II SA/Rz 970/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Elżbieta Mazur-Selwa /spr./ Sędziowie WSA Karina Gniewek - Berezowska AWSA Jolanta Kłoda-Szeliga Protokolant starszy specjalista Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 marca 2026 r. sprawy ze skargi T. sp. z o.o. w L. na decyzję Podkarpackiego Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w Rzeszowie z dnia 2 czerwca 2025 r. nr WZ.5290.1.2025.KS/APJ w przedmiocie nałożenia obowiązków – skargę oddala – Przedmiotem skargi T. sp. z o.o. z siedzibą w L. (dalej: "spółka" lub "skarżąca") jest decyzja Podkarpackiego Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w Rzeszowie (dalej: "Komendant Wojewódzki" lub "organ odwoławczy") z dnia 2 czerwca 2025 r. nr 381/2025, znak: WZ.5290.1.2025.KS/APJ, w sprawie nałożenia obowiązków w zakresie ochrony przeciwpożarowej. Jak wynika z akt administracyjnych, w dniach od 29 października 2024 r. do 27 listopada 2024 r. funkcjonariusze Komendy Miejskiej Państwowej Straży Pożarnej w [....] przeprowadzili czynności kontrolno-rozpoznawcze, m.in. w zakresie przestrzegania przepisów przeciwpożarowych, na terenie terminala przeładunkowego na stacji [...] w W. na działce ewid. [...] w obrębie [...], jednostka ewid. [...], której właścicielem jest skarżąca. W toku kontroli ustalono, że na terenie terminala na placu składowym w stosach znajduje się nawóz o nazwie handlowej [...]. Wchodzący w jego skład związek, tj. azotan (V) amonu, został wymieniony w rozporządzeniu Ministra Rozwoju z dnia 29 stycznia 2016 r. w sprawie rodzajów i ilości znajdujących się w zakładzie substancji niebezpiecznych, decydujących o zaliczeniu zakładu do zakładu o zwiększonym lub dużym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej (Dz. U. z 2016 r. poz. 138; dalej: "rozporządzenie"), jako substancja niebezpieczna, która w zależności od jej ilości (progowych) znajdującej się w zakładzie decyduje o zaliczeniu zakładu do zakładu o zwiększonym ryzyku lub o dużym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej. Jak ustalono, na terenie terminala przeładunkowego w dniu 29 października 2024 r. znajdowało się 2025 Mg wyrobu [...], a w dniach od 29 października do 31 października 2024 r. oraz od 12 do 18 listopada 2024 r. w ilościach przekraczających 1250 Mg. Organ wskazał, że zgodnie z Kartą charakterystyki produktu [...] stężenie azotanu amonu w produkcie wynosi co najmniej 98%. Natomiast w piśmie z dnia 13 stycznia 2025 r. producent ww. wyrobu, tj. A. S.A., poinformował, że ilości progowe tego nawozu decydujące o zaliczeniu zakładu do zakładu o zwiększonym ryzyku lub o dużym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej wynoszą 1250 Mg dla zakładu o zwiększonym ryzyku oraz 5000 Mg dla zakładu o dużym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej. W związku z powyższym wyrób zakwalifikowano według Tabeli 2 pkt 2 (objaśnienie nr 14) rozporządzenia, jako prosty nawóz mineralny, w którym stężenie azotanu amonu wynosi co najmniej 98% wraz z domieszką do 2% azotanu magnezu - zgodnie z danymi w Karcie charakterystyki. Decyzją z dnia 3 kwietnia 2025 r. nr 209/2025 znak: MRZ.52805.9.13.2024-2025, Komendant Miejski Państwowej Straży Pożarnej w [...] (dalej: "Komendant Miejski" lub "organ I instancji"), działając na podstawie art. 248 ust. 1, art. 249, art. 250 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo Ochrony Środowiska (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 54 z późn. zm.; dalej: "p.o.ś.") i § 1 rozporządzenia, nakazał spółce: - w pkt 1, dokonać zgłoszenia Komendantowi Miejskiemu terminala przeładunkowego położonego na działce [...] obręb [...], jedn. ewid. [...], jako zakładu stwarzającego zagrożenie poważnej awarii przemysłowej w związku z obecnością w zakładzie substancji niebezpiecznej w ilościach decydujących o zaliczeniu zakładu do zakładu o zwiększonym ryzyku poważnej awarii przemysłowej; - w pkt 2, sporządzić i przedłożyć Komendantowi Miejskiemu program zapobiegania poważnym awariom przemysłowym dla ww. terminala przeładunkowego, jako zakładu stwarzającego zagrożenie poważnej awarii przemysłowej. Na realizację powyższych obowiązków organ I instancji wyznaczył spółce termin 4 miesięcy od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna. W odwołaniu od powyższej decyzji spółka zarzuciła, że organ nie zastosował wobec niej zwolnienia, o jakim mowa w art. 248 ust. 2a pkt 2 p.o.ś., wedle którego nie stosuje się art. 248 ust. 1 p.o.ś. do transportu drogowego, kolejowego, wodnego śródlądowego, morskiego lub powietrznego substancji niebezpiecznych i bezp.o.ś.redniego związanego z nim tymczasowego ich składowania poza terenem zakładów, z uwzględnieniem załadunku i rozładunku oraz transportu do i z doków, nabrzeży i stacji rozrządowych. Zdaniem skarżącej, tymczasowe składowanie nie jest ograniczone wyłącznie do czasu załadunku i rozładunku substancji niebezpiecznych, o czym informuje słowo "z uwzględnieniem". Oznacza to, że ustawodawca nie ograniczył tymczasowego składowania wyłącznie do czasu załadunku lub rozładunku, ale nadał temu pojęciu szersze znaczenie, które powinno być skonkretyzowane w okolicznościach każdej indywidualnej sprawy. W wyniku rozpoznania powyższego odwołania, Komendant Wojewódzki opisaną na wstępie decyzją z dnia 2 czerwca 2025 r., utrzymał decyzję Komendanta Miejskiego w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy na wstępie omówił stan prawny oraz odwołał się do ustaleń zawartych w protokole z przeprowadzonej kontroli z dnia 27 listopada 2024 r. Organ zaznaczył w szczególności, że nawóz składowany jest na terenie bocznicy kolejowej, przy czym rozładunek i załadunek nie jest dokonywany jednocześnie, lecz składowana substancja niebezpieczna oczekuje na podstawienie wagonów, płatność klienta lub dokumentację. Nawóz jest magazynowany w zakładzie w sposób ciągły, a okresowo w ilościach decydujących o zaliczeniu zakładu do zakładu o zwiększonym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej, o których mowa w Tabeli 2. pkt 2 rozporządzenia. Odnosząc się do zarzutów odwołania, Komendant Wojewódzki stwierdził, że art. 248 ust. 2a pkt 2 p.o.ś. w sprawie tej nie znajduje zastosowania. Organ wskazał, że zwolnienie stosowania zapisów art. 248 ust. 1 jest zwolnieniem przedmiotowym i nie dotyczy zakładów transportowych, a dokonywanego przez nie transportu. Powyższe oznacza, że zwrot z łącznikiem "i" "bezpośredniego związanego z nim tymczasowego ich składowania poza terenem zakładów" dotyczy składowania materiałów niebezpiecznych podczas transportu. Z tych względów ustawodawca nie określił okresu składowania, albowiem jest on zrównany z długością dokonywanego transportu z uwzględnieniem załadunku i rozładunku. Zatem po rozładunku substancja niebezpieczna znajduje się na terenie zakładu w rozumieniu art. 248 ust. 1 p.o.ś. Zdaniem organu na taką wykładnię wskazuje również brzmienie art. 4 pkt c) poprzednio obowiązującej dyrektywy 96/82/WE. W ocenie organu nie sposób przyjąć wykładni zastosowanej w odwołaniu. Racjonalność ustawodawcy wskazuje bowiem, że znajdowanie się substancji niebezpiecznych w opisanym stanie faktycznym obliguje zakład do zastosowania równorzędnego, wskazanego w ustawie, poziomu ochrony ludzi i mienia, niezależnie od rodzaju prowadzonej działalności gospodarczej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie spółka zarzuciła organowi naruszenie: 1. art. 248 ust. 1, 2a pkt 2 i ust. 3 p.o.ś. w zw. z art. 3 pkt 48 i 48a p.o.ś., przez ich niewłaściwą wykładnię skutkującą niewłaściwym zastosowaniem polegającym na: - uznaniu skarżącej za zakład w rozumieniu art. 3 pkt 48 p.o.ś.; - uznaniu skarżącej za zakład stwarzający zagrożenie wystąpienia poważnej awarii przemysłowej w rozumieniu art. 3 pkt 48a p.o.ś.; - uznaniu skarżącej za zakład stwarzający zagrożenie wystąpienia poważnej awarii przemysłowej w rozumieniu art. 248 ust. 1 p.o.ś.; - odmowie uznania, że towary znajdujące się na terenie terminala przeładunkowego są przedmiotem tymczasowego składowania poza terenem zakładów pozostającym w bezpośrednim związku z transportem w rozumieniu art. 248 ust. 2a pkt 2 p.o.ś.; - uznaniu skarżącej za zakład o zwiększonym ryzyku wystąpienia awarii, w rozumieniu art. 248 ust. 1 p.o.