II SA/Rz 900/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Piotr Popek, Sędzia WSA Grzegorz Panek, Sędzia WSA Jarosław Szaro /spr./, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi P.K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie z dnia 30 kwietnia 2025 r. nr 1801-IGC.4802.5.2025 w przedmiocie kary pieniężnej za wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego bez posiadania wymaganego zezwolenia oddala skargę. Przedmiotem skargi wniesionej przez P.K.(dalej: skarżący/strona)  jest decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie z dnia 30 kwietnia 2025 r. nr 1801-IGC.4802.5.2025, którą organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego w {...}z dnia 18 grudnia 2024 r. nr 408000-CZC1.4802.472.2024 o nałożeniu na skarżącego kary pieniężnej w wysokości {...}zł za naruszenie przepisów ustawy z dnia 6 września 2021 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2024 r. poz. 1539 ze zm.), dalej: u.t.d. a mianowicie za wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego bez posiadanego zezwolenia. Jak wynika z akt sprawy w dniu 4 kwietnia 2024 r. funkcjonariusze Oddziału Celnego w {...}przeprowadzili kontrolę wyjeżdżającego z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej pojazdu członowego w postaci dwuosiowego ciągnika siodłowego marki [...] nr rej. {...}wraz z trzyosiową naczepą ciężarową marki [...] nr rej.{...}. Ustalono, że kontrolowany pojazd był własnością P.K. , prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą "I" , ul.{...} , {...}, Ukraina. Jak wynika z przedstawionych do kontroli dokumentów: zgłoszenia celnego nr MRN {...} i MRN {...} , faktury {...} , {...} i międzynarodowego listu przewozowego CMR{...} , {...}, pojazdem przewożony był towar w postaci: taśmy budowlane, uszczelki, blacha o masie brutto {...}kg. Zgodnie z przedłożonymi dokumentami nadawcą towaru była firma: "B" W.T. S.K.A. oraz D. sp. z o.o., zaś odbiorcą firma "I" K.P. W wyniku kontroli ustalono, że parametry zespołu pojazdów o numerach rejestracyjnych {...} posiadają wartości, dla których wymagane jest posiadanie zezwolenia na międzynarodowy przewóz drogowy rzeczy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z uwagi na fakt, że dopuszczalna masa całkowita zespołu pojazdów przekracza 6 ton, a dopuszczalna maksymalna ładowność zespołu pojazdów przekracza 3,5 tony. Stwierdzono, że przedsiębiorca K.P. wykonywał przewóz na potrzeby własne (przewóz niezarobkowy), na wykonywanie którego wymagane jest zezwolenie, zgodnie z art. 28 ust. 1 u.t.d.. Kierujący pojazdem nie posiadał w pojeździe i nie okazał na żądanie funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej zezwolenia na międzynarodowy przewóz drogowy rzeczy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej udzielonej przewoźnikowi wykonującemu przewóz drogowy, ważnego w dniu kontroli. Nie przedłożył również zezwolenia wielokrotnego, wielostronnego EKMT. Postanowieniem z dnia 25 października2024 r. nr {...} wszczął z urzędu postępowanie administracyjne wobec przewoźnika: "I" K.P.a następnie decyzją {...} z dnia 18 grudnia 2024 r. nałożył na wykonującego przewóz karę pieniężną w kwocie {...} PLN za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym polegające na: - wykonywaniu międzynarodowego przewozu drogowego bez posiadania w pojeździe zezwolenia wymaganego w międzynarodowym transporcie drogowym rzeczy - zgodnie z Ip. 3.1 załącznika nr 3 do u.t.d., - niewyposażeniu kierowcy w dokument, o którym mowa w art. 87 ust. 1 pkt. 3 lit. a u.t.d. - zezwolenia wymaganego w międzynarodowym transporcie drogowym rzeczy - zgodnie z Ip. 1.12 załącznika nr 3 do u.t.d. Pismem z dnia 10 stycznia 2025 r. pełnomocnik strony złożył odwołanie od powyższej decyzji wnosząc o jej uchylenie w całości i umorzenie postępowania w sprawie. Wydanej decyzji zarzucił naruszenie: - art. 33 ust. 2 pkt 3 u.t.d., w związku z art. 2 ust. 1 Umowy między Ukrainą a Unią