II SA/Rz 969/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Paweł Zaborniak Sędziowie NSA Małgorzata Wolska /spr./ WSA Joanna Zdrzałka Protokolant specjalista Anna Mazurek -Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 listopada 2017 r. sprawy ze skargi A. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2017 r.nr [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy -skargę oddala- Przedmiotem skargi A. Z. jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] w sprawie zatrzymania prawa jazdy. W podstawie prawnej organ powołał art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 102 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2017 r., poz. 978 ze zm. - zwana dalej "u.k.p.") w zw. z art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r., poz. 541 ze zm. – zwana dalej "ustawą z dnia 20 marca 2015 r."). Z uzasadnienia decyzji i akt administracyjnych wynika, że zawiadomieniem z dnia [...] maja 2016 r., nr [...] Komendant Powiatowy Policji w D., poinformował Starostę [...], że skarżący w dniu [...] maja 2016 r. prowadził pojazd z prędkością przekraczającą dopuszczalną prędkość o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym. Decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...], Starosta [...] orzekł o zatrzymaniu A. Z. prawa jazdy kat. B, wydane na dokumencie nr [...], w dniu [...] sierpnia 2004 r. na druku nr [...] na okres trzech miesięcy, tj. od dnia [...] maja 2016 r. do dnia [...] sierpnia 2016 r. Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Odwołanie od tej decyzji złożył A. Z., wnioskując o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Zarzucił naruszenie art. 77 § 1 i art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. oraz art. 42 ust. 3 Konstytucji RP. W jego ocenie decyzja nie odpowiada prawu, gdyż wydano ja na podstawie błędnej interpretacji przepisu. Stwierdzenie, że art. 102 ust. 1 pkt 4 ustawy przyjmuje konstrukcję decyzji związanej w przypadku, gdy przed Sądem prowadzona jest sprawa o uchylenie mandatu karnego, należy uznać za chybione. Zdaniem odwołującego to od rozstrzygnięcia Sądu zależeć będzie wynik toczącego się przed Starostą postępowania. Odwołujący wskazał także na brak rozpoznania jego wniosku o zawieszenie postępowania. Decyzja z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze umorzyło postępowanie odwoławcze, jako bezprzedmiotowe. Wskazało, że w dacie orzekania upłynął już termin uprawniający organ I instancji do utrzymywania stanu rzeczy wynikającego z orzeczenia o zatrzymaniu prawa jazdy Wskutek złożonej skargi w sprawie orzekał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, który wyrokiem z dnia 16 marca 2017 r., sygn. II SA/Rz 1413/16 uchylił zaskarżona decyzję SKO z [...] sierpnia 2016 r. W ocenie Sądu w rozpatrywanej sprawie nie wystąpiła bezprzedmiotowość postępowania odwoławczego, gdyż jego przedmiotem była zgodność z prawem zatrzymania skarżącemu prawa jazdy na okres trzech miesięcy, nawet jeżeli okres zatrzymania prawa jazdy w chwili orzekania przez organ odwoławczy już upłynął. Po ponownym rozpoznaniu sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2016 r. Podało, że na mocy art. 102 ust. 1 pkt 4 u.k.p. starosta wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy lub pozwolenia na kierowanie tramwajem, w przypadku, gdy kierujący projektem przekroczył dopuszczalną prędkość o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym. Uzupełnieniem ww. regulacji jest art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z 20 marca 2015 r. w którym podano, że podstawą wydania ww. decyzji jest informacja o zatrzymaniu prawa jazdy. Starosta wydaje decyzje na okres trzech miesięcy, nadając jej rygor natychmiastowej wykonalności i zobowiązując kierującego do zwrotu prawa jazdy, jeżeli dokument ten nie został zatrzymany. Kolegium wyjaśniło, że w rozpoznawanej sprawie, co wynika z zawiadomienia Komendanta Powiatowego Policji w D., odwołujący prowadził pojazd z prędkością przekraczająca dopuszczalna prędkość o więcej niż 50km/h na obszarze zabudowanym. Podstawą wydania decyzji jest informacja o przekroczeniu dopuszczalnej prędkości o ponad 50km/h, nie zaś informacja o przekroczeniu dopuszczalnej prędkości o określoną liczbę kilometrów na godzinę. SKO podkreśliło, że w tym postępowania Starosta nie ma obowiązku prowadzenia postępowania dowodowego ukierunkowanego na zweryfikowanie danych zawartych w zawiadomieniu. Nie jest też konieczne by sprawca wykroczenia został ukarany za swój czyn orzeczeniem sądowym. Zawiadomienie o przekroczeniu dopuszczalnej prędkości o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym stanowi wystarczający dowód i dokument do wydania decyzji. Zaznaczono jednocześnie, że organ orzekający w tej sprawie nie prowadzi własnych ustaleń w zakresie faktu przekroczenia prędkości. Zdaniem SKO zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a Starosta związany był domniemaniem prawdziwości danych zawartych w dokumencie urzędowym jakim jest zawiadomienie Komendant Powiatowego Policji w D. co do przekroczenia dopuszczalnej prędkości o więcej niż 50km/h na obszarze zabudowanym. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie A. Z. zawnioskował o uchylenie decyzji SKO i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Kwestionowanej decyzji zarzucił: - naruszenie przepisów postępowania poprzez uznanie, że podstawą wydania decyzji jest informacja o ujawnieniu popełnienia naruszenia polegającego na przekroczeniu na obszarze zabudowanym prędkości o więcej niż 50 km/h oraz, że starosta nie ma obowiązku przeprowadzenia postępowania dowodowego, w sytuacji, gdy z nagrania dostarczonego przez policję w sposób jawny widać, że pomiar wykonany został w sposób sprzeczny z instrukcją obsługi urządzenia a pomiar prędkości jest niewiarygodny; - naruszenie przepisów postepowania poprzez uznanie, że z woli ustawodawcy organ wydający decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy, rozstrzygnięcie opiera na przekazanej informacji i nie może powoływać dowodów (z urzędu/na wniosek), czy też weryfikować treści zawartych w informacji jest to sprzeczne z zasadami postępowania administracyjnego. Skarżący zarzucił nadto brak odniesienia się do zarzutów odwołania; błędne ustalenie stanu faktycznego, czym naruszono art. 77 § 1 i art. 78 § K.p.a. poprzez brak przeprowadzenia dowodu z dostarczonego nagrania z pomiaru prędkości i brak powołania biegłego ds. pomiaru prędkości. Zakwestionował także stanowisko organu polegające na przyjęciu, że art. 102 ust. 1 pkt 4 u.k.p. w zw. z art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z 20 marca 2015 r. nie daje organowi podstaw do czynienia jakichkolwiek ustaleń a organ wydaje decyzję wyłącznie na podstawie przedstawionej informacji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie i podtrzymało argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2012 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016 r., poz. 1066). Zakres tej kontroli wyznacza z kolei przepis art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", z którego wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 § 1 P.p.s.a. Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji, bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik postępowania, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 K.p.a. lub w innych przepisach. W niniejszej sprawie brak jest podstaw do stwierdzenia takiego naruszenia prawa, w konsekwencji więc, zgodnie z art. 151 P.p.s.a., skarga podlegała oddaleniu. Zgonie z art. 102 ust. 1 pkt 4 u.k.p. starosta wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy lub pozwolenia na kierowanie tramwajem, w przypadku gdy kierujący pojazdem przekroczył dopuszczalną prędkość o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym. Z kolei w myśl art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. podstawą wydania decyzji, o której mowa w art. 102 ust. 1 pkt 4 i 5 (tj. w u.k.p.) jest informacja o zatrzymaniu prawa jazdy na podstawie art. 135 ust. 1 pkt 1a ustawy wymienionej w art. 4 (czyli ustawy Prawo o ruchu drogowym) cyt. wyżej przepisy powołane zostały w materialnoprawnej podstawie zaskarżonej decyzji. Z akt sprawy wynika, że podstawę wszczętego przez Starostę [...] postanowienia stanowiło zawiadomienie z dnia [...] maja 2016 r. Komendy Powiatowej Policji w D., informujące o zatrzymaniu skarżącemu dokumentu prawa jazdy w związku z naruszeniem przez niego przepisu ruchu drogowego, polegającego na kierowaniu pojazdem z prędkością 125 km/h, tym samym przekraczająca dopuszczalną prędkość jazdy 50 km/h o 75 km/h, tj. o więcej niż 50 km/hna obszarze zabudowanym. Na skarżącego nałożony został mandat karny, a wraz z powyższym zawiadomieniem przesłano dokument zatrzymanego prawa jazdy. W takiej sytuacji obligatoryjne było wydanie decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy. Nie ma zatem racji skarżący twierdząc, że organy administracji powinny przeprowadzić postępowanie wyjaśniające/dowodowe w celu ustalenia, czy skarżący istotnie przekroczył dopuszczalną prędkość w terenie zabudowanym o więcej niż 50 km/h. Otóż w cyt. wyżej art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. jasno sprecyzowano, co stanowi źródło ustalenia stanu faktycznego w zakresie stwierdzenia okoliczności przekroczenia dopuszczalnej prędkości w terenie zabudowanym o 50 km/h określając, ze jest to informacja o zatrzymaniu prawa jazdy na podstawie art. 135 ust. 1 pkt 1 ustawy – Prawo o ruchu drogowym. Stąd też nie może budzić jakichkolwiek wątpliwości, że organ wydający decyzje o zatrzymaniu prawa jazdy nie prowadzi własnych ustaleń odnośnie faktu przekroczenia prędkości, ale z woli ustawodawcy opiera swoje rozstrzygnięcie na przesłanej mu informacji o zatrzymaniu prawa jazdy i jest to dowód wystarczający. Nie może więc powoływać z urzędu, ani na wniosek dowodów na okoliczność potwierdzenia bądź weryfikacji treści zawartych w informacji, o której mowa w art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. Wobec powyższego bezzasadne są zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów postępowania, polegające na ograniczeniu się przez organy obu instancji do weryfikacji informacji o zatrzymaniu prawa jazdy i zaniechaniu przeprowadzenia dowodu z dostarczonego przez skarżącego nagrania z pomiaru prędkości, jak i braku powołania biegłego ds. pomiaru prędkości. Kwestia prawidłowości pomiaru prędkości mogła być podniesiona przez skarżącego w postępowaniu w sprawie o wykroczenia. Postępowanie to, wg wyjaśnień skarżącego złożonych przed Sądem, zakończyło się przed Sądem Rejonowym w D. "w sposób formalny", gdyż jego pełnomocnik "spóźnił się z odwołaniem od mandatu karnego". Z tych wszystkich względów i na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji wyroku.