II SA/Rz 921/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Małgorzata Wolska Sędziowie NSA Ryszard Bryk /spr./ AWSA Magdalena Józefczyk Protokolant sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólnoadministracyjnym na rozprawie w dniu 28 maja 2008 r. sprawy ze skargi M. A. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] października 2007 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za przewóz drogowy bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych I. uchyla zaskarżoną decyzję i utrzymana nią w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...]; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Izby Celnej na rzecz skarżącego M. A. kwotę 737 zł /słownie: siedemset trzydzieści siedem złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. II SA/Rz 921/07 U Z A S A D N I E N I E Przedmiotem skargi M.A. jest decyzja Dyrektora Izby Celnej z dnia [...]r., Nr [...] utrzymująca w mocy zaskarżoną odwołaniem przez w/w decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w K. z dnia [...] r., Nr [...], nakładającą na M.A. karę pieniężną w kwocie 3000 zł za wykonywanie przewozu drogowego bez uiszczenia wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych. Wskazaną decyzję organ odwoławczy wydał na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 3, art. 42, art. 87 ust. 1 i 2, art. 89 ust. 1 pkt 3, art. 93 ust. 1 i 4 i art. 93 ustawy z dnia 6.09.2001 r. o transporcie drogowym /Dz. U. z 2004 r., Nr 204, poz. 2088, ze zm./. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podano, że w dniu [...] r. funkcjonariusze celni Wydziału Zwalczania Przestępczości – Grupa Mobilna w K., zatrzymali do kontroli na drodze krajowej nr 28 samochód marki Ford Transit, nr rej. [...] o dopuszczalnej masie całkowitej 2640 kg z przyczepą ciężarową marki Sam, nr rej. [...] o dopuszczalnej masie całkowitej 1900 kg. Pojazdem tym kierował M.A., który nie posiadał w pojeździe i nie okazał kontrolującym karty opłaty drogowej, potwierdzającej uiszczenie opłaty za przejazd pojazdu samochodowego po drogach krajowych. Z przeprowadzonej czynności sporządzono protokół kontroli nr [...] z dnia [...] r., z którym zapoznał się M.A., protokół podpisał i złożył oświadczenie, że nie zakupił karty opłaty za przejazd po drogach krajowych, bo nie wiedział, że karta obowiązuje. W odwołaniu M.A. zarzucił, że decyzja organu I instancji została wydana z naruszeniem prawa materialnego, tj. art. 42 ust. 1 w zw. z art. 4 pkt 6a ustawy o transporcie drogowym i w związku z art. 3 lit. h rozporządzenia /WE/ nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15.03.2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenie Rady /EWG/ nr 3821/85 i /WE/ 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady /EWG/ nr 3820/85 /Dz. Urz. UE L 102, z 11.04.2006 r., str. 1/ polegające na niewłaściwym zastosowaniu powołanych przepisów prawa przez nałożenie na stronę kary pieniężnej, mimo braku podstaw do wydania takiego rozstrzygnięcia. Konkretyzując ten zarzut wyjaśnił, że rozporządzenie /WE/ nr 561/2006 nie ma zastosowania do przewozu drogowego pojazdami lub zespołami pojazdów do masy całkowitej nieprzekraczającej 7,5 t, używanymi do niezarobkowego przewozu rzeczy, zatem nie był zobowiązany do uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych, bo nie jest przedsiębiorcą, nie prowadzi żadnej innej działalności zarobkowej, a w dniu kontroli wykonywał nieodpłatny przewóz drogowy na własne potrzeby. Zdaniem odwołującego się ustawa o transporcie drogowym i rozporządzenie /WE/ nr 561/2006 adresowane są do przedsiębiorców i podmiotów niebędących przedsiębiorcami wykorzystujących pojazdy o masie całkowitej powyżej 3,5 t na cele swojej działalności i nie dotyczą osób nie prowadzących żadnej działalności. Rozpatrując sprawę ponownie, organ odwoławczy ustalił stan faktyczny sprawy, który jest zbieżny z ustaleniami organu I instancji. Odnosząc się do zarzutu podniesionego w odwołaniu wyjaśnił, iż art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 6.09.2001 r. o transporcie drogowym stanowi, że przepisów ustawy nie stosuje się do przewozu drogowego wykonywanego pojazdami samochodowymi lub zespołami pojazdów: 1) przeznaczonymi konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą – w niezarobkowym przewozie drogowym osób, 2) o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 t w transporcie drogowym rzeczy oraz niezarobkowym przewozie drogowym rzeczy, 3) zespołów ratownictwa medycznego oraz w ramach usług transportu sanitarnego. Zgodnie zaś z art. 3 ust. 2 pkt 3 w/w ustawy, do przewozów drogowych wykonywanych przez podmioty niebędące przedsiębiorcami stosuje się odpowiednio przepisy ustawy dotyczące niezarobkowego przewozu drogowego. Z kolei art. 42 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym stanowi, że podmioty wykonujące na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przewozy drogowe zobowiązane są do uiszczania opłaty za przejazd pojazdu samochodowego po drogach krajowych, której maksymalna wysokość nie może być wyższa niż równowartość 800 euro rocznie, z wyłączeniem: 1) przedsiębiorców wykonujących transport drogowy taksówka, 2) pojazdów transportu kombinowanego, 3) pojazdów realizujących komunikację miejską, 4) zakładów pracy chronionej lub zakładów aktywności zawodowej, w przypadku wykonywania przewozu na potrzeby własne. Dodatkowo przepisu art. 42 ustawy nie stosuje się do podmiotów niebędących przedsiębiorcami, a zaliczanych do sektora finansów publicznych /art. 42a ustawy/. Osoby fizyczne nie będące przedsiębiorcami nie zostały zaliczone do sektora finansów publicznych, którego skład określono w art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 30.06.2005 r. o finansach publicznych /Dz. U. Nr 249, poz. 2104, ze zm./. Art. 87 ust. 1 ustawy o transporcie stanowi, że podczas przejazdu wykonywanego w ramach transportu drogowego kierowca pojazdu samochodowego obowiązany jest mieć przy sobie i okazywać na żądanie uprawnionego organu kontroli m. innymi kartę opłaty drogowej. Zgodnie zaś z ust. 2, podczas przewozu drogowego wykonywanego na potrzeby własne, kontrolowany również jest obowiązany mieć przy sobie dowód uiszczenia należnej opłaty za korzystanie z dróg krajowych i okazywać go na żądanie uprawnionego organu kontroli. Przepis art. 4 pkt 6a ustawy o transporcie drogowym odnosi się do rozporządzenia /WE/ nr 561/2006 wyłącznie w zakresie definicji pojęcia "przewozu drogowego", według której oznacza każdą podróż odbywaną w całości lub części po drogach publicznych przez pojazd, z ładunkiem lub bez, używanym do przewozu osób lub rzeczy. Tak więc przewozem jest każdy przejazd pojazdu po drodze, zarówno załadowanego jak i nieprzewożącego żadnego ładunku. Dalsze przepisy rozporządzenia /WE/ nr 561/2006 regulują warunki pracy kierowców i w żadnej mierze nie mają zastosowania do oceny zakresu naruszania przepisów ustawy o transporcie drogowym. Nie mogą też ograniczać zakresu stosowania przepisów ustawy o transporcie drogowym. Na kanwie powołanych przepisów, organ odwoławczy w konkluzji stwierdził, że osoby fizyczne dokonujące przewozu na potrzeby własne po drogach krajowych pojazdem lub zespołem pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej 3,5 t, zobowiązane są do uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych. W razie niedopełnienia tego obowiązku, ma zastosowanie art. 92 ustawy o transporcie drogowym, który stanowi, że kto wykonuje transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne z naruszeniem obowiązków lub warunków wynikających z tej ustawy podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 zł do 15000 zł, natomiast wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik do ustawy, który pod lp. 4.1 przewiduje karę pieniężną w wysokości 3000 zł za wykonywanie przewozu drogowego bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie za pośrednictwem organu odwoławczego, skarżący M.A. