II SA/Rz 987/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SNSA Jerzy Solarski Sędziowie WSA Ewa Partyka WSA Paweł Zaborniak /spr./ Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 listopada 2018 r. sprawy ze skargi J. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy -skargę oddala- Przedmiotem skargi J.D. (dalej: Skarżąca) jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (dalej: SKO lub Kolegium) z dnia [...] lipca 2018 r., nr [...], w sprawie odmawy ustalenia warunków zabudowy. Z akt sprawy wynika, że wnioskiem z dnia 5 czerwca 2017 r. Skarżąca zwróciła się do Wójta Gminy [...] o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji pod nazwą: "Budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce o nr ew. 209/74 w miejscowości [...]". Decyzją z dnia [...] października 2017 r., znak: [...], Wójt Gminy [...] ustalił warunki zabudowy i sposób zagospodarowania terenu dla w/w inwestycji. Decyzja ta została następnie uchylona decyzją SKO w [...] z dnia [...] grudnia 2017 r., nr [....], a sprawa przekazana do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Decyzją z dnia [...] maja 2018 r., znak: [...], Wójt Gminy [...], działając na podstawie art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 51 ust. 1 pkt 2 i ust. 3, art. 53, art. 54, art. 55, art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1 i ust. 4, art. 61 ust. 1 i art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 1073 z późn. zm. – dalej: u.p.z.p.) i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 1257 z późn. zm. – dalej: k.p.a.) ponownie ustalił warunki zabudowy i sposób zagospodarowania terenu dla wspomnianej inwestycji. Od powyższej decyzji odwołał się M.C. zarzucając, że nie spełnia ona warunków rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. (Dz.U. Nr 164 poz. 1588) w zakresie warunków określonych w art. 61 ust. 1-5 u.p.z.p. w zw. z art. 7 ust. 2a ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz.U. z 2017 r. poz. 1161). W uzasadnieniu wskazał, że działka nr ewid. 209/74 położona w miejscowości [...] nie spełnia wymogów ustawy z dnia 10 lipca 2015 r. o zmianie ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz.U. z 2015 r. poz. 1338), która wyłącza wymóg uzyskania zgody właściwego ministra do spraw rozwoju wsi, odnośnie użytków rolnych klas I-III, jeżeli grunty te spełniają łącznie 4 warunki zawarte w art. 7 ust. 2a ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. W ocenie odwołującego się działka nie spełnia wymogu określonego w pkt 3 w/w artykułu, tj. nie jest położona w odległości nie większej niż 50 metrów od drogi publicznej w rozumieniu ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. Na poparcie powyższego powołał wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 21 września 2016 r., sygn. akt II SA/Bd 532/16 zgodnie z którym cała działka objęta wnioskiem powinna znajdować się w odległości mniejszej niż 50 metrów od drogi publicznej a nie tylko jej część. Tymczasem z dołączonej do decyzji mapy wynika, że cała działka nr 209/74 nie znajduje się w odległości nie większej niż 50 metrów od drogi publicznej, a to w świetle powyższego oznacza, że nie został spełniony warunek z art. 7 ust. 2a pkt 3 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Zarzucono również, że działka nr 209/74 nie znajduje się w obszarze zwartej zabudowy ponieważ nie spełnia wymogów zawartych w art. 4 pkt 29 i 30 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych a zabudowa terenu analizowanego jest niezgodna z art. 7 ust. 2a pkt 3 tej ustawy. Decyzją z dnia [...] lipca 2018 r., nr [...], SKO w [...], działając na podstawie art. 17 pkt 1 i art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 52 ust. 1, w związku z art. 64 ust. 1, art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1, art. 61 ust. 1 pkt 4 i 5 u.p.z.p., uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i odmówiło ustalenia warunków zabudowy dla w/w inwestycji. W uzasadnieniu Organ podał, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy możliwe jest jedynie w przypadku łącznego spełnienia przesłanek wskazanych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., w tym m.in. jeżeli teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. poz. 139 z późn. zm). Dalej wyjaśnił, że teren wskazany pod inwestycję stanowi grunt rolny RIIIb i nie jest objęty w/w zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów. W takim przypadku należało zbadać, czy zachodziła konieczność uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi na zmianę przeznaczenia gruntów na cele nierolnicze zgodnie z ustawą o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Zdaniem Kolegium, postępowanie organu I instancji ograniczające się do milczącego uzgodnienia projektu decyzji ze Starostą [...] i w konsekwencji uznanie, że został spełniony warunek z art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p., było niewłaściwe. W ocenie Organu, w sytuacji gdy w sprawie dochodzi do tzw. milczącego uzgodnienia dokonanego w trybie art. 53 ust. 5 u.p.z.p., organ prowadzący postępowanie główne powinien zweryfikować, czy wydawana decyzja spełnia również warunek określony w art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p., tj. czy zgodna jest z przepisami odrębnymi. Tym samym Organ I instancji winien był zbadać, czy doszło do łącznego spełnienia przesłanek określonych w art. 7 ust. 2a ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, warunkujących zwolnienie z konieczności uzyskania zgody ministra do spraw rozwoju wsi na przeznaczenie nierolnicze użytków rolnych klas I-III. Jak zaś ustaliło Kolegium, w rozpatrywanej sprawie prawidłowo przeprowadzona obwiednia w odległości 50 metrów od zewnętrznych granic budynków lub po granicach działek zabudowanych określonych w załączniku graficznym nr 3 powoduje, że tak wyznaczony obszar zwartej zabudowy nie obejmuje działki nr 209/74, która jest przedmiotem postępowania i sama nie jest zabudowana. W rezultacie nie został spełniony warunek określony w w/w art. 7 ust. 2a pkt 1 ustawy, aby co najmniej połowa powierzchni każdej zwartej części gruntu zawierała się w obszarze zwartej zabudowy. Stąd też nie zostały spełnione wszystkie przesłanki pozwalające na odstąpienie od wymogu uzyskania w/w zgody ministra. Zaś zgody tej w przedmiotowej sprawie nie uzyskano. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, Skarżąca wniosła o uchylenie opisanej wyżej decyzji Kolegium oraz o zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: 1. niezastosowanie art. 7 k.p.a., gdyż zdaniem Skarżącej postępowanie w przedmiotowej sprawie naruszyło jej słuszny interes, ograniczając Skarżącej korzystanie z jej prawa własności oraz obniżając wartość nieruchomości, 2. art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie okoliczności faktycznych sprawy mających wpływ na uzgodnienie oraz wadliwą ocenę zgromadzonego materiału dowodowego, 3. prawa materialnego poprzez błędną interpretację art. 61 ust. 1 u.p.z.p. poprzez błędne uznanie, że przesłanki z w/w artykułu nie zostały łącznie spełnione, a w szczególności błędną interpretację art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 6 u.p.z.p. oraz art. 106 k.p.a., gdzie błędnie uznano, że nie doszło do pozytywnego uzgodnienia projektu decyzji ze Starostą [...]. Zdaniem Skarżącej dopuszczalna jest tzw. milcząca zgoda organu, 4. prawa materialnego poprzez błędną interpretację art. 4 ust. 29 i 30 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych w zakresie interpretacji pojęcia "obszaru zwartej zabudowy", 5. prawa materialnego poprzez naruszenie art. 7 ust. 2a pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, poprzez uznanie, że wyznaczony w załączniku nr 3 projektu decyzji o warunkach zabudowy obszar działki nr 209/74 nie leży w obszarze zwartej zabudowy. Zdaniem Skarżącej, w przedmiotowej sprawie brak było podstaw do odmowy ustalenia warunków zabudowy dla stanowiącej jej własność działki nr 209/74. Skarżąca wyjaśniła, że