ś.; podczas gdy: - ww. terminal przeładunkowy nie jest zakładem w rozumieniu art. 3 pkt 48 p.o.ś., a zatem nie może być zakładem stwarzającym zagrożenie wystąpienia poważnej awarii przemysłowej ani zakładem o zwiększonym ryzyku wystąpienia awarii; - towary znajdujące się w obrębie terminala przeładunkowego są tam tymczasowo składowane w bezpośrednim związku z transportem; 2. art. 250 ust. 1 p.o.ś. i art. 251 ust. 1 p.o.ś., poprzez ich niewłaściwą wykładnię skutkującą niewłaściwym zastosowaniem do stanu faktycznego tymi przepisami nie objętego; 3. art. 15 w zw. z art. 10 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 572; dalej: "k.p.a."), poprzez ich niezastosowanie polegające na braku umożliwienia skarżącej wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów przed wydaniem decyzji; 4. art. 6 k.p.a., poprzez jego niezastosowanie polegające na: - dowolnym i nieuzasadnionym stanem faktycznym sprawy ustaleniu, jakie normy mają zastosowanie w przedmiotowej sprawie, co skutkowało pominięciem art. 3 p.o.ś., a także odmową zastosowania przepisu art. 248 ust. 2a pkt 2 p.o.ś.; - zaniechaniu zrekonstruowania całej treści normy prawnej z art. 248 p.o.ś. i zastosowaniu tylko tych elementów normy z art. 248 p.o.ś., które umożliwiały obciążenie skarżącej obowiązkami, a więc dokonaniu wykładni przepisu art. 248 p.o.ś. w sposób przeczący literze prawa; 5. art. 7 k.p.a., poprzez jego niezastosowanie i zaniechanie podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a to: - zaniechanie ustalenia czy terminal przeładunkowy spółki jest zakładem w rozumieniu art. 3 pkt 48 p.o.ś.; - zaniechanie ustalenia czy terminal przeładunkowy spółki jest zakładem stwarzającym zagrożenie wystąpienia poważnej awarii przemysłowej w rozumieniu art. 3 pkt 48a p.o.ś.; - zaniechanie przeprowadzenia dowodów potwierdzających, że nawóz [...] był magazynowany na terenie terminala przeładunkowego i to w sposób ciągły; - zaniechanie przeprowadzenia dowodów umożliwiających ustalenie, jaką działalność i w jaki sposób wykonuje skarżąca na terminalu przeładunkowym; - zaniechanie przeprowadzenia dowodów umożliwiających ustalenie ryzyk związanych ze składowaniem nawozu [...] w big-bagach; - zaniechanie przeprowadzenia dowodów umożliwiających ustalenie, jaki był faktyczny czas składowania przez skarżącą poszczególnych partii nawozu [...] na terminalu przeładunkowym; - zaniechanie ustalenia, że nawóz [...] był składowany przez skarżącą na placu pomiędzy torami szerokotorowymi i normalnotorowymi, a nie na wydzielonym placu składowym; 6. art. 7a w zw. z art. 81 a § 1 k.p.a., poprzez ich niezastosowanie i rozstrzygnięcie wątpliwości interpretacyjnych związanych ze stosowaniem przepisu art. 248 p.o.ś. na korzyść organu, co skutkowało nałożeniem na skarżącą obowiązków; 7. art. 9 k.p.a., poprzez jego niezastosowanie i zaniechanie szerokiego i wyczerpującego wyjaśnienia skarżącej okoliczności faktycznych i prawnych: - uznania skarżącej za zakład w rozumieniu art. 3 pkt 48 p.o.ś.; - uznania skarżącej za zakład stwarzający zagrożenie wystąpienia poważnej awarii przemysłowej w rozumieniu art. 3 pkt 48a p.o.ś.; - braku zastosowania przez organ wobec skarżącej wyłączenia stosowana przepisu art. 248 ust. 1 z uwagi na brzmienie art. 248 ust. 2a pkt 2 p.o.ś. Na podstawie sformułowanych w ten sposób zarzutów skarżąca spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz umorzenie postępowania administracyjnego. Wniosła również o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, przeprowadzenie dowodów z zeznań wymienionych świadków, a także o zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi, spółka tytułem wstępu wyjaśniła, że jest przedsiębiorcą prowadzącym działalność z zakresu logistyki i spedycji, a jej zadania polegają na organizacji transportu kolejowego po torach normalnotorowych i szerokotorowych, jak również organizacji odprawy celnej towarów. Skarżąca nie jest przewoźnikiem, co oznacza, że nie posiada własnych wagonów ani lokomotyw, nie jest właścicielem infrastruktury kolejowej, ale korzysta w tym zakresie z usług przewoźników krajowych i zagranicznych. Spółka zamawia wagony, ładuje lub wyładowuje towar i zgłasza gotowość do odbioru odpowiednio załadowanych lub próżnych wagonów. Nie jest właścicielem transportowanych towarów, wobec których świadczy usługi obsługi logistycznej. Towary znajdują się u skarżącej wyłącznie w związku z ich dalszym transportem, wymagającym przeładowania z wagonów normalnotorowych na szerokotorowe lub odwrotnie. Podejmowane przez skarżącą czynności logistyczne determinują czas pozostawania towarów w obrębie terminala przeładunkowego, który jest co do zasady placem położonym między trzema torami kolejowymi. W dalszej części uzasadnienia skargi, spółka szczegółowo omówiła stawiane organowi zarzuty, stwierdzając w podsumowaniu, że z uwagi na zakres ustaleń poczynionym w toku kontroli nie ma możliwości ustalenia w toku postępowania, czy skarżąca jest zakładem w rozumieniu art. 3 pkt 48 p.o.ś., a to z tego powodu, że kontrola nie obejmowała swoim zakresem okoliczności pozwalających na dokonanie takich ustaleń. W ocenie spółki, ponieważ są to ustalenia niezbędne do oceny, czy terminal przeładunkowy może potencjalnie podlegać pod regulację art. 248 ust. 1 p.o.ś. w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki umorzenia postępowania po uchyleniu skarżonej decyzji administracyjnej i decyzji administracyjnej ją poprzedzającej. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ wskazał na wstępie, że kontrola terminala została przeprowadzona w związku z pożarem mieszczącego się na jego terenie silosa zbożowego wypełnionego niezgodnie z przeznaczeniem peletem w dniu 25-28 sierpnia 2024 r. Komendant uznał zarzuty skargi za bezzasadne. Podkreślił, że w okresie objętym kontrolą stwierdzono kilkudniowe pozostawanie substancji niebezpiecznej na terenie terminala przeładunkowego. W ocenie organu powstaje w związku z tym zagrożenie wystąpienia poważnej awarii przemysłowej, wymagające wzmocnienia ochrony środowiska poprzez analizę, stworzenie dokumentacji i wypracowanie mechanizmów ułatwiających akcję ratowniczą. Komendant zaznaczył także, że ustalony stan faktyczny nie był przedmiotem sporu pomiędzy skarżącą a organami, a protokół z czynności kontrolno-rozpoznawczych został przez spółkę podpisany bez zastrzeżeń. Postanowieniem z dnia 13 sierpnia 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje; Skarga jest niezasadna. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Komendanta Wojewódzkiego z dnia 2 czerwca 2025 r. w sprawie nałożenia na skarżącą obowiązków w zakresie ochrony przeciwpożarowej na podstawie art. 373 ust. 1 pkt 1 i art. 3 pkt 45 pkt a (ustalenie właściwości organu) oraz art. 250 ust. 1, art. 251 ust. 1 (brak wykonania obowiązków ustawowych w zakresie zgłoszenia zakładu o zwiększonym ryzyku poważnej awarii przemysłowej i sporządzenia programu zapobiegania poważnym awariom przemysłowym) ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2025 r., poz. 647 – zwanej dalej p.o.ś. Przedmiotową decyzją nakazano skarżącej: - w pkt 1, dokonać zgłoszenia Komendantowi Miejskiemu terminala przeładunkowego położonego na działce [...] obręb [...], jedn. ewid. [...], jako zakładu stwarzającego zagrożenie poważnej awarii przemysłowej w związku z obecnością w zakładzie substancji niebezpiecznej w ilościach decydujących o zaliczeniu zakładu do zakładu o zwiększonym ryzyku poważnej awarii przemysłowej; - w pkt 2, sporządzić i przedłożyć Komendantowi Miejskiemu program zapobiegania poważnym awariom przemysłowym dla ww. terminala przeładunkowego, jako zakładu stwarzającego zagrożenie poważnej awarii przemysłowej. Na realizację powyższych obowiązków organ I instancji wyznaczył spółce termin 4 miesięcy od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna. Wydanie przedmiotowej decyzji było spowodowane stwierdzeniem w trakcie czynności kontrolno- rozpoznawczych, przeprowadzonych w trybie art. 23 ust. 1 i ust. 2 pkt 7 (wystąpienia istotnych nowych okoliczności w zakresie stanu bezpieczeństwa na terenie działania komendy powiatowej (miejskiej) Państwowej Straży Pożarnej tj. w związku z pożarem na terenie terminala przeładunkowego silosa zbożowego wypełnionego niezgodnie z przeznaczeniem peletem w dniu 25-28.08.2024 r.) ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. z 2024 r., poz. 1443 ze zm. - zwanej dalej ustawą o PSP), przez upoważnionych funkcjonariuszy Komendy Miejskiej w [...], w obiekcie budowlanym stanowiącym terminal przeładunkowy położony w K., należącym do Skarżącej Spółki T. Sp. z o.o., naruszenia przepisów art. 250 ust. 1, art. 251 ust. 1 p.o.ś. (protokół czynności kontrolno- rozpoznawczych str. 23-100 akt sprawy). W dniu 29 października 2024 r. wymienieni w protokole funkcjonariusze Komendy Miejskiej PSP w [...] ustalili, że na terenie placu składowego (obiekt nr 3, pkt 2.3.6. protokołu czynności kontrolno- rozpoznawczych str. 92 akt sprawy, załącznik nr 6 do protokołu str. 38 akt sprawy) terminala przeładunkowego znajdowało się 2025 ton (Mg) saletry amonowej o nazwie [...] produkowanej przez A. S.A. Powyższy wyrób tworzy azotan (V) amonu o stężeniu nie mniejszym niż 98% oraz azotan (V) magnezu o stężeniu do 2%. Nawóz składowany był w stosach, na terenie placu składowego, poza budynkiem, bez zabezpieczenia przed temperaturą i wilgocią spowodowaną warunkami atmosferycznymi. Zgodnie z Tabelą 2 "Rodzaje i ilości substancji niebezpiecznych z uwzględnieniem ich nazw i oznaczeń numerycznych" rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 29 stycznia 2016 r. w sprawie rodzajów i ilości substancji niebezpiecznych, decydujących o zaliczeniu zakładu do zakładu o zwiększonym lub dużym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej (Dz. U. z 2016 r., poz. 138) wydanego na podstawie art. 248 ust. 3 p.o.ś., pkt. 2 kolumna 2 w przypadku azotanu amonu stosowanego jako nawóz ilością progową decydującą o zaliczeniu zakładu do zakładu o zwiększonym ryzyku poważnej awarii przemysłowej jest ilość 1250 Mg (ton), przy czym w dniu 29 października 2024 r. Skarżąca składowała 2025 Mg (ton) azotanu amonu. Jak wynika z załącznika nr 7 i 8 do protokołu czynności kontrolno- rozpoznawczych (str. 33-36 akt sprawy) w kontrolowanym okresie tj. od 29 października 2024 r. do 18 listopada 2024 r., w dniach od 29.10.2024 r. do 31.10.2024 r. oraz od 12.11.2024 r. do 18.11.2024 r. na placu składowym terminala przeładunkowego znajdowała się ilość progowa azotanu amonu ponad 1250 Mg (ton) decydującą o zaliczeniu zakładu do zakładu o zwiększonym ryzyku poważnej awarii przemysłowej. Z wyjaśnień Prezesa Zarządu Skarżącej Spółki zawartych w piśmie sygn.: [...] z dnia 5 grudnia 2024 r. (str. 101-106 akt sprawy) wynika, że okresowe składowanie azotanu amonu nie jest związane bezpośrednio z transportem substancji niebezpiecznej tj. jej załadunkiem i rozładunkiem, lecz po jej rozładowaniu jest ona składowana na placu składowym w oczekiwaniu na wagony i dokumenty sprzedażowe od klienta łub płatność odbiorcy ukraińskiego. Z ustaleń organu pierwszej i drugiej instancji wynika, że substancja niebezpieczna składowana jest na placu składowym w sposób ciągły, a okresowo w ilościach osiągających i przekraczających progi, o których mowa w rozporządzeniu Ministra Rozwoju z dnia 29 stycznia 2016 r. w sprawie rodzajów i ilości substancji niebezpiecznych, decydujących o zaliczeniu zakładu do zakładu o zwiększonym lub dużym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej. Będący materialnoprawną podstawą kontrolowanej decyzji art. 248 p.o.ś. stanowi, że zakład stwarzający zagrożenie wystąpienia poważnej awarii przemysłowej w zależności od rodzaju, kategorii i ilości substancji niebezpiecznej znajdującej się w zakładzie uznaje się za zakład o zwiększonym ryzyku wystąpienia awarii albo zakład o dużym ryzyku wystąpienia awarii w oparciu o rozporządzenie Ministra Rozwoju z dnia 29 stycznia 2016 r. w sprawie rodzajów i ilości substancji niebezpiecznych, decydujących o zaliczeniu zakładu do zakładu o zwiększonym lub dużym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej. Tenże art. 248 ust. 1 p.o.ś. stosuje się odpowiednio do zakładu, w którym przewiduje się możliwość wystąpienia substancji niebezpiecznej lub do zakładu, w którym powstanie tej substancji jest możliwe w trakcie procesu przemysłowego (art. 248 ust. 2 p.o.ś.). Rozpatrując przedmiotową sprawę organ pierwszej i drugiej instancji uznał, że okresowe .składowanie substancji niebezpiecznej w ilości osiągającej wyznaczony próg stwarza zagrożenie wystąpienia poważnej awarii przemysłowej (art. 3 pkt 23* p.o.ś.) poprzez emisję, pożar lub eksplozję, powstałe w trakcie magazynowania substancji niebezpiecznej, prowadzące do natychmiastowego powstania zagrożenia życia lub zdrowia ludzi lub środowiska oraz spełniona jest kwalifikacja wprost w sprawie rodzajów i ilości substancji niebezpiecznych, decydujących o zaliczeniu zakładu do zakładu o zwiększonym lub dużym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej, skutkujące koniecznością zastosowania art. 250 i 251 p.o.ś. i zobowiązania zakładu do zgłoszenia się jako zakład o zwiększonym ryzyku poważnej awarii przemysłowej oraz sporządzenia programu zapobiegania poważnym awariom przemysłowym. Sąd to stanowisko organów w całości akceptuje. Zdaniem Sądu nie budzi wątpliwości niezasadność zarzutu skarżącej naruszenia przez organy art. 248 ust. 1, 2a pkt 2 i ust. 3 p.o.ś. w zw. z art. 3 pkt 48 i 48a p.o.ś. Skarżąca wyjaśniła w piśmie z dnia 12 marca 2026 r., że prowadzi działalność polegającą na prowadzeniu terminala przeładunkowego od ponad 15 lat niemniej jednak do 16.04.2024 r. terminal Skarżącej stanowił funkcjonalnie wyodrębniony fragment infrastruktury kolejowej należącej do [...] S.A. w W. ("[....]"). W dniu 16.04.2024 r. Prezes Urzędu Transportu Kolejowego wydał decyzję w przedmiocie wydania dla nowo wybudowanej bocznicy kolejowej Skarżącej świadectwa bezpieczeństwa. Od maja 2024 r. Skarżąca świadczy swoje usługi głównie na terenie własnego terminala przeładunkowego, niemniej jednak cały czas korzysta z infrastruktury [....] obejmującej bocznicę kolejową i możliwość dokonywania przeładunków na torach stacyjnych. W okresie od maja 2024 r. do 08.10.2024 r. skarżąca nie świadczyła usług obsługi logistycznej produktu [...], ponieważ ta usługa jest świadczona przez Skarżącą okresowo tj. w czasie przygotowania do sezonu i trwania sezonu nawożenia gleby przez ukraińskich rolników. W tym okresie produktu [...] nie było ani na terminalu przeładunkowym stanowiącym własność Skarżącej, ani na wykorzystywanej przez Skarżącą części terminala nalężącego do [....]. Pierwszy transport produktu [...] - licząc od otwarcia własnego terminala przeładunkowego Skarżącej - Skarżąca przyjęła w dniu 08.10.2024 r. Przekazane przez Skarżącą w toku kontroli prowadzonej przez upoważnionych pracowników Komendy Miejskiej Państwowej Straży Pożarnej w [...].. stany magazynowe pokazujące ilość produktu [...] obejmowały zarówno [...] znajdujący się na ternie terminala przeładunkowego stanowiącego własność Skarżącej, jak i na wykorzystywanej przez Skarżącą części terminala nalężącego do [...]. Od dnia 08.10.2024 r. nie nastąpiła zmiana w instalacjach skarżącej wykorzystywanych do obsługi produktu [...] (ponieważ takich instancji u Skarżącej nie ma), ani nie nastąpiła zmiana w działalności Skarżącej, która od ponad 15 lat polega na obsłudze logistycznej towarów. Sam fakt pojawienia się produktu [...] w obrębie terminala przeładunkowego Skarżącej oraz ilość tego produktu obsługiwana przez Skarżącą była wynikiem przygotowania gospodarstw ukraińskich do sezonu nawożenia. Na potrzeby dostarczenia przez A. S.A. produktu [...] ukraińskim gospodarstwom w sezonie nawożeń 2024/2025, Skarżąca ani nie zbudowała żadnej instalacji, ani nie zmieniała swojej działalności, cały czas mieszcząc się w granicach wyłączenia z art. 248 ust. 2a pkt 2 ustawy Prawo ochrony środowiska. Ustalenia czynności kontrolnych wykazały, że nieruchomość, na której położone są kontrolowane obiekty terminala przeładunkowego posiada założoną księgę wieczystą nr [...], Zgodnie z treścią ww. dokumentu właścicielem działki nr ewid. [...] jest T. Sp. z o.o., ul. [...]