II SA/Rz 958/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. NSA Jacek Surmacz Sędzia WSA Piotr Popek Asesor WSA Jacek Boratyn (spr.) Protokolant ref. Anna Kotowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 października 2018 r. sprawy ze skargi P.P. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] czerwca 2018 r. [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry oddala skargę. Decyzją z dnia [...] czerwca 2018 r., nr [...], Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, po rozpatrzeniu odwołania P. P. – zwanego dalej skarżącym, od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w [...] z [...] listopada 2016 r., nr [...], w przedmiocie wymierzenia skarżącemu kary pieniężnej w wysokości 12 000 zł, z tytułu urządzania gier na automacie Csani Money Tranfers nr [...], poza kasynem gry, utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. W stanie faktycznym przedmiotowej sprawy, dniu 19 czerwca 2013 r., funkcjonariusze Centralnego Biura Śledczego przeprowadzili przeszukanie należącego do skarżącego lokalu "[...]" w [...], w trakcie których dokonali zatrzymania urządzenia Csani Money Tranfers nr [...]. W tym czasie urządzenie było wyłączone, chociaż było podpięte do sieci energetycznej i internetowej. Na podstawie przesłuchania skarżącego, jego żony oraz pracownika lokalu stwierdzono, że urządzenie do lokalu wstawił M. N., a serwisował je W. Z. Urządzenie to było bezobsługowe, a korzystali z niego grający. W sytuacji braku środków na wypłatę wygranych w urządzeniu skarżący dzwonił albo do M. N., albo do serwisanta, zawiadamiając ich o konieczności uzupełnienia środków. Zgodnie z umową, jaką zawarł skarżący na dzierżawę fragmentu powierzchni lokalu, tytułem czynszu otrzymywał 40 % wysokości zysku z eksploatacji urządzenia. Miesięcznie wynosiło to ok. 2 000 zł, co było dokumentowane fakturami. Dodatkowo wydzierżawiający zobowiązał się do uczestnictwa w egzekwowaniu wewnętrznej procedury, zwężanej z przeciwdziałaniem praniu brudnych pieniędzy. Identyczne urządzenia jak to, którego dotyczy przedmiotowa sprawa były już wstawiane do lokalu skarżącego przez W. N. i M. Z. do, lecz zostały zatrzymane w kwietniu 2013 r. Po tym jednak fakcie W. N. ponownie wstawił do lokalu skarżącego urządzenie Csani Money Tranfers nr [...], przekazując pracownikom klucz do niego oraz informując o sposobie jego uruchamiania. Jak wynika ze sprawozdania z badania urządzenia CSANI Money Transfers [...], wykonanego przez Laboratorium Izby Celnej w [...], jest ono urządzeniem elektronicznym służącym do rozgrywania gier, umożliwiających uzyskiwanie wygranych pieniężnych oraz rzeczowych. Przebieg urządzanych na nim gier ma charakter losowy, zawierając tym samym element losowości, a otrzymywane wyniki są nieprzewidywalne i niezależne od woli i zręczności grającego. Warunkiem rozgrywania gier jest zakredytowanie urządzenia przez grającego, poprzez wprowadzenie banknotów lub monet do akceptora. Na tej podstawie organy uznały, że urządzenie Csani Money Transfers nr [...] spełnia definicję automatu do gier, o którym mowa w art. w art. 2 ust. 3 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2018 r. poz. 165, ze zm. - dalej: u.g.h.). Ponadto możliwość rozgrywania nowych gier za otrzymane punkty sprawia, iż urządzenie spełnia przesłanki, o których mowa w art. 2 ust. 4 u.g.h. Rozstrzygające sprawę organy nie uwzględniły w ramach jej rozstrzygnięcia, przedłożonych przez skarżącego prywatnych opinii – tj.: opinii technicznej nr 135/12 mgr inż. Z. S. oraz opinii nr 5/12 dr inż. B. B. podkreślając, że zawierają one w istocie własną interpretację przepisów prawa dokonaną przez autorów tychże opinii. Zauważyły też, że druga z opinii powołuje się na bliżej nieokreśloną interpretację Ministerstwa Finansów dotyczącą gry CSANI arbitralnie stwierdzając, że nie są one grami hazardowymi. Opinia ta ogranicza się do kilku krótkich stwierdzeń, a z przyjętego założenia autora wynika, że jej przedmiotem jest internet-kiosk-platforma inwestycyjna, urządzenie umożliwiające wpłaty i wypłaty do brokera pochodnych instrumentów finansowych CSANI.com. Odnosząc się do opinii jednostki badającej GLI Austria dotyczącej platformy inwestycyjnej CSANI, organ odwoławczy zauważył, że z jej treści wynika, że przedmiotowa ocena ograniczona jest do zakresu określonego przez Kancelarię Prawa Finansowego Forum i stanowi opracowanie będące podsumowaniem oceny wykonanej przez GLI oraz nie komentuje statusu zgodności z przepisami platform i strony internetowej CSANI. Analizy zawarte w sprawozdaniu mają zastosowanie wyłącznie do testów przeprowadzonych na poszczególnych elementach przedłożonych przez odbiorcę (Kancelarie Prawa Finansowego Forum) i w takim stanie rzeczy organ uznał, że przedmiotowa opinia nie może stanowić podstawy czynionych ustaleń. Przywołując wyjaśnienia A. G., z których wynika, że stworzone przez niego oprogramowanie, wykorzystywane w urządzeniach CSANI, oparte jest min. na ultrakrótkich (jednosekundowych) opcjach binarnych na indeksie USD_INDEX, organy stwierdziły, że zakładając nawet, że gracz świadomy jest powiązania układu bębnów z wynikiem inwestycji w opcję binarną i samodzielnie dokonuje zakupu takiej opcji w odpowiednim kierunku (call albo put), to nie sposób przyjąć, że gra taka pozbawiona jest choćby elementu losowości. Żaden gracz nie jest bowiem w stanie przewidzieć, jak wykres zachowa się w przeciągu jednej sekundy. Tak więc wynik gry, z punktu widzenia gracza, uzależniony jest wyłącznie od przypadku. W ocenie organów sporne urządzenie Csani Money Transfers oferowało gry o charakterze losowym, a w grach tych wiedza grającego o rynkach finansowych czy też jego zręczność nie miała żadnego znaczenia, nawet jeśli o układzie bębnów z symbolami decydował aktualny kurs na wykresie. W ocenie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej są to elementy kluczowe i decydujące o charakterze gry. Brak wpływu na kierunek kursu oraz czas trwania opcji nakazuje przyjąć, że gra ma charakter losowy, nie mając przy tym nic wspólnego z inwestowaniem na rynku finansowym. Organ odwoławczy skazał, że w spornym automacie o wyniku gier decyduje określony algorytm. Może to być indywidualnie stworzone oprogramowanie, może to być również zachowanie się wykresu obrazującego notowania. Istotne z punktu widzenia oceny charakteru oferowanej gry jest ustalenie, czy grający ma lub może mieć wpływ na wynik gry. Zarówno w pierwszym jak i w drugim przypadku grający wpływu takiego ani nie ma ani mieć nie może (nie ma możliwości określenia kursu waloru oraz czasu zamknięcia opcji), więc z jego punktu widzenia gra jest losowa. Na tej podstawie, a także zeznań przesłuchanych w sprawie świadków Dyrektor Izby Administracji Skarbowej uznał, że urządzenie Csani Money Transfers nr [...] jest urządzeniem pozwalającym na prowadzenie gier na automatach, w rozumieniu u.g.h. Jednocześnie organ uznał, że skarżący był współurządzającym gry na tym automacie, w znaczeniu, jakie nadaje temu pojęciu art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. W odniesieniu do przesłanki "urządzającego" gry na automatach poza kasynem w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. organ odwoławczy wskazał, że będzie nim osoba stwarzająca komuś odpowiednie warunki do udziału w grach na automatach poza kasynem gry. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych wyjaśnił, że adresatem decyzji wymierzającej karę pieniężną za tego rodzaju delikt, może być uznany każdy podmiot urządzający gry na automatach poprzez ich udostępnienie, zarządzający nimi lub pobierający korzyści z tej działalności. Może to być więc zarówno właściciel automatu/kiosku internetowego, który umożliwia rozgrywanie gier hazardowych, jak i osoba, która udostępnia lokal i stwarza odpowiednie warunki, aby urządzenie mogło prawidłowo funkcjonować. Jeżeli chodzi o skarżącego, to Dyrektor Izby Administracji Skarbowej uznał, że spełnił on warunki umożliwiające