II SA/Rz 919/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Joanna Zdrzałka Sędziowie WSA Elżbieta Mazur-Selwa WSA Maria Mikolik /spr./ po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 6 listopada 2025 r. sprawy ze skargi A. W. i W. W. na uchwałę Rady Gminy Czudec z dnia 24 sierpnia 2001 r. nr XXXIII/226/2001 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów lasów i gruntów przeznaczonych do zalesienia - oddala skargę - Przedmiotem skargi A. i W. W. (dalej: "Skarżący"), jest uchwała Rady Gminy w Czudcu (dalej: "Rada Gminy") z dnia 25 sierpnia 2001 r. nr XXXIII/226/2001 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów lasów i gruntów przeznaczonych do zalesienia w Gminie Czudec - cz. I. Na podstawie § 1 ust. 3 uchwały do zalesienia przeznaczono aktualnie należącą do Skarżących działkę nr [...], uwidocznioną na załączniku graficznym do uchwały. Po wezwaniu Rady Gminy do usunięcia naruszenia prawa (w piśmie z 11 kwietnia 2025 r.) Skarżący, reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, zaskarżyli uchwałę w części dotyczącej należącej do nich działki nr [...], zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: 1. art. 18 ust. 2 pkt 5 lit. a u.p.z.p., poprzez zaniechanie określonego w tym przepisie prawidłowego zawiadomienia na piśmie, wszystkich prawnych właścicieli nieruchomości oznaczonych jako działka nr [...] o fakcie wyłożenia projektu planu, pomimo ciążącego na Gminie ustawowego obowiązku w tym zakresie i w sytuacji, gdy działka ta miała zostać przeznaczona w uchwalanym m.p.z.p. do zalesienia, przez co niewątpliwie interes prawny Skarżącego mógł być naruszony ustaleniami uchwalanego wówczas planu i w konsekwencji błędne pominięcie zawiadomienia o ww. fakcie ówczesnego właściciela tej działki; 2. art. 18 u.p.z.p. w jego brzmieniu obowiązującym w chwili uchwalania m.p.z.p. terenów lasów i gruntów przeznaczonych do zalesienia w Gminie Czudec, poprzez naruszenie procedury planistycznej podczas sporządzania planu w zakresie obowiązków określonych tym przepisem względem właścicieli działek, które mają być objęte planem; 3. art. 3 pkt 1 i 2 u.p.z.p. w jego brzmieniu obowiązującym w chwili uchwalania m.p.z.p. terenów lasów i gruntów przeznaczonych do zalesienia w Gminie Czudec, poprzez nadużycie władztwa planistycznego w wyniku nieuzasadnionego względami interesu publicznego ograniczenia sposobu wykorzystywania nieruchomości przez właściciela, naruszenia przy podejmowaniu zaskarżonej uchwały wskazanych w pkt 1 skargi przepisów ustaw oraz nieuwzględnienie słusznego interesu Skarżących w zakresie gospodarowania ich nieruchomością; 4. art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 8 czerwca 2001 r. o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia (Dz. U. 2001.73.764) w jego brzmieniu obowiązującym w chwili uchwalania m.p.z.p. terenów lasów i gruntów przeznaczonych do zalesienia w Gminie, poprzez jego naruszenie i w konsekwencji sprzeczne z tą ustawą zakwalifikowanie należącej do poprzednika prawnego Skarżących, jako właściciela gruntów rolnych, jako kwalifikujących się do zalesienia, pomimo braku spełnienia określonych enumeratywnie w tym przepisie ustawowych przesłanek dopuszczających takie przeznaczenie gruntu rolnego; 5. art. 14 ust. 2 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz. U. 2000.56.679; dalej "u.o.l."), w jego brzmieniu obowiązującym w chwili uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów lasów i gruntów przeznaczonych do zalesienia w Gminie Czudec, poprzez jego naruszenie i w konsekwencji sprzeczne z tą ustawą zakwalifikowanie należących do poprzedników prawnych Skarżących gruntów rolnych, jako kwalifikujących się do zalesienia, pomimo braku spełnienia określonych w tym przepisie ustawowych przesłanek dopuszczających takie przeznaczenie gruntu rolnego; 6. art. 140 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks Cywilny (Dz. U. 1964.16.94, ze zm.; dalej: "k.c.") w zw. z art. 64 ust. 1 i 3, art. 31 ust. 1 i 3 oraz art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, poprzez istotne i bezpodstawne ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości ingerujące w zasadniczy sposób w prawo własności Skarżących