. Pozwolenie na budowę terminala przeładunkowego, w skład którego wchodzi: magazyn płaski z zadaszeniem strefy przeładunkowej, budynek biurowo- administracyjny, zespół pięciu silosów z zadaszonymi koszami do rozładunku/załadunku pociągów i samochodów, zbiornik wody do celów p.poż., place magazynowo-przeładunkowe, drogi, miejsca parkingowe na samochody osobowe i inne tereny utwardzone na działce nr ewid, gruntów [...] w obrębie ewid. [...], jedn. ewid. [...], wydał Starosta [...] decyzją nr [...] z dnia 1 marca 2022 r., znak [...]. Decyzją nr [...] z dnia 28 czerwca 2022 r., znak [...], Starosta [...] zmienił swoją decyzję nr [...] z dnia 1 marca 2022 r., znak [...], zatwierdzającą projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany oraz udzielającą pozwolenie na budowę terminala przeładunkowego. Projekt budowlany stanowiący załącznik do decyzji Starosty [...] nr [...] z dnia 1 marca 2022 r.: znak [...] opracowany został w październiku 2021 r. przez jednostkę projektową R. Sp.j. Autorem projektu budowlanego jest mgr inż. arch. M.S. (nr upr. [...]). Projekt budowlany zamienny stanowiący załącznik do decyzji Starosty [....] nr [...] z dnia 28 czerwca 2022 r., znak [...], opracowany został w maju 2022 r. przez jednostkę projektową R. Sp. j. Autorem projektu budowlanego jest mgr inż. arch. M.S. (nr upr. [...]). Jak wynika z ustaleń czynności kontrolno-rozpoznawczych obiekty budowlane przeznaczone do magazynowania oraz przeładunku, zlokalizowane na terenie terminala przeładunkowego, mają następującą charakterystykę. Magazyn płaski - zadaszony obiekt składający się z boksów magazynowych, położony jest przy ul. [...] w K. w południowej części działki o nr. ewid. [...] w obrębie ewidencyjnym [...], jedn. ewid. [...], na ogrodzonym terenie należącym do spółki T. Sp. z o.o., ul. [...]. Główna konstrukcja nośna obiektu żelbetowa, ściany zewnętrzne oraz wewnętrzne żelbetowe, dach o konstrukcji stalowej pokryty blachą. Parametry charakterystyczne obiektu: powierzchnia zabudowy - 5 849,97 m2, powierzchnia użytkowa - 5 679,10 m2, kubatura - 44 859,60 m3, wysokość - 11,28 m, długość - 180 m, szerokość - 25 m. Obiekt został podzielony na 10 stref pożarowych o powierzchni 433,94 m2 każda, które tworzą boksy oddzielone ścianami o klasie odporności ogniowej REI 240. Strefy pożarowe zakwalifikowane są jako produkcyjno- magazynowe o gęstości obciążenia ogniowego przekraczającej 4 000 MJ/m2. Boksy magazynowe nie są przeznaczone na pobyt ludzi a charakter wykonywanej w nich pracy jest dorywczy, związany z obsługą magazynowanych materiałów lub wyrobów. Obiekt nie posiada pomieszczeń przeznaczonych do przebywania ludzi. Plac składowy położony jest przy ul. [...] w K. w centralnej oraz wschodniej części działki o nr. ewid. [...] w obrębie ewid. [...], jedn. ewid. [...], na ogrodzonym terenie należącym do spółki T. Sp. z o.o. ul. [...]. Zgodnie z informacją zawartą w projekcie budowlanym zamiennym stanowiącym załącznik do decyzji Starosty [...] nr [...] z dnia 28 czerwca 2022 r., znak [...], powierzchnia placów magazynowo-przeładunkowych wynosi 12 706 m2, w tym powierzchnia strefy oddzielenia przeciwpożarowego - 584 m2, powierzchnia terminalu cargo — 3 946 m2, pozostała powierzchnia - 8 176 m2. Zespół pięciu silosów przeznaczonych do przechowywania zboża położony jest przy ul. [...] w K., w centralnej części działki o nr. ewid[...] w obrębie ewidencyjnym [...], jednostce ewidencyjnej [...], na ogrodzonym terenie należącym do spółki T. Sp. z o.o. ul. [...]. Zgodnie z informacją zawartą w projekcie budowlanym stanowiącym załącznik do decyzji Starosty [...] nr [...] z dnia 1 marca 2022 r., znak [...], powierzchnia zespołu silosów wraz z zadaszonymi koszami do rozładunku/załadunku pociągów i samochodów wynosi 2050 m2, w tym powierzchnia zespołu silosów - 5 x 289 m2, powierzchnia zadaszonych koszy do rozładunku/załadunku pociągów i samochodów – 603 m2. Należy podkreślić, że [...] w trakcie kontroli od 29 października do 27 listopada 2024 r. znajdował się w ilościach wynikających z Rozporządzenia – na terenie terminalu przeładunkowego na dz. nr [...]. Wśród stwierdzonych nieprawidłowości (str. 22 – 23 protokołu) znalazło się "przechowywanie na terenie placu składowego wyroku [...]". Skarżąca, ustosunkowując się do treści ww Protokołu, w piśmie z dnia 5 grudnia 2024 r. nie zakwestionowała kluczowych ustaleń co do miejsca składowania [...] i jego ilości. Sąd podziela stanowisko organów, że opisany w kontrolowanej decyzji terminal przeładunkowy spełnia definicję zakładu, o którym mowa w art. 248 p.o.ś. w związku z art. 3 pkt 4 lit. b), pkt 6 lit. c), pkt 23 oraz pkt 48 p.o.ś. P.o.ś. poprzez zakład rozumie jedną lub kilka instalacji wraz z terenem, do którego prowadzący instalacje posiada tytuł prawny oraz znajdującymi się na nim urządzeniami (art. 3 pkt 48 p.o.ś.), przy czym instalacją są także budowle (art. 3 pkt 6 lit. c) p.o.ś.), którą niewątpliwie jest plac składowy, na którym magazynowane są substancje niebezpieczne mogące spowodować emisję w trakcie eksploatacji (art. 3 pkt 4 lit. b) p.o.ś.). Działalność Skarżącej może spowodować emisję w rozumieniu art. 3 pkt 4 p.o.ś. poprzez wprowadzenie do powietrza wody, gleby lub ziemi substancji, ale przede wszystkim energii, takiej jak ciepło, hałas, wibracje lub pola elektromagnetyczne, na skutek wybuchu azotanu amonu (art. 3 pkt 4 lit. b) p.o.ś.). Składowanie azotanu amonu grozi poważną awarią w rozumieniu art. 3 pkt 23 poprzez emisję, pożar lub eksplozję, powstałe w trakcie magazynowania substancji niebezpiecznej, prowadzące do natychmiastowego powstania zagrożenia życia lub zdrowia ludzi lub środowiska. Powyższe informacje wraz z podaniem wskazanych przepisów zawarto w uzasadnieniu decyzji, w szczególności można wskazać str. 1 i str. 6-7 uzasadnienia. W zaskarżonej decyzji podano kompletne uzasadnienie faktyczne i prawne. Stosując art. 248 ust. 1 i ust. 2 p.o.ś. organ pierwszej i drugiej instancji wyjaśnił, że azotan amonu jest substancją stwarzającą ryzyko poważnej awarii przemysłowej w postaci katastrofy pożarowej lub wybuchowej wraz z opisem dotychczas występujących zdarzeń awaryjnych w skali światowej. W oparciu o stan faktyczny ustalony podczas czynności kontrolo- rozpoznawczych oraz wyjaśnienie Prezesa Zarządu Skarżącej Spółki stwierdzono okresowe występowanie w zakładzie substancji niebezpiecznej wymienionej w rozporządzeniu Ministra Rozwoju z dnia 29 stycznia 2016 r. w sprawie rodzajów i ilości substancji niebezpiecznych, decydujących o zaliczeniu zakładu do zakładu o zwiększonym lub dużym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej, co zakwalifikowano jako podstawę do zastosowania art. 248 ust. 1 ust. 2 p.o.ś. Jak wyjaśnił WSA w Rzeszowie w wyroku z dnia 27 kwietnia 2015 r., sygn. akt II SA/Rz 86/15 posiadanie substancji niebezpiecznej w ilości przed progowej przez zakład nie wyklucza zakwalifikowania tego zakładu do kategorii zakładu zwiększonym ryzyku czy o dużym ryzyku na podstawie ust. 2 art. 248 P.O.Ś.. Posiadanie substancji niebezpiecznej w ilości, która nie kwalifikuje do zaliczenia do kategorii zakładów o zwiększonym ryzyku albo o dużym ryzyku nie oznacza, że zakład ten nie może być zaliczony do kategorii zakładów o zwiększonym ryzyku albo o dużym ryzyku na podstawie normy wynikającej z ust. 2 - z uwagi na możliwości techniczne i produkcyjne tego zakładu oraz plany jego rozwoju. Niewątpliwie powyższą tezę można odnieść do sytuacji mającej miejsce w przedmiotowej sprawie. W zakładzie bowiem okresowo składowana jest substancja niebezpieczna grożąca niewyobrażalną w skutkach awarią przemysłową. Jak wskazuje stan faktyczny sprawy azotan amonu składowany jest stale, w zmiennych ilościach, okresowo osiągając i przekraczając wartości progowe wskazane w rozporządzeniu Ministra Rozwoju z dnia 29 stycznia 2016 r. w sprawie rodzajów i ilości substancji niebezpiecznych, decydujących o zaliczeniu zakładu do zakładu o zwiększonym lub dużym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej. Jednocześnie za chybiony należy uznać zarzut cytowania zastosowanych przepisów prawa, gdyż obowiązkiem organu jest ustalenie stanu faktycznego sprawy oraz wyjaśnienie jaki w związku z powyższym przepis prawa zastosowano i jaka jest jego treść. Wskazany proces jest prawidłowy i nieunikniony, na co wskazuje również treść skargi zawierającą liczne cytaty omawianych przepisów prawa. Rację ma organ wskazując, że wbrew treści skargi, w uzasadnieniu decyzji dokonano analizy art. 248 ust. 2a pkt 2 p.o.ś. (jako podstawy prawnej wyłączającej zastosowanie art. 248 ust. 1 p.o.ś.), wyjaśniając brak podstaw do jego zastosowania. Uzasadnienie z oczywistych względów nie odnosi się do innych punktów z ust. 2a oraz z ust. 2b art. 248, gdyż nie mają one w sprawie zastosowania z uwagi na inny stan faktyczny sprawy. Z tych samych względów w treści skargi skupiono się wyłącznie na art. 248 ust. 2a pkt 2 p.o.ś. Jak wynika z uzasadnienia faktycznego decyzji Skarżąca nie jest komórką lub jednostką organizacyjną MON, lecz spółką prawa handlowego (załącznik nr 9 do protokołu czynności kontrolno- rozpoznawczych, z jedynym wspólnikiem osobą fizyczną), sprawa nie dotyczy kopalin ze złóż, odpadów, magazynowania gazu, transportu substancji niebezpiecznych rurociągami itp. Organy pierwszej i drugiej instancji zgodnie z zasadą praworządności działały na podstawie przepisów prawa wskazując w uzasadnianiach decyzji, które z przepisów stosują. Sąd nie podziela kluczowego zarzutu skargi o naruszeniu przez organy art. 248 ust. 2a pkt 2 p.o.ś. poprzez jego niezastosowanie w niniejszej sprawie. Zdaniem Sądu wykładnia ww przepisu dokonana przez organy jest prawidłowa. Zgodnie z jego treścią "zwolnienie stosowania zapisów art. 248 ust. 1 p.o.ś. jest zwolnieniem przedmiotowym i nie dotyczy zakładów transportowych, a dokonywanego przez nie transportu. Powyższe oznacza, że zwrot z łącznikiem "i" "bezpośredniego związanego z nim tymczasowego ich składowania poza terenem zakładów" dotyczy składowania materiałów niebezpiecznych podczas transportu poza zakładem. Z tych względów ustawodawca nie określił okresu składowania, albowiem jest on zrównany z długością dokonywanego transportu z uwzględnieniem załadunku i rozładunku. W dalszej kolejności po rozładunku substancja niebezpieczna znajduje się na terenie zakładu w rozumieniu art. 248 ust. 1 p.o.ś. Na powyższą wykładnię wskazuje również brzmienie art. 4 pkt c poprzednio obowiązującej dyrektywy 96/82/WE "Niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania w stosunku do": c) "transportu niebezpiecznych substancji oraz przejściowego składowania na drogach, na kolei, na drogach śródlądowych, na morzu czy w powietrzu, poza obrębem zakładów podlegających niniejszej dyrektywie, z uwzględnieniem ładunku i rozładunku oraz transportu do i z doków, nabrzeży i stacji rozrządowych;". Wyłączenie z art. 248 ust. 2a pkt 2 p.o.ś. jest wyłączeniem przedmiotowym dotyczącym odbywającego się transportu, nie dotyczy natomiast zakładu transportowego jako podmiotu. Jeżeli na terenie zakładu, poza transportem, znajdują się substancje niebezpieczne wskazane w rozporządzeniu Ministra Rozwoju, to sposób ochrony ludzi i mienia nie może zostać cyt. przepisem wyłączony. Art. 248 ust. 2a p.o.ś. zawiera wyjątki od zasady i jako taki nie może być rozszerzająco interpretowany. Zasady interpretacji cytowanego przepisu zostały utrwalone w doktrynie np. Komentarz do Prawa ochrony środowiska Krzysztofa Gruszeckiego, Lex 2025 "Z katalogu zakładów stwarzających zagrożenie wystąpienia poważnej awarii przemysłowej zostały wyłączone przedsięwzięcia wymienione w art. 248 ust. 2a p.o.ś. Zwolnienia te mają charakter zarówno podmiotowy (art. 248 ust. 2a pkt 1 p.o.ś.), jak i przedmiotowy (art. 248 ust. 2a pkt 2-8 p.o.ś.). Bez względu na wszystko należy jednak pamiętać, że są to wyjątki od reguły, jaką jest uznanie zakładów, na terenie których znajdują się określone substancje niebezpieczne, za zakłady stwarzające zagrożenie wystąpienia poważnej awarii przemysłowej i dlatego, zgodnie z ogólnymi regułami interpretacyjnymi, nie mogą być interpretowane rozszerzająco." Przepis art. 248 ust. 2a pkt 2 p.o.ś. nie ma w niniejszej sprawie zastosowania. Ustalony stan faktyczny w sprawie wskazuje, że skarżąca Spółka po transporcie dokonuje rozładunku i w oczekiwaniu na załadunek magazynuje substancję niebezpieczną poza kontrolą prawidłowości tego magazynowania i zabezpieczenia środowiska tj. otoczenia ludzi, zwierząt, mienia i przyrody. Jak ustaliły niespornie organy, nawóz składowany jest na terenie bocznicy kolejowej, przy czym rozładunek i załadunek nie jest dokonywany jednocześnie, lecz składowana substancja niebezpieczna oczekuje na podstawienie wagonów, płatność Klienta lub dokumentację. Nawóz jest magazynowany w zakładzie w sposób ciągły, a okresowo w ilościach decydujących o zaliczeniu zakładu do zakładu zwiększonym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej, o których mowa w Tabeli 2. pkt 2 (objaśnienie nr 14) rozporządzenia Ministra Rozwoju. Jak wynika z załącznika nr 8 do protokołu, w dniach od 29.10 do 31.10.2024 r. oraz od 12.11 do 18.11.2024r. [...] był składowany w ilościach przekraczających 1250 Mg, co zgodnie z rozporządzeniem Ministra Rozwoju i w związku z informacją od producenta kwalifikuje zakład do zakładu o zwiększonym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej, na podstawie art. 248 ust. 1 i ust. 2 p.o.ś. oraz Tabel, 2. pkt 2 (objaśnienie nr 14) rozporządzenia Ministra Rozwoju. Omawiane zwolnienie z art. 248 ust. 2a pkt 2 p.o.ś. ze stosowania zapisów art. 248 ust. 1 jest zwolnieniem przedmiotowym i nie dotyczy zakładów transportowych, a dokonywanego przez nie transportu. Powyższe oznacza, że zwrot z łącznikiem "i" "bezpośredniego związanego z nim tymczasowego ich składowania poza terenem zakładów" dotyczy składowania materiałów niebezpiecznych podczas transportu. Z tych względów ustawodawca nie określił okresu składowania, albowiem jest on zrównany z długością dokonywanego transportu z uwzględnieniem załadunku i rozładunku. Zatem po rozładunku substancja niebezpieczna znajduje się na terenie zakładu w rozumieniu art. 248 ust 1 p.o.ś. Na powyższą wykładnię wskazuje również brzmienie art. 4 pkt c) poprzednio obowiązującej dyrektywy 96/82/WE: "Niniejsza dyrektywa me ma zastosowania w stosunku do: c) "transportu niebezpiecznych substancji oraz przejściowego składowania na drogach, na kolei, na drogach śródlądowych, na morzu czy w powietrzu, poza obrębem zakładów podlegających niniejszej dyrektywie, z uwzględnieniem ładunku i rozładunku oraz transportu do i z doków, nabrzeży i stacji rozrządowych." Wyłączenie z art. 248 ust. 2a pkt 2 p.o.ś. jest wyłączeniem przedmiotowym dotyczącym odbywającego się transportu, nie dotyczy natomiast zakładu transportowego jako podmiotu. Jeżeli na terenie zakładu, poza transportem, znajdują się substancje niebezpieczne wskazane w rozporządzeniu Ministra Rozwoju, to sposób ich zabezpieczenia nie może zostać cyt. przepisem wyłączony. Art. 248 ust. 2a p.o.ś. zawiera wyjątki od zasady i jako taki nie może być rozszerzająco interpretowany. Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/18/UE z dnia 4 lipca 2012 r. w sprawie kontroli zagrożeń poważnymi awariami związanymi z substancjami niebezpiecznymi, zmieniająca, a następnie uchylająca dyrektywę Rady 96/82/WE wskazuje, że skutki poważnych awarii przemawiają "za koniecznością zapewnienia właściwych działań zapobiegawczych, które zagwarantują wysoki poziom ochrony obywateli, społeczności i środowiska w całej Unii. Należy zatem zapewnić, aby poziomy ochrony zostały utrzymane przynajmniej na takim samym wysokim poziomie jak obecnie lub zostały podwyższone". Rodzaj, ilość substancji niebezpiecznej oraz okres jej znajdowania się na terenie zakładu pozostaje w sprawie poza sporem. Jak wyjaśniono w zaskarżonej decyzji azotan amonu jest substancją niebezpieczną będącą przyczyną wielu katastrof pożarowych i wybuchowych o ogromnym polu rażenia i skutkach, tak jak to miało miejsce np. w Bejrucie (Liban) w sierpniu 2020 r., gdzie doszło do wybuchu 2750 Mg azotanu amonu składowanego w magazynie portowym. Uszkodzone przez falę uderzeniową zostały budynki oddalone nawet o 10 km. W wyniku zdarzenia zginęło 218 osób, a ponad 7500 doznało obrażeń. Dla porównania w przedmiotowym zakładzie było maksymalnie składowane 2025 Mg azotanu amonu. W uzasadnieniu ww. decyzji prawidłowo poddano analizie i wykładni art. 248 ust. 2a pkt 2 p.o.ś.. Nie sposób przyjąć wykładni, że nie związane bezpośrednio z transportem tymczasowe składowanie substancji niebezpiecznych na terenie zakładu transportowego jest dopuszczalne na podstawie art. 248 ust. 2a pkt 2 p.o.