II SA/Rz 946/14

z dnia 19 sierpnia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący - Sędzia WSA Ewa Partyka po rozpoznaniu w dniu 19 sierpnia 2014 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku O. sp. z o.o. z/s w [..] o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi O. sp. z o.o. z/s w [..] na decyzję Dyrektora Izby Celnej w [..] z dnia [..] maja 2014 r. nr [..] w przedmiocie cofnięcia rejestracji automatu do gier o niskich wygranych - p o s t a n a w i a - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze na opisaną w sentencji postanowienia decyzję skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie jej wykonania podkreślając, że wydana przez organ decyzja wzbudza liczne wątpliwości w zakresie jej zgodności z obowiązującymi przepisami prawa. Podkreślił, że przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) dalej: "Ppsa", nie nakładają na niego obowiązku uprawdopodobnienia przesłanek warunkujących uwzględnienie wniosku o wstrzymanie na podstawie art. 61 § 3 Ppsa Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje; Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie. Wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania decyzji. Jednak stosownie do art. 61 § 3 Ppsa, po przekazaniu sądowi skargi Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Podkreślić przy tym należy, że nie chodzi tutaj o zwykłe konsekwencje wykonania decyzji, lecz dodatkowe skutki, jakie mogą z niej wyniknąć, jeżeli mogą one wywołać zdarzenia określone w powołanym przepisie. Ponadto, Sąd rozpoznaje wniosek nie badając zasadności skargi w kontekście wadliwości zaskarżonego aktu lub czynności. W pierwszej kolejności należy podać, że skarżący na poparcie zgłoszonego wniosku nie przedstawił jakiejkolwiek argumentacji, co jednak nie zwalniało Sądu od merytorycznego jego rozpoznania przy uwzględnieniu materiału zgromadzonego w aktach sprawy (por. postanowienie składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 lutego 2014 r. II FPS 9/13, opublikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej: "www.orzeczenia.nsa.gov.pl"). Niemniej, na podstawie przeprowadzonej analizy nie było możliwe ustalenie, jakie negatywne skutki mogą wyniknąć dla Spółki z wykonania decyzji o cofnięciu rejestracji automatu, w tym niemożliwości jego użytkowania. Brak jest chociażby konkretnych danych o stanie majątkowym Spółki oraz wysokości uzyskiwanego dochodu z przedmiotowego jednego automatu w relacji do całości osiąganego dochodu z prowadzonej działalności gospodarczej. Nie można było zatem przyjąć, że Spółka została wskutek wykonania zaskarżonej decyzji np. pozbawiona zasadniczego źródła dochodu, przez co znacznemu pogorszeniu ulegnie jej płynność finansowa i możliwość regulowania bieżących zobowiązań majątkowych. Z cofnięciem rejestracji nie wiąże się natomiast konieczność jego zniszczenia. Z podanych względów, na podstawie art. 61 § 3 i 5 Ppsa, przeczono jak w sentencji postanowienia.