przysługujące im w stosunku do własnych nieruchomości. Mając na uwadze powyższe zarzuty, na podstawie art. 91 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 1465 ze zm.; dalej: "u.s.g.") oraz art. 147 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), Skarżący wnieśli o uwzględnienie skargi i stwierdzenie nieważności przedmiotowej uchwały w części dotyczącej należącej do Skarżących działki nr [...], o rozpoznaniu sprawy na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, a także o zasądzenie na rzecz Skarżących kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych. Skarżący podnieśli, że przedmiotową nieruchomość nabyli w dniu [...] września 2021 r. aktem notarialnym od A. i Z. S. Skarżący podali, że jako następcy prawni poprzednich właścicieli nieruchomości – A. i Z. S. - posiadają legitymację procesową oraz interes prawny do stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały, dotyczącej działki którą nabyli w 2021 r., albowiem w procedurze planistycznej doszło do uchybień, które skutkowały brakiem skutecznego doręczenia wszystkim współwłaścicielom nieruchomości w dacie sporządzania planu - zawiadomienia o wyłożeniu planu, a w konsekwencji przedmiotowa uchwała w części dotyczącej działki Skarżących jest nieważna. Ich zdaniem interes prawny w niniejszej sprawie wynika w pierwszej kolejności z faktu, że wskutek naruszenia procedury planistycznej i błędnego przeznaczenia działki do zalesienia, doszło do ograniczenia Skarżących w przysługującym im prawie własności. De facto, działka obecnie może sprawować jedynie funkcje rekreacyjne i nie jest możliwe władanie nią w sposób swobodny. Wskutek działania Organu Samorządu, właściciele niejako zostali wyzbyci z całości służącego im prawa własności względem działek. W dalszej kolejności Skarżący wskazali, że ich poprzednicy prawni, tj. wszyscy współwłaściciele nieruchomości w 2001 r., będący właścicielami nieruchomości w dacie uchwalania planu, nie zostali skutecznie zawiadomieni przez Gminę o fakcie przeznaczenia ich działki do zalesienia. W aktach administracyjnych sprawy brak jest dowodu prawidłowego doręczenia wszystkim współwłaścicielom działki ww. zawiadomienia, pomimo istnienia takiego wymogu. Odnosząc się do kwestii wadliwości doręczenia zawiadomienia, Skarżący wskazali, że przedmiotowa działka w dniu sporządzania planu przez Gminę Czudec była własnością A. i Z. S. Uprzedni właściciele nie zostali zawiadomieni o fakcie przeznaczenie nieruchomości do zalesienia. Zatem skoro w chwili uchwalania przez Gminę m.p.z.p. dla tej działki, obowiązkiem organów Gminy było zawiadomienie na piśmie wszystkich współwłaścicieli. Wobec powyższego skoro istniał prawny obowiązek zawiadamiania na piśmie w toku procedury planistycznej wszystkich właścicieli działek przeznaczonych do zalesienia ergo istniał też obowiązek indywidualnego zawiadomienia każdego ze właścicieli nieruchomości. Takiego obowiązku Rada Gminy Czudec przy uchwalaniu planu nie dopełniła, co winno skutkować stwierdzeniem jego nieważności w zakresie działki należącej do Skarżących. Skarżący podnieśli, że niedoręczenie właścicielowi nieruchomości zawiadomienia o wyłożeniu do wglądu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego prowadzi do wniosku, że nie zostały zachowane w procedurze planistycznej obligatoryjne wymogi określone w art. 18 ust. 2 pkt 5a i 6 u.p.z.p. Wobec powyższego została naruszona sfera uprawnień właścicielskich, gdyż zmianie uległo przeznaczenie nieruchomości w sposób ograniczający dotychczasowe uprawnienia. Poprzez brak zawiadomienia właściciela nieruchomości nie mógł on wziąć udziału w procedurze opracowywania projektu planu i zgłoszenia ewentualnych zarzutów czy protestu. W odpowiedzi na skargę, Rada Gminy wniosła o jej odrzucenie lub oddalenie wyrażając zgodę na jej rozpoznanie na posiedzeniu niejawnym. W ocenie Organu, Skarżący nie wskazali przepisu prawa materialnego, będącego źródłem interesu prawnego, jak również nie wykazali, że ich interes został naruszony kwestionowaną uchwałą. Dla wykazania naruszenia interesu prawnego legitymującego w świetle art. 101 ust. 1 u.s.g. do wniesienia skargi i warunkującego uruchomienie merytorycznej kontroli zaskarżonej uchwały