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w K. z dnia [...] r. oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych i wniosek ten opierał na zarzucie naruszenia prawa materialnego, tj. art. 42 ust. 1 w zw. z art. 4 pkt 6a ustawy z dnia 6.09.2001 r. o transporcie drogowym oraz w związku z art. 3 lit. h rozporządzenia /WE/ nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15.03.2006 r. /Dz. Urz. UE L 201 z 11.04.2006 r., str. 1/ polegającego na niewłaściwym zastosowaniu powołanych przepisów, skutkiem czego nałożono na skarżącego karę pieniężną w kwocie 3000 zł za wykonywanie przewozu drogowego bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych, pomimo braku podstaw do wydania takiego rozstrzygnięcia. Objaśniając przytoczony zarzut podniósł, że nie wykonywał przewozu drogowego w rozumieniu rozporządzenia /WE/ nr 561/2006, bowiem nie jest przedsiębiorcą i nie prowadzi żadnej innej działalności zarobkowej. W dniu kontroli wykonywał nieodpłatny przewóz drogowy na własne prywatne potrzeby. W takiej sytuacji nie był zobowiązany do uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych. Po drugie ustawa o transporcie drogowym, jak i też rozporządzenie /WE/ nr 561/2006 adresowane są do przedsiębiorców oraz innych podmiotów nie będących przedsiębiorcami, ale wykorzystującymi pojazdy o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 t na cele swojej działalności. Wykładnia celowościowa w/w przepisów prowadzi do wniosku, że "celem nałożenia obowiązku uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych na podmioty wykonujące przewozy drogowego było pobieranie opłat od podmiotów, które wykorzystują drogi publiczne ponad miarę wynikła ze zwykłego używania pojazdu do własnych prywatnych, egzystencjalnych potrzeb". Nie można wymagać, aby osoba nie prowadząca żadnej działalności /tak zarobkowej, jak też niezarobkowej/ wykonująca okazjonalnie, nieodpłatnie przewóz drogowy powyżej 3,5 t, zobowiązana była do zapłaty za przejazd po drogach krajowych. Dyrektor Izby Celnej wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał swoje stanowisko i motywy zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Powtórzył również odpowiedź na zarzuty skarżącego zamieszczone w odwołaniu, bo takie same zostały przytoczone w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. nr 153, poz. 1269, ze zm./ wynika, że wojewódzki sąd administracyjny kontroluje zaskarżoną decyzję pod względem zgodności z prawem materialnym i procesowym, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z powołanej funkcji jednocześnie wynika, że Sąd przy kontroli zaskarżonej decyzji z reguły bierze pod uwagę stan faktyczny i prawny istniejący w dacie wydania takiej decyzji. Jednakże w przedmiotowej sprawie należało stosować prawo obowiązujące w dacie zdarzenia, czyli w dniu 4.06.2007 r. i takie prawo orzekające organy stosowały. Stan faktyczny sprawy Sąd ustala na podstawie akt administracyjnych i sądowych /art. 133 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm., zwanej dalej skrótem p.p.s.a./. Zakres kontroli sądowej określają przepisy art. 134 § 1 i art. 135 p.p.s.a. Pierwszy stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, ale nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, czyli bierze pod uwagę naruszenia prawa, o jakich nie wspomniano w skardze. Drugi stanowi, że sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Stan faktyczny sprawy jest niesporny i przedstawia się jak niżej: W dniu [...] r., o godz. 1130 na drodze krajowej nr 28, w miejscowości S., funkcjonariusze celni z Wydziału Zwalczania Przestępczości – Grupy Mobilnej w K. zatrzymali do kontroli samochód marki Ford-Transit 85 T 280 nr rej. [...] z przyczepą marki Sam nr rej. [...]/laweta/. Samochodem kierował skarżący M.A. Samochód stanowił jego własność. Laweta stanowiła własność K.K. zam. Ł.269. Dopuszczalna masa całkowita samochodu wynosi 2640 kg, zaś w/w przyczepy 1900 kg. Suma masy całkowitej samochodu i przyczepy /zespołu pojazdu/ wynosi 4540 kg. Kierowca i jednocześnie właściciel samochodu nie posiadał karty opłaty za przejazd po drogach krajowych i w czasie kontroli oświadczył, że karty nie zakupił, bo nie wiedział, że karta obowiązuje /dowody: protokół kontroli podpisany bez zastrzeżeń przez kierowcę pojazdu, notatka służbowa z dnia 4.06.2007 r., podpisana przez Inspektora Celnego K.F., kserokopie dowodów rejestracyjnych samochodu i przyczepy – akta administracyjne k. 3-4, 6-7/. Z wyjaśnień skarżącego wynika, iż nie jest przedsiębiorcą, przewozu dokonywał na własne potrzeby własnym samochodem z użyczoną mu przyczepą. Orzekające organy podanej okoliczności nie kwestionowały. Spór w przedmiotowej sprawie ma charakter prawny i sprowadza się