II SAB/Rz 73/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Joanna Zdrzałka Sędziowie WSA Piotr Godlewski AWSA Karina Gniewek - Berezowska /spr./ po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 2 września 2021 r. sprawy ze skargi S. A. na bezczynność Wojskowego Koła Łowieckiego nr [...] "[...]" z siedzibą w [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje Wojskowe Koło Łowieckie nr [...] "[...]" z siedzibą w [...] do rozpoznania wniosku skarżącego S. A. z dnia 18 listopada 2019 r. w zakresie punktu pierwszego i drugiego w terminie 21 dni od dnia zwrotu akt sprawy wraz z prawomocnym wyrokiem; II. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. oddala skargę w zakresie punktu trzeciego wniosku; IV. zasądza od Wojskowego Koła Łowieckiego nr [...] "[...]" z siedzibą w [....] na rzecz skarżącego S. A. kwotę 597 zł /słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi jest bezczynność Wojskowego Koła Łowieckiego nr [...] "[...]" w zakresie rozpoznania wniosku o udzielenie informacji publicznej z 26 września 2019 r. Wnioskiem tym skarżący zwrócił się: 1) o przesłanie uwierzytelnionych kopii wszelkich uchwał Walnego Zgromadzenia oraz Zarządu określających zasady, tryb oraz kryteria udzielania upoważnień do wykonywania polowania indywidualnego, 2)uwierzytelnionych kopii wszystkich udzielonych w 2018 r. i 2019 r. upoważnień do wykonywania polowania indywidualnego, 3)wyjaśnienie treści upoważnień do wykonywania polowania indywidualnego udzielonych skarżącemu w 2018 i 2019 r. na podstawie art. 1, 2, 4 ust. 1 pkt 5, 6 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej w zw. z art. 2 ustawy Prawo łowieckie, na adres kancelarii pełnomocnika. Pismem z dnia 18 listopada 2019 r. skarżący ponowił wniosek modyfikując między innymi formę udzielenia odpowiedzi. W skardze skarżący podniósł, że do dnia wniesienia skargi nie otrzymał odpowiedzi. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podnosząc, że na każde pismo kierowane przez S. A. udzielało odpowiedzi, podając daty pism: 25 listopada 2019 r., 2 grudnia 2019 r., 15 stycznia 2020 r., 19 stycznia 2020 r., 22 luty 2021 r., 27 kwietnia 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 i art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej jako: "p.p.s.a.") sąd sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej poprzez rozpoznawanie skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Na podstawie art. 119 pkt 4 i 120 p.p.s.a. sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym. Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, co oznacza, że przy orzekaniu bierze pod uwagę z urzędu także i takie naruszenia prawa, które nie zostały objęte skargą (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność organów w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a., zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Stosownie zaś do § 2 tego przepisu, sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Z przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej ( Dz.U. z 2020 r., poz. 2176 ; dalej: "u.d.i.p.") wynika, że realizacja prawa dostępu do informacji publicznej w przewidzianych ustawą formach (art. 2 ust. 1 w związku z art. 3 ust. 1 pkt 1-3), wymaga jednoczesnego zaistnienia trzech pozytywnych przesłanek. Po pierwsze, przedmiotem żądania musi być informacja mająca charakter publiczny w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p., po drugie adresatem żądania musi być podmiot obowiązany do jej udzielenia, określony w art. 4 ust. 1 lub 2 tej ustawy, a po trzecie, żądana informacja musi znajdować się w posiadaniu podmiotu, do którego zwrócono się