II SA/Rz 91/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Czarnik Sędziowie AWSA Magdalena Józefczyk NSA Małgorzata Wolska /spr./ Protokolant ref. – stażysta Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w dniu 28 kwietnia 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi E. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2003 r. Nr [...] w przedmiocie zasiłku przedemerytalnego, skargę oddala. SA/Rz 91/04 U Z A S A D N I E N I E Decyzją z dnia [...].12.2003 r. /[...]/ wydaną z upoważnienia Wojewody [...] przez Dyrektora Wydziału Polityki Społecznej po ponownym rozpatrzeniu odwołania E. K. od decyzji Starosty [...] z dnia [...].12.2001 r. /[...]/ orzeczono o utrzymaniu w mocy decyzji organu pierwszej instancji. Z uzasadnienie decyzji ostatecznej wynika, że wyrokiem z dnia 29.09.2003 r. sygn. akt SA/Rz 878/03 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił decyzję Wojewody z dnia [...].05.2003 r. /[...]/ w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku przedemerytalnego, gdyż organ ten nie do końca zastosował się do przepisu art. 30 ustawy z dnia 11.05.1995 r. o NSA /Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm./; w wyroku z dnia 27.03.2003 r. sygn. akt SA/Rz 1029/02 wyrażony został pogląd, iż do grupy prac wykonywanych w szczególnych warunkach zaliczyć należy prace wykonywane na stanowiskach przy obsłudze monitorów ekranowych i zalecił uzupełnienie postępowania wyjaśniającego o ustalenia dotyczące czasookresu pracy skarżącej na stanowisku przy obsłudze monitorów ekranowych. W ocenie Sądu błędne jest stanowisko, że decydujące znaczenie ma wymienienie w angażu nazwy stanowiska zamieszczonego w wykazie. Istota rzeczy sprowadza się do tego, czy rodzaj pracy wymieniony został w dołączonym do rozporządzenia wykazie. Dla zgodnego z prawem rozstrzygnięcia badanej sprawy decydującym będzie czy przez okres wymagany prawem wykonywała prace przy obsłudze monitorów ekranowych, w związku z tym w dalszym postępowaniu organ obowiązany będzie do dokonania oceny materiału dowodowego w tym właśnie kontekście. E. K. zarejestrowała się w Powiatowym Urzędzie Pracy w T. w dniu 15.11.2001 r. i dlatego w przedmiotowej sprawy będą miały zastosowanie przepisy ustawy z dnia 14.12.1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu w brzmieniu obowiązującym przed 1.01.2002 r. E. K. ubiegając się o zasiłek przedemerytalny wskazała, że posiada okres uprawniający do zasiłku co najmniej 25 lat, w tym co najmniej 15 lat wykonywania prac uznanych za pracę w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze. W dniu rejestracji E. K. przedłożyła m. in. świadectwo pracy z dnia 14.11.2001 r. stwierdzające, że była zatrudniona w "S." w T. i wykonywała pracę operator UPD, starszy operator EMC, samodzielny referent d/s MNI, specjalista d/s informatyki w Zakładzie Informatyki, specjalista d/s ekonomicznych, technicznych, oraz świadectwo wykonywania pracy w szczególnych warunkach z dnia 14.11.2001 r., z którego wynika, że w okresie od 15.10.1973 r. do 31.01.1997 r. stale i w pełnym wymiarze czasu pracy wykonywała prace: operator UPD, starszy operator EMC, samodzielny referent d/s MNI, specjalista d/s informatyki w Zakładzie Informatyki. Obsługa monitorów ekranowych – praca 8 godzin dziennie XIV.5.5.Wyk.A. od 1.02.1997 r. do 14.11.2001 r. praca nie zaliczona do warunków szczególnych, specjalista d/s ekonomicznych. Opierając się na tych dowodach organy obu instancji uznały, że E. K. nie wykonywała pracy w szczególnych