nie jest wystarczające zaistnienie błędów proceduralnych. Uzasadniając wniosek o oddalenie skargi Rada Gminy wskazała, że nie naruszyła zasad sporządzania planu, trybu sporządzania planu w sposób istotny ani właściwości w tym zakresie. Wójt Gminy wykonał czynności o których mowa w art. 18 ust. 2 u.p.z.p., a w szczególności zawiadomił na piśmie o terminie wyłożenia projektu planu podmioty wymienione w art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy, w tym właścicieli nieruchomości. Jak wynika z materiału planistycznego Skarżący nie wnosili w toku procedury planistycznej ani wniosków, ani uwag do projektu planu. Tym samym nie można uznać, że Rada uchwalając przedmiotowy plan przekroczyła swoje władztwo planistyczne. Ponadto w przedmiotowej sprawie, działki przeznaczone pod zalesienie nie były użytkowane rolniczo. Spełnione zatem zostały przesłanki określone w art. 14 ust. 2 u.o.l. i nie można mówić o naruszeniu tego przepisu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności organów administracji publicznej, której jedynym kryterium jest legalność czyli zgodność z prawem. Kontrola ta, z mocy art. 3 § 2 pkt 5 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej w skrócie P.p.s.a.) obejmuje również akty prawa miejscowego oraz inne akty organów jednostek samorządu terytorialnego, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej. Sąd administracyjny uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o jakich mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 P.p.s.a. stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności - art. 147 § 1 P.p.s.a. Decydujące znaczenie dla oceny legalności danej uchwały ma stan prawny obowiązujący w dacie jej podjęcia. W kwestii uchwał organów gminy ostatnio wskazany przepis pozostaje w związku z art. 91 ust. 1 zd. pierwsze ustawy z dnia 8 marca 1990 r. u.s.g., zgodnie z którym uchwała organu gminy sprzeczna z prawem jest nieważna. O sprzeczności z prawem, skutkującej stwierdzeniem nieważności, stosownie do art. 91 ust. 4 u.s.g., można mówić w sytuacji "istotnego naruszenia prawa". Wobec braku ustawowej definicji tego pojęcia, w orzecznictwie sądowoadministracyjnym wypracowano pogląd, że są to takie naruszenia prawa jak: naruszenie przepisów wyznaczających kompetencję do podejmowania uchwał, przepisów wyznaczających podstawę prawną podejmowania uchwał, przepisów prawa ustrojowego i prawa materialnego oraz przepisów regulujących procedurę podejmowania uchwał. Skarga wniesiona została na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 40 – u.s.g.), który daje uprawnienie do zaskarżenia uchwały podjętej przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej do sądu administracyjnego każdemu, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały nią naruszone. Przepis ten został zmieniony ustawą z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw ( Dz. U. z 2017 r., poz. 935), która weszła w życie 31 maja 2017 r. Zawiera ona istotny dla rozpoznania niniejszej sprawy przepis intertemporalny – art. 17 ust. 2, z którego a contrario wynika, że do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy nowelizującej – tj. 31 maja 2017 r. (w rozpoznawanej sprawie jest to uchwała z 2001 r.) stosuje się art. 52 P.p.s.a. oraz art. 101 ust. 1 u.s.g. w brzmieniu dotychczasowym (sprzed nowelizacji). Warunkiem wniesienia skargi w tamtym brzmieniu było uprzednie bezskuteczne wezwanie skarżonego organu do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia oraz zachowanie terminu do wniesienia tego rodzaju skargi, który wynosił albo trzydzieści dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa (interesu prawnego/uprawnienia), albo – jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie – sześćdziesiąt dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. W rozpoznawanej sprawie tryb ten i termin zostały zachowane. Skarżący wezwali Radę Gminy Czudec do usunięcia naruszenia prawa pismem z 11 kwietnia 2025 r. (data wpływu do organu – 22 kwietnia 2025 r.), a następnie – wobec braku odpowiedzi organu – 17 czerwca 2025 r. wnieśli skargę do Sądu. Niesporne jest, że Skarżący są obecnie właścicielami działki nr [...] położonej w [...], znajdującej