II SAB/Rz 21/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Maria Piórkowska /spr./ Sędziowie NSA Małgorzata Wolska WSA Magdalena Józefczyk Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 11 kwietnia 2013 r. sprawy ze skargi R. K. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji -skargę oddala- II SAB/Rz 21/13 U Z A S A D N I E N I E Pismem z dnia 5 stycznia R. K. – reprezentowany przez adwokata M. T. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w sprawie wydania decyzji w przedmiocie stwierdzenia nieważności Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2006 r. (znak: [...]) którą cofnięto R. K. uprawnienia do kierowania pojazdami. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że wnioskiem z dnia 31 maja 2012 r. R. K. – działający przez pełnomocnika A. K. zwrócił się do Samorzadowego Kolegium Odwoławczego o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2006 r. (znak: [...]) którą cofnięto R. K. uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi kat. A, B1, B, C, nr prawa jazdy [...] wydane dnia 17 lutego 2003 r. na druku [...] przez Starostę [...]. Powyzszy wniosek strona złożyła na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. w zw. z art. 157 § 1 K.p.a. Zawiadomieniem z dnia 24 lipca 2012 r. SKO poinformowało ww. o wszczęciu postępowania administracyjnego. W dalszej kolejności decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2006 r. Decyzja ta została przesłana stronie i odebrana w dniu 4 września 2012 r. (k. 23 akt administracyjnych organu II instancji). W dniu 18 września 2012 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) R. K. – działający przez pełnomocnika A. K. zwrócił sie do SKO z wnioskiem o doręczenie decyzji z dnia [...] sierpnia 2012 r. w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...]. Uzasadniając wniosek podał, że w dniu 4 września 2012 r. pełnomocnikowi strony została doręczona kserokopia decyzji. Jedyny oryginalny element stanowi “odcisk" pieczęcia SKO znajdujący się pomiędzy kserokopiami podpisów członków ww. organu administracyjnego. W ocenie strony doręczenie kserokopii decyzji nie spełnia “standardów jurysdykcyjnego toku postępowania administracyjnego". Strona podała, że do niezbędnych elementów decyzji należy oznaczenie organu, strony, wskazanie rozstrzygnięcia oraz podpis osoby (osób) upoważnionych do jej wydania. Kserokopia podpisu nie jest podpisem, a doręczone stonie pismo nie jest decyzją, lecz “klasycznym przykładem nieaktu". Końcowo strona zawnioskowała o doręcznie decyzji SKO z dnia [...] sierpnia 2012 r. W odpowiedzi na ww. wniosek SKO pismem z dnia 19 października 2012 r. ([...]) poinformowało A. K. (pełnomocnika R. K.), że decyzja została skutecznie doręczona w dniu 4 września 2012 r. i nie będzie ponownie wysyłana. Natomiast o trybie jej zaskarżenia został pouczony w jej treści a kolejne pisma w tej sprawie zostaną pozostawione w aktach bez odpowiedzi. W dniu 5 listopada 2012 r. (data nadania w urzedzie pocztowym) R. K. – działający przez pełnomocnika A. K. skierował do SKO wezwanie do usunięcia naruszenia prawa polegającego na niezałatwieniu sprawy wywołanej podaniem z dnia 31 maja 2012 r. w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...]. Odpowiedzi na ww. pismo organ udzielił przy piśmie z dnia 4 grudnia 2012 r. ([...]) podtrzymując stanowisko wyrażone we wcześniejszym piśmie z dnia 19 października 2012 r. W dniu 9 stycznia 2013 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, wpłynęła skarga R. K. – reprezentowanego przez adwokata M. T. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w sprawie wydania decyzji w przedmiocie stwierdzenia nieważności Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2006 r. Skarżący zarzucił organowi naruszenie art. 8, art. 12, art. 35 § 1 i art. 36 § 1 K.p.a. polegające na rażącym przekroczeniu terminów załatwienia sprawy. Zawnioskował o zobowiązanie SKO do wydania decyzji w terminie 7 dni, do ukarania dyscyplinarnego pracownika, jako osoby winnej niezałatwienia sprawy w terminie, dopuszczenia dowodu z dokumentów w postaci projektu decyzji z dnia [...] sierpnia 2012 r., doręczonego w dniu 4 września 2012 r. oraz koperty zawierającej ww. projekt oraz zasądzenie od Kolegium na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa według norm przepisanych. W uzasadnieniu skarżący przedstawił przebieg postępowania. Podał, że z uwagi na prawo strony do rzetelnego procesu nie można zaakceptować stanowiska Kolegium. Podkreślił, że kserokopia decyzji nie jest decyzją lecz co najwyżej jej projektem i dlatego nie wywołuje żadnych skutków prawnych. Kwestia ta jest oczywista i nie budzi wątpliwości interpretacyjnych. Wskazując na treść art. 109 , art. 110, art. 129 § 2 i art. 130 § 1 K.p.a. podał, że decyzja pisemna (doręczona w odpisie a nie w kserokopii) wywiera skutek wobec strony dopiero od dnia doręczenia. Zdaniem skarżącego decyzja SKO z dnia [...] sierpnia 2012 r. nie weszła do obrotu prawnego, gdyż nie doręczono stronie jej oryginału, ani uwierzytelnionego odpisu, lecz kserokopię. Wszelkie wezwania organu do wykonaia ciążącego na nim obowiązku pozostają bez odpowiedzi, a to oznacza zwłokę w rozpatrzeniu ww. podania, a tym samym uzasadnia skargę na bezczynność. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie jako bezzasadnej. Organ podał, że decyzja z dnia [...] sierpnia 2012 r. została prawidłowo i skutecznie doręczona w odpisie w dniu 4 września 2012 r. (dowód doręczenia zalega w aktach administracyjnych). Organ dodał, że taki sposób doręczeń wydawanych rostrzygnięć w odpowiednich odpisach był stosowany od początku istnienia SKO i nigdy ne był kwestionowany przez kontrolujące je w zakresie legalności orzeczniczej właściwe rzeczowo i miejscowo Sądy Administracyjne. W piśmie procesowym z dnia 4 marca 2013 r. skarżący podtrzymał dotychczasową argumentację, jeszcze raz podkreślając, że w doręczonej w dniu 4 września 2012 r. korespondencji nie znajdował się ani oryginał decyzji, ani jej uwierzytelniony odpis. Uzasadniając zaś swe stanowisko skarżący przytoczył poglądy doktryny i powołał się na orzeczenia sądów administracyjnych i Sądu Najwyższego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje; Skarga nie jest uzasadniona. Stosownie do treści art 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. Nr 153, poz. 1269/ sady administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270/, kontrola ta obejmuje, między innymi, orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w zakresie wydawanych przez nią decyzji administracyjnych, postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty, postanowień wydanych w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, a także podejmowania innych niż wskazane wyżej aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. W sprawach ze skargi na bezczynność organu administracji publicznej, Sąd rozpoznaje sprawę z uwzględnieniem stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania orzeczenia, a kryterium jest ocena zasadności skargi na bezczynność organu poprzez ustalenie zaistnienia przesłanek określonych art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przepis bowiem stanowi, że sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Mając na uwadze powyższe uwagi przywołać należy, że skarżący, pismem z dnia 15 września 2012 r. /data stempla pocztowego 18 września 2012 r./ zwrócił się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego o doręczenie decyzji tego organu z dnia [...] sierpnia 2012 r. wydanej w sprawie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2006 r. w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi kat A, B1, B, C podnosząc, że otrzymał jedynie jej kserokopię niespełniającą wymogów decyzji. Po otrzymaniu odpowiedzi