II SAB/Rz 122/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Jerzy Solarski /spr./ Sędziowie WSA Krystyna Józefczyk SO del. Elżbieta Mazur-Selwa Protokolant Sylwia Pacześniak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 19 marca 2014 r. sprawy ze skargi A. N. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę [...] w sprawie stwierdzenia nieważności orzeczenia -skargę oddala- Pismem z dnia 28 października 2013 r. (data nadania w placówce operatora pocztowego) A. N., M. N. (zam. [...]), K. N., A. N. (zam. [...]), J. N. (małoletni – reprezentowany przez matkę M. S.), M. N. (zam. [...]), J. N., J. N. (zam. [...]), G. N., A. N. (zam. [...]), M. M., W. P., B. K., A. H., K. K., K. M., wszyscy reprezentowani przez pełnomocnika adwokata K. N., złożyli skargę na "bezczynność organu i/lub przewlekłość postępowania administracyjnego" w sprawie z wniosku z dnia 16 lipca 1999 r. o stwierdzenie nieważności orzeczenia Prezydium Powiatowej Rady Narodowej [...] z dnia [...] lipca 1960 r., znak: [...]. W uzasadnieniu podnieśli, że od 1999 roku toczy się postępowania, w tym przed Wojewodą [...] od ponad 2 lat od przekazania akt sprawy i organ ten nie rozpoznał wniosku i nie wydał decyzji, co stanowi o naruszeniu art. 35 § 3 k.p.a. Zdaniem skarżących, organ podejmował nieliczne czynności, ośmiokrotnie zawiadamiał pełnomocnika stron o niemożności rozpoznania wniosku w terminie, z uwagi na konieczność ustalenia kręgu stron postępowania. Skarżący zawnioskowali o nakazanie organowi rozpoznania sprawy, tj. wydania decyzji w terminie jednego miesiąca od dnia zwrócenia przez Sąd akt sprawy oraz zasądzenie na rzecz skarżących zwrotu kosztów sądowych w wysokości 612 zł (opłata, wynagrodzenie adwokata, opłata skarbowa od 16 pełnomocnictw). Podali, że zażalenie złożone przez A. N. do Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi nie odniosło pożądanego skutku. Końcowo skarżący zawnioskowali o umorzenie postępowania i zasądzenie zwrotu kosztów, w sytuacji gdyby organ w "międzyczasie" wydał decyzję. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o uznanie skargi za nieuzasadnioną. Wyjaśnił, że będąca przedmiotem postępowania sprawa należy do bardzo skomplikowanych, z uwagi na znaczny upływ czasu oraz konieczność dokonania ustaleń dotyczących stanu nieruchomości w momencie przejmowania ich na rzecz Skarbu Państwa oraz stanu tych nieruchomości na dzień dzisiejszy. Nadto trudności rodzi kwestia prawidłowego ustalenia stron postępowania, którymi są również obecni właściciele działek odpowiadających dawnym parcelom gruntowym, poprzedników prawnych wnioskodawców. W dalszej kolejności Wojewoda szczegółowo przedstawił czynności, jakie podejmował od momentu otrzymania akt sprawy, w celu ustalenia obecnego stanu ewidencyjnego nieruchomości objętych wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji PPRN. W wyniku podjętych czynności wykazany został aktualny stan ewidencyjny nieruchomości, gdzie przedmiotowe parcele odpowiadają obecnie wielu działkom ewidencyjnym (kilkadziesiąt działek), które stanowią aktualnie własność różnych osób fizycznych i instytucji. Podmioty te zawiadomiono o toczącym się postępowaniu, jednakże część właścicieli działek nie żyje bądź ich adresy są nieznane. W tej sytuacji podjęto czynności zmierzające do ustalenia spadkobierców lub aktualnych danych adresowych obecnych właścicieli. Dalej organ przedstawił czynności, jakie zostały podjęte w celu wyjaśnienia tych kwestii. Powyższe świadczy o tym, że organ nie pozostawał w bezczynności, nie można mu też przypisać zaniechania. Podejmowane działania zmierzały do wydania