ś. oraz nieograniczone czasowo i ilościowo. Racjonalność ustawodawcy wskazuje, że znajdowanie się substancji niebezpiecznych w opisanym stanie faktycznym obliguje zakład do zastosowania równorzędnego, wskazanego w ustawie, poziomu ochrony ludzi i mienia, niezależnie od rodzaju prowadzonej działalności gospodarczej. Cytowane przez skarżącą przepisy Kodeksu celnego i ustawy o odpadach nie mogą mieć w niniejszej sprawie zastosowania, gdyż dotyczą odmiennych stanów faktycznych i prawnych, nie są związane z substancjami niebezpiecznymi, a przede wszystkim nie są powiązane z gałęzią prawa w zakresie p.o.ś. Sąd w całości podziela stanowisko organu w zakresie ustalenia terminu realizacji obowiązków nr 1 i nr 2 wskazanych w decyzji administracyjnej Komendanta Miejskiego PSP w [...] nr 209/2025 z dnia 03.04.2025 r. znak MRZ.52805.9.13.2024-2025 na "4 miesiące od dnia w którym niniejsza decyzja stanie się ostateczna" ustalono następujące okoliczności. Ustawa z dnia 27.04.2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2025 r., poz. 647 ze zm.) wskazuje dwa terminy w zakresie obowiązku dokonania zgłoszenia zakładu właściwemu organowi Państwowej Straży Pożarnej, o czym mowa w art. 250 ust. 4 p.o.ś., cyt.: "Prowadzący zakład jest obowiązany do dokonania zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1, w następujących terminach: co najmniej na 30 dni przed dniem uruchomienia zakładu nowego lub jego części; w terminie roku od dnia zaliczenia zakładu innego do zakładu o zwiększonym ryzyku lub zakładu o dużym ryzyku". Tożsame terminy wskazano również w zakresie przedłożenia programu zapobiegania awariom właściwemu organowi Państwowej Straży Pożarnej oraz wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska, o czym mowa w art. 251 ust. 5 pkt 1 i 2 p.o.ś.. W celu rozróżnienia definicji "zakładu nowego" a "zakładu innego" należy wskazać art. 243a pkt 4 lit. c) p.o.ś., w myśl którego cyt.: 4) zakładzie nowym - rozumie się przez to: c) zakład niebędący zakładem o zwiększonym ryzyku lub zakładem o dużym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej lub zakład o dużym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej, który z dniem 1 czerwca 2015 r. albo po tej dacie staje się zakładem o zwiększonym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej ze względu na zmiany w instalacjach lub działalności powodujące zmianę w ilości lub rodzaju substancji niebezpiecznych. Z kolei w myśl art. 243a pkt 5 lit. a) p.o.ś. cyt.: "5) zakładzie innym - rozumie się przez to: a) zakład niebędący zakładem o zwiększonym ryzyku lub zakładem o dużym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej, który z powodów innych niż określone dla zakładu nowego z dniem 1 czerwca 2015 r. albo po tej dacie staje się zakładem o zwiększonym ryzyku lub zakładem o dużym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej". Mając powyższe dwa terminy określone w p.o.ś. należy wyjaśnić, że pierwszy z nich odnosi się do zakładu funkcjonującego po tej dacie, który nie był zakładem o zwiększonym ryzyku lub zakładem o dużym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej, ale w wyniku zmian w ilości substancji niebezpiecznej, w tym analizowanym przypadku azotanu (V) amonu wchodzącego w skład produktu [...] w ilości powyżej 1250 Mg, a w dniach prowadzenia czynności kontrolno- rozpoznawczych w ilości maksymalnie 2025 Mg, czyli decydującej o zakwalifikowaniu go do zakładu o zwiększonym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej. Natomiast drugi termin odnosi się do innych powodów innych niż określonych dla zakładu nowego, czyli zmian w instalacjach lub działalności powodujących zmianę w ilości lub rodzaju substancji niebezpiecznych. Ustawodawca nie precyzuje co należy rozumieć przez te inne powody, ale w utrwalonej praktyce służbowej oraz stanowiskach doktryny prawniczej (Gall Marek, odpowiedź na pytanie QA 1634269, publikacja LEX) za inne powody rozumie się np. zmianę wartości progowych w przepisach, nowe substancje kwalifikujące w przepisach, itp., czyli niezależne od zmiany w instalacjach lub działalności zakładu. Zatem odnosząc się do powyższych ustaleń wynikających z przepisów p.o.ś., należy stwierdzić, że Komendant Miejski PSP w [....] po raz pierwszy w trakcie kontroli powziął informację, jak wynika z załącznika nr 7 i 8 do protokołu ustaleń z czynności kontrolno-rozpoznawczych, że w kontrolowanym okresie tj. od 29 października 2024 r. do 18 listopada 2024 r., w dniach od 29.10.2024 r. do 31.10.2024 r. oraz od 12.11.2024 r. do 18.11.2024 r. na placu składowym terminala przeładunkowego znajdowała się ilość progowa azotanu amonu ponad 1250 Mg (ton) decydującą o zaliczeniu zakładu do zakładu o zwiększonym ryzyku poważnej awarii przemysłowej. Z ustaleń organu pierwszej i drugiej instancji wynika, że substancja niebezpieczna składowana jest na placu składowym w sposób ciągły, a okresowo w ilościach osiągających i przekraczających progi, o których mowa w rozporządzeniu Ministra Rozwoju z dnia 29 stycznia 2016 r. w sprawie rodzajów i ilości substancji niebezpiecznych, decydujących o zaliczeniu zakładu do zakładu o zwiększonym lub dużym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej. Prowadzący zakład pomimo ciążącego na nim obowiązku nie dokonał zgłoszenia zakładu o zwiększonym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej do Komendanta Miejskiego PSP na 30 dni przed planowaną zmianą w ilości substancji niebezpiecznej, która osiąga i przekracza wartość progową dla zakładu zwiększonego ryzyka. W tym przypadku nie nastąpiły inne okoliczności, o których mowa w art. 243a pkt 5 lit. a) p.o.ś. Odnosząc się do terminu realizacji obowiązków nr 1 i nr 2 wskazanych w decyzji administracyjnej Komendanta Miejskiego PSP w [...] nr 209/2025 z dnia 03.04.2025 r. znak MRZ.52805.9.13.2024-2025, należy wskazać, że zostały one nałożone na podstawie art. 373 ust. 1 pkt 1 p.o.ś. w związku z naruszeniem przez Skarżącą art. 250 i 251 ustaw PÓŚ poprzez brak zgłoszenia zakładu co najmniej na 30 dni przed dniem uruchomienia zakładu nowego lub jego części. W tej sytuacji termin wskazany w art. 250 ust. 4 pkt 1 iw art. 251 ust. 5 pkt 1 nie miał zastosowania z powodu jego upływu. W treści tejże decyzji wskazano cyt.: "Wyznaczając terminy realizacji obowiązków kierowano się interesem społecznym, dotyczącym dopuszczalnej tolerancji czasowej trwania nieprawidłowości oraz słusznym interesem strony, z którego wynika realna możliwość wykonania koniecznych prac - to jest wykonalnością decyzji". Zatem wskazane terminy uwzględniały okoliczności związane z opracowaniem i wdrożeniem niezbędnej dokumentacji odnoszącej się do zakładu zwiększonego ryzyka wystąpienia poważnej awarii przemysłowej. Wydając zaskarżoną decyzję, organ pierwszej instancji prawidłowo ustalił stan fatyczny i prawny, wszechstronnie rozpatrzył zgromadzony materiał dowodowy oraz zapewnił stronie czynny udział w sprawie. Komendant Miejski PSP w [...] będący organem właściwym w zakresie zakładów o zwiększonym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej (art.3 pkt 45 ustawy P.O.Ś.), kierując się potrzebą zapewnienia bezpieczeństwa, wydał decyzję w trybie nakazowym, do której był zobligowany na podstawie art. 373 ustawy p.o.