o jej udzielenie (art. 4 ust. 3). Powołana ustawa reguluje zakres podmiotowy i przedmiotowy oraz zasady i tryb udostępniania informacji publicznej, stanowiąc realizację zagwarantowanego w art. 61 ust. 1 Konstytucji RP jednego z praw politycznych - prawa do informacji o sprawach publicznych. W sprawie w zasadzie nie budzi wątpliwości, że podmiot do którego zwrócono się o udzielenie informacji publicznej jest podmiotem, o jakim mowa w art. 4 u.d.i.p. Nie budzi wątpliwości Sądu, że koła łowieckie stanowią wspomniane wyżej "inne podmioty wykonujące zadania publiczne" w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p., a tym samym ciąży na nich ustawowy obowiązek udostępniania informacji publicznych, będących w ich posiadaniu (ust. 3). Koła łowieckie wykonują bowiem zadania administracji państwowej związane z łowiectwem w rozumieniu art. 1 ustawy z dnia 13 października 1995 r. Prawo łowieckie (Dz. U. z 2020 r., poz. 1683 ze zm.; dalej: "prawo łowieckie"). Są one podstawowymi podmiotami wydzierżawiającymi obwody łowieckie, a zatem to na nich spoczywa obowiązek realizacji celów i zadań łowiectwa na terenie dzierżawionego obwodu, to jest obowiązek prowadzenia gospodarki łowieckiej rozumianej – w myśl art. 8 ust. 1 ustawy Prawo łowieckie – jako element ochrony środowiska przyrodniczego, obejmującego ochronę zwierząt łownych, gospodarowanie ich zasobami w zgodzie z zasadami ekologii oraz zasadami racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej i rybackiej. Nadto koła łowieckie współpracują z jednostkami organizacyjnymi Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe, albowiem sporządzane przez nie roczne plany łowieckie, po zasięgnięciu opinii wójta (burmistrza lub prezydenta miasta), podlegają zatwierdzeniu przez nadleśniczego Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe (postanowienie NSA z 28 listopada 2013 r., I OZ 1155/13 to i wszystkie powołane w sprawie orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie oznacza to jednak, że wszystkie skierowane do tego podmiotu żądania odpowiadać będą definicji informacji publicznej. Ustawa o dostępie do informacji publicznej reguluje, że udostępnieniu podlegać będą informacje o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o: a) statusie prawnym lub formie prawnej, b) organizacji, c) przedmiocie działalności i kompetencjach, d) organach i osobach sprawujących w nich funkcje i ich kompetencjach, e) strukturze własnościowej podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 3-5, f) majątku, którym dysponują; 3) zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o: a) trybie działania władz publicznych i ich jednostek organizacyjnych, b) trybie działania państwowych osób prawnych i osób prawnych samorządu terytorialnego w zakresie wykonywania zadań publicznych i ich działalności w ramach gospodarki budżetowej i pozabudżetowej, c) sposobach stanowienia aktów publicznoprawnych, d) sposobach przyjmowania i załatwiania spraw, e) stanie przyjmowanych spraw, kolejności ich załatwiania lub rozstrzygania, f) prowadzonych rejestrach, ewidencjach i archiwach oraz o sposobach i zasadach udostępniania danych w nich zawartych, g) naborze kandydatów do zatrudnienia na wolne stanowiska, w zakresie określonym w przepisach odrębnych, h) (uchylona); Przechodząc kolejno przez przepisy ustawy Prawo łowieckie wskazać należy, że łowiectwo zostało w art. 1 określone jako element ochrony środowiska przyrodniczego polegający na ochronie zwierząt łownych i gospodarowanie ich zasobami w zgodzie z zasadami ekologii oraz zasadami racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej i rybackiej. Realizowana