II SAB/Rz 56/18

Dnia 6 sierpnia 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maciej Kobak po rozpoznaniu w dniu 6 sierpnia 2018 roku w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku "I." z siedzibą w [...] o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi na bezczynność Dyrektora Zespołu Szkół nr [...] im. [...] w [...] w sprawie udzielenia informacji publicznej - postanawia - odmówić przywrócenia terminu. Postanowieniem z dnia 14 czerwca 2018 r. sygn. akt II SAB/Rz 56/18 Sąd odrzucił skargę "I." z siedzibą w [...] (w dalszej części: "skarżący") – na bezczynność Dyrektora Zespołu Szkół nr [...] im. [...] w [...] w sprawie udzielenia informacji publicznej, albowiem w wyznaczonym terminie skarżący nie usunął wszystkich braków formalnych skargi, w szczególności nie przedłożył dokumentu wykazującego umocowanie do wniesienia skargi przez osobę, która podpisała skargę w imieniu skarżącego. Postanowienie to zostało doręczone skarżącemu w dniu 29 czerwca 2018 r. W dniu 6 lipca 2018 r. skarżący reprezentowany przez adw. F. W. nadał w placówce operatora pocztowego wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że nieuzupełnienie braku formalnego w postaci pełnomocnictwa udzielonego D. Ż. przez osoby uprawnione do reprezentacji skarżącego w terminie wyznaczonym przez Sąd nastąpiło z przyczyn całkowicie niezależnych od skarżącego. Skarżący wyjaśnił, że D. Ż. była samodzielnym pracownikiem dedykowanym do sporządzania i wnoszenia skarg do sądów administracyjnych w związku ze skierowanymi wnioskami o dostęp do informacji publicznej. Nie była ona profesjonalnym pełnomocnikiem, od którego można byłoby oczekiwać takiej organizacji pracy, aby uniemożliwić powstanie zaniedbań w związku ze świadczoną pomocą prawną. Skarżący wskazał, że z pisma procesowego skierowanego do tut. Sądu wynikało, że miała ona zamiar przesłać pełnomocnictwo, co jednak nie nastąpiło z uwagi na niedopełnienie czynności wyłącznie o charakterze technicznych, tj. dołączenia ww. pełnomocnictwa do pisma procesowego. Na ten fakt wskazuje chociażby wymienienie pełnomocnictwa w liście załączników złożonego pisma. Zdaniem skarżącego, brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. Tak więc w zachowaniu skarżącego nie sposób dopatrzeć się zawinienia w najmniejszym nawet stopniu. Prowadzenie sprawy powierzone zostało konkretnemu pełnomocnikowi, który był odpowiedzialny za prowadzenie całości sprawy. Stanowi to o dołożeniu przez skarżącego należytej staranności w prowadzeniu własnych spraw. Ponadto w jego ocenie nie sposób uznać, ażeby uchybienie o charakterze technicznym - brak fizycznego załączenia dokumentu, mógł dla strony nieść negatywne i daleko idące skutki jak odrzucenie skargi. Takie zachowanie stanowi nieusprawiedliwione pozbawienie strony prawa do drogi sądowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, dalej w skrócie: "p.p.s.a."), czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Przywrócenie terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowym uzależnione jest od spełnienia określonych przesłanek pozytywnych, których istnienie pozwala na przywrócenie terminu i negatywnych, których istnienie czyni przywrócenie terminu niedopuszczalnym. Zgodnie z art. 86 p.p.s.a. przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, jeśli uchybienie terminu nie powoduje dla strony ujemnych skutków w zakresie postępowania sądowego, natomiast art. 87 p.p.s.a. stanowi, że pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się w terminie siedmiu dni od ustania przyczyny uchybienia terminu, jednocześnie w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Brak winy w uchybieniu terminowi powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik szczególnej staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy uwzględnieniu także uchybień spowodowanych nawet lekkim niedbalstwem. Okoliczności przemawiające za uznaniem braku winy w uchybieniu terminowi muszą mieć charakter wyjątkowy i niezależny od wnioskodawcy. Nawet lekkie niedbalstwo wyklucza przyjęcie, że okoliczność na którą powołuje się wnioskodawca, miała charakter niezawiniony. Odwołując się do ugruntowanego w orzecznictwie poglądu Sąd stwierdza, że zaniedbania osób, którymi posłużyła się strona powodują, że nie można uznać braku winy strony w uchybieniu terminowi (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 12 marca 1999 r., I PKN 76/99, postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 marca 2000 r., II CKN 554/00). Strona ponosi tym samym odpowiedzialność za dobór osób, którymi posługuje się przy prowadzeniu swoich spraw (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 października 2009 r., I FSK 853/08). Odnosząc się do wskazanych przez skarżącego okoliczności faktycznych stwierdzić należy, że nie uprawdopodobniają one braku winy w uchybieniu terminu do usunięcia braków formalnych skargi. W niniejszej sprawie pełnomocnik skarżącego wnioskując o przywrócenie terminu powołał się na błąd pracownika. Oznacza to, że skarżący nie dokonał należytej staranności w wyborze pracownika, któremu zlecił dokonywania czynności procesowych. Taka okoliczność nie świadczy o braku winy w uchybieniu terminu i nie może uzasadniać jego przywrócenia. Pracownik skarżącego nie miał wątpliwości odnośnie tego jak wykonać zarządzenie Przewodniczącego Wydziału, o czym świadczy fakt, że w piśmie z dnia 25 maja 2018 r. wskazał on, że przesyła żądane pełnomocnictwo. To, że finalnie pełnomocnictwo nie zostało przesłane świadczy o niedbalstwie tego pracownika. Skoro pojęcie winy strony w uchybieniu terminu w postępowaniu sądowym obejmuje także swym zakresem winę osób trzecich, upoważnionych przez stronę do dokonania określonej czynności, uznać należy, że to na skarżącym ciążyło ryzyko ujemnych skutków niestarannego zachowania pracownika, którego upoważnił do wykonania zarządzenia. Sąd wskazuje również, że brak pełnomocnictwa osoby, która podpisała skargę stanowi brak istotny, który uniemożliwia nadanie sprawie dalszego biegu. Nie można więc uznać, że odrzucenie skargi z powodu nieusunięcia tego braku, jest nadmiernie rygorystyczne. Dlatego też, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. należało odmówić przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi.