II SA/Rz 936/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Krystyna Józefczyk /spr./ Sędziowie NSA Małgorzata Wolska WSA Joanna Zdrzałka Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 lutego 2016 r. sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie zajęcia pasa drogowego -skargę oddala- II SA/Rz 936/15 UZASADNIENIE Przedmiotem skargi Prokuratora Rejonowego w [...] jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie zajęcia pasa drogowego wydana w następującym stanie sprawy. Po rozpoznaniu wniosku Województwa [...] Powiatowy Zarząd Dróg w [...] decyzją z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w pkt A zezwolił inwestorowi na zajęcie pasa drogowego drogi powiatowej nr [...] oraz drogi powiatowej [...] w celu prowadzenia robót i umieszczenia projektowanych rurociągów i kabli światłowodowych, tj. 11 sztuk podwiertów, 9 sztuk studni i 5018 mb urządzeń wzdłuż pasa drogowego w zieleńcu zgodnie z załączoną dokumentacją i decyzją z dnia [...] października 2014 r. nr [...] na warunkach określonych w decyzji. Ponadto w pkt 1 decyzji określono powierzchnię i termin zajęcia pasa drogowego odrębnie na roboty i odrębnie na umieszczenie urządzenia obcego, w pkt 2 ustalono wysokość opłat za zajęcie pasa drogowego na prowadzenie robót w łącznej kwocie 10. 036, 00 zł, w pkt 3 ppkt 1 ustalono wysokość opłat do końca 2015 r. za zajęcie pasa drogowego na umieszczenie urządzenia obcego w pasie drogowym drogi powiatowej w łącznej wysokości 22. 113, 37 zł, zaś w pkt 3 ppkt 2 opłatę roczną w łącznej wysokości (opłata roczna) 26. 592, 00 zł, w pkt 4 ppkt 1 orzeczono o sposobie i terminie uiszczenia opłat określonych w pkt 3 i ppkt 1., a w pkt 4 ppkt 2 orzeczono o sposobie i terminie uiszczenia opłaty określonej w pkt 3 ppkt 2, zaś w pkt 5 określono termin uiszczania opłat, zaś w pkt 7 nadano decyzji rygor natychmiastowej wykonalności w części pkt A i pkt 1. W uzasadnieniu wyjaśniono, że nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności uzasadnione jest interesem strony podyktowanym koniecznością terminowego wykonania prac, a podstawą ustalenia opłat była stawka dzienna za zajęcie pasa określona w Uchwale Rady Powiatu [...] z dnia [...] marca 2004 r. nr [...]. W odwołaniu od decyzji I instancji Województwo [...] zarzuciło błędną wykładnię art. 54 ust. 8 i art. 60 ustawy z 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. z 2015, poz. 880, ze zm., dalej "ustawa telekomunikacyjna") stanowiącego lex specialis do art. 40 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2015 r., poz. 460, ze zm., dalej "u.d.p."), który z kolei błędnie w sprawie zastosowano poprzez nieuprawnione naliczenie opłat za zajęcie pasa drogowego. Opisaną na wstępie decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] uchyliło decyzję organu I instancji w części orzekającej o opłacie za zajęcie pasa drogowego na czas prowadzenia robót (pkt 2 i pkt 4 ppkt1) i w tym zakresie umorzono postępowanie, a w pozostałym zakresie utrzymano zaskarżoną decyzję w mocy. W podstawie prawnej zaskarżonej decyzji organ powołał art. 17 pkt 1, art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zmianami, dalej "K.p.a.") oraz art. 54 ust. 8 ustawy telekomunikacyjnej i art. 40 ust. 1-6 u.d.p. W uzasadnieniu wyjaśniono, że w decyzji zezwalającej na zajęcie pasa drogowego wydanej na podstawie art. 40 ust. 1 u.d.p. zarządca drogi ustala 2 rodzaje opłat za zajęcie pasa drogowego – jedną związaną z zajęciem pasa na czas prowadzenia robót w pasie drogowym oraz drugą za umieszczenie urządzeń obcych w pasie drogowym, co też uczynił organ I instancji. W ocenie organu odwoławczego nie uwzględnił on jednak, że inwestycja będąca przyczyną zajęcia pasa drogowego prowadzona w oparciu o przepisy ustawy telekomunikacyjnej, z której zapisów wynika, że regionalną sieć szerokopasmowa lokalizuje się w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji regionalnej sieci szerokopasmowej (art. 49) lub bez konieczności jej uzyskania (art. 49 a ust. 1). W tym drugim przypadku jest realizowana na warunkach określonych w ustawie z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (rozdział 6) oraz w ustawie z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. W obydwu sytuacjach zastosowanie będzie miał art. 54 ust. 8 ustawy telekomunikacyjnej po myśli którego w przypadku, gdy lokalizacja regionalnej sieci szerokopasmowej wymaga przejścia m. in. przez tereny dróg publicznych, inwestor uprawniony jest do nieodpłatnego zajęcia tego terenu na czas realizacji inwestycji. Przepis ten jest uregulowaniem szczególnym wobec art. 40 ust. 1 u.d.p. i wyklucza możność pobierania opłat przez zarządcę drogi za zajęcie pasa drogi na czas realizacji inwestycji. Kolegium uznało zatem, że organ I instancji błędnie naliczył opłatę za zajęcie pasa drogowego na czas prowadzenia robót, co uzasadnia uchylenie decyzji organu I instancji w tym zakresie i umorzenie postępowania na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. W pozostałym zakresie decyzja w pełni odpowiada prawu czego nie kwestionował także sam skarżący, stąd też należało ją w tym zakresie utrzymać w mocy. W skardze złożonej na ww. decyzję Kolegium do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie Prokurator Rejonowy w [...] domaga się jej uchylenia , zarzucając istotne naruszenie przepisów prawa materialnego – art. 40 ust. 1, 3 i 5 u.d.p. oraz art. 54 ust. 8 ustawy telekomunikacyjnej poprzez uznanie, że zarządca drogi Powiatowy Zarząd Dróg w [...] błędnie naliczył inwestorowi opłatę za zajęcie pasa drogowego na czas realizacji inwestycji, podczas gdy inwestor nie legitymuje się decyzją o ustaleniu lokalizacji regionalnej sieci szerokopasmowej i zamierza realizować inwestycję w trybie określonym w art. 49a tej ustawy, tj. na podstawie zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych, w trybie ustawy Prawo budowlane. Analizując kwestie zastosowania art. 54 ust. 8 i 9 ustawy telekomunikacyjnej należy mieć na uwadze rozdział, w którym przepis art. 54 został umiejscowiony. Rozdział 6 ww. ustawy określa szczególne zasady lokalizowania regionalnych sieci szerokopasmowych i stosownie do treści art. 54 ustawy, ma on zastosowanie wyłącznie do inwestycji realizowanych na podstawie decyzji o ustaleniu lokalizacji regionalnej sieci szerokopasmowej. Ustawodawca w przytoczonej regulacji nie odnosi się do innej sytuacji aniżeli lokalizacji sieci w trybie decyzji, i tylko w takim wypadku inwestor realizując sieć jest uprawniony do nieodpłatnego korzystania z terenu dróg publicznych. W opisywanej sprawie inwestycja jest realizowana na podstawie art. 49a ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, tj. na warunkach określonych w ustawie z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz ustawie Prawo budowane. Inwestor nie legitymuje się zatem decyzją o ustaleniu lokalizacji regionalnej sieci szerokopasmowej i zamierza realizować inwestycję na podstawie zgłoszenia zamiaru wykonywania robót budowlanych, wobec czego nie przysługuje mu ustawowe zwolnienie od opłat za zajęcie pasa drogowego. Zwłaszcza, że przepis art. 49a został dodany do ww. ustawy z dniem 16 grudnia 2012 r., a więc gdy obowiązywał już przepis art. 54 ust. 8. Ustawa nowelizująca nie wprowadziła zwolnienia wynikającego z art. 54 ust. 8 w przypadku skorzystania przez inwertora z trybu realizacji inwestycji na zasadach ogólnych i nie zmodyfikowała treści w/w artykułu, z którego wprost wynikałoby sporne zwolnienie. Zdaniem strony skarżącej zamiarem ustawodawcy było zastrzeżenie przedmiotowego zwolnienia wyłącznie dla przypadków realizacji sieci szerokopasmowej w specjalnym trybie, w drodze uzyskania decyzji o ustaleniu lokalizacji regionalnej sieci szerokopasmowej, a wszelkie przepisy przepisujące zwolnienie i ulgi dotyczące należności publicznoprawnych należy interpretować ściśle. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas wyrażone stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje; Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późm. zm.) – zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wyeliminowanie zaskarżonej decyzji lub postanowienia z obrotu prawnego w ramach tej kontroli może nastąpić wyłącznie przy spełnieniu warunków określonych w art. 145 § 1 P.p.s.a. Przepis ten obliguje Sąd do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub gdy zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. W rozpoznawanej sprawie Sąd tego rodzaju wad i uchybień nie stwierdził, co przesądziło o braku podstaw do uwzględnienia skargi Prokuratora. Jej przedmiotem jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], uchylająca decyzję Powiatowego Zarządu Dróg w [...] w zakresie ustalenia opłaty za zajęcie pasa drogowego na czas prowadzenia robót i w tym zakresie umarzająca postępowanie. Strony postępowania nie kwestionują konieczności wydania przez zarządcę drogi decyzji w przedmiocie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego, niesporne jest również, że sieć szerokopasmowa realizowana jest w trybie zgłoszenia robót budowlanych, a nie na podstawie decyzji o ustaleniu lokalizacji regionalnej sieci szerokopasmowej. Przedmiotem kontrowersji jest natomiast pogląd organu II instancji, że uprawnienie do nieodpłatnego zajęcia terenu pasa drogowego na czas realizacji sieci światłowodowej przysługuje niezależnie od tego, na jakiej podstawie inwestycja ta jest realizowana. Prokurator zwalcza ten pogląd, wskazując, że do skorzystania ze zwolnienia z opłaty za zajęcie pasa drogowego uprawnione są wyłącznie te podmioty, które uzyskały decyzję o ustaleniu lokalizacji regionalnej sieci szerokopasmowej, o której mowa w art. 54 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych W ocenie Sądu za słuszne uznać należy stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...]. Z treści art. 40 ust. 1 ustawy o drogach publicznych wynika generalna zasada obowiązku uzyskania, wyrażonej w drodze decyzji administracyjnej, zgody zarządcy drogi zaliczonej do kategorii dróg publicznych, na zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg. Zasadą jest również ponoszenie opłat, za zajęcie pasa drogowego (art. 40 ust. 3). W przypadku zaś realizacji w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego, oprócz opłaty za zajęcie pasa drogowego na czas realizacji inwestycji, inwestorowi ustala się również opłatę roczną za zajęcie pasa drogowego (art. 40 ust. 5). Zgodnie zaś z art. 54 ust. 8 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, w przypadku gdy lokalizacja regionalnej sieci szerokopasmowej wymaga przejścia przez tereny dróg publicznych, linii kolejowych bądź grunty pokryte wodami płynącymi, inwestor jest uprawniony do nieodpłatnego zajęcia tego terenu na czas realizacji inwestycji. Regulacja ta, co podkreśla skarżący Prokurator, umiejscowiona została pośród przepisów normujących wydawanie decyzji o lokalizacji regionalnej sieci szerokopasmowej, jednakże ta okoliczność, zdaniem Sądu, nie może być argumentem przesądzającym o możliwości nieodpłatnego zajęcia terenu wyłącznie przez inwestora dysponującego taką decyzją. Taka wykładnia art. 54 ust. 8 omawianej ustawy pozostawałaby bowiem w sprzeczności z głównym celem ustawodawcy, jakim jest wspieranie i rozwój usług i sieci szerokopasmowych. W uzasadnieniu projektu ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych wskazano, że pod względem rozwoju infrastruktury telekomunikacyjnej i dostępu do niej, Polska wypada bardzo niekorzystnie w porównaniu z innymi państwami członkowskim UE, i stan ten wymaga głębokiej ingerencji ustawodawczej, osadzonej w szerszym programie działań na rzecz rozwoju dostępu do telekomunikacji. Za podstawowy cel ustawy przyjęto zapewnienie rozwoju dostępu do telekomunikacji, poprzez opracowanie prawno-ekonomicznych warunków budowy sieci nowej generacji oraz zaangażowanie środków i instytucji publicznych, z przyjęciem atrybutu zadania strategicznego dla rozwoju kraju. Co również istotne, w uzasadnieniu tym projektodawca zaznaczył wprost, że dostrzegalną i w domyśle wymagającą zmiany tendencją jest śladowa ilość zarządców dróg decydująca się na lokalizację kanałów technologicznych przy drogach. Konkretyzacją przytoczonych wyżej założeń jest treść art. 1 ustawy, w którym określono zakres przedmiotowy ustawy wskazując, że jej przepisy normują m.in. formy i zasady wspierania inwestycji telekomunikacyjnych, w tym związanych z sieciami szerokopasmowymi (art. 1 ust. 1 pkt 1) oraz zasady lokalizowania regionalnych sieci szerokopasmowych oraz innej infrastruktury telekomunikacyjnej (art. 1 ust. 1 pkt 5). Zdaniem składu orzekającego przepis art. 54 ust. 8 ww. ustawy stanowi jedną z form wsparcia, o którym mowa w art. 1 ust. 1 pkt 1 ustawy, poprzez zwolnienie inwestora od opłat za zajęcie na czas realizacji inwestycji terenów dróg publicznych, linii kolejowych lub gruntów pokrytych wodami płynącymi. Wprawdzie w ustawie o drogach publicznych nie ma wprost nawiązania do rozwiązań przyjętych w innych ustawach, w tym w ustawie o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, nie ulega jednak wątpliwości, że omawiany art. 54 ust. 8 tej ustawy, stanowi lex specialis wobec generalnej zasady pobierania opłat za zajęcie pasa drogowego (zob. wyrok WSA w Kielcach z dnia 29 października 2015 r. II SA/Ke 732/15 – dostępny na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl). Co do zasady, zgodnie z art. 49 ust. 1 ustawy, regionalną sieć szerokopasmową lokalizuje się w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji regionalnej sieci szerokopasmowej. Poprzez nowelizację ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych i wprowadzeniu do jej treści z dniem 16 grudnia 2012 r. artykułu 49a (art. 1 pkt 5 ustawy z 12 października 2012 r. o zmianie ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych oraz niektórych innych ustaw, opublikowana w Dz. U. z 2012 r. pod poz. 1256), ustawodawca pozostawił inwestorowi wybór prawnej procedury mającej na celu realizację sieci szerokopasmowej. Zgodnie z art. 49a ustawy, regionalna sieć szerokopasmowa może być realizowana przez inwestora, bez konieczności uzyskiwania decyzji o ustaleniu lokalizacji regionalnej sieci szerokopasmowej, na warunkach określonych w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz ustawie Prawo budowlane. Ustawodawca pozostawił zatem inwestorowi wybór procedury w zakresie realizacji sieci szerokopasmowych poprzez wprowadzenie możliwości jej realizacji na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę lub na podstawie przyjętego przez właściwy organ bez sprzeciwu zgłoszenia. Wprowadzenie art. 49a miało na celu dalsze uproszczenie realizacji sieci teleinformatycznych, co zostało wyraźnie wskazane w uzasadnieniu projektu nowelizacji –"w przypadku realizacji regionalnej sieci szerokopasmowej polegającej na wykonywaniu robót wymagających wyłącznie zgłoszenia takich jak na przykład linia kablowa, na nieruchomościach stanowiących własność inwestora, niecelowe jest występowania o wydanie decyzji o lokalizacji regionalnej sieci szerokopasmowej. O wiele prostsza jest bowiem w takim przypadku procedura zgłoszenia tej inwestycji właściwemu organowi administracji architektoniczno-budowlanej". Należy podkreślić, że w art. 54 ust. 8 ustawy ustawodawca posługuje się określeniem "lokalizacja regionalnej sieci szerokopasmowej", które oznacza faktyczny przebieg tej sieci na gruncie, nie zaś prawną formę realizacji inwestycji w drodze decyzji o lokalizacji regionalnej sieci szerokopasmowej. W ocenie Sądu takie rozumienie przepisu wynika wprost z jego brzmienia i nie wymaga zabiegów interpretacyjnych, stąd też niezasadny jest zarzut prokuratora "niedopuszczalnej rozszerzającej