II SAB/Rz 206/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Piotr Godlewski Sędziowie WSA Maria Mikolik WSA Karina Gniewek - Berezowska /spr./ po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 7 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi Ł. P. na bezczynność Dyrektora Domu Kultury Gminy [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. stwierdza, że Dyrektor Domu Kultury Gminy [...] dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącego Ł. P. z dnia 31 lipca 2025 r.; II. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zobowiązuje Dyrektora Domu Kultury Gminy [...] do rozpoznania wniosku skarżącego Ł. P. z dnia 31 lipca 2025 r. w zakresie pkt 1 i 3, w terminie 1 miesiąca od zwrotu akt wraz z odpisem prawomocnego wyroku; IV. zasądza od Dyrektora Domu Kultury Gminy [...] na rzecz strony skarżącej Ł. P. kwotę 100 zł /słownie: sto złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. LP (dalej: "skarżący") wnioskiem z 31 lipca 2025 r. (złożonym za pośrednictwem platformy ePUAP) zwrócił się do Dyrektra Domu Kultury [...] (dalej: "Dyrektor", "organ") o udostępnienie informacji publicznej dotyczących podania wszystkich kosztów (włączając w to koszty przygotowania, koszty promocji, koszty wykonania, koszty zawartych umów cywilnoprawnych) związanych z realizacją [...] r., w szczególności: 1) łącznej kwoty poniesionych kosztów, 2) podania źródeł finansowania kosztów, 3) podania kwoty poniesionych kosztów z podziałem na opłacone podmioty. W odpowiedzi na powyższy wniosek, w piśmie z 20 sierpnia 2025 r., organ wskazał, że: 1. Finansowanie koncertu odbyło się częściowo ze środków publicznych, częściowo z darowizn otrzymanych na ten cel od osób trzecich. Wymienienie podmiotów uczestniczących w finansowaniu podlega ograniczeniu prawa do informacji publicznej ze względu na prywatność osoby fizycznej oraz tajemnicę przedsiębiorcy, stosowanie do art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902 ze zm. – dalej: "u.d.i.p."). 2. Wymienienie konkretnych kwot otrzymanych od podmiotów uczestniczących w finansowaniu podlega ograniczeniu, stosowanie do art. 5 ust. 2 u.d.i.p. 3. Koszty występu wykonawców tj. [...] w tym honoraria są objęte klauzulą poufności i nie mogą być przekazywane do wiadomości osób trzecich, podlegają one ograniczeniu stosowanie do art. 5 ust. 2 u.d.i.p. 4. Jeżeli chodzi o koszty promocji - to takowych nie było, wszystkie usługi promocyjno- informacyjne odbyły się nieodpłatnie, w związku z objętymi przez media patronatami lub też tzw. umowami barterowymi (umieszczenie reklamy firmy podczas koncertu w zamian za obsługę medialną lub usługi promocyjne na rzecz Domu Kultury). Pismem z 30 września 2025 r. skarżący ponowił wniosek o udzielenie informacji publicznej. Podkreślił, że powoływanie się na art. 5 u.d.i.p. jest bezzasadne. Podał, że zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. w zw. z art. 33 pkt 1 ustawy o finansach publicznych na organach wydatkujących środki publiczne spoczywa obowiązek kierowania się zasadą jawności wydatków. Nie istnieje zatem podstawa prawna wyłączająca jawność w tym zakresie. Ponadto powoływanie się na art. 5 u.d.i.p. w zakresie dotyczącym anonimizacji danych osobowych darczyńców prywatnych, mogłoby być uzasadnione jedynie w przypadku, gdyby darczyńcy złożyli stosowny wniosek o zachowanie anonimowości. Niemniej brak jest przeszkód do udostępnienia informacji o przekazanych kwotach przez osoby fizyczne, bez wskazywania ich danych osobowych (imienia i nazwiska). Powyższy przepis odnosi się wyłącznie do ochrony prywatności i danych osobowych osób fizycznych. Powyższe ograniczenie nie znajduje zastosowania w zakresie przekazania informacji o wysokości konkretnych kwot przekazanych na organizację wydarzenia. W odpowiedzi na powyższe organ w piśmie z 13 października 2025 r. podtrzymał stanowisko zawarte w piśmie z 20 sierpnia 2025 r. Podkreślił, że informacje objęte wnioskiem o ich udostępnienie podlegają ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Osoby, które dokonały darowizn na rzecz Domu Kultury [...] nie wyraziły zgody na publiczne udostępnienie. Nie zgadzając się z powyższym LP złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na bezczynność Dyrektora Domu Kultury Gminy [...]. Zarzucił naruszenie: 1. art. 19 ust. 