II SA/Rz 908/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Małgorzata Wolska /spr./ Sędziowie WSA Zbigniew Czarnik NSA Stanisław Śliwa Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 29 marca 2012 r. sprawy ze skargi S. G., B. G. i L. G. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] w przedmiocie zmian w operacie ewidencji gruntów i budynków -skargę oddala- Decyzją z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego /Dz. U. z 2000r. nr 98, poz. 1071 ze zm.- dalej w skrócie k.p.a./ oraz art. 20 ust. 1 i 2, art. 7b ust.2 pkt 2 ustawy z dnia 17 maja 1989r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne /Dz. U z 2005r. nr 240, poz. 2027 ze zm. (uwaga Sądu Dz.U. z 2010r. Nr 193 poz. 1287 - zwana dalej w skrócie Pgik/ po rozpatrzeniu odwołania L. G., S. G. utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2011r. nr [...] orzekającą o wprowadzeniu w operacie ewidencji gruntów i budynków wsi [...] zmiany powierzchni działki nr 2085 z 0,9093 ha na powierzchnię 0,9205 ha, bez zmiany przebiegu jej granic z działkami sąsiednimi. Z akt sprawy i uzasadnienia wynika, że wnioskiem z dnia 9 sierpnia 2008 r. L., S. i B. G. zwrócili się do Starostwa Powiatowego [...] o sprawdzenie powierzchni działki ewidencyjnej nr 2085 położonej we wsi [...]. Po przeprowadzeniu postępowania Starosta [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2009 r. Nr [...] orzekł o wprowadzeniu w operacie ewidencji gruntów i budynków obr. [...] zmiany powierzchni działki nr 2085 i umorzył postępowanie w części dotyczącej działki nr 2083 i nr 2084 obr. [...]. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r., nr [...] uchylił wyżej wymienioną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Pismem z dnia 7 października 2010 r. L. G., S. G. i B. G. sprecyzowali pierwotny wniosek i wskazali, że wnoszą o zmianę powierzchni działki nr 2085 oraz przebiegu jej granic. Starosta Powiatu [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2010r. nr [...] wprowadził w operacie ewidencji gruntów i budynków obr. [...] zmianę powierzchni działki nr 2085 z 0,9093 ha na powierzchnię 0,9205 ha bez zmiany przebiegu jej granic z działkami sąsiednimi. Po rozpoznaniu odwołania, złożonego od powyższej decyzji, przez L. G., S. G. i B. G. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego decyzją z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] stycznia 2010r. Dokonując kontroli powyższej decyzji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 15 grudnia 2010r., sygn. akt II SA/Rz 654/10 uchylił zaskarżoną decyzję. Sąd wskazał, że pomiar geodezyjny przeprowadzony na nieruchomości skarżących w dniu 12 maja 2009r. przez jednostkę wykonawstwa geodezyjnego był wykonany w ramach rękojmi prac związanych z modernizacją ewidencji gruntów. Na podstawie materiału dowodowego zawartego w aktach administracyjnych sprawy nie można ustalić, kiedy była przeprowadzona modernizacja ewidencji gruntów. Powyższy brak nie pozwala na przeprowadzenie kontroli, czy wybór trybu, w którym został rozpoznany wniosek skarżących, w tym przypadku w trybie wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów, jest prawidłowy. W tej sytuacji Sąd stwierdził, że organy nie ustaliły stanu faktycznego sprawy, co stanowiło o naruszeniu art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 k.p.a. W ponownie prowadzonym postępowaniu organ drugiej instancji winien ustalić, kiedy została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] informacja o operacie ewidencji gruntów wsi [...] i na tej podstawie dokonać weryfikacji trybu, w jakim winien być rozpoznany wniosek skarżących z dnia 9 sierpnia 2008r. Wykonując zalecenia zawarte w powyższym wyroku Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego decyzją z dnia [...] marca 2011r., nr [...] uchylił decyzję Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2010r., wskazując na konieczność ponownego rozpatrzenia żądań dotyczących powierzchni działki nr 2085 z uwzględnieniem przeprowadzonej modernizacji ewidencji gruntów i budynków na terenie wsi [...] w odniesieniu do tej działki. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy Starosta [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2011r. nr [...] orzekł o wprowadzeniu w operacie ewidencji gruntów i budynków wsi [...] zmiany powierzchni działki nr 2085 stanowiącej współwłasność w 1/2 części L. i S. G. i w 1/2 części B. G., z 0,9093 ha na powierzchnię 0,9205 ha, bez zmiany przebiegu jej granic z działkami sąsiednimi. W odwołaniu L. G. i S. G. wskazali, że nie zgadzają się z wydaną decyzją. Nie spełnia ona wymogu formalnego określonego, w art. 107 k.p.a. Ponadto organ I instancji naruszył art. 7 k.p.a. obligujący organ do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Wskazali, że organ podał jedynie datę opublikowania informacji w sprawie operatu opisowo – kartograficznego, nie podano daty i numeru dziennika urzędowego). Nie wyjaśniono powstałego błędu w obliczeniach powierzchni ich działki, w tych samych granicach. Nie przeprowadzono dowodu z porównania map z uwzględnieniem działek nr 2084 i 2083, które różnią się wizualnie. Podali, że w dniu 21 października 2003r. aktem notarialnym nabyli działkę nr 2085 o powierzchni 0,96 ha. Stanowiła ona odrębną działkę, oddzielona trwałą miedzą od strony działki nr 2084, własności A. B. Wskazali, że przebieg granicy między działką nr 2085 i 2084 był dwukrotnie przesuwany w stronę działki nr 2085, a czynności tej nie towarzyszyła jakakolwiek decyzja formalnie zmieniająca powierzchnię działki nr 2085. W ocenie odwołujących powyższe przesunięcia przebiegu granicy nie potwierdzają błędu w obliczeniu powierzchni podczas scalenia gruntów w 1972r., ani błędnych pomiarów podczas modernizacji w 2006r. Łączna powierzchnia ziemi zabranej przez A. B. wynosi ok. 400m² Dodatkowym dowodem jest fakt, że zbudowana w 2004r. szopa po drugim przesunięciu granicy znajduje się ok. 50 cm w granicach działki A. B. Odwołujący zawnioskowali o powołanie biegłego geodety celem ostatecznego ustalenia granicy i powierzchni działki. Powołaną na wstępie decyzją z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2011r. W uzasadnieniu wskazał, że w latach 2005-2006 w celu uzupełnienia bazy danych ewidencyjnych i utworzenia pełnego zakresu zbiorów tych danych oraz w celu poprawy funkcjonowania systemu obsługującego bazę danych ewidencyjnych dla wsi [...] przeprowadzone zostały prace geodezyjne związane z modernizacją ewidencji gruntów i budynków. W toku tych prac L. i S. G. oraz B. G. nie skorzystali z przysługujących im uprawnień w zakresie składania uwag i zastrzeżeń do danych ewidencyjnych działki nr 2085 uwidocznionych w projekcie zmodernizowanego operatu ewidencyjnego. Informacja Starosty [...] z dnia 14 czerwca 2006r., że projekt operatu modernizacji ewidencji gruntów i budynków wsi [...] stał się operatem ewidencyjnym, została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] z dnia 24.06.2006r. Nr 69, poz. 1073. Natomiast wniosek L., S. i B. G. z dnia 9 sierpnia 2008r. została rozpatrzony w trybie art. 24a pkt 12 Pgik jako zarzuty zgłoszone po terminie określonym w ust. 9 tej ustawy i potraktowany jako wniosek o zmianę danych objętych ewidencją gruntów i budynków. Organ odwoławczy wskazał, że analiza zebranego materiału dowodowego i uzasadnienie organu I instancji dowodzą, że powierzchnia działki nr 2085 została błędnie wykazana w części opisowej operatu ewidencyjnego. W ramach rękojmi prac związanych z modernizacją ewidencji gruntów i budynków obrębu [...] Starosta zlecił jednostce wykonawstwa geodezyjnego sporządzenie operatu pomiarowego z przebiegu granic działki nr 2085 z działkami sąsiednimi. W dniu 12 maja 2009 r. w toku przeprowadzonych w terenie czynności geodezyjnych z