prawidłowej decyzji, przy zapewnionym udziale wszystkich stron postępowania. Zaznaczono, że wydanie rozstrzygnięcia, bez udziału chociażby jednej ze stron, powodowałoby wadę decyzji stanowiącą przesłankę jej wznowienia. Końcowo organ zaznaczył, że aktualnie nadal podejmuje czynności zmierzające do prawidłowego ustalenia kręgu stron postępowania. Wobec nieprecyzyjnego określenia przedmiotu skargi, zarządzeniem z dnia 30 stycznia 2014 r. Sąd wezwał skarżących do sprecyzowania czy pismo z dnia 28 października 2013 r. stanowi skargę na bezczynność Wojewody [...] czy też skargę na przewlekłe prowadzenie przez ten organ postępowania w sprawie z wniosku o stwierdzenie nieważności orzeczenia PPRN z dnia [...] lipca 1960 r. Jednocześnie Sąd wezwał do udzielenia informacji czy przed wniesieniem skargi skarżący składali zażalenie na bezczynność/przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę [...] do Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, jako organu administracji publicznej wyższego stopnia, w trybie art. 37 k.p.a. Pismem z dnia 10 lutego 2014 r. pełnomocnik skarżących wyjaśnił, że skarga dotyczy przewlekłości postępowania a zażalenie na niezałatwienie sprawy złożyła tylko A. N.. Zdaniem skarżących legitymację skargową mają nie tylko osoby, które wcześniej wyczerpały środek zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym. W odrębnym piśmie z tej samej daty pełnomocnik odnosząc się do odpowiedzi na skargę naprowadził, że w okolicznościach sprawy zaistniał nieodwracalny skutek prawny decyzji nacjonalizacyjnej, tj. sprzedaż działek wchodzących w skład wywłaszczonej nieruchomości osobom trzecim, który uniemożliwia stwierdzenie nieważności orzeczenia. Obecnie nie jest więc możliwe pozbawienie tych osób prawa własności. Co do tej części znacjonalizowanych gruntów rolnych w rachubę wchodzi wydanie "decyzji stwierdzającej naruszenie prawa w decyzji z 1960 r. ze względu na ww. nieodwracalne skutki prawne". Powyższe oznacza, że nabywcy działek chronieni rękojmią księgi wieczystej nie mają interesu prawnego w prowadzonym postępowaniu i nie są jego stronami. Organ winien zatem rozpatrzeć w pierwszej kolejności czy osoby te rzeczywiście mają interes prawy i czy są stronami postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: skarga jest nieuzasadniona. I.1. Stan faktyczny jest następujący: pismem z dnia 16 lipca 1999 r. (data wpływu do organu - 20 lipca 1999 r.), M. M., A. H., M. W., A. K. i K. K. – działające przez pełnomocnika adwokata H. S. złożyły do ówczesnego Wojewody [...] wniosek o stwierdzenie nieważności orzeczenia Powiatowej Rady Narodowej [...] z dnia [...] lipca 1960 r., znak: [...] dotyczącego zaktualizowania i uzupełnienia według oznaczenia parcelowego orzeczenia Prezydium Powiatowej Rady Narodowej [...] z dnia [...] czerwca 1957 r. [...] w sprawie przejęcia nieruchomości w O. na własność Skarbu Państwa. Wskazano, że orzeczenie to rażąco narusza prawo z powodu bezprawnego przejęcia nieruchomości położonej w gminie [...], o poprzednich numerach parcel: 764, 2482/1, 2484/1, 2488/1, 2491, 2492/1, 2494, 2495, 2496, 2497/4, 2517/9, co do których ujawnione było prawo własności w księdze wieczystej Whl [...]. Po przeprowadzeniu postępowania, w tym ustaleniu następców prawnych byłych właścicieli nieruchomości, Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2002 r., Nr [...] odmówił stwierdzenia nieważności orzeczenia Prezydium Powiatowej Rady Narodowej [...] z dnia [...] lipca 1960 r. [...] w części dotyczącej parcel gruntowych l.kat. wymienionych w sentencji tej decyzji, położonych w miejscowości O., powiat [...], objętych dawnym whl [...]