warunkach, co było równoznaczne z odmową przyznania jej prawa do zasiłku przedemerytalnego. W wyroku z dnia 27.03.2003 r. sygn. akt SA/Rz 1029/02 Sąd stwierdził, że w katalogu stanowisk wymienionych w zarządzeniu Nr 7 z dnia 7.07.1987 r. i Ministra Przemysłu Chemicznego i Lekkiego w sprawie prac w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze w zakładach pracy resortu przemysłu chemicznego i lekkiego /Dz. Urz. MPChiL Nr 4, poz. 3/ nie mieszczą się trzy pierwsze stanowiska wymienione w świadectwie pracy z dnia 14.11.2001 r. i w tym zakresie podzielić w pełni wypadnie pogląd organu co do braku możliwości zaliczenia przepracowanego okresu pracy na tych stanowiskach jako pracy w szczególnych warunkach. Wyrażona w tym zakresie ocena prawna Sądu wiąże organ, a zatem brak jest możliwości zaliczenia przepracowanego przez E. K. okresu pracy na stanowiskach: operator UPD, starszy operator EMC, samodzielny referent d/s MNI. Jest to okres od 15.10.1073 r. do 1.07.1985 r. Oceny tej nie zmienia wydane w dniu 28.03.2003 r. świadectwo wykonywania prac w szczególnych warunkach, w których wpisano, że E. K. od 15.10.1973 r. do 31.01.1997 r. wykonywała prace szczególnie obciążające narząd wzroku przy obsłudze monitorów elektronicznych ekranowych stale i w pełnym 8-io godzinnym wymiarze czasu pracy na stanowisku obsługa monitorów ekranowych Dz.XIV.5.5.Wyk.A. Wydane w tym samym dniu świadectwo pracy również stwierdza, że E. K. wykonywała pracę na stanowisku: obsługa monitorów ekranowych. Oceniając świadectwo pracy z 28.03.2003 r. oraz świadectwo wykonywania prac w szczególnych warunkach /z tej samej daty/ organ odwoławczy stwierdził, że informacje w nich zawarte nie odpowiadają dokumentacji pracowniczej znajdującej się w aktach osobowych E. K. W szczególności w żadnym dokumencie nie jest wymienione stanowisko ani rodzaj pracy "obsługa monitorów ekranowych". Świadectwo pracy nie zostało zatem sporządzone zgodnie z art. 97 § 2 Kodeksu Pracy /pracodawca obowiązany był w nim wskazać zajmowane przez pracownika stanowiska, których nazwa winna odpowiadać nazwom stanowisk faktycznie zajmowanym przez skarżącą w czasie zatrudnienia/. Z kolei § 2 ust. 2 rozporządzenia z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub szczególnym charakterze /Dz. U. Nr 8, poz. 43 ze zm./ stanowi, że okresy pracy, o których mowa w ust. 1 stwierdza zakład pracy na podstawie posiadanej dokumentacji, w świadectwie wykonywania pracy w szczególnych warunkach, wystawionym wg wzoru stanowiącego załącznik do przepisów wydanych na podstawie § 1 ust. 2 rozporządzenia, lub w świadectwie pracy. "S." posłużyły się wzorem świadectwa zamieszczonym w zarządzeniu MPChiL Nr 7 z dnia 7.07.1987 r. /Dz. Urz. Nr 4/87/, w którym należało wpisać następujące informacje: charakter pracy ściśle wg nazwy i pozycji wykazu – wskazano tutaj prace szczególnie obciążające narząd wzroku przy obsłudze elektronicznych monitorów ekranowych oraz nazwy stanowiska – wpisano obsługa monitorów ekranowych. W świadectwach z dnia 28.03.2003 r. wpisano stanowisko obsługa monitorów ekranowych, które nie odpowiada nazwie stanowiska faktycznie zajmowanego przez E. K. w okresie zatrudnienia w S. Z kolei świadectwa pracy z dnia 14.11.2001 r. zostały sporządzone na podstawie obowiązujących przepisów i zgodnie ze stanem faktycznym; wymienione w nich stanowiska pracy są zgodne z faktycznie zajmowanymi przez E. K. w okresie pozostawania w stosunku pracy. Zdaniem organu odwoławczego analiza porównawcza w/w świadectw pracy pozwala