisu sądowego. Postanowieniem z dnia 18 września 2017 r., sygn. akt II SA/Rz 880/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odrzucił skargę U. W. i K. W. Powodem odrzucenia skargi był brak uiszczenia wpisu sądowego od wniesionej skargi. Powyższe postanowienie zostało doręczone m. in. wyżej wymienionym skarżącym i odebrane w dniu 21 września 2017 r. W dniu 22 września 2017 r. (data złożenia pisma "osobiście" w siedzibie tut. Sądu), uzupełnionym pismem z dnia 26 września 2017 r. (data złożenia w siedzibie Sądu) U. W. i K. W. złożyli wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego, jednocześnie uiszczając żądany wpis. Uzasadniając wniosek wskazali, że kierowaną do nich z Sądu korespondencję odebrał 15-letni syn, który nie poinformował ich o tym fakcie. Nie będąc świadomy ważności korespondencji odłożył ją na półkę, a następnie przykrył ulotkami i książkami. Skarżąca wyjaśniła, że pracuje na trzy zmiany, a mąż rzadko przebywa w domu – pracuje w delegacjach. Pod ich opieką jest także babcia, która jednak jest po udarze i ma problemy z pamięcią. Jak wyjaśniła skarżąca – "syn myślał, że babcia powiedziała o listach". Tymczasem pismo z Sądu przeleżało się nieodczytane. O tym fakcie dowiedzieli się dopiero z postanowienia o odrzuceniu skargi. U. W. i K. W. zawnioskowali o pozytywne rozpoznanie wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 85 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 – zwana dalej "P.p.s.a."), czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Uchybienie terminu, bez względu na wielkość opóźnienia, Sąd zobowiązany jest wziąć pod uwagę z urzędu. Możliwość przywrócenia terminu przewiduje art. 86 § 1 i 2 P.p.s.a., a warunki określa art. 87 P.p.s.a. Przepis ten stanowi, że stosowny wniosek wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, w piśmie zawierającym wniosek należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu, a równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Z powyższego wynika, że przywrócenia terminu może domagać się strona, która nie dokonała czynności w terminie, ale jest w stanie uprawdopodobnić, że stało się tak bez jej winy z uwagi na wystąpienie okoliczności od niej niezależnych, którym pomimo dołożenia należytej staranności nie była w stanie przeciwdziałać (por. postanowienie NSA z 25 maja 2004 r., sygn. akt FZ 63/04, niepubl.). Sąd stwierdza, że wniosek U. W. i K. W. o przywrócenie terminu zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie zauważyć trzeba, że wnioskodawcy dochowali terminu określonego w art. 87 § 1 P.p.s.a. i spełnili pozostałe warunki określone tym przepisem – tj. uiścili żądany wpis sądowy oraz uprawdopodobniła brak winy w uchybieniu terminu. Wyjaśnić należy, że przy ocenie zasadności wniosku o przywrócenie terminu przyjmuje się - jako kryterium przy ocenie istnienia winy lub jej braku w uchybieniu terminu procesowego - obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia z 14 stycznia 1972 r., II CRN 448/71, OSPiKA 1972, z. 7-8, poz. 144). Przy ocenie winy strony lub jej braku w uchybieniu terminu do dokonania czynności procesowej należy brać pod uwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie tej czynności w terminie, lecz także okoliczności świadczące o podjęciu lub nie podjęciu przez stronę działań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 6 października 1998 r., II CKN 8/98, LEX nr 50679). Dokonując oceny wniosku złożonego w niniejszej sprawie, tut. Sąd uznał, że okoliczności wskazane przez wnioskodawców uprawdopodobniają, że po ich stronie brak jest winy w uchybieniu terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Jak wynika z akt sprawy, skarżący wezwani zostali do uiszczenia solidarnie wpisu sądowego. Kierowana do nich korespondencja, zawierająca powyższe wezwanie, została odebrana przez K. W. Doręczyciel zaznaczył, że jest on dorosłym domownikiem. Tymczasem jak wynika z oświadczenia złożonego przez skarżących we wniosku o przywrócenie terminu oraz z zalegającego w aktach administracyjnym oświadczenia z 18 kwietnia 2017 r., K. W. jest osobą niepełnoletnią. W ostatnio wymienionym oświadczeniu K. W. i U. W. podali nr PESEL syna K., z którego wynika, że w chwili odbioru korespondencji miał 15 lat. W ocenie Sądu całokształt okoliczności wskazuje, że rzeczywiście kierowana z Sądu korespondencja, zawierająca wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi, została w sposób nieprawidłowy doręczona. Wynikało to z przyczyn niezależnych od skarżących. Nadto U. W. i K. W. niezwłocznie po uzyskaniu informacji o niewykonaniu wezwania do uiszczenia wpisu, dochowali należytej staranności w prowadzeniu swych spraw i złożyli wniosek o przywrócenie terminu oraz uiścili żądany wpis od skargi. W związku z tym uznać należy, że uchybienie terminowi nie miało miejsca z winy skarżących i zasadnym jest przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu. Z tych przyczyn Sąd, działając na podstawie art. 86 § 1 i art. 87 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.