przypisanie mu cech podmiotu urządzającego gry na automatach. Wynika to bowiem z brzmienia umowy, na mocy której udostępnił on część powierzchni swojego lokalu na wstawienie tam urządzeń do gier. W tym zakresie organ zauważył, iż w postanowieniach przedmiotowej umowy znalazł się wyraźny zapis o możliwości zatrzymania wstawionego urządzenia, w związku z czym skarżący miał pełną świadomość co do tego, że przedsięwzięcie w którym uczestniczy nie jest zgodne z prawem. Dodatkowo w zaskarżonej decyzji zwrócono uwagę, że skarżący partycypował w zyskach uzyskiwanych z prowadzonych gier, a udział ten wynosił 40 % przychodów z urządzenia. To on zapewniał też warunki do ciągłości działania automatu. W tej sytuacji przypisanie mu odpowiedzialności za urządzenie gier jest w pełni uzasadnione, pomimo tego, że nie był on właścicielem automatu, a w proces urządzania na nim gier zaangażowanych było kilka podmiotów. Skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z [...] czerwca 2018 r. wniósł skarżący, domagając się jej uchylenia, a także uchylenia poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i zasądzenia kosztów postepowania. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił: 1) naruszenie art. 121 § 1 i art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r., poz. 800 ze zm. – dalej: O.p.) w zw. z art. 89 ust. 1 pkt 2 oraz art. 91 u.g.h. poprzez niepodjęcie przez organy wszelkich działań zmierzających do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, co doprowadziło do błędnego przyjęcia, że skarżący był podmiotem urządzającym gry na automatach, podczas gdy z zebranych dowodów wynika jedynie, że wydzierżawiał on tylko powierzchnię w swoim lokalu, a zarówno on, jak i jego pracownicy nie podejmowali żadnych czynności, które mogłyby zostać uznane za urządzanie gier na automatach, w szczególności nie obsługiwali urządzeń, nie wypłacali wygranych, nie objaśniali ich zasad działania, nie posiadali też kluczy umożliwiających obsługę urządzenia, 2) błędne przyjęcie, że czynsz płacony skarżącemu za dzierżawę, określony procentowo, przesądza o tym, że urządzał on gry na automatach w swoim lokalu, podczas gdy na takie określenie czynszu pozwala art. 693 § 2 K.c. (Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2018 r. poz. 1025 z późn. zm.)). W uzasadnieniu skargi podkreślono, że określenie procentowe czynszu w umowie dzierżawy jest dopuszczalne i nie może być automatycznie utożsamiane z uczestniczeniem w procesie urządzania gier na automatach poza kasynem gry. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Istota sporu pomiędzy stronami postępowania sądowego sprowadza się do oceny prawidłowości nałożenia na skarżącego kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry, na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. Stan faktyczny sprawy, będący podstawą rozstrzygnięcia, zakresie istotnym dla tego rozstrzygnięcia został ustalony na podstawie prawidłowo zebranego i ocenionego materiału dowodowego. W kontrolowanej sprawie nie ma wątpliwości, że należący do skarżącego lokal nie stanowił kasyna gry i nie był objęty koncesją lub zezwoleniem, a jego przeznaczenie wskazuje na ogólną dostępność dla klientów (potencjalnych graczy), czyli komercyjny cel lokalu. Nie budzi również wątpliwości Sądu, że gry na spornym urządzeniu odpowiadały definicjom z art. 2 ust. 3, ust. 4 u.g.h., gdyż zawierały w sobie element losowości (tj. przebieg i wynik gry był niezależny od gracza) i umożliwiały uzyskanie wygranej rzeczowej, w postaci możliwości rozegrania kolejnej gry, poprzez wykorzystanie wygranych wcześniej punktów, co w szczególności potwierdziły wyniki eksperymentu przeprowadzonego przez funkcjonariuszy Służby Celnej. W pierwszej kolejności wyjaśnienia wymaga, że zgodnie z art. 3 u.g.h. urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier losowych, zakładów wzajemnych i gier na automatach jest dozwolone wyłącznie na zasadach określonych w ustawie. Według definicji zamieszczonej