do pytania, czy osoba fizyczna dokonująca przewozu po drodze krajowej zespołem pojazdów /samochód i przyczepa/ na własne potrzeby o dopuszczalnej masie całkowitej zespołu przekraczającego 3,5 t ma obowiązek uiszczenia opłaty za przejazd po drodze krajowej? Na tak postawione pytanie orzekające organy celne odpowiedziały twierdząco i swoje stanowisko prawne wyłożyły w uzasadnieniach decyzji. Argumentacja organu odwoławczego zasadza się głównie na interpretacji art. 3 ust. 1 pkt 2, art. 3 ust. 2 pkt 3, art. 42 ust. 1 i art. 42a – ustawy z dnia 6.09.2001 r. o transporcie drogowym /Dz. U. z 2004 r., Nr 204, poz. 2088, z późn. zm., obecnie t.j. Dz. U. z 2007 r., Nr 125, poz. 874/. Według tej argumentacji, do przewozów drogowych wykonywanych przez podmioty niebędące przedsiębiorcami – stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące niezarobkowego przewozu drogowego, zatem stosownie do art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym, przepisów tej ustawy nie stosuje się do przewozu drogowego wykonywanymi pojazdami samochodowymi lub zespołami pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 t w transporcie drogowym rzeczy oraz niezarobkowym przewozie drogowym rzeczy. Odesłanie zawarte w art. 4 ust. 6a ustawy o transporcie drogowym sprawia, iż do pojęć przewóz drogowy – transport drogowy lub niezarobkowy przewóz drogowy, a także inny przewóz drogowy, należy stosować definicję zamieszczoną w art. 4a Rozporządzenia nr 561/2006 WE w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady /EWG/ nr 3821/85 i /WE/ 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady /EWG/ nr 3820/85 /Dz. Urz. UE Nr L 06.102.1 z dnia 11.04.2006 r., dalej jako Rozporządzenie WE nr 561/2006/, który stanowi, ze "przewóz drogowy" oznacza każdą podróż odbywaną w całości lub części po drogach publicznych przez pojazd, z ładunkiem lub bez, używanym do przewozu osób lub rzeczy. Przy takiej definicji przewozu drogowego kwestia, że skarżący nie miał żadnego ładunku, nie ma znaczenia w sprawie. Z kolei z art. 42 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym wynika, że podmioty wykonujące na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przewóz drogowy zobowiązane są do uiszczenia opłaty za przejazd pojazdu samochodowego po drogach krajowych, której maksymalna wysokość nie może być wyższa niż równowartość 800 euro rocznie. Wyłączenia zawarte w powołanym przepisie oraz w art. 42a, nie dotyczą skarżącego. Skoro art. 42 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym mówi o podmiotach, zatem przepis ten odnosi się również do podmiotów nie będących przedsiębiorcami, którzy wykonują niezarobkowy przewóz drogowy pojazdami samochodowymi lub zespołami pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej 3,5 t. W takiej sytuacji skarżący miał obowiązek uiścić stosowną opłatę za przejazd zespołu pojazdów po drodze krajowej. Przeciwstawne stanowisko zaprezentował skarżący i stwierdził, że nie wykonywał przewozu drogowego w rozumieniu art. 4a Rozporządzenia WE nr 561/2006, bo podług art. 3 litera h tego Rozporządzenia, nie ma ono zastosowania do przewozu drogowego pojazdami lub zespołami pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 7,5 t używanymi do niezarobkowego przewozu rzeczy. Poza tym wyjaśnił, że ustawa o transporcie drogowym, jak też Rozporządzenie WE nr 561/2006 adresowane są do przedsiębiorców oraz innych podmiotów nie będących przedsiębiorcami, ale wykorzystującymi pojazdy o dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej 3,5 t na cele swojej działalności. Sąd podzielił stanowisko skarżącego. Podstawowe znaczenie w sprawie ma pojęcie przewozu drogowego, gdyż takim pojęciem posługują się przepisy ustawy o transporcie drogowym /np. art. 3 ust. 1 i 2, art. 42 ust. 1, art. 87 ust. 1, art. 92 ust. 1/. Ogólnie z przepisów tych wynika, że obowiązek uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych spoczywa na podmiotach dokonujących przewozu drogowego. Art. 4 ust. 6a ustawy o transporcie drogowym stanowi, że pojęcie "przewóz drogowy – transport drogowy lub niezarobkowy przewóz drogowy a także inny przewóz drogowy" należy rozumieć w znaczeniu przepisów Rozporządzenia WE nr 561/2006. Wskazane odesłanie