ś. w zakresie zastosowania art. 250 ust. 1 i art. 251 ust.1, to jest odpowiednio zgłoszenia zakładu o zwiększonym ryzyku właściwemu organowi Państwowej Straży Pożarnej oraz sporządzenia i przedłożenia programu zapobiegania poważnym awariom przemysłowym. W ww zgłoszeniu prowadzący zakład powinien określić między innymi rodzaj instalacji i istniejące systemy zabezpieczeń, rodzaj i ilość substancji niebezpiecznej, w tym składowanej substancji niebezpiecznej, uwzględnianych przy zaliczaniu zakładu do zakładu o zwiększonym ryzyku lub zakładu o dużym ryzyku oraz charakterystykę fizykochemiczną, pożarową i toksyczną tych substancji a także charakterystykę terenu w bezpośrednim sąsiedztwie zakładu, ze szczególnym uwzględnieniem czynników mogących przyczynić się do zwiększenia zagrożenia awarią przemysłową lub pogłębienia jej skutków, w tym - informacje dotyczące zakładów sąsiednich i obiektów, które nie są zakładami o zwiększonym ryzyku lub zakładami o dużym ryzyku oraz obszarów i zabudowań, które mogą być źródłem zagrożeń lub zwiększać ryzyko ich wystąpienia lub pogłębiać skutki awarii przemysłowej lub nasilić efekt domina. Natomiast program zapobiegania poważnym awariom przemysłowym ma na celu między innymi wskazanie zadań i odpowiedzialności kierownictwa zakładu, w zakresie kontroli zagrożeń, awariami przemysłowymi oraz zapewnienia odpowiedniego do zagrożeń poziomu ochrony ludzi i środowiska, określenie prawdopodobieństwa zagrożenia awarią przemysłową, zawiera zasady zapobiegania awarii przemysłowej w celu poprawy bezpieczeństwa i zasady zwalczania skutków awarii przemysłowej, określenie sposobów ograniczenia skutków awarii pomysłowej dla ludzi i środowiska w przypadku jej zaistnienia Wymienione powyżej służą wprost zapewnieniu bezpieczeństwa dla ludzi i środowiska. Jak słusznie wskazał Komendant Miejski PSP w [...], wykonanie obowiązków nałożonych w zaskarżonej decyzji nr 209/2025 znak MRZ.52805.9.13.2024-2025 z dnia 3 kwietnia 2025 r. jest spełnieniem wprost naruszonego przepisu art. 248 ust. 1, art. 249, art. 250 ust. 1 oraz art. 251 ust. 1 p.o.ś. i w najprostszy sposób doprowadza zakład do stanu zgodnego z prawem w zakresie przeciwdziałania poważnym awariom przemysłowym oraz ograniczania ich skutków dla ludzi oraz środowiska. Wyznaczając terminy realizacji obowiązków organ pierwszej instancji kierował się interesem społecznym, dotyczącym dopuszczalnej tolerancji czasowej trwania nieprawidłowości oraz słusznym interesem strony, z którego wynika realna możliwość wykonania koniecznych prac, to jest wykonalnością decyzji. Podniesione w skardze zarzuty przepisów postępowania administracyjnego okazały się być niezasadne. Jak wyjaśnił to prawidłowo organ w odpowiedzi na skargę "skarżąca Spółka otrzymała zawiadomienie MRZ.52805.9.10.2024-2025 z dnia 19 lutego 2025 r. o wszczęciu postępowania administracyjnego przed Komendantem Miejskim PSP w [....]. W zawiadomieniu zawarto m.in. informację, że materiałem dowodowym w sprawie jest protokół z czynności kontrolno- rozpoznawczych (doręczony Stronie po zakończeniu ww. czynności), pismo producenta nawozu [...] A. S.A., jak również że Strona może składać wyjaśnienia, zastrzeżenia, wnioski dowodowe, a także może zapoznać się z aktami sprawy. W dniu 5 marca 2025 r. udostępniono akta sprawy do zapoznania się Prokurentowi Spółki i umożliwiono sporządzenie fotokopii. W dniu 11 marca 2025 r. do Komendy Miejskiej PSP w [...] wpłynęło pismo Strony z dnia 7 marca 2025 r. wraz z wyjaśnieniami, zastrzeżeniami oraz wnioskami dowodowymi. Spółka zawnioskowała o przeprowadzenie dowodu z informacji przekazanych w uprzednim postępowaniu kontrolnym [...] w treści pisma [...] z dnia 5 grudnia 2024 r., którego kopię załączono do pisma. Powyższe pismo włączono do akt sprawy wraz z pismem [...] z dnia 9 grudnia 2024 r. dotyczącym pisma MRZ.52805.9.2024 oraz pismem G/MG/01/12/2024 z dnia 11 grudnia 2024 r. dotyczącym pisma MRZ.52805.9.3.2024. W dalszej kolejności Skarżąca otrzymała zawiadomienie MRZ.52805.9.12.2024-2025 z dnia 18 marca 2025 r. o zakończeniu postępowania administracyjnego wraz z informacją o możliwości wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Po upływie wyznaczonego terminu i braku dodatkowego stanowiska Strony została wydana decyzja organu pierwszej instancji. Zatem zarzut nieumożliwienia Stronie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów nie ma żadnego uzasadnienia w przedmiotowej sprawie. Przeprowadzając postępowanie odwoławcze organ drugiej instancji ponownie rozpatrzył sprawę w oparciu o akta sprawy organu pierwszej instancji i wniesione odwołanie Strony. W sprawie nie przeprowadzano postępowania dowodowego uzupełniającego, o którym mowa w art. 136 k.p.a. Nie wnioskowała o nie również Strona reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika. W sprawie rozpatrzono wszystkie wnioski dowodowe, zastrzeżenia i informacje Strony. W uzupełnieniu korespondencji dotyczącej przekazania odwołania pismem MRZ.52805.9.17.2024-2025 Komendant Miejski PSP w [...] przekazał dodatkową dokumentację dotyczącą wydania decyzji MRZ.52805.9.8.2024-2025 nr 5/2025 z dnia 8 stycznia 2025 r., która nie była zaskarżona i została przez stronę wykonana, wniosku o ukaranie mandatem, zawiadomienia o popełnieniu wykroczenia, pismo skierowane do Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska oraz do Komendy Miejskiej Policji w [...]. Z uwagi na to, że dotyczą one innych postępowań nie mających wpływu na stan faktyczny i prawny w sprawie nie zostały włączone jako materiał dowodowy i nie były rozpoznawane podczas wydawania decyzji odwoławczej. Formalne zawiadomienie Strony o zakończeniu postępowania nie miałoby wpływu na wynik sprawy. W orzecznictwie prezentowane są poglądy, że art. 10 k.p.a. jest instytucją postępowania przed organem pierwszej instancji np. wyrok NSA z 20 czerwca 2007 r., I OSK 1243/06. Skarżąca we wniesionej skardze nie wykazała, że wypowiedzenie "ostatniego słowa", miałoby wpływ na wynik postępowania. Jak wyjaśnił NSA w wyroku I OSK 119/24 z dnia 16 stycznia 2025 r. "Dla skuteczności zarzutu pozbawienia strony możliwości czynnego udziału w toczącym się postępowaniu administracyjnym konieczne jest wykazanie, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło stronie przeprowadzenie konkretnych czynności procesowych, a w następstwie realizację przysługujących jej praw, i nie mogło być konwalidowane na późniejszych etapach tego postępowania, jak również, że naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy. To do strony stawiającej zarzut należy więc wykazanie istnienia związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania, a wynikiem sprawy. Strona powinna wykazać, że niezawiadomienie jej przed wydaniem decyzji o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków dowodowych uniemożliwiło jej dokonanie w danym postępowaniu konkretnej czynności procesowej. Naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. ocenić należy z punktu widzenia uniemożliwienia stronie podjęcia konkretnie wskazanej czynności procesowej oraz wpływu tego uchybienia na wynik sprawy." Podobnie słusznie wskazał on, że zakresie ustalenia stanu faktycznego sprawy wyjaśniam, że rozpoczyna się on od przeprowadzenia czynności kontrolno-rozpoznawczych w okresie tj. od 29 października 2024r. do 27 listopada 2024 r., w obecności Skarżącej, zakończonych sporządzeniem i doręczeniem Spółce protokołu z ww. czynności (str. 23-100 akt sprawy). W trakcie czynności kontrolnych, po stwierdzeniu obecności składowania w dniu 29.10.2024 r. azotanu amonu na placu składowym terminala przeładunkowego w ilości 2025 ton, Kontrolowana przedłożyła Kartę charakterystyki [...] (załącznik nr 5 do protokołu kontroli) a także sporządziła i przedłożyła Wykaz materiałów na Terminalu Przeładunkowym T. Sp. z o.o. w W. na dzień 29.10.2024 r. (załącznik nr 6 do protokołu kontroli) oraz tabelę obrotu nawozem [...] w okresie 29.10.2024 r. do 18.11.2024r. wraz z podsumowaniem, że od 29.10.2024 r. przyjęto 1366,20 ton [...], wydano 1762 tony, a w dniu 18.11.2024 r. pozostało na godzinę 8:00 1628,40 ton [...] w magazynie (załącznik nr 7 do protokołu kontroli). Na tej podstawie Kontrolujący sporządzili w celu zobrazowania wartości progowych załącznik nr 8 do protokołu kontroli. Opracowany wykres, przedstawia, ile produktu [...] znajdowało się każdego dnia w analizowanym okresie na terenie terminala przeładunkowego. Za punkt wyjścia przyjęto stan początkowy substancji z dnia 29 października 2024 r., wynoszący 2025 ton. Oznacza to, że pierwsza wartość na wykresie odpowiada rzeczywistej ilości produktu znajdującej się na terenie terminala w tym dniu. Następnie dla każdego kolejnego dnia stan ten był aktualizowany na podstawie danych zawartych w tabeli stanowiącej załącznik nr 7 do protokołu, obejmującej dwa typy operacji magazynowych: "przyjęcie" - czyli ilość produktu [...] dostarczona danego dnia (dodawana do stanu) i "wydanie" - czyli ilość produktu wydana z magazynu danego dnia (odejmowana od stanu). Dzięki temu możliwe było określenie dokładnej ilości substancji znajdującej się na terenie terminala każdego dnia, z uwzględnieniem wszystkich dostaw i wydań. Wszystkie te dane zostały zobrazowane na wykresie, na którym: oś pozioma (X) przedstawia daty, a oś pionowa (Y) - ilość substancji w tonach. W efekcie wykres w przejrzysty sposób pokazuje, jak zmieniała się ilość produktu [...] z dnia na dzień, tj. czy wzrastała (w przypadku dostaw), malała (w przypadku wydań), czy też pozostawała na niezmienionym poziomie (gdy nie odnotowano żadnych ruchów magazynowych, ciągłe składowanie). Potwierdzeniem poprawności danych przyjętych do analizy są informacje umieszczone pod tabelą stanowiącą załącznik nr 7 do protokołu. W polu określającym ilość ton nawozu [....], który przyjęto od 29 października 2024 r. (włącznie), kontrolowany wskazał 1366,20 ton, podczas gdy według danych zawartych w wierszach tabeli wartość ta wynosi 1367,26 ton. W polu dotyczącym ilości ton nawozu wydanego od 29 października 2024 r. (włącznie), kontrolowany wskazał 1762,80 ton i wartość ta jest zgodna z danymi zawartymi w tabeli. Natomiast w polu określającym ilość nawozu [....] znajdującego się w magazynie według stanu na dzień 18 listopada 2024 r. o godz. 8:00, kontrolowany wskazał 1628,40 ton. Na podstawie danych zawartych w tabeli (załącznik nr 6 do protokołu), ilość produktu [...] na koniec analizowanego okresu wyniosła 1629,46 ton. Powyżej ustalony stan nie był przedmiotem sporu pomiędzy Skarżącą a organami administracji. Protokół ustaleń z czynności kontrolno- rozpoznawczych został podpisany bez zastrzeżeń przez Kontrolowaną Spółkę. Egzemplarz protokołu doręczono Kontrolowanemu. Podane ilości [...] znajdujące się na placu składowym w okresie kontrolowanym zostały przyjęte przez organy administracji w ilościach podanych przez Spółkę. Na podstawie danych podanych przez Skarżącą ustalono, że w okresie od 29 października 2024r. do 18 listopada 2024 r. w dniach od 29.10.2024 r. do 31.10.2024 r. oraz od 12.11.2024 r. do 18.11.2024 r. na placu składowym terminala przeładunkowego została osiągnięta ilość progowa azotanu amonu tj. ponad 1250 Mg (ton) decydującą o zaliczeniu zakładu do zakładu o zwiększonym ryzyku poważnej awarii przemysłowej zgodnie z rozporządzeniem Ministra Rozwoju z dnia 29 stycznia 2016 r. w sprawie rodzajów i ilości substancji niebezpiecznych, decydujących o zaliczeniu zakładu do zakładu o zwiększonym lub dużym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej. Przedstawione ustalenia zawarto w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ pierwszej instancji pismem MRZ.52805.9.4.2024 z dnia 23 grudnia 2024 r. zwrócił się do producenta nawozu [...] A. S.A. o przekazanie informacji o składowanym nawozie. W odpowiedzi z dnia 13 stycznia 2025 r. producent potwierdził, że głównym składnikiem [...] jest azotan amonu, o którym mowa w rozporządzeniu Ministra Rozwoju z dnia 29 stycznia 2016 r. w sprawie rodzajów i ilości substancji niebezpiecznych, decydujących o zaliczeniu zakładu do zakładu o zwiększonym lub dużym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej oraz podał jego wartości progowe dla zakładu o zwiększonym ryzyku w wysokości 1250 Mg (ton). Stało się to podstawą do zawiadomienia o wszczęciu postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie wraz z powołaniem się na czynności kontrolno- rozpoznawcze. W odpowiedzi pismem z dnia 7 marca 2025 r. Skarżąca zarzuciła, że w sprawie organ administracji nie przeprowadził czynności wyjaśniających stan faktyczny sprawy. Z tym stanowiskiem nie sposób się zgodzić. Jak poinformowano w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania administracyjnego z dnia 19 lutego 2025 r.- Informacja pkt 2 - protokół z czynności kontrolno- rozpoznawczych, doręczony Stronie 27 listopada 2024 r. oraz informacja zawarta w piśmie WR-6-2860-1/25 A. S.A. z dnia 13 stycznia 2025 r. są materiałem dowodowym w sprawie jako fakty znane organowi z urzędu i nie wymagające dowodu {art. 77 §4 K.P.A.), przy czym protokół należy uznać za dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 §1 k.p.a. Przedstawione ustalenia zawarto w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wymienione w skardze żądanie ustalenia w jaki sposób Skarżąca wykonuje swoją działalność na terminalu, ustalenie ryzyk związanych ze składowaniem [...] będzie przedmiotem programu zapobiegania poważnym awariom przemysłowym dla zakładu. Nie zachodzi również okoliczność nie ustalenia, gdzie składowany jest nawóz [...]. Jak wynika z protokołu czynności kontrolno-rozpoznawczych przedmiotem kontroli był m.in. plac składowy terminala przeładunkowego. W pkt 1 str.2 protokołu z kontroli na podstawie pozwolenia na budowę {wyciąg, załącznik nr 4 protokołu) wyjaśniono, że terminal przeładunkowy składa się z magazynu płaskiego, budynku administracyjno-biurowego, przeciwpożarowego zbiornika na wodę, silosów oraz placów magazynowo- przeładunkowych, które w protokole zostały nazwane placem składowym. W wykazie składowanych materiałów na Terminalu Przeładunkowym T. Sp. z o.o. w W. na dzień 29.10.2024 r., załącznik nr 6 do protokołu kontroli, sporządzonym przez Skarżącą jako miejsce składowania wskazano "plac". Ustalenie zatem, że plac jest położony pomiędzy torami nie zmienia faktu składowania materiału niebezpiecznego bez bezpośredniego związku z jego załadunkiem lub rozładunkiem. Zarzut naruszenia art. 7a k.p.a. jest chybiony, gdyż w przypadku art. 248 ust. 2a pkt 2 p.o.ś. norma prawna posiada precyzyjną konstrukcję określającą przedmiot wyłączenia z zastosowania art. 248 ust. 1 p.o.ś.. Jak wyjaśnił NSA w wyroku z dnia 26 maja 2023 r., sygn. akt III OSK 2301/21 "W unormowaniu art. 7a § 1 k.p.a. nie chodzi o sytuacje, w których pojawiają się wątpliwości interpretacyjne przepisów mających zastosowanie w danej sprawie, a o przypadki, w których pomimo użycia różnych metod wykładni, wciąż pozostają co najmniej dwa, równie uprawnione, sposoby rozumienia danego przepisu", a w prawie polskim nie obowiązuje zasada rozstrzygania wszelkich wątpliwości na korzyść strony skarżącej. W złożonej skardze również nie wskazano wątpliwości co do treści normy prawnej, które miałyby być rozstrzygnięte na korzyść Strony. Wręcz przeciwnie Skarżąca stosując różne metody wykładni stara się wykazać, że istnieje tylko jeden sposób rozumienia zastosowanych przepisów. Należy również zaznaczyć, że zasada z art. 7a § 1 k.p.a. nie znajduje zastosowania z uwagi na ważny interes publiczny, który w niniejszej sprawie należy rozumieć jako bezpieczeństwo środowiska, tj. otoczenia ludzi, zwierząt, mienia i przyrody. Przykładowo wybuch 300 ton azotanu amonu w Tuluzie, był odczuwalny w promieniu 80 km, a siła wybuchu 2750 ton tej substancji w Bejrucie była równa około jednej dziesiątej bomby atomowej zrzuconej na Hiroszimę. W ocenie organów administracji nie występują również wątpliwości interpretacyjne w zakresie art. 248 ust. 2a pkt 2 p.o.ś., a interpretacja przedstawiona przez Skarżąca jest błędna. Jak wyjaśniono w odpowiedzi na zarzut naruszenia art. 248 ust. 1, 2a pkt 2), i ust. 3 p.o.ś. w zw. z art. 3 pkt 48) i 48a) P.O.Ś. w sprawie nie występuje bezpośrednio związane z transportem tymczasowe składowanie materiałów niebezpiecznych poza terenem zakładu, lecz Skarżąca magazynuje na terenie swojego zakładu okresowo materiały niebezpieczne w oczekiwaniu na dalszy transport zależny od klientów z Ukrainy objętej działaniami wojennymi. Fakt, że Skarżąca nie jest nadawcą lub docelowym odbiorcą substancji niebezpiecznej i nie posiada do niej tytułu własności, nie ma znaczenia dla zastosowania przepisów art. 250 i art. 251 p.o.ś. w zw. z art. 248 ust. 1, ust. 2 i ust. 3 p.o.ś.. Skarżąca jako właściciel terenu jest posiadaczem substancji niebezpiecznej zobowiązanym do jej zabezpieczenia. W niniejszej sprawie nie występują również wątpliwości, co do stanu faktycznego, gdyż dotychczas ustalenia organów nie były przez Stronę kwestionowane. Podniesiony na rozprawie zarzut pełnomocnika skarżącej wadliwego doręczenia jej decyzji organu II instancji na adres prywatnej skrzynki e-mail - Sąd uznaje za bezskuteczny, gdyż przyjmując nawet, że doszło do naruszenia przepisów o doręczeniu, uchybienie to nie miało wpływu na wynik sprawy. Pełnomocnik bowiem w terminie złożył skargę na ww decyzję. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił jako niezasadną.