w art. 2 ust. 3 u.g.h. - grami na automatach są gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, o wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których gra zawiera element losowości. Zakres definicji legalnej pojęcia gry na automatach został poszerzony w art. 2 ust. 5 u.g.h. Zgodnie z tą regulacją grami na automatach są także gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, organizowane w celach komercyjnych, w których grający nie ma możliwości uzyskania wygranej pieniężnej lub rzeczowej, ale gra ma charakter losowy. Wygraną rzeczową w grach na automatach jest również wygrana polegająca na możliwości przedłużania gry bez konieczności wpłaty stawki za udział w grze, a także możliwość rozpoczęcia nowej gry przez wykorzystanie wygranej rzeczowej uzyskanej w poprzedniej grze (art. 2 ust. 4 u.g.h.). Dla rekonstrukcji znaczenia użytego przez ustawodawcę pojęcia "losowy" należy odnieść się do wykładni językowej posiłkując się słownikami języka polskiego, że stan rzeczy ma charakter "losowy", jeśli dotyczy nieprzewidzianych wydarzeń, jest oparty na przypadkowym wyborze lub na losowaniu, zależny jest od losu (por. M. Bańko, Słownik języka polskiego, Warszawa 2007, tom 2, str. 424; M. Szymczak, Słownik języka polskiego, Warszawa 1988, tom 2, str. 53; E. Sobol, Mały słownik języka polskiego, Warszawa 1994, str. 396). Tym bardziej opis taki można i należy odnieść do stanu rzeczy, który zawiera element losowości. Powyższe stwierdzenie koresponduje z przyjętą w orzecznictwie wykładnią użytego w art. 2 ust. 3 u.g.h. sformułowania "element losowości", że taką cechę ma gra, której wynik jest nieprzewidywalny dla grającego, czyli nie zależy od jego umiejętności fizycznych i psychicznych, tj. zręczności, woli czy wiedzy (por. wyrok NSA z dnia 17 grudnia 2014 r., sygn. II GSK 1713/13 – dost. w CBOiS – www.orzeczenia.nsa.bov.pl). Do uznania urządzenia za automat do gry, w rozumieniu u.g.h., wystarczające jest, że cechą przeprowadzanej na nim gry jest organizowanie jej w celach komercyjnych i że gra ma charakter losowy. Taka zaś działalność ma charakter koncesjonowany, nawet jeżeli w grze nie występuje wygrana pieniężna lub rzeczowa, polegająca choćby na przedłużeniu czasu gry bez wpłaty dodatkowej stawki, czy rozpoczęcie nowej gry poprzez wykorzystanie wygranej (punktów) z poprzedniej gry (art. 2 ust. 4 u.g.h.). Organy celne w niniejszej sprawie bez wątpienia wykazały, że gry na spornym urządzeniu charakteryzowały się wyżej opisanymi cechami. Ich organizowanie było nastawione na zysk związany z odnoszeniem korzyści z wpłat inicjujących grę przez osoby uczestniczące w danej grze (charakter odpłatny gry) i odbywało się przy tym na urządzeniach wystawionych w miejscu cechującym się ogólną dostępnością dla nieograniczonej liczby potencjalnych graczy. Z akt sprawy i prawidłowo dokonanych przez organy ustaleń stanu faktycznego w wynika, że przedmiotem postępowania nie był obrót terminowymi operacjami finansowymi, instrumentami rynku pieniężnego lub papierami wartościowymi, lecz urządzanie gier na automatach w rozumieniu art. 2 ust. 3 i ust. 5 u.g.h. Należy przy tym podkreślić, że zastosowanie art. 7a Prawa bankowego, możliwe jest jedynie po spełnieniu określonych w tej ustawie warunków. W szczególności podmiot, który świadczy usługi, o których mowa w art. 7a Prawa bankowego musi być w stanie udokumentować, że jest instytucją finansową w rozumieniu Prawa bankowego i działa zgodnie z przepisami regulującymi rynek finansowy w Polsce. Ponadto, koniecznym jest również odpowiednie udokumentowanie, że operacje finansowe, o których mowa w art. 7a Prawa bankowego są przeprowadzane w sposób zgodny z przepisami prawa i mają rzeczywisty charakter, co oznacza, że nie są to operacje jedynie dla pozoru, czy wprowadzające w błąd. W tym konkretnym przypadku zarówno warunek podmiotowy jak i przedmiotowy nie został przez skarżącą spełniony. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie wynika, aby sporne urządzenie było wykorzystywane do zawierania terminowych operacji finansowych, instrumentów rynku pieniężnego lub papierów wartościowych. Skarżący nie przedstawił żadnych dowodów, które by świadczyły o tym, że w ramach prowadzonej działalności, za pośrednictwem spornego urządzenia, zawierane były jakiekolwiek transakcje finansowe, np. potwierdzenia przelewów, zasilania kont brokerskich itp. W tym zakresie dodać też należy, że teoretycznie możliwe na urządzeniach operacje, w odniesieniu do opcji binarnych, sprowadzały się do możliwości obstawiania kierunku zmian indeksu walut, w ich wzajemnych relacjach, co również opierało się na losowości, gdyż sposób operowania nimi, z uwagi na bardzo krótki okres czasu realizacji ewentualnych operacji, brak niezbędnych do podejmowania decyzji inwestycyjnych danych sprawiał, że nie miało to cech działań inwestycyjnych. Zgodnie z art. 2 ust. 3 u.g.h., w brzmieniu obowiązującym w dacie kontroli, grami na automatach są gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, o wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których gra zawiera element losowości. Grami na automatach są także gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, organizowane w celach komercyjnych, w których grający nie ma możliwości uzyskania wygranej pieniężnej lub rzeczowej, ale gra ma charakter losowy (art. 2 ust. 5 u.g.h.). Przeprowadzone w sprawie postępowanie dowodowe wykazało w sposób niebudzący wątpliwości, że kontrolowane urządzenia umożliwiały prowadzenie gier o wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których gra zawiera element losowości lub w których grający nie ma możliwości uzyskania wygranej pieniężnej lub rzeczowej, ale gra ma charakter losowy w rozumieniu ustawy o grach hazardowych. W świetle zgromadzonych dowodów w sprawie – oględzin urządzenia, zeznań świadków oraz badania urządzenia - należy uznać, jak trafnie przyjęły organy, że klienci lokalu nie dokonywali w tym miejscu na spornym urządzeniu transakcji nabycia lub zbycia instrumentów finansowych, opcji walutowych, lecz rozgrywali gry hazardowe, które to sporne urządzenie umożliwiało. W świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego organy celne miały podstawy do uznania, że skontrolowane automaty są urządzeniami wyczerpującym definicję automatów do gier, w rozumieniu przepisów u.g.h. Jak bowiem wynika z zebranego i niezakwestionowanego materiału dowodowego trudno, z punktu widzenia osoby korzystającej z automatu, mówić o zakupie lub sprzedaży instrumentu finansowego jaką są opcje, jeżeli grający nie otrzymuje nawet żadnego pokwitowania potwierdzającego zawarcie umowy. Trudno też mówić o złożeniu oświadczenia woli o zakupie opcji przez osobę korzystającą z urządzenia, skoro jej działanie ogranicza się do wrzucenia pieniędzy do automatu, a podmiot, do którego to oświadczenie woli miałoby być skierowane nie wie kto je składa. Opcja walutowa jest instrumentem finansowym pozwalającym zarządzać ryzykiem walutowym dzięki zabezpieczeniu ceny zakupu lub sprzedaży waluty w określonym czasie w przyszłości. Daje nabywcy prawo do zakupu lub sprzedaży waluty w przyszłości po dziś ustalonym kursie, w zamian wystawca otrzymuje ustaloną premię. Na gruncie postępowań prowadzonych przez organy, obowiązuje wyrażona w art. 191 O.p. zasada swobodnej oceny dowodów przez organ podatkowy. W doktrynie i orzecznictwie sądów administracyjnych zauważa się, że przy ocenie wiarygodności zgromadzonych dowodów organ administracji nie jest skrępowany żadnymi regułami określającymi wartość poszczególnych rodzajów dowodów i dokonuje jej w sposób swobodny, na podstawie własnego przekonania opartego na wiedzy, doświadczeniu życiowym, prawach logiki, wzajemnych relacjach między poszczególnymi dowodami, z uwzględnieniem całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Strona postępowania może skutecznie (obiektywnie) zakwestionować ustalenia organu, jedynie wówczas, gdy wykaże, że są one wynikiem błędów w