. Na skutek odwołania, Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi /dalej: Minister/, decyzją z dnia [...] marca 2006 r. Nr [...] uchylił w całości zaskarżoną decyzję Wojewody [...] i umorzył postępowanie pierwszej instancji. W uzasadnieniu podał, że w obecnym stanie prawnym organem wyższego stopnia w stosunku do prezydium powiatowej rady narodowej jest samorządowe kolegium odwoławcze, zatem to ten organ a nie wojewoda jest właściwy rzeczowo do prowadzenia postępowania nadzorczego w sprawie będącej przedmiotem rozpoznania. W tej sytuacji, postanowieniem z dnia [...] czerwca 2006 r., znak: [...], Minister przekazał akta sprawy według właściwości do Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] /dalej: Kolegium/. I.2. Po przeprowadzeniu postępowania, w tym ustaleniu następców prawnych byłych właścicieli nieruchomości ziemskich objętych postępowaniem, Kolegium postanowieniem z dnia [...] października 2009 r., Nr [...] przekazało sprawę do załatwienia według właściwości Wojewodzie [...]. Kolegium wskazując na zmianę stanu prawnego oraz przeprowadzoną reformę administracji państwowej podało, że w aktualnym stanie prawnym organem właściwym do rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności orzeczenia PPRN w przedmiocie przejęcia nieruchomości na własność Skarbu Państwa jest organ administracji rządowej, tj. Wojewoda [...]. Na skutek wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, Kolegium, postanowieniem z dnia [...] grudnia 2009 r., Nr [...], utrzymało w mocy własne postanowienie z dnia [...] października 2009 r. o przekazaniu sprawy według właściwości. Skargę na to postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie złożył W. M. Postanowieniem z dnia 14 września 2010 r., sygn. akt II SA/Rz 145/10 Sąd odrzucił skargę. Po uprawomocnieniu się postanowienia z dniem [...] listopada 2010 r. Kolegium, przy piśmie z dnia 7 grudnia 2010 r., przekazało do Wojewody [...] całość akt sprawy, celem rozpoznania wniosku. I.3. Prowadząc postępowanie, Wojewoda w dniu 28 marca 2011 r. wystąpił do Starosty [...] o nadesłanie wypisów z rejestru gruntów dla działek objętych postępowaniem, a następnie zawiadomieniami z dnia 29 marca 2011 r. pouczył strony w trybie art. 10 § 1 k.p.a. o przysługujących uprawnieniach informując o terminie rozpatrzenia wniosku do dnia 30 czerwca 2011 r., z jednoczesnym podaniem przyczyn wyznaczenia tego terminu /k.131, 132 i 134 akt adm., T.II/. Kierując się wykazem zmian gruntowych, ustalił krąg stron postępowania /wg wykazu – 61 stron/. Podejmując po tej dacie kolejne czynności /k.136, 138/, pismem z dnia 24 czerwca 2011 r. zawiadomił strony o nowym terminie rozpatrzenia wniosku, do dnia 31 sierpnia 2011 r. /k.139 akt j.w./. Ze względu na uzyskanie informacje o śmierci stron postępowania /k. 140 – 147, 149/, zawiadomieniem /z dnia 30 sierpnia 2011 r. – k.151/ poinformował, że wniosek rozpatrzony zostanie w terminie do dnia 31 października 2011 r. /k.151/. Również i ten termin nie został dochowany ze względu na poszukiwania następców prawnych zmarłych stron postępowania /pisma organu k.152 – 154/; o wyznaczeniu nowego terminu Wojewoda poinformował strony w dniu 10 listopada 2011 r. /k.155/, wyznaczając termin rozpatrzenia wniosku do dnia 31 grudnia 2011 r. Z tych samych przyczyn /nie udało się ustalić następców prawnych zmarłej strony/, Wojewoda wyznaczył kolejny termin rozpatrzenia wniosku, do dnia 31 marca 2012 r. /zawiadomienie z dnia 23 grudnia 2011 r. – k. 157/. Pismem z dnia 21 grudnia 2011 r. A. N. – reprezentowana przez pełnomocnika J. B., zwróciła się z zażaleniem na bezczynność Wojewody [...] w sprawie o stwierdzenie nieważności orzeczenia PPRN [...] z dnia [...] lipca 1960 r., znak: [...]