w/w organu, skarżący zwrócił się pismem z dnia 30 października 2012 r. /data stempla pocztowego 5 listopada 2012 r./ do Samorządowego Kolegium Odwoławczego z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Samorządowe Kolegium Odwoławcze pismem z dnia 4 grudnia 2012 r. udzieliło skarżącemu odpowiedzi, którą otrzymał w dniu 12 grudnia 2012 r. Skargę na bezczynność skarżący złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, za pośrednictwem organu w dniu 9 stycznia 2013 r. /data stempla pocztowego/. W tym stanie sprawy, w ocenie Sądu skarga jest dopuszczalna, gdyż skarżący wyczerpał przewidziane prawem środki zaskarżenia, jak również w terminie wywiódł skargę. W świetle powyższych ustaleń, kolejnym elementem podlegającym kontroli Sądu w skardze na bezczynność jest ustalenie czy skarga została wniesiona w sprawie, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 1-4a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przepisy te wyznaczają bowiem zakres właściwości rzeczowej sądu administracyjnego, a tym samym zakres rzeczowy postępowania sadowoadministracyjnego. W tym stanie rzeczy, skarga na bezczynność organu, a polegająca na niedoręczeniu decyzji jest niezasadna. Z lektury akt sprawy bowiem wynika, że decyzja Samorządowego Kolegium odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2012 r. odmawiająca stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2006 r. została doręczona skarżącemu w dniu 4 września 2012 r. z pouczeniem o przysługujących środkach zaskarżania. Konstatacji tej nie zmienia wadliwość tej decyzji wyrażająca się brakiem podpisów osób uczestniczących w jej przyjęciu. Zgodnie bowiem z ugruntowanym stanowiskiem judykatury, stosownie do uregulowania zawartego w art. 107 § 1 k.p.a. jednym z istotnych elementów decyzji jest podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby /osób/ uprawnionej do wydania decyzji i każdy jej egzemplarz musi być w taki podpis /podpisy/ zaopatrzony. Oznacza to, że każdy jej egzemplarz jest decyzją na prawach oryginału /wyrok SN z 12 grudnia 2003 r., III RN 135/03, OSNP 2004/16/274, wyrok NSA z 12 stycznia 2011 r., I OSK 782/10, wyrok WSA we Wrocławiu z 29 czerwca 2011 r., II SA/Wr 219/11 http://orzeczenia.nsa.gov.pl/. Sarno zaś doręczenie decyzji jest czynnością procesową a prawidłowość tego aktu, czy też wadliwość może być przedmiotem badania przez sąd administracyjny przy ocenie legalności tej decyzji , lecz w odrębnym postępowaniu, nie zaś , tak jak chce tego skarżący w rozpoznawanej sprawie, w skardze na bezczynność . Nawet bowiem brak niektórych składników decyzji w określonym rozstrzygnięciu powziętym przez organ do tego upoważniony, a określonych w art. 107 § 1-3 k.p.a. nie uzasadnia traktowania takiego rozstrzygnięcia jako innej formy działania administracji, gdyż w wypadkach spornych należy przyjąć ogólne domniemanie działania organu w formie decyzji / tak wyrok SN z 28 listopada 1990 r., III ARN 30/90, OSP 1991/7/171, postanowienie NSA z 28 września 2001 r., I SAB 2/01, wyrok WSA w Łodzi z 15 marca 2011 r., II SAB/Łd 4/11 http://orzeczenia.nsa.gov.pl /. W tym stanie sprawy, skoro samo doręczenie aktu jest czynnością procesową nie przyznającą uprawnień bądź obowiązków nie może być przedmiotem wyroku sądu administracyjnego w trybie art. 149 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z tych też powodów zarzuty skarżącego w przedmiocie bezczynności na niedoręczenie decyzji nie mogą zastać uwzględnione, gdyż sam fakt niedoręczenia decyzji nie wyczerpuje znamion bezczynności, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 1 i 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270/. Z przyczyn wyżej naprowadzonych, skoro skarżona bezczynność nie wyczerpuje znamion art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd skargę jako niezasadną, na podstawie art. 151 powołanej wyżej ustawy oddalił .