II SA/Rz 957/12

z dnia 17 stycznia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący - Sędzia WSA Zbigniew Czarnik po rozpoznaniu w dniu 17 stycznia 2013 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku L.W. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi oraz wstrzymanie wykonania postanowienia z dnia 19 grudnia 2012 r. w zakresie zwrotu wpisu w sprawie ze skargi L.W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [..] z dnia [..] lipca 2012 r. nr [..] w przedmiocie kary za zajęcie pasa drogowego - p o s t a n a w i a - I. odmówić przywrócenia terminu, II. wstrzymać wykonanie punktu II postanowienia z dnia 19 grudnia 2012 r. II SA/Rz 957/12 obejmującego zwrot wpisu od skargi. Postanowieniem z dnia 19 grudnia 2012 r. sygn. akt II SA/Rz 957/12 odrzucono skargę L.W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [..] z dnia [..] lipca 2012 r. nr [..] w przedmiocie kary za zajęcie pasa drogowego i orzeczono o zwrocie wpisu. Odpis orzeczenia doręczono skarżącemu dnia 28 grudnia 2012 r. W dniu 30 grudnia 2012 r. skarżący reprezentowany przez pełnomocnika wystąpił z wnioskiem o przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej w postaci uzupełnienia braku formalnego skargi – podpisania skargi. Zażądał również wstrzymania wykonania postanowienia w zakresie punktu II co do zwrotu wpisu od skargi. Skarżący przyznał, że nie podpisał w wyznaczonym terminie skargi pomimo skierowania do niego prawidłowego wezwania. Uważa, że uchybienie to nie było jednak przez niego zawinione. W krótkim czasie skierowano do niego w 7 innych jeszcze sprawach identyczne wezwania. W 8 sprawach łącznie było ich 16. W okresie tym strona padła także ofiarą licznych kradzieży pojemników firmowych służących do zbierania używanej odzieży. Przy braku informowania go przez swojego pracownika o terminach wyznaczonych przez Sąd do uzupełnienia braków formalnych skarg doszło do powyższego uchybienia, ponieważ on w tym czasie zajmował się zgłaszaniem zawiadomień o przestępstwach aż w 27 jednostkach prokuratury w całym kraju. Na ogólną liczbę 16 wezwań tylko jedno nie zostało wykonane, ponieważ uznano je omyłkowo za zrealizowane. Do wniosku dołączono podpisany przez pełnomocnika dokument skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Stosownie do przepisu art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm., dalej: "P.p.s.a."), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (zob. art. 87 § 1, 2, 3 i 4 P.p.s.a.). Wniosek skarżącego nie zasługiwał na uwzględnienie, pomimo jego prawidłowego wniesienia w ustawowym terminie. Strona nie wykazała, aby nie ponosiła winy w uchybieniu terminu. Natłok spraw, obowiązków, czy innych podobnych czynników lub zła organizacja pracy nie stanowią okoliczności usprawiedliwiających niedokonanie czynności w określonym czasie. Podobnie jest z sytuacją, gdy dana osoba jest stroną kilku postępowań toczących się w tym samym lub bliskim okresie. O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Niezachowanie należytej staranności przez pracownika pociąga za sobą konsekwencje dla pracodawcy. Stanowisko takie jest konsekwentnie wyrażane w orzecznictwie sądowym (por. postanowienie NSA z 25.01.2005 r. - FZ 552/04, z 6.09.2004 r. – FZ 129/04, z 24.01.2008 r. – I GZ 1/08, z 4.02.2009 r. – II OZ 81/09, postanowienie SN z 12.03.1999 r. - I PKN 76/99). Skarżący nie kwestionuje prawidłowości doręczenia wezwania. Stwierdza jedynie, że doszło do przeoczenia jednego z łącznie 16 wezwań, jakie skierowano do niego w sprawach zawisłych przed tut. Sądem. Okoliczność ta nie pozwala na uznanie, że skarżący nie ponosi winy w uchybieniu terminu. Wynika z tego, że opisane przeoczenie było skutkiem wadliwej organizacji pracy, która obciąża stronę. Wobec powyższego na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a. w punkcie I postanowienia orzeczono o odmowie przywrócenia terminu. Zasługiwał natomiast na uwzględnienie wniosek o wstrzymanie wykonania punktu II postanowienia z dnia 19 grudnia 2012 r. Zwrot wpisu nie powinien być dokonany przed prawomocnym rozpoznaniem wniosku o przywrócenie terminu, ponieważ mogłaby zajść potrzeba jego ponownego uiszczenia. Dlatego orzeczono zgodnie z art. 89 P.p.s.a.