się na terenie objętym zaskarżoną uchwałą - miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Prawo własności tej nieruchomości nabyli w dniu [...] września 2021 r. od A. i Z. S. na podstawie umowy sprzedaży, zawartej przed notariuszem (akt notarialny z [...].09.2021 r. Rep. [...]). Teren działki nr [...] w zaskarżonym planie miejscowym został w całości przeznaczony pod zalesianie (kontur Lz), co uniemożliwia Skarżącym swobodne dysponowanie nieruchomością, ingerując bezpośrednio w ich prawo własności. Zatem legitymują się oni interesem prawnym w zaskarżeniu tej uchwały, o którym mowa w art. 101 u.s.g. Skarżący występują jako następcy prawni względem właściciela działki objętej miejscowym planem. Powyższe zostało wykazane poprzez dokumenty dołączone do skargi. Nie budzi wątpliwości, że nabywca nieruchomości może korzystać z uprawnień przewidzianych w art. 101 ust. 1 u.s.g., o ile poprzedni właściciel nieruchomości z nich nie skorzystał. Zgodnie bowiem z art. 101 ust. 2 u.s.g. przepisu ust. 1 nie stosuje się, jeżeli w sprawie orzekał już sąd administracyjny i skargę oddalił. Z przepisu tego wynika, że następca prawny może skarżyć ustalenia planu miejscowego względem nabytej nieruchomości wówczas, jeżeli nie zostanie wyczerpane przez poprzedniego właściciela prawo do zaskarżenia uchwały w odniesieniu do interesu prawnego związanego z nabytą nieruchomością objętą planem. W niniejszej sprawie poprzedni właściciele nie skorzystali z prawa do zaskarżenia uchwały względem ww. działki. W związku z powyższym wobec wykazania legitymacji procesowej Skarżących należało dokonać oceny miejscowego planu w zaskarżonej części pod względem jego zgodności z prawem. W rozpoznawanej sprawie miarodajnym stanem prawnym do oceny zachowania warunków legalności aktu prawa miejscowego jest ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (u.z.p.), uchylona z dniem 1.01.2004 r. Na plan pierwszy w skardze wysuwa się zarzut dotyczący naruszenia art. 18 ust. 2 pkt 5 lit. a u.z.p., zgodnie z którym zarząd gminy po dokonaniu odpowiednich uzgodnień i zasięgnięciu wymaganych opinii (art. 18 ust. 2 pkt 4 u.z.p.) miał obowiązek zawiadomienia na piśmie o terminie wyłożenia projektu planu: a) właścicieli lub władających nieruchomościami, których interes prawny może być naruszony ustaleniami planu, b) właścicieli nieruchomości, od których może być pobrana opłata, o której mowa w art. 36 ust. 3 u.z.p., c) osób, których wnioski nie zostały uwzględnione w projekcie planu, uzasadniając odmowę ich uwzględnienia. Skarżący w skardze podnosili, że w odniesieniu do ich działki doszło do naruszenia art. 18 ust. 2 pkt 5 lit. a u.z.p., bowiem działka ta w dniu sporządzania planu przez Gminę była własnością A. i Z. S., którzy nie zostali zawiadomieni o fakcie przeznaczenia nieruchomości do zalesienia. Zarzut ten nie potwierdził się na etapie merytorycznego rozpoznania skargi. Z dokumentów dołączonych do skargi oraz przedstawionych przez Skarżących na wezwanie Sądu (wraz z pismem procesowym z 4 listopada 2025r.), jak również z Księgi wieczystej nr: [...] i [...] wynika, że Z. S. i A. S. nabyli ww. nieruchomość dopiero w 2012 roku. Wcześniej właścicielami tej działki byli A. G. i A. G. (od [...] marca 2004r.). Przed datą [...] marca 2004r. działka o nr [...] była we władaniu Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa (poprzednia nazwa Agencji Nieruchomości Rolnej) na podstawie decyzji Wojewody [...] z [...] lipca 1994r. nr [...]. Okoliczność ta nie jest sporna i została przyznana przez Strony w piśmie procesowym z 4 listopada 2025r. Akta planistyczne nadesłane do Sądu potwierdzają, że doszło do zawiadomienia Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa o wyłożeniu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W wykazie dla rozdzielnika do pisma z dnia 6 lutego 2001 r. nr 7322/3/2001 dla wsi [...] została ujęta Agencja Własności Rolnej Skarbu Państwa w odniesieniu do działki nr [...]. W aktach znajduje się również zwrotne potwierdzenie odbioru zawiadomienia z dnia 6 lutego 2001 r. nr 7322/3/2001 skierowane do Gospodarstwa Administracyjno-Handlowego Zasobów Własności Rolnej Skarbu Państwa. Tym samym nie potwierdził się zarzut dotyczący naruszenia procedury planistycznej – tj. art. 18 ust. 2 pkt 5 lit. a u.z.p. w odniesieniu do działki nr [...]