na przyjęcie, że wiarygodnym dowodem są świadectwa z dnia 14.11.2001 r. Natomiast nawiązując do ustaleń Sądu dokonanych w wyroku z dnia 27.03.2003 r. sygn. akt SA/Rz 1029/02, iż wykonywanie pracy na trzech pierwszych stanowiskach pracy wymienionych w świadectwie z dnia 14.11.2001 r. nie może być zaliczone do pracy w szczególnych warunkach, rozważenia wymagało, czy pozostały okres wymieniony w świadectwie, zakwalifikowany przez pracodawcę jako wykonywanie pracy w szczególnych warunkach, jest wystarczający do przyznania zasiłku przedemerytalnego. Trzy pierwsze stanowiska E. K. zajmowała w okresie od 15.10.1973 r. do 30.06.1985 r., pozostały okres wykazany w świadectwie pracy w szczególnych warunkach, tj. od 1.07.1985 r. do 31.01.1997 r. jest krótszy niż wymagane 15 lat /art. 37 j ust. 1 pkt 2 ustawy/. W tej sytuacji brak jest podstaw prawnych do przyznania E. K. prawa do zasiłku przedemerytalnego. Zgodnie z orzecznictwem NSA zaliczeniu do okresu uprawniającego do nabycia prawa do zasiłku przedemerytalnego podlegają okresy wykonywania stale i w pełnym wymiarze czasu pracy na stanowiskach wymienionych w rozporządzeniu i aktach o charakterze branżowym wydanych z upoważnienia przewidzianego w § 1 rozporządzenia /np. wyrok z dnia 7.08.2001 r. SA/Rz 603/01, z dnia 24.07.2001 r. SA/Rz 593/01, z dnia 7.08.2001 r. SA/Rz 2989/01/. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie E. K. wniosła o uchylenie opisanej decyzji z dnia [...].12.2003 r., jak i utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji w przedmiocie odmowy przyznania prawa do zasiłku przedemerytalnego. Zdaniem skarżącej treść uzasadnienia zaskarżonej decyzji w całości opracowana jest na przyjętej tezie, nie przystającej do faktów i obowiązującego w tej materii prawa, nadto organy administracji nie wykonały zaleceń Sądu z wyroku z dnia 29.09.2003 r. Organ prowadził postępowanie wyłącznie poprzez analizę jej dokumentów z akt osobowych, nie interesując się dokumentacją zakładową tworzoną nakazowo rozporządzeniami i zarządzeniami resortowymi dotyczącymi prac w szczególnych warunkach. Skarżąca podała, że zgodnie z umowami o pracę lub angażami pracowała od 15.10.1973 r. do 28.02.1974 r. w charakterze służystki w Stacji Maszyn Analitycznych z zakresu stanowiska operatora maszyn lekkich, od 1.03.1974 r. do 31.08.1976 r. jako operator, starszy operator maszyn liczących w Stacji Maszyn Liczących /od 1.08.1974 r. przemianowanej na Ośrodek Informatyki/, od 1.09.1976 r. do 31.07.1981 r. na stanowisku operatora urządzeń przygotowania danych w Zakładzie informatyki. W związku z tym, że w wydawanych świadectwach pracy brak było wyszczególnienia czasookresów pracy na poszczególnych stanowiskach, zakład pracy w wydanym w dniu 2.09.2003 r. świadectwie pracy w szczególnych warunkach wymienił czasookres pracy na poszczególnych stanowiskach pracy. Nieuprawnioną dowolnością organu w prowadzeniu analizy dowodów jest połączenie jako jeden okres zatrudnienia lat 1973 – 1981 na stanowiskach stażysty maszyn lekkich i operatora maszyn liczących /a nie jak napisał organ – lekkich/ starszego operatora maszyn liczących ze stanowiskiem operatora UPD w Zakładzie Informatyki. Bezpodstawnie organ przyjął, że w angażu z dnia 9.07.1985 r. nastąpiła zmiana stanowiska z dotychczasowego samodzielnego referenta d/s MNI na samodzielnego referenta technicznego. Zmiana nazewnictwa tego stanowiska w taryfikatorze płacowym była w 1986 r. scalającym stanowiska nadmiernie rozbudowane, a dotyczące tego samego rodzaju