II SAB/Rz 18/10

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie Piotr Godlewski po rozpoznaniu w dniu 2 listopada 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy pr. R. S. o przyznanie kosztów pomocy prawnej w sprawie ze skargi P. B. na bezczynność Prezesa Sądu Rejonowego w J. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia odmówić przyznania r. pr. R. S. wynagrodzenia z tytułu pomocy prawnej udzielonej zasadzie prawa pomocy P. B. Postanowieniem z dnia 12 lipca 2010 r. sygn. akt j.w. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odrzucił skargę P. B. na bezczynność Prezesa Sądu Rejonowego w J. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, zaś postanowieniem z dnia 17 listopada 2010 r. po rozpatrzeniu wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy ustanowił dla niego radcę prawnego. Wnioskiem z dnia 19 kwietnia 2011 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) wyznaczony dla skarżącego pełnomocnik w osobie radcy prawnego R. S. zwrócił się o przywrócenie uchybionego terminu do wniesienia skargi kasacyjnej od postanowienia o odrzuceniu skargi, wnosząc jednocześnie od tego postanowienia skargę kasacyjną, w której zawarł wniosek o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Postanowieniem z dnia 9 maja 2011 r. WSA w Rzeszowie odrzucił wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej (zażalenie r. pr. R. S. na to postanowienie zostało oddalone postanowieniem NSA z dnia 29 lipca 2011 r. sygn. akt I OZ 547/11), po czym Sąd ten postanowieniem z dnia 17 sierpnia 2010 r. odrzucił wspomnianą skargę kasacyjną. W dniu 19 września 2011 r. do WSA w Rzeszowie wpłynęła sporządzona przez pełnomocnika skarżącego opinia o braku podstaw do wniesienia zażalenia na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej. Uznając zawarty w skardze kasacyjnej wniosek pełnomocnika skarżącego o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych jako dotyczący przyznania kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu stwierdzono, co następuje: Stosownie do art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - dalej P.p.s.a., wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. W przypadku radców prawnych reguluje je rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163 poz. 1349 ze zm.), które w § 15 stanowi, iż koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę w wysokości nie wyższej niż 150 % stawek minimalnych o których mowa w rozdziałach 3 i 4 (pkt 1) oraz niezbędne, udokumentowane wydatki radcy prawnego (pkt 2). Abstrahując od podjętych przez pełnomocnika czynności i kosztów udzielonej przez niego pomocy prawnej należy zwrócić uwagę na treść § 16 powołanego rozporządzenia, zgodnie z którym wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części. Jak wynika z powyższego, przedmiotowe oświadczenie jest nieodzownym elementem uzasadnienia wniosku o przyznanie kosztów, stanowiącym przesłankę do przyjęcia, że praca pełnomocnika nie została wynagrodzona. Samo żądanie w tym zakresie, bez stosownego oświadczenia, nie jest wystarczające. Wg stanowiska Sądu Najwyższego, niezłożenie przez pełnomocnika wskazanego oświadczenia nie stanowi braku formalnego pisma lecz brak w zakresie uzasadnienia wniosku, w związku z czym jako nieuzasadniony podlega on oddaleniu (postanowienie z dnia 14 października 1998 r. II CKN 687/98, OSNC Nr 3/1999 poz. 63). Stanowisko takie wynika również z postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 października 2005 r., II FZ 625/05 (niepubl.), według którego samo żądanie przyznania kosztów nieopłaconej pomocy prawnej bez stosownego oświadczenia stanowiącego zasadniczy składnik uzasadnienia wniosku, nie jest wystarczające. Z tego powodu nie ma podstaw do wzywania o jego uzupełnienie w trybie art. 49 § 1 P.p.s.a., a wniosek nie zawierający oświadczenia, iż opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części, podlega oddaleniu (S. Babiarz, B. Dauter, M. Niezgódka – Medek, Koszty postępowania w sprawach administracyjnych sądowoadministracyjnych, wyd. I, Warszawa 2007, s. 316). Skoro zatem wniosek fachowego pełnomocnika jakim jest ustanowiony w niniejszej sprawie dla P. B. radca prawny nie zawiera wymaganego oświadczenia (nie zawierają go również pozostałe sporządzone przez niego w sprawie pisma procesowe), brak jest zatem podstaw do jego uwzględnienia w zakresie przyznania wynagrodzenia z tytułu udzielonej pomocy prawnej. Mając powyższe na uwadze, na podstawie powołanych przepisów rozporządzenia w sprawie opłat za czynności radców prawnych (...) w związku z art. 258 § 2 pkt 8 i § 3 oraz art. 64 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.