logicznym rozumowaniu lub nie znajdują one podstaw w ogólnej wiedzy i doświadczeniu życiowym. Zaprezentowana w zaskarżonej decyzji ocena zebranego w sprawie materiału powyższych zasad nie narusza. Gdy chodzi o przedłożone przez spółkę opinie techniczne nie miały one istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Z akt sprawy wynika bowiem, że żadna z nich nie odnosiła się do tego konkretnego, spornego urządzenia. Skoro zaś przedłożone opinie nie dotyczyły kontrolowanego automatu, to nie mogły przyczynić się do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i stanowić dowodu przeciwnego dla protokołów oględzin i zeznań świadków oraz badania automatu. Analogicznie, z tego samego powodu przywołane przez stronę skarżącą kserokopie dokumentów, w tym decyzje organów celnych zapadłe w innych sprawach, w stosunku do urządzeń o nazwie Csani lub identycznej z nazwą spornego urządzenia – jako że nie dotyczą tego konkretnego, zakwestionowanego w niniejszej sprawie – nie mogły podważyć ustaleń faktycznych poczynionych w niniejszej sprawie. Mimo podobnej czy tej samej nazwy nie musi to być bowiem tożsame urządzenie, zważywszy zwłaszcza na okoliczność, że oprogramowanie, zainstalowane w komputerze danego urządzenia, zwłaszcza przy łączeniu się z Internetem, może wykazywać istotne różnice. W rozpatrywanym zaś przypadku urządzenie, które poddane zostało kontroli – jak wykazano – umożliwiało przeprowadzenie gier hazardowych w rozumieniu u.g.h. Ukaranie podmiotu prowadzącego gry na automatach poza kasynem gry, wymaga przeprowadzenia postępowania, w którym organy celne samodzielnie mogą i muszą ustalić ustawowe przesłanki nałożenia takiej kary. W tym zakresie mogą korzystać z wszelkich środków dowodowych, a ich ustalenia są samodzielne (por. wyrok NSA z dnia 24 września 2015 r., sygn. II GSK 1788/15 – dost. w CBOiS). Analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, że przeprowadzone w sprawie postępowanie administracyjne i ocena zebranego materiału dowodowego, który były podstawą ustalenia, że kontrolowane urządzenie jest automatem do gier losowych, nie naruszają zasad określonych w art. 122, art. 187 i art. 191 O.p. Stwierdzenie, że sporne urządzenia są automatami do gier, w rozumieniu ustawy o grach hazardowych, uzasadniało zastosowanie w sprawie niniejszej przepisów tej ustawy. Zgodnie z art. 3 u.g.h., urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach jest dozwolone wyłącznie na zasadach określonych w ustawie. Z art. 6 ust. 1 u.g.h wynika, że warunkiem podstawowym prowadzenia działalności w zakresie gier na automatach jest uzyskanie koncesji na prowadzenie kasyna gry. Art. 14 ust. 1 u.g.h. przewiduje natomiast, że urządzanie gier na automatach dozwolone jest wyłącznie w kasynach gry. W świetle wskazanych regulacji, zasadą jest więc prowadzenie działalności polegającej na urządzaniu gier na automatach na podstawie koncesji i wyłącznie w kasynach gry. W myśl art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h. karze pieniężnej podlega urządzający gry bez koncesji lub zezwolenia, bez dokonania zgłoszenia, lub bez wymaganej rejestracji automatu lub urządzenia do gry. Z kolei art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. stanowi, że karze podlega "urządzający gry na automatach poza kasynem gry". Karze określonej w przepisie art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. podlega zatem każdy podmiot, który zostanie uznany za urządzającego gry na automatach poza kasynem gry. Należy wskazać, że ujawnione w lokalu skarżącego urządzenie bezspornie było eksploatowane poza kasynem gry. Prawidłowe jest także stanowisko organu, że skarżący jest podmiotem urządzającym gry na automatach poza kasynem gry, w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. U.g.h. nie zawiera legalnej definicji "urządzającego gry". Urządzić oznacza "zorganizować, wyposażyć coś w odpowiednie sprzęty, rzeczy, zaopatrzyć w coś" (Uniwersalny Słownik Języka Polskiego, tom 4, Wydawnictwo