II SAB/Rz 1/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: SWSA Krystyna Józefczyk po rozpoznaniu w dniu 26 lutego 2009 r. na posiedzeniu niejawnym skargi W. K. na bezczynność Rady Gminy J. w przedmiocie usunięcia naruszenia prawa postanawia odrzucić skargę. Przedmiotem skargi W. K. jest bezczynność Rady Gminy J. w sprawie usunięcia naruszenia prawa stosownie do wezwania z dnia 12 września 2008 r. W. K. domaga się w skardze nakazania Radzie Gminy J. przeprowadzenie postępowania dotyczącego skargi z dnia 7 kwietnia 2008 r. na bezczynność Wójta i pełniącego obowiązki Kierownika Gminnego Zakładu Gospodarki Komunalnej w J. zgodnie z obowiązującymi przepisami. Z akt administracyjnych wynika, że zarzewiem sporu, który doprowadził do skierowania sprawy do sądu administracyjnego było niezawarcie umowy pomiędzy Gminnym Z. G. K. a W. K. w sprawie wywozu nieczystości stałych. Dotychczasowa umowa została wypowiedziana za miesięcznym terminem wypowiedzenia. W. K. nie zgadzając się na warunki proponowane w nowej umowie, zaproponował wprowadzenie do umowy zmian. Brak pozytywnej odpowiedzi na wskazane propozycje stał się podstawą do skierowania, na podstawie art. 229 pkt 3 w związku z art. 227 i art. 12 kodeksu postępowania administracyjnego, skargi do Rady Gminy J. z dnia 7 kwietnia 2008 r. "na bezczynność Wójta Gminy J.". W odpowiedzi na powyższą skargę Rada Gminy w dniu [...] sierpnia 2008 r. podjęła uchwałę o uznaniu skargi za nieuzasadnioną. W dniu 12 września 2008 r. W. K., działając w oparciu o art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym ( Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591 ze zm. ), wezwał Radę Gminy o usunięcie naruszenia prawa, które Rada Gminy J., uchwałą z dnia [...] listopada 2008 r., Nr [...] uznała za niezasadne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), dalej jako P.p.s.a., skarga na bezczynność organów administracyjnych przysługuje wyłącznie wówczas, gdy z mocy przepisu prawa zobligowane są one do podjęcia aktywności w jednej z form wskazanych w art. 3 § 2 pkt 1-4 P.p.s.a.; a więc wówczas gdy winny wydać decyzję, postanowienie, lub inny akt, albo gdy mają obowiązek podjęcia czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Oznacza to, iż zaskarżenie bezczynności administracji publicznej dopuszczalne jest jedynie w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest na mocy powyższych przepisów zaskarżenie decyzji, postanowień oraz innych aktów i czynności – T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Postępowanie sądowo-administracyjne, Warszawa 2004, s. 83-84. Przekładając powyższe rozważania na realia niniejszej sprawy stwierdzić należy, że skarga W. K. nie mieści się w wymienionym wyżej katalogu spraw podlegających kognicji sądu administracyjnego. Nie jest sprawą administracyjną. Pomijając kwestię, że W. K. skargę na bezczynność organu oparł na art. 229 k.p.a., zamieszczonym w rozdziale zatytułowanym skargi, które nie podlegają kontroli sądu administracyjnego, to treść żądania skierowanego do organu wskazuje na jego cywilnoprawny charakter. W. K. domaga się bowiem zawarcia z Gminnym Z. G. K. w J. umowy o wywóz nieczystości stałych na warunkach przez niego wskazanych. Umowa ta nie ma charakteru administracyjnoprawnego. Zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach właściciele nieruchomości przy wykonywaniu obowiązku określonego w art. 5 ust. 1 pkt 3b obowiązani są do udokumentowania, w formie umowy korzystania z usług wykonywanych przez zakład będący gminną jednostką organizacyjną lub przedsiębiorcę posiadającego zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości lub w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych, przez okazanie takiej umowy i dowodów płacenia za takie usługi. Przepis ten nie nakłada zatem obowiązku zawarcia umowy z ściśle określonym podmiotem a jedynie stanowi wymóg legitymowania się taką umową. W orzeczeniu z dnia 5 listopada 1997 r., K 22/97, OTK 1997, nr 3-4, poz. 41 Trybunał Konstytucyjny wskazał, że przepis art. 6 nie ogranicza swobody zawierania umów oraz praw i wolności obywateli. Powyższe przesądza o cywilnoprawnym charakterze zgłoszonego przez W. K. żądania i wyklucza możliwość kontroli sądowo administracyjnej. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.