II SA/Rz 900/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Zbigniew Czarnik /spr./ Sędziowie WSA Magdalena Józefczyk NSA Małgorzata Wolska Protokolant Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 11 stycznia 2012 r. sprawy ze skargi L. C. i K. C. na uchwałę Rady Gminy [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie likwidacji szkoły podstawowej -skargę oddala- II SA/Rz 900/11 U Z A S A D N I E N I E L. i K. C. wystąpili ze skargą na uchwałę Rady Gminy C. nr [..] z dnia 29 kwietnia 2011 r. w przedmiocie likwidacji szkoły im. [...] w B. w trybie ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz.U. nr 142 z 2001 r., poz. 1591 z późn.zm.). Skarżący zarzucili naruszenie przepisów art. 59 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (t.j. Dz.U. nr 256 z 2004 r., poz. 1572 z późn.zm.; dalej: "u.o.s.o.") i wnieśli o stwierdzenie jej nieważności oraz zasądzenie kosztów postępowania. Z uzasadnienia skargi wynika, są oni rodzicami dziecka będącego uczniem likwidowanej szkoły. Pismem z dnia 18 lipca 2011 r., skierowanym do Przewodniczącego Rady Gminy, zwrócili się o stwierdzenie nieważności uchwały Rady Gminy C. z dnia 29 kwietnia 2011 r. podjętej w sprawie likwidacji szkoły. Na skutek bezskutecznego upływu terminu 30 dni od daty wezwania wystąpili ze skargą do tut. Sądu. W ocenie skarżących w toku procedury zmierzającej do likwidacji szkoły dopuszczono się naruszenia przepisów postępowania związanych z procesem likwidacji tej placówki. Pomimo zapisów ustawy o systemie oświaty nie zostali przez organ prowadzący szkołę w terminie co najmniej 6 miesięcy przed planowaną datą likwidacji szkoły zawiadomieni o takim zamiarze. Wskazali, że przepisy wymagają również zajęcia stanowiska przez [...] Kuratora Oświaty, przy czym w piśmie z dnia 14 marca 2011 r. wyraził on negatywne stanowisko w tym zakresie. Jednak na ponowny wniosek Wójta Gminy C. pismem z dnia 11 kwietnia 2011 r. [...] Kurator Oświaty zmienił to stanowisko na pozytywne, pomimo że przepisy nie odpuszczają możliwości takiej zmiany. Podkreślili również, że społeczność lokalna wyrażała wolę przejęcia szkoły jako społecznej, jednak Wójt Gminy odmówił użyczenia dotychczasowego budynku szkoły. W odpowiedzi na skargę Rada Gminy C. wniosła o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania. Organ Gminy nie zgodził się ze stawianymi zarzutami skargi. Wyjaśnił, że postępowanie przeprowadzono przy uwzględnieniu obowiązku wynikającego z art. 59 ust. 2 u.o.s.o. W dniu 11 kwietnia 2011 r. uzyskano pozytywną opinię Kuratorium Oświaty, która zastąpiła poprzednio wydaną negatywną opinię. Stwierdzono też, że taka zmiana stanowiska była możliwa. Natomiast w odniesieniu do zarzutu nie poinformowania skarżących o zamiarze likwidacji szkoły wyjaśniono, że w dniu 3 lutego 2011 r. w szkole zostało w tym celu zorganizowane spotkanie dla rodziców wszystkich uczniów. Rada Gminy uważa, że przepisy nie wymagają szczególnej formy zawiadamiania o zamiarze likwidacji szkoły, dlatego nie było potrzeby kierowania do rodziców pisemnych zawiadomień, a wystarczył przekaz ustny. Powołując się na treść protokołu spotkania i listę obecnych rodziców stwierdzono, że skarżący byli na nim obecni, jak również byli obecni na posiedzeniu Rady Gminy w dniu 18 lutego 211 r., na którym podjęto uchwałę o zamiarze likwidacji szkoły, oraz na posiedzeniu Rady Gminy w dniu 29 kwietnia 2011 r., na którym podjęto skarżoną uchwałę. Ponadto w dniu 21 lutego 2011 r. do rodziców uczniów szkoły wystosowano pisemne zawiadomienia o podjętym zamiarze likwidacji szkoły, a pisma takie skierowano też do rodziców dzieci 5-cio i 6-ciuo letnich, objętych obowiązkiem przedszkolnym, a nie szkolnym, w tym do L. i K. C. Procedurę zawiadomień kontrolował ponadto Wojewoda [...] w [..]. Rada Gminy C. podała, że od dnia 1 września 2011 r. uczniowie zlikwidowanej z dniem 31 sierpnia 2011 r. szkoły uczęszczają do nowych szkół, tj. Szkoły Podstawowej nr [x] w C. oraz Szkoły Podstawowej w Z., a majątek ruchomy zlikwidowanej szkoły został już rozdysponowany między inne szkoły prowadzone przez Gminę C. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej; p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę administracji i stosują prawem przewidziane środki. Zakres kontroli sprawowanej przez sądy wynika z treści art. 134 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sądy rozpoznając skargi nie są związane ich zarzutami, podstawą prawną ani formułowanymi przez strony wnioskami. Sądy rozpoznają skargi w granicach danej sprawy. Dokonując kontroli skarżonej uchwały w granicach wskazanych przepisami prawa stwierdzić należy, że skarga L. i K. C. nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd nie dopatruje się naruszeń, które wskazano w skardze, zatem wniosek o stwierdzenie nieważności uchwały Rady Gminy C. z dnia 29 kwietnia 2011 r. nr [..] nie znajduje oparcia w przepisach prawa. Kontrolując uchwałę Sąd przyjmuje, że skarżący są legitymowani do wystąpienia ze skargą i domagania się kontroli w zakresie zgodności uchwały z prawem. Art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym daje prawo do wystąpienia ze skargą na uchwałę lub zarządzenie podjęte przez organ gminy każdemu, kto uznaje, że jego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone skarżonym aktem. Warunkiem skuteczności skargi jest wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa. Skarżący wypełnili warunki wskazane w przepisie, będąc rodzicami, których dzieci mogły korzystać z usług likwidowanej szkoły oraz wzywając Przewodniczącego Rady Gminy C. do usunięcia naruszenia prawa przez skarżoną uchwałę. Skarżący zarzut skargi oparli na naruszeniu art. 59 ust. 1 u.o.s.o. Ich zdaniem Rada Gminy C. naruszyła przepis w ten sposób, że nie zawiadomiła rodziców uczniów, w tym skarżących, co najmniej 6 miesięcy przed końcem roku szkolnego o zamiarze likwidacji szkoły. Z tym zarzutem Sąd zgodzić się nie może, bo pozostaje on w sprzeczności z faktami wynikającymi z akt sprawy przedstawionych przez organ Gminy. Z protokołu posiedzenia (sesji) Rady Gminy C. z dnia 18 lutego 2011 r., a więc sesji, na której podjęto uchwałę o zamiarze likwidacji szkoły jednoznacznie wynika, że skarżący brali udział w dyskusji, która poprzedziła podjęcie uchwały. Dodatkowo w aktach sprawy znajdują się pisma skierowane do skarżących informujące o podjętej uchwale i wskazujące na zasadność tego działania. Wprawdzie pisma te nie zostały odebrane przez skarżących ale organ dołożył należytej staranności, by je skarżącym doręczyć. Świadczy o tym doręczenie pisma pocztą i przez pracownika Urzędu Gminy w C. Zauważyć należy, że w obu przypadkach próba doręczenia pism miała miejsce jeszcze w lutym 2011 r., szczegółowo pismo awizowane przez pocztę było doręczane przez pracownika urzędu w dniu 28 lutego 2011 r. Wskazane fakty przeczą twierdzeniom skargi, że nastąpiło uchybienie terminu wskazanego w art. 59 ust. 1 u.o.s.o. Sąd stwierdza, że zawiadomienie, o jakim mowa w tym przepisie nie jest tożsame z zawiadomieniem na gruncie przepisów k.p.a. Z treści przepisu wynika, że zawiadomienie powinno być skierowane do rodziców dzieci, zatem nie wystarczy podanie wiadomości o likwidacji szkoły do wiadomości publicznej. Ustawa nie określa formy takiego zawiadomienia ale wymaga, by rodzice byli poinformowani o likwidacji szkoły. W rozpoznawanej sprawie skarżący taką informację posiadali. Niezależnie od możliwości zapoznania się z treścią pism do nich kierowanych byli uczestnikami sesji Rady, na której była podjęta uchwała i brali udział w dyskusji poprzedzającej podjęcie tego aktu. W ocenie Sądu spełnione zostały warunki do przyjęcia, że zostali zawiadomieni o likwidacji szkoły, a to musi prowadzić do uznania nietrafności zarzutu skargi wskazującego na naruszenie przepisów prawa materialnego. Drugi z zarzutów skargi odnoszący się do zmiany stanowiska [..] Kuratora Oświaty w [..] w sprawie likwidacji szkoły również nie może być skuteczny, gdyż w ramach skargi, w trybie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym Sąd kontroluje zaskarżony akt, a nie działania organów, które są niezbędne do jego podjęcia. Mając na uwadze powyższe oraz treść art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł jak na wstępie.