czy charakteru pracy. Według twierdzeń skarżącej jest ona jedynym pracownikiem zlikwidowanego w 1997 r. Zakładu Informatyki, któremu odmówiono prawa do zasiłku przedemerytalnego. Wojewoda w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i również powołał się na argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo wyjaśnił, że zgodnie z informacją nadesłaną przez PUP w T. osoby zwolnione z "S." nabywały prawo do zasiłku przedemerytalnego, legitymując się co najmniej 30-letnim okresem pracy – kobiety /art. 37 j ust. 1 pkt 1 ustawy/, a więc w ich przypadku co najmniej 15-letni okres pracy w warunkach szczególnych lub szczególnym charakterze nie był wymagany. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Skarga nie zawiera uzasadnionych podstaw. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. Nr 153, poz. 1269/ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej /§ 1/, która sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej /§ 2/. Oznacza to, że Sąd kontroluje legalność ostatecznych decyzji administracyjnych. Oceniając zaskarżoną decyzję w omawianym zakresie, czyli pod względem jej zgodności z przepisami prawa materialnego, jak również z przepisami o postępowaniu administracyjnym Sąd nie stwierdził takiego naruszenia prawa. Zgodnie z art. 37 j ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu /Dz. U. / zasiłek przedemerytalny przysługuje osobie spełniającej określone w ustawie warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku oraz posiadającej okres uprawniający do emerytury, jeżeli posiada okres uprawniający do zasiłku wynoszący 30 lat dla kobiet i 35 lat dla mężczyzn lub okres uprawniający do zasiłku wynoszący 25 lat dla kobiet i 30 lat dla mężczyzn, w tym co najmniej 15 lat wykonywania prac uznawanych w przepisach emerytalnych za zatrudnienie w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze. Z ust. 1 a cyt. artykułu wynika, że okresy pracy w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze są uwzględniane po przedłożeniu odpowiedniej dokumentacji, zgodnie z wymogami określonymi w odrębnych przepisach, bądź na podstawie prawomocnego orzeczenia sądu. W rozpoznawanej sprawie sporna była przesłanka nabycia prawa do zasiłku przedemerytalnego polegająca na spełnieniu warunku w postaci "co najmniej 15 lat wykonywania prac uznanych w przepisach emerytalnych za zatrudnienie w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze". Pogląd organów administracji obu instancji, iż skarżąca warunku tego nie spełnia – okres wykonywania przez nią prac w szczególnych warunkach jest krótszy niż wymagane co najmniej 15 lat – zasługuje na akceptację Sądu. Przede wszystkim należy wskazać, że z wyroku z dnia 29.09.2003 r. SA/Rz 878/03 – sprawa objęta zakresem skargi była już przedmiotem orzekania przez Naczelny Sąd Administracyjny – wynikają wskazania dla organu co do dalszego toku postępowania, a więc wyjaśnienie czy przez okres wymagany prawem skarżąca wykonywała prace przy obsłudze monitorów ekranowych i obowiązek dokonania oceny materiału dowodowego w tym kontekście. We wcześniejszym zaś wyroku z dnia 27.03.2003 r. SA/Rz 1029/02 Sąd stwierdził, że w katalogu stanowisk wymienionych w zarządzeniu Nr 7 Ministra Przemysłu Chemicznego i Lekkiego z dnia 7.07.1987 r. w sprawie prac wykonywanych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze w zakładach przemysłu chemicznego i lekkiego /Dz. Urz. Nr 4, poz. 3/ nie mieszczą się trzy pierwsze stanowiska wymienione w przedłożonym przez skarżącą