Europejską w sprawie transportu drogowego towarów z dnia 29 czerwca 2022 r. - dalej (Dz.U. L 179 z 6.7.2022, s 4-10) dalej: "Umowa UE-UA" - poprzez jego niezastosowanie przez organ w sytuacji, gdy na podstawie postanowień Umowy UE-UA strona uprawniona była do wykonywania transportu drogowego, a co za tym idzie, zwolniona była z obowiązku posiadania zezwolenia na wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego na potrzeby własne, - art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. poprzez błędne uznanie, że w przedmiotowej sprawie przepis ten nie znajduje zastosowania w sytuacji, gdy z okoliczności sprawy jednoznacznie wynika, że strona nie miała wpływu na powstanie naruszenia, bowiem działała w przekonaniu, iż zwolniona jest z posiadania zezwolenia na wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego na potrzeby własne. Ponadto zwrócił uwagę na brzmienie ukraińskojęzycznej wersji Umowy UE-UA, zgodnie z którą zakresem Umowy objęty jest przewóz drogowy wykonywany "za opłatą lub na własny koszt". Podniósł również, że strona, jako obywatel Ukrainy oraz osoba posługująca się językiem ukraińskim, opierała swoje działania na podstawie ukraińskiej wersji Umowy UE-UA. Zdaniem odwołującego zapis w/w umowy należy interpretować w taki sposób, że celem stron tej umowy było objęcie jej zakresem zarówno przewozów zarobkowych, jak i przewozów dokonywanych na potrzeby własne. DIAS, po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z 30 kwietnia 2025 r. nr 1801-IGC.4802.5.2025 utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przytoczył treść przepisów znajdujących zastosowanie w sprawie. W ocenie DIAS z uwagi na stwierdzony fakt, że firma K.P przewoziła swój towar (zakupiony), za pomocą firmowego środka przewozowego zarejestrowanego w Ukrainie, kierowanego przez pracownika - przedmiotowy przewóz należało uznać jako niezarobkowy międzynarodowy przewóz drogowy (przewóz na potrzeby własne). Z kolei z uwagi na fakt, że dopuszczalna masa całkowita kontrolowanego zespołu pojazdów przekraczała 6 ton, a dopuszczalna maksymalna ładowność zespołu pojazdów przekraczała 3,5 tony uznano, że dla kontrolowanego środka przewozowego wymagane było zezwolenie na międzynarodowy przewóz drogowy rzeczy. Podkreślono, że kierujący zespołem pojazdów nie posiadał w pojeździe i nie okazał na żądanie funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej zezwolenia na międzynarodowy przewóz drogowy rzeczy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej udzielonej przedsiębiorcy wykonującemu przewóz, ważnego w dniu kontroli. Ponadto nie przedłożył do kontroli zezwolenia wielokrotnego wielostronnego EKMT. DIAS wskazał, że przewóz nie zawierał się w katalogu przewozów zwolnionych z konieczności posiadania zezwolenia wymienionych w art. 7 ust. 1 umowy zawartej pomiędzy Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Ukrainy o międzynarodowych przewozach; drogowych, sporządzonej w Warszawie dnia 18 maja 1992 r. (M.P. z 2002 r. Nr 6 poz. 125). Organ podkreślił, że postanowienia Umowy UE-UA nie obejmują przypadków przewozów na potrzeby własne, wykonywany przez ww. podmiot niezarobkowy międzynarodowy przewóz drogowy rzeczy (na potrzeby własne) nie podlega pod regulacje ww. Umowy. W przedmiotowej sprawie, zastosowanie znajdują natomiast postanowienia Umowy między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Ukrainy o międzynarodowych przewozach drogowych sporządzonej w Warszawie w dniu 18 maja 1992 r. (M.P. z 2002 r. Nr 6 poz. 125) oraz ustawy o transporcie drogowym Reasumując DIAS uznał, że przedmiotowy przewóz wymagał posiadania odpowiedniego zezwolenia na międzynarodowy przewóz drogowy rzeczy, którego kierowca pojazdu nie przedstawił. Brak w pojeździe rzeczonego zezwolenia stanowi delikt administracyjny zagrożony karą pieniężną zgodnie z załącznikiem nr 3 do u.t.d.: -Ip. 3. 1 - w wysokości {...}zł - za wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego rzeczy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej bez posiadania w pojeździe wymaganego ważnego zezwolenia, -Ip. 1.12 - w wysokości {...}zł - za niewyposażenie kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 ustawy o transporcie drogowym. W związku z powyższym, uwzględniając dyspozycję przepisu art. 92a ust. 3 u.t.d., zgodnie z którą suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej, nie może przekroczyć kwoty {...} złotych, DIAS stwierdził, że organ I instancji prawidłowo nałożył na podmiot wykonujący przewóz karę pieniężną w wysokości {...}zł. W skardze do tut. Sądu na decyzję organu odwoławczego skarżący zarzucił naruszenie przepisów: I. prawa materialnego tj. 1. art. 4 pkt 2, pkt 4 i pkt 6a, art. 28 ust. 1, art. 28a ust. 3, art. 92a ust. 1, ust. 3 i ust. 7 w związku z art. 87 ust. 1 pkt 3 lit. a) u.t.d. przez ich błędną wykładnię. W ocenie skarżącego przepisy te dotyczą wykonywania międzynarodowego przewozu drogowego rzeczy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez zagraniczny podmiot niemający siedziby w państwie członkowskim Unii Europejskiej w ramach przewozu odpowiadającego definicji transportu drogowego tymczasem w niniejszej sprawie skarżący spełniał przesłanki uznania przewozu za niezarobkowy przewóz drogowy na potrzeby własne, co wykluczało zastosowanie art. 28 ust. 1 u.t.d. a ponadto sam przejazd po terytorium RP w celu przewiezienia przedmiotów do kraju siedziby skarżącego nie wymagał posiadania zezwolenia, o którym mowa w art. 28 ust. 1 u.t.d.; 2. naruszenie art. 33 ust. 2 pkt 3 w zw. z art. 2 u.t.d. przez jego niezastosowanie w sytuacji, kiedy skarżący - jako podmiot posiadający uprawnienia do wykonywania transport drogowego, na podstawie zasady wzajemności - zwolniony był z posiadania zezwoleń oraz zaświadczeń na wykonanie niezarobkowego przewozu drogowego na potrzeby własne; 3. naruszenie art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. przez jego niezastosowanie i nieumorzenie postępowania w sytuacji, kiedy skarżący wykonując niezarobkowy przewóz na potrzeby własne nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie powstało wskutek zdarzeń i okoliczności, których skarżący nie mógł przewidzieć, gdyż z okoliczności niniejszej sprawy wynika, że działał on zgodnie z przepisami prawa krajowego oraz literalnym brzmieniem wiążącej umowy międzynarodowej i nie miał świadomości, że jego działania mogą zostać zakwalifikowane jako naruszenie skutkujące nałożeniem kary pieniężnej; II. przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj.: 1. art. 138 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572 ze zm.), dalej: k.p.a. przez utrzymanie w mocy decyzji administracyjnej organu I instancji, pomimo istnienia przesłanek do uchylenia tej decyzji i umorzenia postępowania, na podstawie art. 138 ust. 1 pkt 2. W ocenie skarżącego przesłankami tymi były: a) błędna kwalifikacja przewozu jako zarobkowego transportu drogowego rzeczy, podczas gdy - zgodnie z art. 4 pkt 4 u.t.d. - miał on charakter niezarobkowego przewozu drogowego na potrzeby własne, spełniającego wszystkie warunki przewidziane w tym przepisie; b) niezastosowanie art. 28 ust. 1 u.t.d. w związku z art. 4 pkt 3 lit. a) u.t.d., który wyraźnie wyłącza obowiązek uzyskania zezwolenia w przypadku przewozów niezarobkowych wykonywanych pomocniczo wobec podstawowej działalności gospodarczej przedsiębiorcy; c) pominięcie normy wynikającej z art. 2 Umowy UE-UA, której ukraińska wersja językowa jednoznacznie wskazuje, że umowa obejmuje również przewozy wykonywane na własny koszt, tj. niezarobkowe przewozy na potrzeby własne; d) niezastosowanie art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., pomimo że okoliczności sprawy i materiał dowodowy jednoznacznie wskazują, iż skarżący nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie - o ile w ogóle zaistniało - nastąpiło wskutek okoliczności, których nie mógł przewidzieć, działając w usprawiedliwionej niewiedzy co do konieczności uzyskania zezwolenia, opierając się na literalnymi brzmieniu przepisów krajowych oraz obowiązujących umów międzynarodowych. Mając na uwadze powyższe zarzuty skarżący wniósł o: - uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, - umorzenie postępowania administracyjnego jako bezprzedmiotowego ewentualnie w przypadku nieuwzględnienia powyższego o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji, - zasądzenie kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł   o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Skarga nie jest uzasadniona. Nie budzą zasadniczych wątpliwości w sprawie niniejszej fakt. Jak ustaliły organy w dniu 04.04.2024r przez przejście drogowe w {...}na teren Rzeczypospolitej Polskiej wjechał zespół pojazdów, którego kierowca był obywatel Ukrainy D.I. . Łączna dopuszczalna masa zespołu pojazdów wyniosła 59500 kg, masa własna 14285, dopuszczalna ładowność 45215 kg. Pojazd należał do przewoźnika – występującego w sprawie niniejszej jako skarżący P.K. . Przewożone były nim różnorakie towary. Odbiorcą tych towarów była firma " I" K.P. , czyli ta sama co przewoźnik. Pojazdy należały do tej firmy, kierowca również był przez nią zatrudniony. W trakcie kontroli nie zostało przedstawione przez kierującego pojazdem zezwolenie na wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego rzeczy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W oparciu o ten ustalony przez organy stan faktyczny sąd uznał, że ocena prawna i zastosowanie kary administracyjnej za brak takiego zezwolenia nie narusza prawa, a zatem argumenty podniesione w skardze na uwzględnienie nie zasługują. W pierwszej kolejności należy rozważyć, kiedy takie zezwolenie jest wymagane. Przez międzynarodowy przewóz towarów należy rozumieć sytuację określoną w art. 4 pkt 2 utd czyli podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi, za które uważa się również zespoły pojazdów składające się z pojazdu samochodowego i przyczepy lub naczepy, przy czym jazda pojazdu między miejscem początkowym i docelowym odbywa się z przekroczeniem granicy Rzeczypospolitej Polskiej. W ocenie sądu nie budzi wątpliwości, że był wykonywany tego rodzaju przewóz towarów. W protokole kontroli wykazano jakie towary były przewożone, były wystawione odpowiednie dokumenty związane z drogowym przewozem towarów. Tego rodzaju przewóz towarów nie jest przy tym wyłączony z regulacji wynikających z przepisów u.t.d., bowiem ładowność pojazdu przekraczała 3,5 tony, zaś jego dopuszczalna masa całkowita przekraczała 6 ton, i nie znajdowało zastosowania uregulowanie z art. 3. ust.1 pkt 2 lit. b u.t.d., który stanowi, że przepisów ustawy nie stosuje się do przewozu drogowego wykonywanego pojazdami samochodowymi lub zespołami pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony w niezarobkowym przewozie drogowym rzeczy ; i pkt 2a) - o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 2,5 tony w transporcie drogowym rzeczy ( w brzmieniu obowiązującym do 1 stycznia 2026 r. Dz.U. 2025.1843 ). Wynika zatem z tego unormowania, że pojazdy charakteryzujące się tymi parametrami nie podlegają uregulowaniom u.t. d. w zakresie uzyskania zezwolenia na międzynarodowy drogowy przewóz towarów. Z protokołu kontroli wynika natomiast, że samochód firmy skarżącego przekraczał te wartości. Dlatego też podlega obowiązkom określonym w przepisach u.t.d. Na międzynarodowy przewóz towarów, jak wynika z tych przepisów potrzebne jest zezwolenie. Zezwolenie takie może dotyczyć transportu towarów, jak też tzw. niezarobkowego przewozu towarów. Jak bowiem wynika z przedstawionego przepisu przy niezarobkowym przewozie rzeczy wymagania ustawy nie dotyczą przewozu pojazdem o ładowności nie przekraczającej 3,5 tony. Organy, jak wynika uzasadnienia zaskarżonej decyzji ustaliły przy tym, że przewóz rzeczy miał właśnie tego typu charakter, co pomija skarga. Otóż