jest między innymi przez polowanie. Zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy prawo łowieckie gospodarka łowiecka jest prowadzona w obwodach łowieckich przez dzierżawców albo zarządców. Jest prowadzona na zasadach określonych w ustawie w oparciu o roczne plany łowieckie i wieloletnie łowieckie plany hodowlane( ust. 2). Koła łowieckie zrzeszają osoby fizyczne i są podstawowym ogniwem organizacyjnym w Polskim Związku Łowieckim w realizacji celów i zadań łowiectwa. Zgodnie z kolei z zapisami Statutu Polskiego Związku Łowieckiego swoje zdania ( określone w § 22 statutu ) realizuje przez dzierżawienie obwodów łowieckich i prowadzenie w nich prawidłowej gospodarki łowieckiej w tym monitorowanie liczebności i struktur populacji zwierzyny, a także organizowanie polowań- §23 statutu. Dalej problematykę polowań regulują przepisy art. 42 i n. ustawy prawo łowieckie. Polowanie może być wykonywane przez członków Polskiego Związku Łowieckiego lub cudzoziemców, o których mowa w art. 42a ust. 1, za zgodą dzierżawcy lub zarządcy obwodu łowieckiego. 1a. Polowanie może być polowaniem indywidualnym albo zbiorowym. 1b. Podczas polowania lub odstrzału sanitarnego, o którym mowa w art. 8 ust. 8, oraz przy wykonywaniu czynności związanych z zagospodarowaniem tuszy odstrzelonych zwierząt łownych osoba uprawniona do wykonywania polowania jest obowiązana do przestrzegania zasad bioasekuracji. 2. Podczas polowania uprawniony do jego wykonywania zobowiązany jest posiadać: 1) legitymację członkowską Polskiego Związku Łowieckiego. Wymóg ten nie dotyczy cudzoziemców wymienionych w art. 42a ust. 1 i art. 43 ust. 1; 2) pozwolenie na posiadanie broni myśliwskiej lub inny dokument uprawniający do jej posiadania, jeżeli wykonuje polowanie za pomocą broni przeznaczonej do celów łowieckich; 3) zezwolenie ministra właściwego do spraw środowiska na łowienie zwierzyny przy użyciu ptaka łowczego, jeżeli wykonuje polowanie przy pomocy ptaków łowczych. Do wykonywania polowania indywidualnego jest wymagane, poza dokumentami określonymi w ust. 2, pisemne upoważnienie wydane przez dzierżawcę lub zarządcę obwodu łowieckiego ( ust. 8). Przy czym ustalanie zasad wydawania upoważnień do wykonywania polowań indywidualnych zasad udziału w polowaniach zbiorowych, zasad zagospodarowania pozyskanej zwierzyny oraz zasad postępowania z trofeami należy do wyłącznej kompetencji walnego zgromadzenia - § 36 statutu. Informacje dotyczące polowania zamieszcza się książce ewidencji pobytu na polowaniu indywidualnym. 1. Termin rozpoczęcia i zakończenia oraz jednoznaczne określenie miejsca wykonywania polowania indywidualnego, imię i nazwisko myśliwego, numer upoważnienia do wykonywania polowania indywidualnego, ilość i gatunek pozyskanej zwierzyny oraz liczba wszystkich oddanych strzałów do zwierzyny grubej podlega wpisowi w książce ewidencji pobytu na polowaniu indywidualnym, którą są obowiązani prowadzić dzierżawcy i zarządcy obwodów łowieckich, w postaci papierowej lub elektronicznej, dla każdego obwodu. 1a. Wpisów w książce ewidencji pobytu na polowaniu indywidualnym mogą dokonywać wyłącznie myśliwi wykonujący polowanie lub myśliwi przez nich upoważnieni do dokonania wpisu lub osoby upoważnione przez dzierżawcę albo zarządcę obwodu łowieckiego do dokonywania tych wpisów. 1b. Wpisu w książce ewidencji pobytu na polowaniu indywidualnym dotyczącego terminu rozpoczęcia polowania indywidualnego dokonuje się przed jego rozpoczęciem, jednak nie wcześniej niż 24 godziny przed rozpoczęciem polowania. 1c. W miejscu wskazanym w książce ewidencji pobytu na polowaniu indywidualnym jako miejsce wykonywania polowania indywidualnego nie może w tym samym czasie polować inny myśliwy, bez zgody myśliwego wykonującego polowanie w tym miejscu. 1d. Książka ewidencji pobytu na polowaniu indywidualnym podlega udostępnieniu wszystkim zainteresowanym na ich wniosek, w zakresie obejmującym następujące informacje: termin rozpoczęcia i zakończenia oraz jednoznaczne określenie miejsca wykonywania polowania indywidualnego, a także numer upoważnienia do wykonywania polowania indywidualnego. 1e. Dzierżawca albo zarządca obwodu łowieckiego jest obowiązany przekazać właściwemu nadleśniczemu Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe i wójtowi (burmistrzowi, prezydentowi miasta) informację w postaci papierowej lub elektronicznej o miejscu przechowywania książki ewidencji pobytu na polowaniu indywidualnym. Wójt (burmistrz, prezydent miasta) podaje niezwłocznie do publicznej wiadomości, w sposób zwyczajowo przyjęty w danej gminie oraz przez obwieszczenie i na stronie internetowej urzędu gminy, informację o miejscu przechowywania książki ewidencji pobytu na polowaniu indywidualnym oraz o sposobie udostępniania informacji zawartych w książce ewidencji pobytu na polowaniu indywidualnym i ich zakresie. 2. W przypadku pozyskania zwierzyny na polowaniu indywidualnym myśliwy jest zobowiązany odnotować ten fakt w posiadanym upoważnieniu do wykonywania polowania indywidualnego: 1) w odniesieniu do zwierzyny grubej - przed podjęciem czynności transportowych; 2) w odniesieniu do zwierzyny drobnej - niezwłocznie po zakończeniu polowania. 3. Za dokonanie wpisu, o którym mowa w ust. 1, odpowiedzialny jest myśliwy wykonujący polowanie. Przytoczenie powyższych przepisów było konieczne dla interpretacji informacji publicznej na gruncie ustawy prawo łowieckie. Na jawność wpisów w książce ewidencji pobytu na polowaniu zwrócił uwagę WSA w Warszawie w wyroku z 14 czerwca 2016 r. sygn. akt II SAB/Wa 66/16 utrzymanym w mocy przez NSA wyrokiem z 29 czerwca 2018 r., sygn. akt I OSK 2387/16 wskazując, że jawność wpisów w książce ewidencji pobytu na polowaniu indywidualnym powiązana jest z funkcją, jaką pełni ten dokument. Ma on bowiem przede wszystkim na celu zapewnienie bezpieczeństwa innym osobom wkraczającym na teren łowiska oraz uniknięcie równoczesnego polowania w tym samym miejscu i o tej samej porze niewiedzących o sobie myśliwych. W orzecznictwie wskazuje się, że sama książka ewidencji pobytu na polowaniu stanowi informację publiczną (zob. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 12 maja 2015 r., II SAB/Po 11/15), gdyż dokonywanie wpisów w książce ewidencji pobytu na polowaniu indywidualnym stanowi wykonanie zadania publicznego (zadania nałożonego przepisami prawa powszechnie obowiązującego w ramach prowadzenia gospodarki łowieckiej), a nie spraw wewnętrznych, organizacyjnych, czy indywidualnych spraw członków koła. Mając zatem na uwadze, że koło łowieckie jest podmiotem publicznym, a prowadzona przez niego działalność, to między innymi gospodarka łowiecka, informacje dotyczące tej działalności podlegać będą co do zasady ujawnieniu. W świetle powyższego w ocenie Sądu będą mieścić się w zakresie informacji publicznej żądane przez wnioskodawcę uchwały określające zasady, tryb oraz kryteria udzielania upoważnień do wykonywania polowań. Regulują one bowiem materie dotycząca działalności podmiotu obowiązanego do udzielenia informacji publicznej. W tym zakresie w ocenie Sądu mieszczą się udzielone w 2018 r. i 2019 r. upoważnienie w zakresie w jakim pozwolą na to u.d.i.p. z uwzględnieniem ograniczeń o jakich mowa między innymi w art. 5 u.d.i.p. Zatem co do zasady skierowane do organu żądanie w pkt 1 i 2 wniosku stanowiło informacją publiczną i zobowiązywało organ do stosowania przepisów ustawy. Zgodnie z art. 13 u.d.i.p. 1. Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. 2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku ( art. 14 ust. 1 u.d.i.p.). Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W takim przypadku, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się ( art. 14 ust. 2 u.d.i.p.). Na podstawie z kolei art. 16 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji ( ust.1). Z powyższych przepisów wynikają następujące formy działania organu. Jeśli organ uzna, że żądanie dotyczy informacji publicznej udziela informacji bez zbędnej zwłoki, najpóźniej jednak w terminie 14 dni, bądź informuje, że w żadnym z wyżej wskazanych terminów udzielenie informacji nie jest możliwe, wyznaczając jednocześnie nowy termin załatwienia wniosku, bądź też wydaje decyzje o odmowie udzielenia informacji publicznej, bądź też umarza postepowanie. Jeśli uzna, że żądanie nie dotyczy informacji publicznej, to również w wyżej wyznaczonych terminach informuje o tym stronę. W każdym przypadku wymaga to podjęcia przez organ określonego działania. W sprawie żądanie zostało skierowane do organu w dniu 1 października 2019 r. Najwcześniejsze pismo, spośród nadesłanych przez organ zostało datowane na 25 listopada 2019 r. i najprawdopodobniej, jak wynika z treści miało stanowić odpowiedź na skierowane do organu żądanie. Już z porównania dat wynika, że organ dopuścił się uchybienia terminowi załatwienia wniosku, co stanowi samodzielną podstawę do stwierdzenia zarzucanej bezczynności. W piśmie tym ponadto nie ustosunkowano się do żądań wnioskodawcy. Wskazano w nim jedynie, że w związku z pismem, że wszelką korespondencję należy kierować na adres kancelarii przesyła się "upoważnienie do wykonywania polowania indywidualnego nr [...] dla S. A.". W kolejnym dołączonym piśmie z dnia 2 grudnia 2019 r. organ z kolei w odpowiedzi na kolejny złożony przez skarżącego wniosek o udzielenie informacji publicznej z 18 listopada 2019 r. wskazał termin załatwienia wniosku na 20 stycznia 2020 r. W piśmie zaś z dnia 15 stycznia 2020 r. wyjaśnił, że skierowane przez skarżącego żądanie w zakresie udostępnienia wszystkich upoważnień do wykonywania polowania indywidulanego udzielone wszystkim członkom koła i gościom w 2018 i 2019 r. dotyczy wprost imiennych informacji o konkretnych członkach koła, wobec powyższego udzielenie przez zarząd koła stosownych informacji łączyłoby się z podaniem imion i nazwisk poszczególnych członków oraz gości co nie odnosi się do sfery publicznej zakreślonej w art 1 i 6 u.d.i.p. Wskazano przy tym, że upoważnienia do wykonywania polowania indywidulanego wydawane dla poszczególnych członków i gości nie stanowią informacji publicznej, ale są prywatnymi sprawami członków i gości. W kolejnym piśmie z 19 stycznia 2020 r. przesłano uchwałę z walnego zgromadzenia z 10 maja 2019 r. W piśmie z 22 lutego 2021 r. wyjaśniono, że nie stwierdzono by opisane we wcześniejszej korespondencji działania Zarządu Koła miały charakter przewinienia łowieckiego. Z kolei w piśmie z 27 kwietnia 2021 r. w sprawie udzielenia informacji publicznej zgodnie z wnioskiem z 8 listopada 2019 r. Zarząd podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko. Na podstawie analizy treści nadesłanych pism stwierdzić należy, że organ nie udzielił odpowiedzi na skierowane przez skarżącego żądanie. Bez znaczenia dla oceny wniosku pozostaje podnoszona przez organ okoliczność, że skarżący jest członkiem Koła łowieckiego. NSA m.in. w wyroku z 15 kwietnia 2016 r., sygn. akt I OSK 96/15 za uzasadniony uznał zarzut skargi