II SA/Rz 923/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Maria Piórkowska /spr./ Sędziowie WSA Zbigniew Czarnik WSA Ewa Partyka Protokolant Anna Zięba po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólnoadministracyjnym na rozprawie w dniu 12 stycznia 2011 r. sprawy ze skargi K. K. i Z. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu -skargę oddala- Sygn. akt II SA/Rz 923 /10 U z a s a d n i e n i e Przedmiotem skargi jest wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Z 2000 r., Nr 98 poz. 1071 ze zm.) oraz art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 6 ust. 1 pkt 1, art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1 i 4, art. 61 ust. 1 - 5 i art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2008 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80 poz. 717 ze zm.) decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2010 r. Nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza Miasta z dnia [...] maja 2010 r. Nr [...]. Decyzją tą Burmistrz Miasta po rozpatrzeniu wniosku H. P. ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie schodów zewnętrznych konstrukcji żelbetowej prowadzących do istniejących drzwi wejściowych usytuowanych w części północno-wschodniej istniejącego budynku mieszkalnego, położonego na działce nr 1939 obr. 5 Miasta J.. Odwołanie od tej decyzji złożyli K. i Z. K. zarzucając, że otwory okienne i drzwiowe w budynku stanowiącym własność wnioskodawczyni zostały wykonane samowolnie z rażącym naruszeniem Prawa budowlanego i warunków technicznych z uwagi na odległość i otwory okienne w ich budynku mieszkalnym. Wg odwołujących się, cały budynek H. P. został wybudowany niezgodnie z pozwoleniem na budowę i projektem technicznym. W wyniku rozpatrzenia odwołania SKO oznaczoną na wstępie decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Analizując przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym Kolegium powołało się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 stycznia 2007 r. sygn. akt II OSK 172/06, zgodnie z którym organ prowadzący postępowanie w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy nie ma obowiązku badania zgodności istniejącej zabudowy z przepisami prawa budowlanego, a jedynie z przepisami dotyczącymi zagospodarowania przestrzennego. Samowola budowlana powinna być prawomocnie stwierdzona w odrębnym postępowaniu prowadzonym przez organy nadzoru budowlanego. Dopiero wtedy strona postępowania o ustalenie warunków zabudowy może powoływać się na to, że istniejąca na działce sąsiedniej zabudowa jest niezgoda z prawem. W dalszej części uzasadnienia wydanej przez siebie decyzji Kolegium stwierdziło, że sprawa samowolnego wykonania przez H. P. otworu drzwiowego w ścianie północno - wschodniej budynku mieszkalnego położonego na działce nr 1939 została już rozstrzygnięta wyrokiem WSA w Rzeszowie z dnia 13 listopada 2009 r. sygn. akt II SA/Rz 367/09 oddalającym skargę K. i Z. K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2009 r. Nr [...] (decyzją ta została utrzymana w mocy decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2009 r. Nr [...] umarzająca postępowanie w tej sprawie). W ocenie Kolegium obecnie planowane przez H. P. przedsięwzięcie spełnia warunki określone w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 tej ustawy, w związku z czym możliwe jest ustalenie dla niego warunków zabudowy. Zgodnie z art. 63 ust. 2 tej ustawy, decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich, a stosownie do jej art. 56 i 64 ust. 1, nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Przy wydawaniu decyzji o warunkach zabudowy nie jest możliwe badanie zarzutów opartych na przepisach Prawa budowlanego, w tym dotyczących niezgodności planowanej inwestycji z warunkami technicznymi i zachowania m.in. odległości pomiędzy obiektami. Kwestie szczegółowego usytuowania przedmiotu inwestycji w stosunku do nieruchomości i budynków sąsiednich będą rozpatrywane w odrębnym postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę i w nim wszystkie strony - w tym odwołujący się - będą mogli zgłosić zarzuty co do norm odległościowych (organ odwoławczy podkreślił przy tym, że w pkt 7 decyzji organu I instancji zawarty został wymóg zachowania warunków określonych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie - Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.). Z decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego nie zgodzili się K. i Z. K., skarżąc ją do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie i wnosząc o jej uchylenie. W obszernym uzasadnieniu skargi powołali argumenty tożsame z zawartymi w odwołaniu od decyzji organu I instancji, akcentując przede wszystkim aspekt samowolnych i niezgodnych z prawem działań budowlanych dokonywanych przez H. P., a związanych ze stanowiącym jej własność budynkiem mieszkalnym. W udzielonej na skargę odpowiedzi SKO wskazało, że podniesione w niej zarzuty były już przedmiotem rozpatrzenia w odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej, w związku z czym w całości podtrzymuje swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarzonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje; Stosownie do treści art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm./ sąd administracyjny kontroluje zaskarżone decyzje administracyjne i postanowienia w zakresie ich legalności, rozumianej jako zgodność tych aktów z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, zaś na podstawie art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga nie jest zasadna. Na wstępie wskazać należy, że skarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja Burmistrza Miasta z dnia [...] maja 2010 r. wydana została w oparciu o przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu o zagospodarowaniu przestrzennym /Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm./. Konsekwencją powyższego jest to, że ramy postępowania w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy wyznaczają przepisy tej ustawy, w świetle których organ właściwy do wydania takiej decyzji zobowiązany jest wydać decyzje pozytywną, jeżeli wnioskowane zamierzenie inwestycyjne czyni zadość wszystkim wymogom wynikającym z konkretnych przepisów prawa, a ma obowiązek odmówić ustalenia warunków zabudowy tylko wówczas, gdy wnioskowana inwestycja nie spełnia chociażby jednej ustawowej przesłanki wynikającej ze skonkretyzowanej normy prawnej. W rozpoznawanej sprawie, organy wydając zaskarżoną decyzję o warunkach zabudowy dla inwestycji: "budowa schodów zewnętrznych konstrukcji żelbetowej prowadzących do istniejących drzwi wejściowych usytuowanych w części północno-wschodniej istniejącego budynku mieszkalnego "dokonały analizy kumulatywnego spełnienia pięciu przesłanek określonych w art. 61 ust. 1 pkt. 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Trafnie również zauważyły, że spełnienie wyrażonej w art. 61 ust. 1 pkt. 5 ustawy przesłanki zgodności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z przepisami odrębnymi nie oznacza, że organ był upoważniony do badania na obecnym etapie postępowania, tak jak tego domagali się skarżący - czy usytuowanie planowanej inwestycji spełnia wymogi określone w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie /Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm./. Należy bowiem podkreślić, że organ wydający decyzję o warunkach zabudowy określa jedynie możliwość realizacji na określonej działce skonkretyzowanego rodzaju inwestycji. Podnoszone zaś przez skarżących kwestie usytuowania planowanej inwestycji, odległości planowanej inwestycji będą analizowane i rozstrzygane przez organ prowadzący następnie postępowanie o pozwoleniu na budowę. Odnosząc się do zarzutu skarżących że planowana inwestycja narusza ład przestrzeni oraz harmonię zabudowy wskazać należy, że niedopuszczalnym jest przyjęcie aby organ w tym postępowaniu miał prawo do oceny projektowanej inwestycji z normami ogólnymi, jaką jest ochrona ładu przestrzennego /art. 1 ust. 2 pktl ustawy/ i ocena ta mogłaby stanowić podstawę do odmowy ustalenia warunków zabudowy przy braku sprzeczności z przepisem nakładającym expressis verbis jakieś ograniczenia /Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne, Komentarz pod red. Z. Niewiadomskiego Wyd. C.K. Beck Warszawa 2006, s. 454/. Odnosząc się do zarzutu skarżących utrzymywania przez orzekające w sprawie organy samowoli budowlanej wskazać należy, podobnie jak skarżący, treść przepisu art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ z którego wynika, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Mając na uwadze powyższą normę przywołać należy, że kwestia samowoli budowlanej została ostatecznie przesądzona prawomocnymi wyrokami Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Rzeszowie z dnia 25 lipca 2000 r. sygn. akt SA/Rz 166/99 a następnie prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 1 czerwca 2006 r. sygn. akt II SA/Rz 18/06 . W świetle przywołanych wyżej wyroków sprawa niewątpliwej samowoli budowlanej została ostatecznie przesądzona a nakazane tymi wyrokami wskazania co do dalszego postępowania - postępowanie legalizacyjne, zostało przez orzekające organy wykonane prawidłowo o czym świadczy badający legalność tej ostatniej decyzji prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 13 listopada 2009 r. sygn. akt II SA/Rz 367/09. Nietrafne zatem jest w rozpoznawanej sprawie powoływanie się skarżących na sankcjonowanie przez orzekające w sprawie organy dokonanej przez inwestora samowoli budowlanej skoro postępowanie w przedmiocie samowoli zostało prawomocnie zakończone umorzeniem ,a jako takie nie może stanowić przesłanki do wydania odmownej decyzji o warunkach zabudowy innej od legalizowanej inwestycji, w trybie innych przepisów i przez inny organ. Sąd nie stwierdził naruszenia przez orzekające organy ani norm konstytucyjnych ani też przepisów postępowania tj. art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. bowiem skarżący zostali powiadomieni o wszczęciu postępowania administracyjnego, a także brali w nim czynny udział składając liczne uwagi. Z przyczyn wyżej podniesionych Sąd działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.u. nr 157, poz. 1270 ze zm./ orzekł jak w sentencji.