nie odnosi się tylko do definicji przewozu drogowego określonej w art. 4a Rozporządzenia WE nr 561/2006, jak to przyjął organ odwoławczy, lecz także do innych jego przepisów dotyczących przewozu drogowego. Na marginesie należy dodać, iż jest to definicja ogólnikowa, która nie określa rodzaju przewozu, zatem jej znaczenie w kwestii rozstrzygnięcia zasadności skargi ma znaczenie drugorzędne. Istotne znaczenie ma natomiast art. 3 litera h Rozporządzenia WE nr 561/2006, który stanowi, że w/w Rozporządzenie, nie ma zastosowania do przewozu drogowego pojazdami lub zespołami pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 7,5 t używanymi do niehandlowego przewozu. Jest to zatem inny przewóz o jakim mowa w art. 4 ust. 6a ustawy o transporcie drogowym, do którego ta ustawa nie ma zastosowania. Zbliżone zapatrywanie, aczkolwiek na tle Rozporządzenia Rady /EWG/ nr 3820/85 z dnia 20.12.1985 r. w sprawie harmonizacji przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego /Dz. Urz. WE L 370 z 31.12.1985 r./ przyjął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 13.03.2008 r., sygn. akt III SA/Gd 483/07 /dostępny w Internecie/. Trzeba dodać, że przepisy powołanego rozporządzenia EWG nr 3820/85 tj. art. 1 pkt 1 i art. 4 pkt 12 odpowiadają treści art. 4a i art. 3 litera h Rozporządzenia WE nr 561/2006. Art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym stanowi, że przepisów tej ustawy nie stosuje się do przewozu drogowego wykonywanego pojazdami samochodowymi lub zespołem pojazdów, jeżeli dopuszczalna masa całkowita nie przekracza 3,5 tony w transporcie drogowym rzeczy oraz niezarobkowym przewozie drogowym rzeczy. Z art. 4 pkt 1-3 powołanej ustawy wynika, że krajowy i międzynarodowy transport drogowy jest związany z działalnością gospodarczą, a także z działalnością pomocniczą w stosunku do działalności gospodarczej, niespełniającej warunków, o których mowa w pkt 4. Zdaniem Sądu zwrot "o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 t nie odnosi się do niezarobkowego przewozu drogowego rzeczy wykonywanego na potrzeby własne przez podmioty nie prowadzące żadnej działalności gospodarczej. W takim stanie rzeczy przytoczony zwrot byłby zharmonizowany z art. 3 litera h Rozporządzenia WE nr 561/2006. Za takim poglądem może także częściowo przemawiać art. 4 pkt 4 ustawy o transporcie dotyczący niezarobkowego przewozu drogowego na potrzeby własne, wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo, w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej i spełniającego warunki określone w tym przepisie. Chodzi tu o przejazd drogowy o dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej 3,5 t, bo w przypadku nieprzekroczenia tej liczby, przedsiębiorca w ramach transportu drogowego nie musiałby spełniać warunków podanych w tym przepisie. Przedstawiona argumentacja Sądu z uwzględnieniem ustalenia organu, że skarżący dokonywał przewozu drogowego na potrzeby własne i nie prowadził żadnej działalności gospodarczej prowadzi do konkluzji, że zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane z naruszeniem prawa materialnego, tj. art. 3 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 3 ust. 2 pkt 3, art. 4 pkt 6a, art. 42 ust. 1, art. 87 ust. 1 i art. 92a pkt 1 ustawy o transporcie drogowym. Z powodu tych wszystkich naruszeń i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 a, i art. 135 p.p.s.a., Sąd uchylił decyzje obu instancji. Na podstawie art. 152 p.p.s.a., Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. O kosztach postępowania sądowego, Sąd orzekł po myśli art. 200 i 205 § 2 i 3 p.p.s.a. W skład zasądzonych kosztów weszły n/w składniki: 1) wpis stosunkowy od skargi – 120 zł /k. 15 akt sądowych/, 2) wynagrodzenie radcy prawnego – 600 zł /§ 6 pkt 3 w zw. z § 18 ust. 2 pkt 1a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28.09.2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu /Dz. U. Nr 163, poz. 1349, ze zm./, 3) opłata skarbowa od pełnomocnictwa – 17 zł. Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy należy sprawdzić, czy skarżący w dniu [...]r. prowadził działalność gospodarczą, a jeżeli nie, to należy uwzględnić ocenę prawną Sądu przytoczoną w niniejszym uzasadnieniu.