II SAB/Rz 29/08

Dnia 19 sierpnia 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Robert Sawuła po rozpoznaniu w dniu 19 sierpnia 2008 roku w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. W., A. W., S. W. na bezczynność Rady Miejskiej w przedmiocie wezwania do stwierdzenia nieważności części uchwały z dnia [...] października 2007 roku, nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - postanawia - odrzucić skargę. Skargą z dnia 18 kwietnia 2008 roku W. W., A. W., S. W. zaskarżyli bezczynność Rady Miejskiej polegającą na nieuwzględnieniu wezwania do unieważnienia części uchwały z dnia [...] października 2007 roku, nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jak wynika z akt sprawy powołaną uchwałą z dnia [...] października 2007 roku, nr [...] Rada Miejska uchwaliła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nr [...] dla Miasta D. – obszar położony w obrębie ul. K.. Wskutek uwag zgłoszonych przez Wojewodę Rada Miejska, w dniu [...] stycznia 2008 roku podjęła kolejną uchwałę nr [...], którą ponownie uchwaliła plan dla ww. obszaru, uchylając jednocześnie poprzednią uchwałę z dnia [...] października 2007 roku. Wcześniej, bo w dniu 5 listopada 2007 roku, W. W., A. W., S. W. skierowali do Rady Miejskiej pismo, którym w oparciu o art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. 2001 r. Nr 142 poz. 1591 ze zm., dalej jako u.s.g.) domagali się unieważnienia części uchwały z dnia 29 października 2007 roku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 184 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 roku (Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483 ze zm. i sprost.) Naczelny Sąd Administracyjny oraz inne sądy administracyjne sprawują, w zakresie określonym w ustawie, kontrolę działalności administracji publicznej. Zasadniczym kryterium tej kontroli, stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) jest zgodność działalności administracji publicznej z prawem. Z powołanych unormowań wynika iż, sądowa kontrola administracji publicznej nie ma charakteru bezwzględnego, nie obejmuje każdej podejmowanej przez nią aktywności. Zakres sądowej kontroli administracji określony został – stosownie do postanowień art. 184 Konstytucji – w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), dalej jako P.p.s.a. Jak wynika z jej art. 3 § 1 sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Ramy tej kontroli ustawodawca zakreślił w art. 3 § 2 P.p.s.a. poprzez wskazanie odpowiednich form działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż kontrola sądowo-administracyjna, co do zasady, rozciąga się wyłącznie na tę aktywność administracji publicznej, która podejmowana jest w formach wskazanych w art. 3 § 2 P.p.s.a. Działania administracji, których nie da się sklasyfikować, jako jednej z form wskazanych w powołanym przepisie nie podlegają kontroli sądowej, a próby jej zainicjowania poprzez wniesienie skargi nie będą skuteczne. Należy zatem wskazać, iż sądowa kontrola administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. Z powyższego wynika zatem jednoznacznie, iż możliwość wniesienia skargi na bezczynność organu administracji publicznej ograniczona została wyłącznie do tych wypadków, gdy przepisy prawa zobowiązują go do wydania jednego z aktów, o jakich mowa w art. 3 § 2 pkt 1-4 P.p.s.a.. Oznacza to, iż niedopuszczalna jest skarga na bezczynność organów jednostek samorządu terytorialnego, jeżeli miałaby ona dotyczyć niepodjęcia aktu wskazanego w art. 3 § 2 pkt 5 lub 6 P.p.s.a.. Skarga będąca przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie dotyczy bezczynności polegającej na niewydaniu przez Radę Miejską uchwały w przedmiocie wezwania do usunięcia naruszenia prawa, do jakiego, w ocenie skarżących, doszło wskutek podjęcia uchwały z dnia [...] października 2007 roku, nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ponieważ uchwała podjęta w przedmiocie wezwania do usunięcia naruszenia prawa nie należy do grupy aktów wskazanych w art5. 3 § 2 pkt 1-4 P.p.s.a. skarga na bezczynność polegającą na jej niepodjęciu jest niedopuszczalna. Niezależnie od powyższego Sąd wyjaśnia, iż chcąc wyeliminować z obrotu prawnego uchwałę organu jednostki samorządu terytorialnego, należy po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa, zaskarżyć ją do sądu administracyjnego. Należy przy tym uwzględnić bieg terminu procesowego do wniesienia skargi na uchwałę organu jednostki samorządu terytorialnego wyznaczony w art. 53 § 2 P.p.s.a.. Jeżeli więc organ nie odpowie na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, wnoszenie skargi na jego bezczynność w tym zakresie, poza tym że jest niedopuszczalne, jest również niecelowe. Z chwilą, gdy wezwanie staje się bezskuteczne, powstaje bowiem możliwość wszczęcia postępowania sądowoadministracyjnego, mającego na celu skontrolowanie legalności podjętej uchwały. Uwzględniając całość powyższego Sąd, w oparciu o art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.