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych w zakresie w jakim przepis ten stanowi o prawie do swobodnego wyrażania opinii obejmującego swobodę poszukiwania, otrzymywania i rozpowszechniania wszelkich informacji i poglądów, bez względu na granice państwowe, ustnie, pismem lub drukiem, w postaci dzieła sztuki bądź w jakikolwiek inny sposób według własnego wyboru, poprzez jego niezastosowanie i nieudostępnienie na wniosek informacji podlegającej udostępnieniu, co w konsekwencji doprowadziło do nieuzasadnionego ograniczenia prawa do informacji; 2. art. 61 ust. 1 Konstytucji RP w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji podlegającej udostępnieniu na wniosek; 3. art. 10 ust. 1 u.d.i.p. w zakresie, w jakim przepis ten stanowi o tym, że informacja nieudostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej udostępniana jest na wniosek, poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji, podczas gdy w sprawie nie została wydana decyzja o odmowie udostępnienia informacji; 4. art. 16 ust. 1 w zw. z art. 5 u.d.i.p. w zakresie, w jakim odmowa udostępnienia informacji następuje w drodze decyzji, poprzez jego niezastosowanie skutkujące brakiem wydania decyzji administracyjnej w przypadku ograniczenia prawa do informacji. Wobec powyższych zarzutów skarżący zwrócił się o stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności, zobowiązanie organu do załatwienia wniosku niezwłocznie, nie później niż w terminie 14 dni od uprawomocnienia się wyroku, zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Dyrektor zwrócił się o jej oddalenie jako nieuzasadnionej. W jego ocenie przesłanka bezczynności nie zaistniała. Organ wyjaśnił, że po otrzymaniu pisma skarżącego z 30 września 2025 r. zwrócił się z zapytaniem do osób, które dokonały darowizn na rzecz Domu Kultury Gminy [...] czy wyrażają zgodę na publiczne udostępnienie. Osoby te nie wyraziły zgody na publiczne udostępnienie, ani w zakresie danych osobowych ani co do wysokości wpłaconej darowizny. Natomiast zgodnie z zawartą umową pomiędzy Domem Kultury Gminy [...] a spółką o nazwie: [...] sp. z o.o., działającej w imieniu artystki [...] w jednym z postanowień umownych zawarta jest klauzula o poufności i nieujawnianiu, treści umowy, a w szczególności honorarium artysty osobom trzecim. Zgodnie z zawartą umową pomiędzy Domem Kultury Gminy [...] a spółką o nazwie: [...] sp. z o.o., której przedmiotem była obsługa techniczna koncertu zgodnie z wymaganiami technicznymi artysty, w jednym z paragrafów umowy zostało zawarte postanowienie klauzula o poufności i nieujawnianiu treści umowy a w szczególności honorarium wykonawcy osobom trzecim. Organ stwierdził zatem, że w związku z brakiem zgody darczyńców, jak również z uwagi na postanowienia umowne uniemożliwiające podanie do publicznej wiadomości szczegółowych informacji dotyczących kosztów zorganizowanej imprezy organ udostępnił wnioskodawcy informację publiczną w możliwym zakresie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przedmiotem postępowania jest bezczynność organu. Ten rodzaj aktywności organu a w zasadzie jej brak został poddany kontroli sądów administracyjnych na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."). Sądy administracyjne sprawują bowiem kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, między innymi w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4, w tym w sprawach, w których organ wydaje decyzje. Bezczynność organu została zdefiniowana w art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. i oznacza nie załatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub w przepisach szczególnych, ani w terminie wskazanym w art. 36 § 1 k.p.a. Jest zatem skargą na naruszający prawo stan postępowania administracyjnego, w którym mimo upływu określonego prawem terminu właściwego dla załatwienia indywidualnej sprawy, rozstrzygniecie nie zostało wydane. W sprawie przedmiotem kontroli Sądu jest bezczynność Dyrektora Domu Kultury Gminy [...] w zakresie udzielenia informacji publicznej w zakresie kosztów związanych z realizacją [...], które odbyły się w dniu [...] r., w tym informacji dotyczących: 1) łącznej kwoty poniesionych kosztów, 2) źródeł finansowanie kosztów, 3) kwoty poniesionych kosztów z podziałem na opłacone podmioty. W odpowiedzi na wniosek Organ wskazał, że: Finansowanie koncertu odbyło się częściowo ze środków pochodzących ze środków publicznych częściowo z darowizn, wymienienie podmiotów uczestniczących w finansowaniu podlega ograniczeniu prawa do informacji publicznej ze względu na prywatność osoby fizycznej i tajemnicę przedsiębiorcy, stosownie do art. 5 ust. 2 u.d.i.p., wymienienie konkretnych kwot otrzymanych od podmiotów uczestniczących w finansowaniu podlega ograniczeniu prawa do informacji publicznej ze względu na prywatność osoby fizycznej i tajemnice przedsiębiorcy na