II SA/Rz 947/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Maria Piórkowska Sędziowie WSA Magdalena Józefczyk WSA Ewa Partyka/spr./ Protokolant Sylwia Pacześniak po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólnoadministracyjnym na rozprawie w dniu 18 maja 2011 r. sprawy ze skargi A. sp. z o.o. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r., nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia zażalenia I. uchyla zaskarżone postanowienie; II. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącego A. sp. z o.o. kwotę 357 zł /słownie: trzysta pięćdziesiąt siedem złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. II SA/Rz 947/10 U Z A S A D N I E N I E Decyzją z dnia [...] grudnia 2007 r., nr [...] Prezydent Miasta [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę J. J. pozwolenia na budowę inwestycji pn.: budynek mieszkalny wielorodzinny z usługami, parkingiem podziemnym, infrastrukturą techniczną oraz włączeniem komunikacyjnym na działkach nr 2740, 2743/1, 2741/10, 2742/1, 2743/2, 2743/5, 2743/6, 2743/8, w obr. [...] położonych w R. przy ul. S. Decyzją z dnia [...] czerwca 2008 r., nr [...] Prezydent Miasta [...] przeniósł pozwolenie na budowę na wyżej opisane zamierzenie inwestycyjne na nowego inwestora tj. "B." Sp. z o.o. Na wniosek Prokuratury Rejonowej Prezydent Miasta [...] postanowieniem z dnia [...] maja 2010 r., nr [...] wstrzymał wykonanie własnej decyzji z dnia [...] grudnia 2007 r., nr [...], opisanej na wstępie. W uzasadnieniu organ wskazał, że w dniu wydania decyzji pozwolenia na budowę w/w inwestycji - funkcjonowała w obrocie prawnym decyzja o warunkach zabudowy z dnia [...] stycznia 2007 r., nr [...], na podstawie której zostało wydane pozwolenie na budowę. Prezydent zwrócił uwagę, że na skutek wydanej przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzji z dnia [...] lipca 2009 r., nr [...] i utrzymującej ją w mocy decyzji z dnia [...] lipca 2009 r., nr [...] wyeliminowana została z obrotu prawnego decyzja z dnia [...] stycznia 2007 r. o warunkach zabudowy na przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne. Prezydent naprowadził, że postanowieniem z dnia [...] maja 2010 r. wznowił z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę na powyższą inwestycję. Wyjaśnił, że na skutek sprzeciwu Prokuratury Rejonowej w sprawie decyzji z dnia [...] grudnia 2007 r. wraz z wnioskiem o wstrzymanie wykonalności pozwolenia na budowę w/w inwestycji, postanowił wstrzymać jej wykonanie. Na powyższe postanowienie zażalenie wniosła R. Zażalenie zostało sporządzone i podpisane przez radcę prawnego W. S. Wynikało z niego, iż jako załączniki miały zostać dołączone pełnomocnictwo, opłata od pełnomocnictwa oraz odpis z KRS. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2010 r., nr [...] Wojewoda [...] stwierdził, że w/w zażalenie zostało wniesione z uchybieniem terminu. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że postanowienie Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] maja 2010 r. zostało doręczone spółce A. w dniu 31 maja 2010 r. Natomiast zażalenie spółki zostało złożone osobiście w Kancelarii Urzędu w dniu 10 czerwca 2010 r. tj., po upływie siedmiodniowego terminu do jego wniesienia. Skargę na to postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie złożyła A. sp. z o.o. wnosząc o jego uchylenie w całości oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżąca spółka zarzuciła: 1) rażące naruszenie przepisów postępowania administracyjnego w szczególności art. 6, 7, 8, 9, 10, 11, 75, 77 § 1, 97 § 1 pkt 4, 100, 101, 107, 156 § 1 pkt 2, 5, 7 k.p.a. 2) dowolność i błąd w ustaleniach faktycznych, dowolność i sprzeczność oceny zebranego materiału 3) brak upoważnienia do wydania zaskarżonych postanowień. Z uwagi na objęcie skargą także postanowienia z dnia [...] sierpnia 2010 r., nr [...] – rozpoznanie skarg na obydwa akty zostało rozdzielone. To ostatnie postanowienie zostało objęte skargą zarejestrowaną pod sygn. II SA/Rz 946/10. W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że zaskarżone postanowienia w sposób rażący naruszają jej konstytucyjne prawo do weryfikacji orzeczeń administracji przez niezawisły sąd. Zarzuciła, że organ błędnie ustalił, że zażalenie zostało złożone osobiście w urzędzie w dniu 10 czerwca 2010 r. Wyjaśniła, że zażalenie zostało nadane w urzędzie pocztowym w S. w dniu 7 czerwca 2010 r., co potwierdza, że zostało ono wniesione w terminie. Do skargi została załączona kserokopia z pocztowej książki nadawczej. Wojewoda odpowiadając na skargę wniósł o jej oddalenie z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Odnosząc się zaś do stawianych w skardze zarzutów uznał je za niezasadne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył co następuje: Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269, ze zm.). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 P.p.s.a. Stosownie do tego przepisu Sądu rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 P.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. W ramach kontroli legalności Sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.). Skarga jest zasadna. Poza sporem pozostawało, że postanowienie Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] maja 2010 r. zostało Spółce doręczone w dniu 31 maja 2010 r. Zgodnie z art. 141 § 2 k.p.a. termin do złożenia zażalenia na to postanowienie upłynął więc z dniem 7 czerwca 2010 r. Zażalenie w imieniu Spółki złożył radca prawny W. S. z Kancelarii Radcy Prawnego. Jako załączniki wskazane zostały: pełnomocnictwo, opłata od pełnomocnictwa i odpis z KRS. W aktach administracyjnych przekazanych do tut. Sądu przy zażaleniu brak jednak powyższych załączników. Na pierwszej jego stronie znajdują się prezentaty: Kancelarii Urzędu z datą 10.06.2010 r. oraz Wydziału [...] tego Urzędu z datą 11.06.2010 r. Radca prawny był wzywany przez organ do przedłożenia załączników do zażalenia pismem z dnia 2 sierpnia 2010 r., które zostało prawidłowo doręczone w dniu 9 sierpnia 2010 r. W odpowiedzi na powyższe wezwanie w dniu 16 sierpnia 2010 r. nadał w urzędzie pocztowym pismo z tej daty, które wpłynęło do Wojewody w dniu 18 sierpnia 2010 r. W piśmie tym podkreślił, że stosownie do wezwania przedstawia potwierdzone za zgodność z oryginałem kopie: pełnomocnictwa, dowodu niszczenia opłaty sądowej oraz odpisu z KRS dotyczącego spółki A., chociaż czyni to niezależnie od tego, że dokumenty te były dołączone do zażalenia. Z kopii dowodu uiszczenia opłaty skarbowej od pełnomocnictwa wynika, że uiszczono ją w dniu 7 czerwca 2010r. W aktach administracyjnych w innym miejscu znajdują się także w/w załączniki do zażalenia z prezentatą Urzędu Wojewódzkiego z datą wpływu 4 sierpnia 2010 r. chociaż trudno ustalić skąd dokumenty te znalazły się w w/w urzędzie. Nie zostało bowiem do nich dołączone żadne pismo przewodnie. Jak wynika natomiast z pisma organu z dnia 18 maja 2011 r., będącego odpowiedzią na wezwanie tut. WSA z dnia 12 maja 2011 r. i załączników do tego pisma, w dniu 10 czerwca 2010 r. do Kancelarii Ogólnej Urzędu Miejskiego wpłynęła przesyłka polecona pochodząca od radcy prawnego W. S. Według rejestru przesyłek poleconych miała ona nosić numer [...]. Przesyłka ta została zarejestrowana w rejestrze prezydenckim poczty przychodzącej pod nr [...] ze wskazaniem, że zawiera "zażalenie na decyzję A.". Pracownicy Kancelarii w trakcie prowadzonego postępowania wyjaśniającego oświadczyli, że "każdorazowo do przesyłki przychodzącej za pośrednictwem Urzędu Pocztowego dołączana jest koperta poprzez zszycie jej za pomocą zszywacza, co miało również miejsce w przypadku powyższej przesyłki". Ustalono także, że przy zażaleniu przekazanym do Wydziału [...] brak było koperty. Ponadto stwierdzono, że na przestrzeni od 24 maja 2010 r. do 24 czerwca 2010 r. nie wpłynęła żadna inna przesyłka której nadawcą byłby A. Z okazanej na rozprawie przez pełnomocnika skarżącej spółki w oryginale pocztowej książki nadawczej wynika, że w dniu 7 czerwca 2010 r. w Urzędzie Pocztowym w S. nadana została pod numerem [...] przesyłka polecona adresowana do Prezydenta Miasta [...], która miała zawierać zażalenie A. na postanowienie tego organu z dnia [...] maja 2010 r. W świetle powyższego należałoby ocenić wiarygodność oświadczeń pracowników Kancelarii Ogólnej Urzędu złożonych w postępowaniu wyjaśniającym przeprowadzonym przez Wojewodę w toku postępowania sądowego. W aktach administracyjnych nie ma bowiem koperty, w której musiało znajdować się zażalenie Spółki A. Zażalenie nie zostało "złożone osobiście" jak pierwotnie ustalono choćby z tego powodu, że wpisano taką przesyłkę do rejestru przesyłek poleconych chociaż z błędnym numerem a w rejestrze prezydenckim – błędnym przedmiotem zaskarżenia (decyzja a nie postanowienie). Skoro w okresie od 24 maja 2010 r. do 24 czerwca 2010 r. nie wpłynęła żadna inna przesyłka od skarżącej spółki bądź jej pełnomocnika, to niewątpliwie wpisana do rejestru przesyłek poleconych w dniu 10 czerwca 2010 r. przesyłka była zażaleniem na postanowienie Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] maja 2010 r. Organ II instancji nie wyjaśnił więc przed wydaniem zaskarżonego skarga postanowienia z dnia [...] sierpnia 2010 r. wszystkich okoliczności, które pozwalałyby na ustalenie czy zażalenie spółki A. zostało wniesione w terminie czym niewątpliwie naruszył przepisy art. 7 i 77 k.p.a., art. 8 a przede wszystkim w konsekwencji przepis art. 134 w zw. z art. 144 i art. 141 § 2 k.p.a. Mając na uwadze powyższe należało uchylić zaskarżone postanowienie na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1lit. c P.p.s.a. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 P.p.s.a.