organy przyjęły, że w sprawie zastosowanie znajdzie przepis art. 4 pkt 4 u.,t.d. definiujący przewóz towarów na potrzeby własne. Stanowi on, że niezarobkowy przewóz towarów ma miejsce wtedy, gdy ma miejsce przejazd pojazdu po drogach publicznych z pasażerami lub bez, załadowanego lub bez ładunku, przeznaczonego do nieodpłatnego krajowego i międzynarodowego przewozu drogowego osób lub rzeczy, wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej, spełniający łącznie następujące warunki: a) pojazdy samochodowe używane do przewozu są prowadzone przez przedsiębiorcę lub jego pracowników, b) przedsiębiorca legitymuje się tytułem prawnym do dysponowania pojazdami samochodowymi, c) w przypadku przejazdu pojazdu załadowanego - rzeczy przewożone są własnością przedsiębiorcy lub zostały przez niego sprzedane, kupione, wynajęte, wydzierżawione, wyprodukowane, wydobyte, przetworzone lub naprawione albo celem przejazdu jest przewóz osób lub rzeczy z przedsiębiorstwa lub do przedsiębiorstwa na jego własne potrzeby, a także przewóz pracowników i ich rodzin, d) nie jest przewozem w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie usług turystycznych. Podnieść jeszcze przy tym trzeba, że nie będzie miał zastosowania art. 4 pkt 3 lit a u.t.d. przy czym zawiera on rozszerzenie stosowania tej ustawy na wszystkie przypadki przewozu towarów przez przewoźnika dla potrzeb własnych, pomocniczo do działalności głównej. Międzynarodowym przewozem rzeczy objęty jest zarówno przewóz z art. 4 pkt 3 lit a , jak i 4 pkt 4 u.t.d. Jak wynika z uzasadnienia decyzji organ przyjął, że zostały spełnione przesłanki niezarobkowego przewozu towarów określonego w tym przepisie. Pojazd stanowił własność przedsiębiorcy do którego przewożone były towary. Stanowiły one jego własność, kierowca był przez niego zatrudniany, nie był to przewóz turystyczny. Takie właśnie ustalenie stało się następnie przyczyną dalszych ocen dokonanych przez organy. Nie kwestionowały one zatem tego, że przewóz miał charakter transportu opisanego w art. 4 pkt 4 u.t.d., a jedynie wywiodły, że pomimo tego przewoźnik powinien przedłożyć zezwolenie na wykonywanie międzynarodowego przewozu towarów. W ocenie organu wykonywanie przewozu niezarobkowego nie wyłącza obowiązku posiadania takiego zezwolenia. Międzynarodowy przewóz towarów obejmuje bowiem także niezarobkowy przewóz towarów, jeżeli wykonywany jest pojazdem o ładowności przekraczającej 3,5 tony. Obowiązek posiadania takiego zezwolenia wynika z art. 28 ust. 1utd stanowiącego, że wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego rzeczy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez zagraniczny podmiot niemający siedziby w państwie członkowskim Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym wymaga zezwolenia ministra właściwego do spraw transportu, o ile umowy międzynarodowe nie stanowią inaczej. Jeżeli zatem zagraniczny podmiot nie mający siedziby we wskazanych państwach wykonuje międzynarodowy przewóz towarów na terytorium RP, także w formie niezarobkowego przewozu towarów, to wówczas, co do zasady powinien posiadać stosowne zezwolenie ministra właściwego do spraw transportu. Wykonywanie transportu zdefiniowanego w art. 4 pkt 4 u.t.d. nie wyłącza tego obowiązku. Koniecznością jest jednak ustalenie czy obowiązek ten nie został zniesiony na podstawie umowy międzynarodowej. W tym zakresie rozważenia wymaga kwestia umów regulujących prowadzenie międzynarodowego przewozu towarów, a to Umowy pomiędzy Unią Europejską a Ukrainą w sprawie transportu drogowego towarów z dnia 29 czerwca 2022 r. ( Dz.Urz. UE L 179 str. 4 ) oraz Umowa pomiędzy Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Ukrainy o międzynarodowych przewozach drogowych z dnia 18 maja 1992 r. ( M.P. 2002 nr 6 poz 125 ). Odnośnie tej pierwszej umowy sąd zgadza się z poglądem wyrażonym przez organ, że nie znajduje ona zastosowania w przypadku przewozów niezarobkowych. Zgodnie