udziałem zainteresowanych dokonano ustalenia przebiegu granicy działki nr 2085 z działkami sąsiednimi oraz dokonano ponownej trwałej stabilizacji przebiegu granicy działki nr 2085 z działką nr 2084 w oparciu o szkice sporządzone podczas scalenia gruntów w 1972 r. Przebieg granicy działki nr 2085 z działkami sąsiednimi tj. 2077, 2086 i 1833 stanowiącymi drogi gminne został przyjęty wg stanu prawnego wynikającego ze szkicu scalenia gruntów. Organ II instancji podniósł, że do obliczenia powierzchni działki nr 2085 wykorzystano dane geodezyjne ustalone podczas scalenia gruntów oraz pozyskane w toku pomiaru z 12.05.2009 r. Ustalono, że powierzchnia ww. działki wynosi 0,9205 ha, a nie jak błędnie wykazano w operacie ewidencyjnym 0,9093 ha oraz w operacie scalenia gruntów 0,96 ha. Sporządzona dokumentacja geodezyjna zawierająca mapę uzupełniającą i wykaz zmian gruntowych została przyjęta do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w [...] pod nr [...] w dniu 29 maja 2009r. Na obowiązującej mapie ewidencyjnej w skali 1:2000 przebieg granic działki nr 2085 z działkami sąsiednimi nie uległ zmianie i jest zgodny ze stanem prawnym ustalonym podczas postępowania scaleniowego gruntów obr. [...] przeprowadzonym w 1972 r. W dalszej części, organ odwoławczy powołując się na przepisy rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29.03.2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków wskazał, że dane zawarte w ewidencji podlegają aktualizacji, z urzędu lub na wniosek osób, organów i jednostek organizacyjnych, na podstawie danych wynikających z opracowań geodezyjnych i kartograficznych przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, zawierających wykaz zmian danych ewidencyjnych. Starosta zaś jest obowiązany do utrzymania operatu w stanie aktualności tj. zgodności z dostępnymi dla organu dokumentami i materiałami źródłowymi. Strony, które nie akceptują takiego stanu, zgodnie z § 86 ust. 2 ww. rozporządzenia, żądając modyfikacji danych ewidencyjnych działki, mogą przedłożyć dodatkowe dowody w postaci odpowiedniej dokumentacji geodezyjnej sporządzonej przez jednostkę wykonawstwa geodezyjnego. Końcowo organ jako niezasadny uznał zarzut naruszenia art. 107 § 1 k.p.a. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na powyższą decyzję złożyli L. G. i S. G. i wnieśli o jej uchylenie. Zarzucili naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na rozstrzygniecie sprawy. Podnieśli, że w uzasadnieniu organ nie wyjaśnił przyczyn, z powodu których odmówił wiarygodności "innym środkom dowodowym". Zarówno organ I jak i II instancji powołał się tylko na analizę protokołu ustalenia granic działek z 12 maja 2009r., wykonanego w ramach rękojmi. Ich zdaniem protokół ten został sporządzony z naruszeniem prawa. Zarzucili niewykonanie wyroku WSA w Rzeszowie z dnia 15.12.2010r. obligującego do ustalenia kiedy została przeprowadzona modernizacja. Podtrzymali podniesiony w odwołaniu zarzut naruszenia art. 107 § 1 k.p.a., bo nie zawiera oznaczenia organu administracji publicznej (po słowie decyzja winien być wymieniony organ upoważniony do jej wydania). W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego wniósł o jej oddalenie z przyczyn wywiedzionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.). Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Sąd administracyjny rozważa zatem wyłącznie to, czy zaskarżony akt organu administracji publicznej (tu decyzja) mieści się w granicach obowiązującego prawa materialnego i procesowego. Wspomniane kryterium legalności umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji, jeżeli m.in. stwierdzi on naruszenie prawa materialnego o wpływie na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 lit. a – c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej P.p.s.a.). Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Trzeba też wskazać, że stosownie do przepisu art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w omówionym zakresie, Sąd nie stwierdził naruszenia prawa, w konsekwencji więc, zgodnie z art. 151 P.p.s.a., skarga podlegała oddaleniu. Zarówno zaskarżona decyzja, jak i decyzja ją poprzedzająca zostały wydane po ponownym rozpatrzeniu sprawy, wskutek wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 15 grudnia 2010 r., sygn. akt II SA/Rz 654/10, którym wyeliminowano z obrotu prawnego wcześniejszą decyzję WINGiK z dnia [...] maja 2010 r., nr [...]. Formułując wytyczne co do dalszego postępowania w sprawie Sąd wskazał na konieczność uzupełnienia materiału dowodowego i ustalenia następnie, kiedy została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] informacja o operacie ewidencji gruntów wsi [...] oraz dokonania weryfikacji trybu, w jakim winien być rozpoznany wniosek skarżących z dnia 9 sierpnia 2008 r. Powyższe wytyczne zostały uwzględnione, wbrew zarzutom skargi, przy ponownym rozpatrywaniu sprawy, tym samym respektowano normę prawną art. 153 P.p.s.a. ("Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ... organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia"). Organy obu instancji we właściwym zakresie ustaliły stan faktyczny istotny dla sprawy oraz poprawnie wskazały treść norm stanowiących podstawę prawną wydanych decyzji. Prace geodezyjne związane z modernizacją ewidencji gruntów i budynków dla wsi [...], jak wynika z akt sprawy, zostały przeprowadzone w latach 2005 – 2006, stosownie do przepisów rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. Nr 38, poz. 454 ze zm.). Niesporne jest, że w toku tych prac skarżący, będący współwłaścicielami działki nr 2085, poł. w [...] nie korzystali z przysługujących im uprawnień z art. 24 a ust. 6 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne, Dz.U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 ze zm.) do składania uwag odnośnie danych ewidencyjnych w/w działki ujawnionych w projekcie operatu opisowo – kartograficznego. Informacja Starosty [...] z dnia 14 czerwca 2006 r. o tym, że projekt operatu opisowo – kartograficznego modernizacji ewidencji gruntów i budynków obr. [...] stał się operatem ewidencji gruntów – a który działał w wykonaniu obowiązków określonych w art. 24 a ust. 8 ustawy w/w – została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] z dnia 24 czerwca 2006 r. Nr 69, poz. 1073 (k. 99 akt adm. I instancji). W myśl ust. 9 art. 24 a ustawy powołanej wyżej każdy, czyjego interesu prawnego dotyczą dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków ujawnione w operacie opisowo – kartograficznym, może w terminie 30 dni od dnia ogłoszenia w dzienniku urzędowym województwa informacji, o której w ust. 8, zgłaszać zarzuty do tych danych. Nie jest kwestionowane, że w terminie przewidzianym w tym przepisie skarżący nie zgłaszali zarzutów. Wniosek skarżących z dnia 9 sierpnia 2008 r. zatem prawidłowo potraktowano jako wniosek o zmianę danych objętych ewidencją gruntów i budynków (art. 24 a ust. 12 ustawy cyt. wyżej). Spór w sprawie niniejszej sprowadza się do rozstrzygnięcia zasadności żądania skarżących o dokonanie zmiany w ewidencji gruntów poprzez zmianę powierzchni działki nr 2085 poł. w [...] i przebiegu jej granic. Argumentują, iż w 2003 r. zakupili działkę nr 2085 o powierzchni 0,96 ha, natomiast w ewidencji gruntów wykazano powierzchnię działki nr 2085 wynoszącą 0,9093 ha. Wskutek dwukrotnego przesunięcia granicy przez właściciela sąsiedniej działki nr 2084, zmniejszeniu uległa powierzchnia działki nr 2085. W ocenie Sądu, rozstrzygnięcie organów o wprowadzeniu zmiany w operacie ewidencji gruntów i budynków wsi [...] polegającej ma zmianie powierzchni działki nr 2085 – z 0,9093 ha na 0,9205, bez zmiany przebiegu jej granic z sąsiednimi działkami, znajduje wsparcie w zebranym w sprawie materiale dowodowym i w konsekwencji