. W związku z zażaleniem akta sprawy zostały przedstawione Ministrowi przy piśmie z dnia 3 stycznia 2012 r. /k.158/. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi postanowieniem z dnia [...] lutego 2012 r., Nr [...] /k. 159/ uznał zażalenie za nieuzasadnione. W uzasadnieniu podał, że Wojewoda [...] zawiadomieniem z dnia 10 listopada 2011 r. określił termin rozpatrzenia sprawy do dnia 31 grudnia 2011 r., a następnie zawiadomieniem z dnia 23 grudnia 2011 r. określił termin rozpatrzenia sprawy do dnia 31 marca 2012 r. Główną przyczyną niezałatwienia sprawy w terminie były czynności zmierzające do prawidłowego ustalenia wszystkich stron postępowania administracyjnego. Końcowo Minister stwierdził, że oceniając zarzut bezczynności uwzględnił wyłącznie okres następujący po dniu, w którym Wojewoda otrzymał akta sprawy do załatwienia. Akta sprawy zostały przez Ministra zwrócone Wojewodzie [...] przy piśmie z dnia 10 sierpnia 2012 r.; do organu wpłynęły w dniu 17 sierpnia 2012 r. /k. 165 akt j.w./. W czasie, gdy akta sprawy znajdowały się u Ministra w związku z zażaleniem, Wojewoda podejmował czynności mające na celu ustalenie stron postępowania, informując jednocześnie strony o przeszkodach w rozpatrzeniu sprawy oraz o wyznaczeniu nowego terminu rozpatrzenia wniosku, do dnia 31 lipca 2012 r. /k. 160/; a następnie, wobec braku akt i dalszych czynnościach /k.161-162/, zawiadomieniem z dnia 27 lipca 2012 r., poinformował o rozpatrzeniu wniosku w terminie do dnia 30 listopada 2012 r. /k. 163/. Zawiadomieniem z dnia 3 grudnia 2012 r. /k. 167/ Wojewoda [...] po raz kolejny poinformował strony o niemożności rozpatrzenia wniosku w wyznaczonym terminie i jednocześnie wskazał, że zostanie on rozpoznany do dnia 31 stycznia 2013 r. /k. 167/. Organ ponownie wskazał, że powyższe spowodowane jest skomplikowanym charakterem sprawy, dużą ilością materiału dowodowego podlegającego ocenie oraz koniecznością przeprowadzenia dodatkowych ustaleń związanych z prawidłowym ustaleniem kręgu stron przedmiotowego postępowania /k. 168, 169/. Następnie zawiadomieniem z dnia 4 grudnia 2012 r. /k. 170/, powiadomił kolejne strony o postępowaniu, pouczając jednocześnie o uprawnieniach z art. 10 § 1 k.p.a. W związku z zawiadomieniami, strony nadesłały szereg pism wraz z informacjami o następcach prawnych /k. 171-173, 174/. Notatką z dnia 24 kwietnia 2013 r. /k. 175/ udokumentowano rozmowę telefoniczną z K. J. z której wynikało, że obecne działki 50/1 i 50/2 S. W. kupiła od rodziny N. Stosowana kserokopia aktu notarialnego sporządzonego w dniu 6 września 1962 r. nr rep. [...] Państwowego Biura Notarialnego [...] złożona została do akt sprawy; wynika z tego dokumentu, że L. N., jako właściciel nieruchomości położonej w O. obejmującej między innymi działki gruntowe nr 2484/4, 2484/5, 2484/8, 2492/3, 2492/4, 2492/7, 2492/16 objęte KW nr [...], sprzedał S. W. działki gruntowe nr 2484/4 i 2492/3, S. M. działki gruntowe nr 2484/5 i 2492/4 i małżonkom P. B. i M. B. działki gruntowe nr 2484/8, 2492/7 i 2492/16 /k. 176/. Dalsze czynności podejmowane przez organ dotyczyły ustalenia następców prawnych /k. 177-181/ i zaowocowały kolejnym zawiadomieniem o wszczęciu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności orzeczenia z 1960 roku, przesłanego kolejnym stronom wraz z informacją o możliwości zapoznania się z aktami sprawy /k. 182/. Kontynuując postępowanie mające na celu ustalenie aktualnych właścicieli nieruchomości i ich adresów /k. 183-195/, w związku z poczynionymi ustaleniami, Wojewoda po raz kolejny na podstawie art. 36 § 1 kpa., zawiadomieniem z dnia 25 października 2013 r. /k. 196/ poinformował, że wniosek zostanie rozpatrzony w terminie do 31 grudnia 2013 r. Po tej dacie, między innymi, wezwał na dzień 22 listopada 2013r., w charakterze świadków określone osoby /k. 199/, a następnie zwrócił się do właściwych organów gmin o udzielenie informacji co do stron postępowania /k. 203-208/. W związku ze skargą, udzielając odpowiedzi, Wojewoda [...] przedstawił Sądowi skargę wraz z aktami administracyjnymi w dniu 10 grudnia 2013 r. Pomimo przedstawienia akt sprawy Sądowi, Wojewoda procedował w sprawie poszukując kolejnych stron postępowania i ustalał ich miejsca zamieszkania, co ustalone zostało w toku postępowania sądowego. Organ przy pismie z dnia 10 marca 2014 r. przedstawił kserokopie poświadczone za zgodność z oryginałem akt obejmujących karty 210-232. II. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: P.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 – 4a. Wniesienie skargi jest więc dopuszczalne m.in. w sprawach, w których organy administracji publicznej zobowiązane są do wydania decyzji. Warunkiem formalnym wniesienia skargi, zgodnie z art. 52 § 1 i 2 P.p.s.a., jest wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie; w przypadku skargi na bezczynność względnie przewlekłe prowadzenie postępowania oznacza to uprzednie wyczerpanie trybu przewidzianego w art. 37 § 1 k.p.a., tj. wniesienie zażalenia do organu wyższego stopnia. W rozpoznawanej sprawie A. N. tryb zażaleniowy wyczerpała, zatem skarga podlega merytorycznemu rozpoznaniu. W przypadku skarg na przewlekłe prowadzenie postępowania wnoszonych na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a., kontrola sądu dotyczy działalności określonego organu administracji publicznej od momentu zainicjowania przed tym organem konkretnego postępowania administracyjnego, do chwili jego zakończenia /zob. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 22 maja 2013 r. IV SAB/Po 24/13/. Stan "przewlekłości postępowania" oznacza przy tym jego prowadzenie w sposób nieefektywny, poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu bądź wykonywaniu czynności pozornych, powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny, ewentualnie mnożenie przez organ czynności dowodowych ponad potrzebę wynikającą z istoty sprawy. Pojęcie to obejmuje zatem opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu w sytuacji, gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym, jak również nieuzasadnione przedłużanie terminu załatwienia sprawy /zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego dnia 13 sierpnia 2013 r. II OSK 549/13/. W przypadku decyzji, jak ma to miejsce w rozpoznawanej sprawie, terminy załatwienia sprawy wynikają z art. 35 k.p.a., przy uwzględnieniu możliwości skorzystania przez organ z art. 36 § 1 k.p.a. W tym ostatnim jednak przypadku, a więc wyznaczeniu nowego terminu załatwienia sprawy, organ ma obowiązek wskazać przyczyny zwłoki. Rozpoznając więc skargę na przewlekłość postepowania sąd administracyjny, w przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 § 3 k.p.a. i wskazaniu, na podstawie art. 36 § 1 k.p.a. nowego terminu, ocenia zasadność wyznaczenia nowego terminu. Ocenia więc czy w ogóle, a jeśli tak, to jakie czynności są podejmowane, czy zmierzają one do załatwienia sprawy i wreszcie, czy pozostają one w związku czasowym między sobą. O ile stwierdzi, że procedowanie organu nie nasuwa żadnych uwag i zmierza do załatwienia sprawy, to niezależnie od ilości przypadków