istniejąca zabudowa musi znajdować się na działce sąsiedniej, co nie oznacza, że teren, na którym planowana jest inwestycja, musi bezpośrednio graniczyć z działką zabudowaną. Jeśli działka, na której planowana jest inwestycja, nie ma wspólnej granicy z żadną działką zabudowaną, niemniej jednak znajduje się w dość bliskiej (pod względem urbanistycznym) odległości od takiej zabudowy, nie ma przeciwwskazań do wydania decyzji o warunkach zabudowy. Ponadto Organ błędnie przyjął, że przy wyznaczaniu "obszaru zwartej zabudowy" obwiednią należy objąć wyłącznie działki zabudowane, co prowadzi do błędnego zdaniem Skarżącej wniosku, iż w "obszarze zwartej zabudowy" znaleźć się mogą wyłącznie działki zabudowane. Wskazała, że obszar zwartej zabudowy to obszar wyznaczony przez obwiednię prowadzoną w odległości 50 m od zewnętrznych krawędzi skrajnych budynków tworzących zwartą zabudowę lub po zewnętrznych granicach działek, na których położone są te budynki, jeśli ich odległość od tych granic jest mniejsza niż 50 m, a zwarta zabudowa to zgrupowanie nie mniej niż 5 budynków, za wyjątkiem budynków o funkcji wyłącznie gospodarczej, pomiędzy którymi największa odległość sąsiadujących ze sobą budynków nie przekracza 100 m. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do argumentacji dotyczącej pojęcia "działki sąsiedniej", Organ wyjaśnił, że pojęcie to występuje w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., zaś przepis ten nie stanowił podstawy odmowy ustalenia warunków zabudowy w przedmiotowej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga jako niezasadna została przez Sąd oddalona w całości. W pierwszej kolejności należy podnieść, iż sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r. poz. 2188). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r. poz. 1302; zwana dalej w skrócie P.p.s.a.). Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 P.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 K.p.a. lub innych przepisach. W ramach kontroli legalności decyzji administracyjnych, Sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.). Przedmiotem skargi uczyniono w niniejszej sprawie decyzję administracyjną SKO o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji planowanej przez skarżącą w postaci domu jednorodzinnego na działce o nr ew. 209/74 w miejscowości [...]". Stan faktyczny sprawy został ustalony zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa procesowego, dzięki czemu może stanowić podstawę sądowej kontroli stosowania i wykładni przepisów prawa materialnego. Wobec tego należy więc wyjaśnić, że zgodnie z art. 59 ust. 1 u.p.z.p., zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego lub w sytuacji, gdy na danym terenie obowiązuje plan uchwalony przed dniem 1 stycznia 1995 r., polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonania innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z wyłączeniem inwestycji celu publicznego, wymaga ustalenia w drodze decyzji warunków zabudowy. Natomiast zgodnie z art. 64 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 3 pkt 6 tej ustawy, decyzje o warunkach zabudowy w odniesieniu do gruntów wykorzystywanych na cele rolne i leśne w rozumieniu przepisów o gospodarce nieruchomościami właściwy organ uzgadnia z organami właściwymi w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz melioracji wodnych. Powyższe uzgodnienie dokonuje się w trybie art. 106 K.p.a. (art. 64 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 5 u.p.z.p.). W myśl art. 7 ust. 1 u.o.g.r.l., przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, wymagającego zgody, o której mowa w ust. 2, dokonuje się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, sporządzonym w trybie określonym w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III wymaga w świetle ustawy uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi. Wymóg uzyskania zgody ministra nie ma charakteru bezwzględnego, co wynika z art. 7 ust. 2a w/w ustawy. W myśl tej regulacji, nie wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III, jeżeli grunty te spełniają łącznie następujące warunki: 1) co najmniej połowa powierzchni każdej zwartej części gruntu zawiera się w obszarze zwartej zabudowy; 2) położone są w odległości nie większej niż 50 m od granicy najbliższej działki budowlanej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2015 r. poz. 782, z późn. zm.); 3) położone są w odległości nie większej niż 50 metrów od drogi publicznej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2015 r. poz. 460, 774 i 870); 4) ich powierzchnia nie przekracza 0,5 ha, bez względu na to, czy stanowią jedną całość, czy stanowią kilka odrębnych części. Znaczenie decydujące dla oceny rozstrzygnięcia SKO ma w świetle tego przepisu pojęcie obszaru zwartej zabudowy, które w istocie warunkuje brak konieczności uzyskania zgody ministra. Stosownie do art. 4 pkt 29 u.o.g.r.l., ilekroć w ustawie jest mowa o zwartej zabudowie, rozumie się przez to zgrupowanie nie mniej niż 5 budynków, za wyjątkiem budynków o funkcji wyłącznie gospodarczej, pomiędzy którymi największa odległość sąsiadujących ze sobą budynków nie przekracza 100 m – art. 7 ust. 2a u.o.g.r.l. Zgodnie zaś z art. 4 pkt 30 tej ustawy, obszar zwartej zabudowy to obszar wyznaczony przez obwiednię prowadzoną w odległości 50 m od zewnętrznych krawędzi skrajnych budynków tworzących zwartą zabudowę lub po zewnętrznych granicach działek, na których położone są te budynki, jeśli ich odległość od tych granic jest mniejsza niż 50 m. Z wykładni logicznej definicji ustawowej zawartej w zacytowanym przepisie wynika, że rola spójnika "lub" sygnalizuje wybór między dwiema możliwościami (alternatywa łączna), na zasadzie każda z nich z osobna, ale także obie razem (wyrok WSA w Poznaniu z 25 stycznia 2018 r., o sygn. II SA/Po 949/17, LEX). Sąd podziela stanowisko SKO, iż zgodnie z art. 4 pkt 30 u.o.g.r.l. przez "obszar zwartej zabudowy" rozumieć należy: "obszar wyznaczony przez obwiednię prowadzoną w odległości 50 m od zewnętrznych krawędzi skrajnych budynków tworzących zwartą zabudowę lub po zewnętrznych granicach działek, na których położone są te budynki, jeśli ich odległość od tych granic jest mniejsza niż 50 m". Skoro obwiednia ma być prowadzona w odległości 50 m albo od zewnętrznych krawędzi skrajnych budynków lub po zewnętrznych granicach działek na których położone są budynki (jeśli ich odległość od granic działki jest mniejsza niż 50 m) to przyjąć należy, iż w obszarze zwartej zabudowy mogą się znaleźć wyłącznie działki już zabudowane, co wyklucza z obszaru analizowanego pojęcia działki niezabudowane, przy czym zabudowa powinna spełniać warunki ustalone w ustawie dla zwartej zabudowy (nie bierze się pod uwagę budynków o funkcji wyłącznie gospodarczej). Użyte w powyższej definicji zwroty "zewnętrzne krawędzie" oraz "zewnętrzne granice" odnoszą się odpowiednio do budynków oraz działek, co wynika bezpośrednio z przepisu, nie zaś do "obszaru zwartej zabudowy" – wyrok WSA w Rzeszowie z 8 maja 2018 r., sygn. II SA/Rz 212/18. Tego rodzaju stanowisko jest prezentowane w orzecznictwie sądów administracyjnych. Przykładowo w wyroku z dnia 1 czerwca 2017 r., sygn. akt IV SA/Po 265/17 (CBOSA) WSA w Poznaniu stwierdził, że "w sytuacji, gdy na działce nie jest posadowiony budynek (o innej funkcji niż gospodarcza), granice takiej działki nie mogą wyznaczać granicy obszaru zwartej zabudowy. Organ prawidłowo wskazał, że istnienie pomiędzy zabudowanymi działkami działek niezabudowanych może powodować powstanie kilku obszarów zwartej zabudowy". Dlatego też obszar zwartej zabudowy w zasadzie zamyka się w granicach działek, na których zlokalizowane są budynki tworzące zwartą zabudowę (tak J. Kaczor, Zmiana przeznaczenia gruntów rolnych klas I-III na podstawie art. 7 ust. 2a ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, Nowe Zeszyty Samorządowe 2017/3/37). Mając na uwadze przedstawione wyżej stanowisko i jego uzasadnienie, stwierdzić należało że decyzja SKO