II SAB/Rz 6/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Józefczyk po rozpoznaniu w dniu 19 kwietnia 2016 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E.S. na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy [...] w sprawie zmiany nazwy ulicy - postanawia - odrzucić skargę W dniu 8 stycznia 2016 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wpłynęła skarga E.S. na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy [...] w sprawie zmiany nazwy ulicy. W skardze E.S. wniosła o zobowiązanie Burmistrza m. in. zmiany nazwy ulicy, przy której położona jest należąca do niej nieruchomość (nr 1139) z "[...]" na "[...]" z uwagi na fakt, że obecny przebieg ulicy "[...]" i numeracja posadowionych przy niej domów wprowadza w błąd i utrudnia znalezienie właściwego adresu. Wniosła, o zobowiązanie "Urzędu Miasta i Gminy [...]" do wydania adresu działce nr 1139 zgodnego z Ewidencją Miejscowości Ulic i Adresów, zobowiązanie "Urzędu Miasta i Gminy [...]" do ukarania dyscyplinarnego pracowników winnych niezałatwienia sprawy zgodnie z ustawą Prawo geodezyjne i kartograficzne, tj. Burmistrza Miasta i Gminy [...] oraz jego Zastępcy, wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zmianami), zwanej dalej "P.p.s.a." określonej w art. 154 § 6 oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta i Gminy [...] wniósł o jej odrzucenie, z uwagi na niedopuszczalność, ewentualnie o oddalenie jako bezzasadnej. Na podstawie zarządzenia z dnia 18 marca 2016 r. Sąd wyłączył do odrębnego postępowania sprawę ze skargi E.S. na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy [...] w sprawie zmiany oznaczenia nieruchomości numerem porządkowym rejestrując ją pod sygn. akt II SAB/Rz 30/16. Postanowieniem z dnia 14 marca z uwagi na nieuzupełnienie jej braków formalnych skarga ta została odrzucona Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprawy Sąd w pierwszej kolejności obowiązany jest ocenić dopuszczalność skargi. Zgodnie bowiem z art. 58 § 1 pkt 1 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. P.p.s.a., jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego albo skarga jest niedopuszczalna z innych przyczyn, wówczas podlega ona odrzuceniu. Jej rozpoznanie rodziłoby bowiem nieważność postępowania (art. 183 § 2 pkt 1 P.p.s.a). Zgodnie z art. 184 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej w zakresie określonym w ustawie. Kontrola ta obejmuje w myśl art. 3 § 2 P.p.s.a. orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Ponadto stosownie do treści art. 3 § 3 P.p.s.a., Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 446, dalej: "u.s.g."), zadania własne gminy obejmują m.in. sprawy ulic gminnych. W myśl art. 18 ust. 2 pkt 13 u.s.g., do wyłącznej właściwości rady gminy należy podejmowanie uchwał w sprawach herbu gminy, nazw ulic i placów będących drogami publicznymi lub nazw dróg wewnętrznych w rozumieniu ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2086, z późn. zm.), a także wznoszenia pomników. Nadmienić wypada, że przepis powyższy może stanowić samodzielną podstawę prawną do nadawania nazw ulicom, które nie są drogami publicznymi w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (zob. uchwałę 7 sędziów NSA z dnia 11 kwietnia 2005 r. II OPS 2/05). Zmiana nazwy ulicy następuje w drodze uchwały organu stanowiącego gminy, a zatem w myśl 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. skarga na bezczynność w tej sprawie nie przysługuje. Uchwała jednostki samorządu terytorialnego nie jest bowiem żadnym z aktów wyszczególnionych w art. 3 § 2 pkt 1 – 4a P.p.s.a., na które przysługiwałaby skarga na bezczynność lub przewlekłość na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. Ustawodawca nie włączył w zakres kontroli sądu sprawowanej na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. bezczynności organów w sprawach z punktu 5 i 6. Brak jest również podstaw do uznania, że skargę na bezczynność organu w przedmiocie zmiany nazwy ulicy można wnieść na podstawie art. 101 w zw. z art. 101a ust. 1 u.s.g., a zatem przepisów szczególnych w rozumieniu art. 3 § 3 P.p.s.a. Przepis art. 101 ust. 1 u.s.g. uprawnia do zaskarżenia uchwały lub zarządzenia podjętego przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, w przypadku naruszenia interesu prawnego doznanego na skutek takiej uchwały lub zarządzenia. Stosownie do treści art. 101a ust. 1 u.s.g., przepisy art. 101 u.s.g. stosuje się odpowiednio, gdy organ gminy nie wykonuje czynności nakazanych prawem albo przez podejmowane czynności prawne lub faktyczne narusza prawa osób trzecich. Oznacza to, że skargę na bezczynność w przedmiocie podjęcia uchwały można wnieść tylko i wyłącznie w przypadku, gdy przepis prawa nakłada na organ obowiązek podjęcia określonych czynności, a nie w sytuacji, gdy przyznaje mu takie uprawnienie. Przepis art. 18 ust. 2 pkt 13 u.s.g., który przyznaje radzie gminy wyłącznie uprawnienie do zmiany nazwy ulicy. Mając na uwadze zatem, że objęta przedmiotem sprawy skarga nie należy nie jest objęta kontrolą sądowoadministracyjną, Sąd odrzucił ja na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 w zw. z art. 58 § 3 P.p.s.a.