zasługuje na akceptację. Na zlecenie organu orzekającego w pierwszej instancji, a jednocześnie w ramach rękojmi prac związanych z modernizacją ewidencji gruntów i budynków obr. [...], wykonany został operat pomiarowy z przebiegu granic działki nr 2085 z sąsiednimi działkami. Geodeta uprawniony w dniu 12 maja 2009 r. dokonał protokolarnego ustalenia na gruncie granic działki nr 2085 z sąsiednimi działkami nr 2077, 2086, 1833, 2084 oraz ponownej trwałej stabilizacji przebiegu granicy działki nr 2085 z działką nr 2084 w oparciu o szkice ze scalenia gruntów w 1972 r. Strony biorące udział w tych czynnościach, w tym skarżący L. G. i S. G. potwierdziły własnoręcznym podpisem w protokole, że granica między przedmiotowymi działkami została ustalona w ich obecności i do jej przebiegu nie zgłaszają zastrzeżeń. Sporządzona wówczas mapa uzupełniająca z wykazem zmian gruntowych przyjęta została do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w [...] w dniu 29 maja 2009 r. pod nr [...]. Natomiast obliczenie powierzchni działki nr 2085 nastąpiło z wykorzystaniem danych geodezyjnych ustalonych podczas scalenia gruntów (1972 r.) oraz pozyskanych z pomiaru przeprowadzonego w dniu 12 maja 2009 r. Ustalona na tej podstawie powierzchnia działki nr 2085 wynosi 0,9205; a nie jak błędnie wykazano po modernizacji w operacie ewidencji 0,9093 ha. Przebieg zaś granic tej działki z sąsiednimi działkami, przedstawiony na obowiązującej mapie w skali 1:2000 nie uległ zmianie i jest zgodny ze stanem prawnym ustalonym podczas scalenia gruntów wsi [...] w 1972 r. Przypomnieć należy, iż stosownie do treści art. 20 ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne ewidencja gruntów i budynków stanowi zbiór informacji o gruntach i budynkach ze wskazaniem danych wymienionych w tym przepisie, w tym także dotyczące ich właścicieli, a w pewnych przypadkach także podmiotów władających gruntami i budynkami. Będąc zbiorem danych o istniejącym stanie faktycznym i prawnym w odniesieniu do przedmiotu nią objętego, ewidencja posiada tylko funkcje informacyjno – techniczne, nie tworzy natomiast stanów prawnych. Rejestruje jedynie stany prawne ustalone w innym trybie i przez inne organy orzekające. Wpisy w niej dokonywane mają zatem charakter deklaratoryjny, a nie konstytutywny. Ze względu na rolę ewidencji, która służy planowaniu przestrzennym, wymiarami podatków i świadczeń, a także oznaczaniu nieruchomości w księgach wieczystych, statystyce publicznej i gospodarce nieruchomościami winna być ona utrzymywana w stanie aktualności (art. 22 w zw. z § 44 pkt 2 i 47 rozporządzenia MRR i B z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków); zadanie to należy do starosty, który winien zmian zapewniających jej aktualność dokonywać. Zmian w danych ewidencją objętych dokonuje się z urzędu lub na wniosek zainteresowanych podmiotów na podstawie prawomocnych orzeczeń, decyzji, aktów notarialnych, innych dokumentów ilustrujących stan odmienny od uwidocznionego w operacie ewidencji gruntów (art. 20 w zw. z art. 23 ustawy i § 45 – 46 rozporządzenia w/w). Jeśli więc skarżący uważają, że granica ich działki nr 2085 (w konsekwencji także jej powierzchnia), w świetle aktualnego stanu prawnego – są odmienne od wskazanych w ewidencji gruntów i budynków, to spór w tym zakresie nie może być rozstrzygnięty w postępowaniu dotyczącym ewidencji gruntów, lecz w innym postępowaniu, w szczególności w postępowaniu dotyczącym rozgraniczenia nieruchomości. Zarzuty skarżących odnośnie "dwukrotnego przesunięcia granicy na ich niekorzyść" nie zostały poparte żadnymi dowodami – skarżący ich nie zaoferowali, ani też nie zostały pozyskane przez organy administracji – stąd też nie mogły mieć żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Z tych względów i na podstawie art. 151 cytowanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie orzekł jak w sentencji.