korzystania przez organ z uprawnienia wynikającego z art. 36 § 1 k.p.a., nie może uznać skargi na bezczynność za zasadną. Również w sytuacji, gdy w ocenie organu zachodzi konieczność zapewnienia czynnego udziału stronom postępowania, których adresy nie są znane, względnie następcom prawnym osób zmarłych i te działania wymuszają wskazywanie nowych terminów załatwienia sprawy, sąd administracyjny działań tych nie powinien kwestionować, gdyż w ten sposób mógłby wpływać na treść przyszłego rozstrzygnięcia. III. Dokonując oceny postępowania prowadzonego przez Wojewodę [...], szczegółowo przedstawionego w punkcie I.3 uzasadnienia stwierdzić należy, że organ ten w żadnym wypadku nie prowadzi postepowania w sposób przewlekły. Nie ulega żądnej wątpliwości, że sprawa jest skomplikowana chociażby z tego powodu, że dotyczy stwierdzenia nieważności orzeczenia Prezydium Powiatowej Rady Narodowej [...] z dnia [...] lipca 1960 r., znak: [...], a więc aktu wydanego ponad pół wieku temu. Już ta okoliczność skutkuje trudnościami w zgromadzeniem dokumentów z tamtego okresu, w tym co do nieruchomości objętych orzeczeniem w dacie jego podejmowania oraz ich aktualnego oznaczenia w ewidencji, a także co do ich dzisiejszego stanu własnościowego. Na wszystkie te utrudnienia każdorazowo zwracał uwagę Wojewoda informując stronę o kolejnych terminach załatwienia sprawy. Na te same okoliczności zwrócił również uwagę Minister rozpatrując zażalenie wniesione przez skarżącą na podstawie art. 37 § 1 k.p.a. /uzasadnienie postanowienia z dnia [...] lutego 2012 r., K. 159/. Sąd argumentację tą w zupełności podziela stojąc na stanowisku, że ustalenie aktualnego stanu prawno – rzeczowego nieruchomości objętych orzeczeniem z dnia [...] lipca 1960 r. powinno w tym postępowaniu nastąpić. W konsekwencji poszukiwanie właścicieli nieruchomości w żadnym wypadku nie może być na tym etapie postępowania negowane i oceniane w kategoriach czynności zbędnych, względnie pozorujących gromadzenie materiału dowodowego, który nie będzie miał żadnego wpływu na wynik sprawy. Jest tak chociażby dlatego, że w toku postępowania, ustalając aktualnych właścicieli nieruchomości objętych orzeczeniem Prezydium Powiatowej Rady Narodowej [...] z dnia [...] lipca 1960 r., uzyskany został akt notarialny z dnia 6 września 1960 r., wprawdzie późniejszy, niż orzeczenie, ale mogący mieć istotne znaczenie dla przyszłego rozstrzygnięcia, skoro akt dotyczy nieruchomości, które – jak się wydaje – powstały z podziału niektórych parcel objętych kwestionowanym orzeczeniem z 1960 roku. Podkreślić też należy, że wszystkie czynności przedstawione w punkcie 1.3 uzasadnienia pozostają ze sobą w czasowym związku i w żadnym wypadku nie pozwalają na przypisanie organowi bezczynności, czy też na postawienie zarzutu korzystania z uprawnienia wynikającego z art. 36 § 1 k.p.a. w sposób bezzasadny. Stanowisko to potwierdzają również nadesłane przez Wojewodę w dniu 13 marca 2014 r. akta z których jednoznacznie wynika, że mimo przedstawienia akt administracyjnych wraz ze skargą Sądowi, Wojewoda kontynuuje postępowanie. Zresztą w taki sam sposób organ procedował w czasie, gdy akta sprawy przedstawione zostały z zażaleniem Ministrowi, gdzie znajdowały się przez ponad pół roku. W okresie tym Wojewoda również podejmował czynności mające na celu zebranie kompletnego materiału dowodowego, w tym ustalenia stron postępowania. Wszystko to prowadzi do wniosku, że mimo braku wydania decyzji ani przewlekłość, ani bezczynność organu w rozpoznawanej sprawie nie ma miejsca. Z tych przyczyn skarga podlega oddaleniu, na podstawie art. 151 P.p.s.a.