świadectwie z dnia 14.11.2001 r. /są to stanowiska – operator UPD, starszy operator EMC, samodzielny referent d/s MNI/. Oceną prawną wyrażoną w tym orzeczeniu związany był organ w dalszym postępowaniu, stosownie do przepisu art. 30 ustawy z dnia 11.05.1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm./. Nie jest kwestionowane również przez skarżącą, że przed podjęciem zaskarżonej decyzji ocena prawna wyrażona w w/w wyroku była respektowana i w konsekwencji okres pracy skarżącej na tych stanowiskach, a więc od 15.10.1973 r. do 1.07.1985 r. nie został przez organ orzekający zaliczony do ustawowego wymaganego okresu wykonywania prac w szczególnych warunkach. W ocenie Sądu, organ ten wywiązał się również ze wskazań wynikających z wyroku z dnia 29.09.2003 r. SA/Rz 878/03. Zgodnie z § 1 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7.02.1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze /Dz. U. Nr 8, poz. 43 ze zm./ rozporządzenie to stosuje się do pracowników wykonujących prace w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze wymienione w § 4-15 rozporządzenia oraz w wykazach stanowiących załącznik do rozporządzenia, zwanych dalej "wykazami", zaś ust. 2 tego paragrafu upoważnił właściwych ministrów, kierowników urzędów centralnych oraz centralne związki spółdzielcze do ustalenia w porozumieniu z Ministrem Pracy, Płac i Spraw Socjalnych w podległych i nadzorowanych zakładach pracy stanowisk pracy, na których są wykonywane prace w szczególnych warunkach, wymienione w wykazach A i B. Po myśli § 2 ust. 1 tego rozporządzenia okresami pracy uzasadniającymi prawo do świadczeń na zasadach określonych w rozporządzeniu są okresu, w których praca w szczególnym charakterze jest wykonywana stale i w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym na danym stanowisku pracy. Okresy te stwierdza zakład pracy na podstawie posiadanej dokumentacji, w świadectwie wykonywania prac w szczególnych warunkach, wystawionym wg wzoru stanowiącego załącznik do przepisów wydanych na podstawie § 1 ust. 2 rozporządzenia, lub w świadectwie pracy /ust. 2/. Z zestawienia tych przepisów z art. 37 j ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu wyraźnie wynika, że zaliczeniu do okresu uprawniającego do nabycia prawa do zasiłku przedemerytalnego podlegają okresy wykonywania stale i w pełnym wymiarze czasu pracy na stanowiskach wymienionych w rozporządzeniu i aktach o charakterze branżowym wydanych w wykonaniu upoważnienia wynikającego z § 1 ust. 2 rozporządzenia /vide wyrok NSA z dnia 7.08.2001 r. SA/Rz 618/01/. Z mocy art. 27 ust. 4 cyt. ustawy i § 3 ust. 1-7 rozporządzenia MPiPS z dnia 27.02.1997 r. w sprawie szczególnych zasad prowadzenia rejestracji i ewidencji bezrobotnych oraz innych osób poszukujących pracy /Dz. U. Nr 25, poz. 131 ze zm./ obowiązkiem udokumentowania uprawnień do zasiłku obciążona jest osoba rejestrująca się w urzędzie pracy; jednym z dokumentów niezbędnych do ustalenia uprawnień jest świadectwo pracy /§ 3 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia/. Trafnie zatem w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i odpowiedzi na skargę odwołano się do prezentowanej konsekwentnie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego zasady, iż przepisy ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, ani przepisy rozporządzenia RM nie przydają świadectwu pracy charakteru urzędowego w tym znaczeniu, by nie podlegało ono ocenie organu zatrudnienia i nie istniała możliwość jego podważenia /vide wyrok NSA z dnia 5.09.2000 r. SA/Łd 532/99/. Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela powyższy pogląd, zarazem uznając, że świadectwo pracy jako jeden z dowodów w sprawie podlega uprawnionej ocenie organu zatrudnienia. Zawarta w zaskarżonej decyzji ocena zebranego i udokumentowanego materiału dowodowego, w tym też wskazanych świadectw pracy prawa nie narusza. Wynikająca z art. 80 K.p.a. zasada swobodnej oceny dowodów zezwala, aby przy ustalaniu prawdy na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego organ nie był związany żadnymi przepisami co do wartości poszczególnych rodzajów dowodów i mógł swobodnie, a więc zgodnie z własną oceną wyników przeprowadzonego postępowania dowodowego, ustalić stan faktyczny sprawy. Oczywiste jest, że powyższa zasada nie oznacza, iż organ może dokonać dowolnej oceny dowodów. Ocena taka musi być oparta na przekonujących podstawach i znaleźć wyraz w uzasadnieniu decyzji /art. 107 § 3 K.p.a./. Ocena przedłożonych przez skarżącą świadectw pracy z dnia 14.11.2001 r. i 28.03.2003 r., jaka znalazła wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie nosi cech dowolności. Odmowa wiarygodności świadectwom pracy z dnia 28.03.2003 r. uzasadniona została niezgodnością z przepisami art. 97 § 2 Kodeksu pracy i resortowego aktu prawnego /zarz. Nr 7 MPChiL z 7.07.1987 r./; wpisane w nich stanowisko pracy "obsługa monitorów ekranowych" nie znajduje oparcia w znajdujących się w aktach sprawy dokumentach, tj. umowach o pracę jak i angażach. Natomiast wymienionym wyżej wymogom czyni zadość wystawione w dniu 14.11.2001 r. świadectwo pracy i świadectwo wykonywania prac w szczególnych warunkach. W wymienionym ostatnio świadectwie zakład pracy /"S." w likwidacji T./ stwierdził m. in., że skarżąca wykonywała prace w szczególnych warunkach, stale i w pełnym wymiarze czasu, w okresie od 15.10.1973 r. do 31.01.1997 r., wymieniając jednocześnie zajmowane przez nią w tym okresie stanowiska pracy. Nie może budzić jakichkolwiek wątpliwości, że odmowa uznania okresu pracy skarżącej na trzech pierwszych stanowiskach wymienionych tym świadectwie pracy /operator UPD, starszy operator EMC, samodzielny referent d/s MNI/, tj. od 15.10.1973 r. do 30.06.1985 r. jako pracy w warunkach szczególnych w rozumieniu przepisów emerytalnych jest prawidłowa i tym samym prawa nie narusza. Jak bowiem wyżej wyjaśniono organ orzekający w sprawie związany był oceną prawną wyrażoną w orzeczeniu sądowym /SA/Rz 1029/02/ i w taki właśnie sposób został oceniony przez Sąd okres pracy skarżącej na tych stanowiskach pracy. Dokonana z kolei zaskarżoną decyzją ocena pozostałego okresu pracy skarżącej wykazanego w tym świadectwie, tj. od 1.07.1985 r. do 31.01.1997 r. /mającego oparcie w angażach znajdujących się w aktach sprawy/, zarazem kwalifikującego się jako praca w warunkach szczególnych w rozumieniu przepisów emerytalnych prowadzić musi do wniosku, że okres ten nie odpowiada wymienionemu w art. 37 j ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy /"co najmniej 15 lat wykonywania prac uznanych w przepisach emerytalnych za zatrudnienie w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze"/, jest bowiem od niego krótszy. W rezultacie Sąd nie znajduje podstaw do zakwestionowania legalności zaskarżonej decyzji i poprzedzającej jej decyzji organu I instancji. Tym samym niezasadny jest wniosek skargi dotyczący uchylenia tych decyzji. Dlatego na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270/ skarga została oddalona.