kasacyjnej naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 1 ust. 2 u.d.i.p. w związku z art. 32 ust. 3 prawo łowickie oraz naruszenia normy wynikającej z art. 61 ust. 1, 3 i 4 Konstytucji RP – przez przyjęcie, że skarżący ma dostęp do żądanych informacji w trybie określonym w Statucie Polskiego Związku Łowieckiego jako członek tego zrzeszenia i w związku z tym do załatwienia jego wniosku nie stosuje się przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. NSA wyjaśnił, że z faktu, iż dana osoba ma dostęp do określonej informacji publicznej w trybie lub na zasadach szczegółowo określonych w akcie podustawowym (rozporządzeniu, akcie prawa miejscowego) czy wewnętrznym (np. regulaminie czy statucie stowarzyszenia lub zrzeszenia), nie należy wywodzić tego, że nie może ona uzyskać tej informacji w trybie i na zasadach określonych w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Podobnie wypowiedział się NSA na gruncie statusu radnego jednostki samorządu terytorialnego, wskazując, że zapewnienie radnemu dostępu do informacji w trybie określonym w statucie tej jednostki (np. w drodze interpelacji) nie wyłącza możliwości skorzystania przez niego z trybu opartego na ustawie o dostępie do informacji publicznej (por. wyrok NSA z dnia 20 grudnia 2013 r., I OSK 2026/13). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że z tego, iż S. A. może domagać się udostępnienia żądanych informacji w oparciu o przepisy Statutu Polskiego Związku Łowieckiego, którego jest członkiem, nie można wywodzić, że nie może on uzyskać tych informacji w trybie i na zasadach określonych ustawą o dostępie do informacji publicznej. Statut Polskiego Związku Łowieckiego jest bowiem aktem o charakterze wewnętrznym, a zatem nie może modyfikować czy wyłączać stosowania przepisów powszechnie obowiązujących, w tym określających dostęp do informacji publicznej. W tej sytuacji wybór trybu uzyskania pożądanej informacji przez skarżącego (ustawowy lub statutowy) należy do niego, nie zaś do kompetencji adresata wniosku o informację. Mając powyższe na uwadze Sąd obowiązał organ do udzielenia odpowiedzi w zakresie pkt 1 i 2 wniosku na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., w terminie 21 dni od dnia zwrotu akt wraz z prawomocnym wyrokiem. Sąd stwierdził, że bezczynność nie nosiła cech rażącego naruszenia prawa. O takim można mówić w sytuacji, gdyż podejmowane przez organ działania lub ich brak pozostają w sprzeczności z bezwzględnie obowiązującymi, jasnymi i jednoznacznymi zasadami. Tymczasem Sąd stwierdza, że kwestia udzielania informacji publicznej i jej kwalifikacji niejednokrotnie budziła i nadal budzi wiele wątpliwości. Z kierowanych do strony pism wynika, że podjęte przez organ działania, kierowane pisma są wynikiem tych wątpliwości, a nie świadomego działania organu nastawionego na brak chęci udzielenia odpowiedzi, w związku z czym nie można przypisać organowi rażącego naruszenia prawa, o czym Sąd orzekł na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. W ocenie Sądu nie stanowi natomiast informacji publicznej skierowany do organu wniosek w zakresie pkt 3 tj. wyjaśniania treści upoważnień do wykonywania polowania indywidualnego udzielonych skarżącemu w 2018 r. i 2019 r. Celem ustawy o dostępie do informacji publicznej jest udzielanie informacji, a nie wyjaśnianie jej treści. W związku z powyższym oddalił skargę w zakresie pkt 3 wniosku na podstawie art. 151 p.p.s.a. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200, 205 § 2 i 209 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pk1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie ( Dz.U. z 2015 r., poz. 1800).