interpretacji przepisów". Podnoszony w skardze argument, iż przepis art. 49a został dodany w czasie, gdy już obowiązywał art. 54 ust. 8 ustawy i skoro wprowadzoną nowelizacją nie została zmieniona treść tego ostatniego, oznacza to, że zamiarem ustawodawcy było zastrzeżenie zwolnienia od opłat wyłącznie dla przypadków realizacji sieci szerokopasmowej w drodze uzyskania decyzji o jej lokalizacji, jest paradoksalnie argumentem przemawiającym za taką interpretacją art. 54 ust. 8, jaka wynika z niniejszego uzasadnienia. Brak zmiany art. 54 ust. 8 po wprowadzeniu art. 49a oznacza, że ustawodawca rozumiał wyrażenie "lokalizacja regionalnej sieci szerokopasmowej" jako faktyczny przebieg inwestycji, która może być realizowana zarówno na podstawie decyzji o ustaleniu lokalizacji regionalnej sieci szerokopasmowej, jak i bez konieczności jej uzyskiwania. Samo zaś usytuowanie przepisu zawierającego zwolnienie od opłat w art. 54 ustawy, który istotnie dotyczy decyzji wynika natomiast stąd, że wcześniej jedyną podstawą realizacji tego rodzaju inwestycji była decyzja o ustaleniu lokalizacji regionalnej sieci szerokopasmowej. Zresztą w art. 54 ustawy znalazło się i inne uregulowanie, zawarte w ust. 9, które dotyczy nie decyzji a już etapu realizacji inwestycji – uzgodnienie zakresu, warunków i terminu zajęcia terenu. Za takim rozumieniem omawianej regulacji przemawia fakt, że przedmiotem wsparcia ze strony państwa jest w tym przypadku przedmiot inwestycji, tj. regionalna sieć szerokopasmowa, a nie prawna forma jej realizacji. Mając na uwadze zasadniczy cel ustawodawcy - unowocześnienie gospodarki poprzez rozwój usług i sieci szerokopasmowych, nie można przyjąć, jak chce skarżący Prokurator, że uprawnienie z art. 54 ust. 8 ustawy dotyczy tylko tych inwestorów, którzy legitymują się decyzją wydaną na podstawie art. 49 ust. 1 ustawy, bo oznaczałoby to z jednej strony postawienie inwestorowi wyboru procedury i zwolnienie z obowiązku uzyskania decyzji lokalizacyjnej, a z drugiej pozbawiałoby go jednocześnie wsparcia przewidzianego w art. 54 ust. 8. Sąd w pełni podziela w tym zakresie pogląd zaprezentowany w wyroku WSA w Kielcach z dnia 29 października 2015 r., II SA/Ke 732/15, dostępny na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl, a także argumentację tam zawartą, w której WSA w Kielcach wskazuje m. in., że gdyby przyjąć wykładnię art. 54 ust. 8 ustawy taką jak w rozpoznawanej sprawie proponuje Prokurator, to przepis art. 49a stałby się martwy, gdyż żaden z inwestorów nie zdecydowałby się na rezygnację z uzyskania decyzji o ustaleniu lokalizacji regionalnej sieci szerokopasmowej (mimo, że zezwala na to prawo), skoro oznaczałoby to niemożność skorzystania z dobrodziejstwa art. 54 ust. 8 ustawy, czyli ze zwolnienia od opłaty. Nadmienić należy, że składowi orzekającemu znane są występujące w orzecznictwie odmienne poglądy w zakresie interpretacji art. 54 ust. 8 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, wyrażone m. in. w wyroku WSA w Rzeszowie z dnia 23 czerwca 2015 r. II SA/Rz 459/15, jednakże Sąd ich nie podziela z przyczyn wyżej wykazanych, podkreślając raz jeszcze, że użyte w art. 54 ust. 8 ustawy wyrażenie "lokalizacja regionalnej sieci szerokopasmowej" odnosi się do umiejscowienia, faktycznego przebiegu tej sieci w terenie, a nie do prawnej formy realizacji inwestycji. Z tego też względu argumentacja nawiązująca do ścisłej interpretacji przepisów dotyczących należności publicznoprawnych (a takimi są opłaty za zajęcie pasa drogowego) w zakresie zwolnień i ulg nie znajduje zastosowania w rozpoznawanej sprawie z uwagi na oczywiste i nie budzące wątpliwości interpretacyjnych brzmienie omawianego art. 54 ust. 8. Z wszystkich tych przyczyn Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu określonym w art. 145 § 1 P.p.s.a., obligującym do jej usunięcia z obrotu prawnego i na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił.