II SA/Rz 931/19

Dnia 3 września 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maciej Kobak po rozpoznaniu w dniu 3 września 2019 roku w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. D., K. D. i M. D. na uchwałę nr [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] czerwca 2019 r. w przedmiocie uznania za niezasadną skargi na działania przedstawicieli i pracowników [...] Urzędu Marszałkowskiego w [...] oraz Marszałka Województwa [...] - postanawia – odrzucić skargę. W dniu 25 kwietnia 2019 r. Z. D., K. D. i M. D. (dalej w skrócie: "skarżący") złożyli w [...] Urzędzie Wojewódzkim w [...] skargę na działania przedstawicieli i pracowników [...] Urzędu Marszałkowskiego w [...] oraz Marszałka Województwa [...]. W skardze skarżący powołując się na art. 227 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 – dalej w skrócie: "k.p.a.") wyjaśnili, że przedmiotem skargi są sprzeczne z zasadami postępowania administracyjnego działania i zaniedbania przedstawicieli i pracowników [...] Urzędu Marszałkowskiego w [...] oraz Marszałka Województwa [...] w kwestii zasadności ustalenia obowiązku uiszczania opłat rocznych z tytułu wyłączenia gruntów z produkcji rolniczej oraz prawidłowości obliczenia wysokości opłat rocznych oraz opłat proporcjonalnych. Uchwałą z dnia nr [...] z dnia [...] czerwca 2019 r. Sejmik Województwa [...] uznał skargę za niezasadną. W dniu 15 lipca 2019 r. skarżący wnieśli do tut. Sądu skargę na powyższą uchwałę, domagając się jej uchylenia i zasądzenia od organu na ich rzecz zwrotu kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Marszałek Województwa [...] wniósł o jej odrzucenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu, jako nienależąca do właściwości sądu administracyjnego. W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, że pismo skarżących opatrzone datą 23 kwietnia 2019 r. i zatytułowane jako "skarga", stanowiło skargę złożoną w trybie art. 227 k.p.a. Świadczy o tym zarówno treść tego pisma, jak również powołanie się przez skarżących na powyższy przepis. Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 z późn. zm.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 oraz z 2018 r. poz. 149 i 650), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r. poz. 800, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2018 r. poz. 508, 650, 723, 1000 i 1039), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Zgodnie z art. 3 § 2a p.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego. Ponadto zgodnie z art. 3 § 3 p.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Sąd wyjaśnia, że utrwalonym w orzecznictwie sądów administracyjnych jest pogląd, że w sprawach dotyczących postępowania skargowego nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Działania podejmowane przez organ w trybie postępowania w sprawie skarg i wniosków, normowane przepisami Działu VIII k.p.a., nie mają formy aktu lub czynności, o jakich mowa w art. 3 § 2 p.p.s.a. Skarga z art. 227 k.p.a. jest odformalizowanym środkiem ochrony różnych interesów jednostki, niedającym podstaw do uruchomienia dalszego trybu instancyjnego. Tym samym ocena prawidłowości prowadzenia postępowania skargowego w trybie przepisów działu VIII k.p.a. nie podlega kognicji sądów administracyjnych (tak m. in. w postanowieniach NSA z dnia 30 lipca 2019 r., I OSK 1624/19, z dnia 20 listopada 2013 r., II OSK 2783/13). Sąd podkreśla, że tryb skargowy z działu VIII k.p.a. ma na celu ustalenie prawidłowości i terminowości działania organów administracyjnych i ich pracowników, oraz zbadanie potrzeby podjęcia określonych czynności w celu wyeliminowania ustalonych nieprawidłowości. Postępowanie w sprawie tego typu skarg ma cechy samodzielnego jednoinstancyjnego postępowania administracyjnego uproszczonego i kończy się czynnością materialno- techniczną, określoną w art. 238 § 1 k.p.a., informującą stronę o sposobie załatwienia skargi. W świetle powyższego skarga na uchwałę nr [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] czerwca 2019 r. wydaną w trybie działu VIII K.p.a. jako nienależąca do właściwości sądu administracyjnego, podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Odrzucenie skargi oznacza, że Sąd pozbawiony jest możliwości kontroli, jak też odnoszenia się do postawionych w skardze zarzutów.