nie narusza prawa w jakimkolwiek istotnym dla rozstrzygnięcia sprawy aspekcie. Organ trafnie uznał, że planowana przez skarżącą inwestycja nie spełnia ustawowego warunku związanego z brakiem obowiązku uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntu rolnego na cele nierolne – art. 61 ust. 1 pkt 4 i 5 u.p.z.p. Nie jest przez strony kwestionowany fakt zaliczenia gruntu działki o nr 209/74 do użytków rolnych klasy RIIIb. Potwierdza to znajdująca się w aktach sprawy informacja uproszczona z rejestru gruntów datowana na dzień 12 czerwca 2017 r. Dlatego też Organ pierwszej instancji słusznie wystąpił do Starosty [...] o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy dla strony skarżącej w zakresie dotyczącym ochrony gruntów rolnych. Prawdą jest, że w/w Organ pomimo upływu terminu nie odpowiedział na prośbę Wójta Gminy [...]. Sąd podziela stanowisko SKO co do tego, że brak odpowiedzi Starosty nie zwalniał organu prowadzącego postępowanie z obowiązku samodzielnej oceny spełnienia warunku, o jakim mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4 i 5 u.p.z.p. tj. ustalenia czy projektowana inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi do których należą przepisy u.o.g.r.l. Za SKO oraz cytowanym w decyzji orzecznictwem sądów administracyjnych, powtórzyć wypada że milczenie organu uzgodnieniowego nie oznaczało uchylenia mocy przepisów u.p.zp. i u.o.g.r.l. i związanego z tym obowiązku zbadania czy co najmniej połowa powierzchni każdej zwartej części gruntu zawiera się w obszarze zwartej zabudowy, co umożliwiłoby zmianę przeznaczenia gruntu na cele nierolne. Rozpoznawana przez Sąd sprawa tylko potwierdza słuszność tego poglądu, bowiem przyjęcie stanowiska proponowanego w skardze, wobec braku reakcji Starosty, oznaczałoby konieczność zaakceptowania decyzji o warunkach zabudowy oczywiście sprzecznej z art. 61 ust. 1 pkt 4 i 5 u.p.z.p. w zw. z art. 7 ust. 2a pkt 1 u.o.g.r.l. Ze znajdujących się w aktach sprawy map terenu projektowanej inwestycji wynika w sposób bezsprzeczny, i nie zaprzecza temu skarżąca, że działka o nr 209/74, jest aktualnie działką niezabudowaną. Dlatego jak to już wyżej wyjaśniono, granice tej działki nie mogą posłużyć do wyznaczenia granicy obszaru zwartej zabudowy, co z kolei czyni bezprzedmiotowe rozważania prowadzone w oparciu o art. 7 ust. 2a pkt 1 u.o.g.r.l, czy co najmniej połowa powierzchni każdej zwartej części gruntu tej działki zawiera się w obszarze zwartej zabudowy. Ponieważ grunt w/w działki nie spełnia warunku związanego z położeniem w obszarze zwartej zabudowy, to zmiana przeznaczenia na cele nierolnicze i nieleśne wymaga obecnie zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi. Jak stanowi art. 7 ust. 1 u.o.g.r.l. przeznaczenia gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I - III - na cele nierolnicze dokonuje się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego po uzyskaniu zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi (art. 7 ust. 1 u.o.g.r.l.). Wyrażenie zgody, o której mowa następuje na wniosek wójta (burmistrza, prezydenta miasta), o czym z kolei stanowi art. 7 ust. 3 u.o.g.r.l. Reasumując, wydana w niniejszej sprawie decyzja SKO nie narusza prawa materialnego jak i procesowego w sposób określony w skardze. Jako legalna winna pozostać w obrocie prawnym – ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu w ustalonych prawidłowo okolicznościach faktycznych prowadziłoby do oczywistej obrazy przepisów u.o.g.r.l. chroniących rolne przeznaczenie gruntów wysokich klas użytkowych. Z tego powodu jako w pełni słuszną ocenić należało decyzję SKO o uchyleniu rozstrzygnięcia Wójta Gminy [...] i o odmowie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu na wniosek strony skarżącej. Sąd działając z urzędu nie dostrzegł podstaw do zastosowania kompetencji kasacyjnych na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a. Wobec tych argumentów skargę należało oddalić w całości jako niezasadną na podstawie art. 151 p.p.s.a.