naukowe PWN Warszawa 2003, str. 276). Skoro urządzanie oznacza stworzenie warunków czy zorganizowanie, to "urządzającym gry" jest ten, kto stwarza warunki do udziału w grach na automatach poza kasynem gry. Będzie to zatem każdy podmiot, który uczestniczy w procesie udostępniania graczom automatów do gier, a nie tylko ten, który jest właścicielem automatów i sam je eksploatuje w swoim lokalu, umożliwiając grę osobom trzecim. Ocena, czy dany podmiot urządza gry na automatach poza kasynem gry należy do organu i zależna jest od ustaleń faktycznych w konkretnej sprawie. Niejednokrotnie urządzającym gry może być więcej niż jeden podmiot jednocześnie. Zapewnienie możliwości gry wymaga bowiem wielu różnych działań: udostępnienia lokalu, w którym gry mogą być prowadzone, stworzenia w nim odpowiednich warunków dla graczy, zapewnienia źródła energii elektrycznej do zasilania automatów, podejmowania czynności mających na celu utrzymanie automatów w stanie gotowości i zdatności do gry, zorganizowania ewentualnych przeglądów i napraw, dbania, by zapewnione były środki na ewentualne wygrane, odbierania pieniędzy wpłacanych przez graczy i innych czynności, które okażą się niezbędne, by gry na automatach mogły być prowadzone. Czynności te mogą być wykonywane przez różne podmioty, których działania będą się składać na cały proces, wzajemnie się uzupełniając. W rozpoznawanej sprawie skarżący wykorzystywał prowadzony przez siebie lokal jako bar i wydzierżawił jego cześć. Z umowy dzierżawy, jaką zawarł skarżący wynikało, że będzie otrzymywał równowartość 40% przychodów od zrealizowanych przez urządzenie przekazów pieniężnych. Zapoznał się też z założeniami wewnętrznej procedury przeciwdziałaniu praniu brudnych pieniędzy wdrożonej przez KPF "RORUM" i zobowiązał się aktywnie uczestniczyć w jej egzekwowaniu, zarówno on jak i cała obsługa lokalu. Tak więc udział skarżącego w całym przedsięwzięciu nie był bierny, albowiem podejmował on aktywne działania chociażby w zakresie ustalenia należnego mu procentowo czynszu czy też zawiadamiania serwisanta o braku środków na wypłatę przez automat wygranych. Wobec ustalenia jego czterdziestoprocentowego udziału w zyskach pochodzących z eksploatacji urządzenia, skarżący był zainteresowany zwiększeniem uzyskiwanego na nim obrotu. Z zapisów umowy wynika też jednoznacznie, że skarżący miał wiedzę, co do charakteru prowadzonej w jego lokalu działalności oraz akceptował związane z tym ewentualne konsekwencje. Wiedzę w tym zakresie, zwłaszcza jeżeli chodzi o kwestie związane z praktycznym wykonaniem umowy, miał również w związku z tym, że już uprzednio, w jego lokalu miało miejsce zatrzymanie tożsamych urządzeń, wstawionych przez ten sam podmiot, który wstawił urządzenie Csani Money Tranfers nr [...]. Skoro więc w tych warunkach zgodził się na kontynuowanie współpracy ze swoimi kontrahentami, to nie sposób jest wykluczyć jego odpowiedzialności za udostępnianie gier na automacie poza kasynem gry. W kwestii zawartej przez skarżącego umowy zauważyć też należy, że pomimo nazwania jej umową dzierżawy, w istocie była to umowa o współpracy w zakresie wspólnie podejmowanego przez kontrahentów przedsięwzięcia. Tak bowiem należy interpretować zawarte w niej postanowienia, wykraczające swym zakresem poza przedmiotowo istotne elementy umowy dzierżawy. W efekcie powyższych ustaleń organy prawidłowo uznały skarżącego za współurządzającącego gry na automatach i z tego tytułu podlegającego karze pieniężnej, przewidzianej w art. 89 art. 1 pkt 2 u.g.h. Podsumowując powyższe rozważania stwierdzić zatem należało, że w rozpoznawanej sprawie nie zaistniały jakiekolwiek podstawy do wykluczenia zastosowania w stosunku do skarżącego art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., wobec czego wymierzenie mu kary w wysokości określonej art. 89 ust. 2 pkt 2 u.g.h. było uzasadnione. Z tych względów skarga jako bezzasadna podlega oddaleniu, na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, ze zm.).