podstawie art. 5 ust. 2 u.d.i.p. koszty występu wykonawców [...], w tym honoraria objęte są klauzulą poufności i nie mogą być przekazywane do wiadomości osób trzecich, podlegają ograniczeniu prawa do informacji publicznej ze względu na prywatność osoby fizycznej i tajemnicę przedsiębiorcy stosownie do art. 5 ust. 2 u.d.i.p., nie odnotowano kosztów promocji, promocja była nieodpłatna, w związku z umowami barterowymi: umieszczenie reklamy w zamian za obsługę medialną lub usługi promocyjne na rzecz Domu Kultury. Skarżący kwestionuje udzieloną odpowiedź, jak również powieloną odpowiedź na jego kolejny wniosek z 30 września 2025 r. Zarzuca brak precyzyjnej odpowiedzi na zadane pytania, kwestionując zasłanianie się przez organ ochroną danych, jak również tajemnicę przedsiębiorcy, która byłaby uzasadniona jedynie w przypadku złożenia wniosku o zachowanie anonimowości. Zdaniem Sądu skarga jest częściowo uzasadniona. W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że wniosek o finansowanie imprezy publicznej przez Dom Kultury jest informacją o sposób wydatkowania środków publicznych przez jednostkę organizacyjną samorządu terytorialnego, a więc informacją publiczna. Ustawa o dostępie do informacji publicznej reguluje termin i sposób załatwiania wniosku. Co do zasady termin załatwienia sprawy z wniosku o udzielenie informacji publicznej to termin bezzwłoczny nie później jednak niż 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. 2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Porównując datę złożenia pierwotnego wniosku z 31 lipca 2025 r., z datą udzielonej odpowiedzi 20 sierpnia 2025 r., a następnie ponowionego wniosku z 30 września 2025 r. i ponownie udzielonej odpowiedzi 13 października 2025 r. stwierdzić należy, że pierwszej odpowiedzi organ udzielił z uchybieniem terminu. Uchybienie terminu do udzielenia odpowiedzi stanowi podstawę do stwierdzenia bezczynności organu nawet w przypadku udzielenia pełnej odpowiedzi, z tym zastrzeżeniem, że odpada podstawa do zobowiązania organu do załatwienia sprawy. Jednak w niniejszej sprawie porównanie treści wniosku z udzieloną odpowiedzią skłania także do zarzucenia organów bezczynności co do kompletności udzielonej odpowiedzi. W odniesieniu do pierwszego sformułowanego pytania tj. łącznej kwoty poniesionych kosztów to stwierdzić należy, że odpowiedź na to pytanie nie padła. Brak tej odpowiedzi nie może tłumaczyć ochrona danych osobowych prywatnych osób czy tajemnica przedsiębiorcy. Podanie bowiem łącznie wydatkowanych kosztów, a tego dotyczył punkt 1 stanowić będzie wyłącznie informację o wydatkowaniu środków publicznych, czemu w zasadzie służyć ma informacja publiczna. W zakresie pytania drugiego dotyczącego źródeł finansowania imprezy publicznej Sąd stwierdza, że choć z opóźnieniem to jednak organ udzielił odpowiedzi wskazując, że finasowanie koncertu częściowo odbyło się ze środków publicznych, częściowo z darowizn otrzymanych od osób trzecich. Odnośnie trzeciego pytania, podobnie jak pierwszego Organ pozostał bezczynny. Zasłaniając się klauzulą poufności dotyczącą honorariów wykonawców koncertu zobowiązany był, co słusznie zauważył skarżący, do wydania decyzji odmownej na podstawie art. 16 ust.1 w zw. z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Zauważyć w tym miejscu należy, że prawo do prywatności ma pierwszeństwo przed prawem skarżącego w postaci dostępu do informacji publicznej. W takiej sytuacji organ, uznając żądane dane za podlegające ochronie na zasadzie art. 5 ust. 2 u.d.i.p., powinien był wydać decyzję administracyjną na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p., która jest jedną z form załatwienia wniosku o udzielenie informacji publicznej (por. wyrok NSA z dnia 26 lutego 2020 r., I OSK 3345/18, orzeczenie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych orzeczenia.nsa.gov.pl). Zaniechanie organu świadczy zatem o jego bezczynności w powyższym zakresie. Mając powyższe na uwadze Sąd działając na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a stwierdził, że Organ dopuścił się bezczynności. Działając na podstawie art. 149 §1 pkt 1 p.p.s.a. zobowiązał organ do załatwienia wniosku odnośnie pkt 1 i 3 p.p.s.a. w terminie 1 miesiąca od zwrotu akt wraz z prawomocnym wyrokiem Sądu. Na podstawie art. 149 § 1 a p.p.s.a. mając na uwadze terminy udzielanych odpowiedzi stwierdził, że bez czynność nie nosiła cech rażącego naruszenia prawa. Na podstawie art. 200, 205 § 2 i 209 p.p.s.a. Sąd zasadził na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania w wysokości 100 zł tytułem wpisu od skargi.