. Należy natomiast pamiętać, że w art. 27 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 7 lipca 1994 r. wskazano na konkretne rodzaje uchybień, które powodują nieważności zaskarżonej uchwały. W przepisie tym przewidziano, że nieważność uchwały rady gminy w całości lub części powoduje naruszenie trybu postępowania oraz właściwości organów określonych w art. 18. Tego rodzaju naruszeń nie wykazano w odniesieniu do działki nr [...]. Niezasadne okazały się również pozostałe zarzuty skargi. W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 3 pkt 1 i pkt 2 u.z.p. należy wskazać, że przepis ten wyznaczał dwie istotne wartości, które przy opracowywaniu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miały zostać uwzględnione, a mianowicie, po pierwsze: prawo jednostki w granicach wyznaczonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny; po drugie: prawo jednostki w granicach wyznaczonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego, do ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek. Środkiem ochrony mającym na celu obronę tak wyznaczonych wartości w procesie opracowywania miejscowego planu zagospodarowania terenu był zarzut, przewidziany w art. 24 u.z.p. Zgodnie z art. 24 ust. 1 u.z.p., zarzut mógł wnieść każdy, którego interes prawny lub uprawnienia zostały naruszone przez ustalenia przyjęte w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wyłożonym do publicznego wglądu. Zarzut można było wnieść na piśmie, w terminie nie dłuższym niż 14 dni, po upływie okresu wyłożenia projektu. Zatem kluczową gwarancją było odpowiednie powiadomienie na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 5 lit. a u.z.p. o terminie wyłożenia projektu planu. W niniejszej sprawie te gwarancje wobec ówczesnego właściciela nieruchomości zostały zachowane stąd też nie zachodzą podstawy do uznania, że doszło do naruszenia procedury planistycznej w tym konkretnym przypadku. Jeżeli chodzi o zarzut dotyczący naruszenia art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 8 czerwca 2001 r. o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia (Dz. U. Nr 73, poz. 764 z późn. zm.) to należy wskazać, że przepis ten nie obowiązywał w dacie podjęcia zaskarżonej uchwały, bowiem ustawa ta weszła w życie z dniem 1 stycznia 2002 r. (art. 17 ustawy). Odnosząc się zaś do zarzutu naruszenia art. 14 ust. 2 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach to przepis ten stanowił, że do zalesienia mogą być przeznaczone nieużytki, grunty rolne nieprzydatne do produkcji rolnej oraz inne grunty nadające się do zalesienia, a w szczególności: 1) grunty położone przy źródliskach rzek lub potoków, na wododziałach, wzdłuż brzegów rzek oraz na obrzeżach jezior i zbiorników wodnych, 2) lotne piaski i wydmy piaszczyste, 3) strome stoki, zbocza, urwiska i zapadliska, 4) hałdy i tereny po wyeksploatowanym piasku, żwirze, torfie i glinie. Przepis ten nie wyznaczał obligatoryjnych przesłanek dopuszczających przeznaczenie gruntu rolnego do zalesienia. Przepis ten posługiwał się sformułowaniem "w szczególności", co oznacza, że dopuszczał możliwość przeznaczenie do zalesienia również gruntów innych niż te wprost wymienione w pkt 1-4. Niezasadne okazały się również argumenty przedstawione w piśmie procesowym z 4 listopada 2025r. Niezasadnie powołano się na zaświadczenie z [...].04.2003r. na okoliczność, że przedmiotowa działka nie była objęta miejscowym planem. Zaświadczenie to dotyczy uchwał podejmowanych w 1991 i 1994 roku a więc nie dotyczy ono zaskarżonej uchwały. Należy natomiast podkreślić, że treść zaskarżonej uchwały w połączeniu z załącznikami graficznymi miejscowego planu, które znajdują się w aktach administracyjnych sprawy wprost wskazują na to, że przedmiotowa działka o nr [...] została objęta zaskarżonym planem miejscowym i znalazła się w granicach konturu Lz (do zalesienia) w kompleksach leśnych dla wsi [...], uwidocznionych na załączniku graficznym. Z przyczyn powyżej wskazanych skarga została oddalona na podstawie art. 151 P.p.s.a. Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 P.p.s.a.