bowiem z art. 2 ust. 1 tej umowy ma ona zastosowanie do tranzytu i międzynarodowego przewozu drogowego towarów między Stronami wykonywanego zarobkowo. Jej uregulowania nie maja zatem zastosowania do wymogów stawianych przewoźnikom towarów w celach niehandlowych. Art. 3 pkt 2 tej umowy definiuje "przewoźnika drogowego towarów" jako osobę fizyczną lub prawną zajmującą się transportem towarów w celach handlowych. Wyłączenie wynikające z tej umowy, w tym także w zakresie wymogów co do posiadania zezwolenia na wykonywanie międzynarodowego przewozu towarów, o którym mowa w u.t.d. nie mają zatem zastosowania przy przewozie dla potrzeb własnych, takim jak w sprawie niniejszej. Dlatego też umowa ta jest prawnie irrelewantna dla jej rozstrzygnięcia. Nie został wykazany fakt, że umowa ta w wersji ukraińskiej zawiera inne brzmienie niż w wersji polskiej. Niezależnie jednak od tego, obowiązującym prawem jest ogłoszona w Dz.Urz. UE wersja w języku polskim, bowiem jest to jedyny promulgator obowiązującej umowy. Stąd też argument skargi w tym zakresie nie mógł zostać uwzględniony. Nie ma także znaczenia umowa pomiędzy Polską a Ukrainą z roku 1992. W jej zapisach brak jest bowiem uregulowań zwalniających ukraińskich przewoźników wykonujących międzynarodowy przewóz towarów w postaci niezarobkowego przewozu towarów z posiadania zezwolenia na taki przewóz wydanego przez właściwego ministra. Organ w tym zakresie bardzo szczegółowo przedstawił obowiązujące zapisy tej umowy i sąd przedstawiony pogląd prawny akceptuje. Z zapisów tej umowy nie wynika, aby niezarobkowy przewóz towarów przez przewoźników ukraińskich był zwolniony z obowiązku posiadania stosownego zezwolenia. Dlatego tez sąd uznał, że obowiązujące w tym zakresie umowy międzynarodowe nie zawierają wyłączenia dla obowiązku przewoźnika jaki stal się podstawą wymierzenia kary administracyjnej. Nie będzie miał zastosowania w sprawie przepis art. 33 ust. 2 pkt 3 u.t.d. Przepis ten dotyczy przedsiębiorców polskich, posiadających uprawnienia do wykonywania przewozów krajowych bądź międzynarodowych. Nie znajduje on zastosowania do przedsiębiorców mających siedzibę w kraju nie będącym krajem członkowskim. Nie posiadają oni bowiem możliwości uzyskania zaświadczenia o którym mowa w art. 33 ust. 1 u.t.d., a zatem nie mogą być zwolnieni od obowiązku jego posiadania. Jak wynika z tego przepisu uprawnionym do jego otrzymania jest przedsiębiorca. Ustawa zaś rozróżnia pojęcie przedsiębiorcy od przedsiębiorcy zagranicznego. Jednocześnie zaświadczenie takie wydaje starosta właściwy dla siedziby przedsiębiorcy określonej w rejestrze przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym (KRS), a w przypadku przedsiębiorcy będącego osobą fizyczną - adresu stałego miejsca wykonywania działalności gospodarczej określonego w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej (CEIDG), na czas nieokreślony. Zaświadczenie na międzynarodowy niezarobkowy przewóz drogowy oraz wypis lub wypisy z zaświadczenia wydaje Główny Inspektor Transportu Drogowego na okres do 5 lat. Zaświadczenie, o którym mowa w ust. 1, zawiera: oznaczenie przedsiębiorcy, jego siedzibę (miejsce zamieszkania) i adres, numer w rejestrze przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym, o ile przedsiębiorca taki numer posiada, albo numer identyfikacji podatkowej (NIP), ( art. 33 ust. 3 i 8 u.t.d. ). Przepisy te jednoznacznie odnoszą się do przedsiębiorców krajowych. Nie naruszył prawa organ nie znajdując podstaw doz zastosowania przepisu art. 92c ust.1 pkt 1 u.t.d. Podmiot ukarany miał wpływ na naruszenie, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot mógł przewidzieć. Poprzez należyte przestrzeganie przepisów mógł on uniknąć sytuacji prowadzenia międzynarodowego przewozu towarów bez stosownego zezwolenia . Stąd też przepis ten nie znajdzie zastosowania. Uznając, że skarga nie zawierała uzasadnionych podstaw sąd ją oddalił w myśl art. 151 p.p.s.a.