II SAB/Rz 84/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SNSA Stanisław Śliwa Sędziowie WSA Maria Mikolik /spr./ AWSA Jolanta Kłoda-Szeliga po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 17 września 2024 r. sprawy ze skargi W. w W. na bezczynność Dyrektora R. w R. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej – skargę oddala – II SAB/Rz 84/24 UZASADNIENIE Przedmiotem skargi stowarzyszenia W. (dalej: W.) jest bezczynność Dyrektora R. (dalej: R.) w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Stowarzyszenie zarzuciło naruszenie: - art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji publicznej poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek, - art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej w zakresie, w jakim z przepisów tych wynika, że informacja nieudostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej jest udostępniana na wniosek bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w ciągu 14 dni od dnia złożenia wniosku poprzez brak zastosowania, polegający na niezrealizowaniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej. W oparciu o ww. zarzuty W. wniósł o zobowiązanie organu do załatwienia wniosku z 5 czerwca 2024; orzeczenie, iż bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa i wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a, jak również o zasądzenie od organu na rzecz stowarzyszenia kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi stowarzyszenie W. wyjaśniło, że 5 czerwca 2024 złożyło do podmiotu ujawnionego w wykazie kąpielisk wniosek o udostępnienie informacji publicznej w postaci analizy aktualnej zagrożeń, w tym identyfikacji miejsc, w których występuje zagrożenie dla bezpieczeństwa osób wykorzystujących obszar wodny do pływania, kąpania się, uprawiania sportu lub rekreacji. Stowarzyszenie wskazało, że dokument ten sporządzany jest zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 roku o bezpieczeństwie osób przebywających na obszarach wodnych we współpracy z policją i podmiotami ratownictwa wodnego, posiadających stosowną zgodę i działającymi na terenie - w odniesieniu do zarządzanego Kąpieliska Miejskiego przy ul. K. w R. Stowarzyszenie podniosło, że pomimo upływu terminu podmiot zobowiązany, do którego skierowano wniosek, nie udzielił wnioskowanej odpowiedzi, co czyni skargę zasadną i konieczną. Skarżący przyznał, że 16 czerwca 2024r. otrzymano jako odpowiedź na wniosek "Analizę zagrożeń, w tym identyfikację miejsc, w których występuje zagrożenie dla bezpieczeństwa osób wykorzystujących obszar wodny do pływania, kąpania się, uprawiania sportu lub rekreacji na terenie Miasta R.", sporządzoną rok przed organizowaniem kąpieliska, nie przez organizatora lecz przez Prezydenta R. i w trybie sprawowania nadzoru nie nad kąpieliskiem, lecz nad niewyznaczonym obszarem wodnym. Ponadto organizator kąpieliska w piśmie z 24 czerwca 2024r. ujawnił, że uchwała wymieniona we wniosku nie jest aktualnie obowiązującym aktem prawnym a R. jako zarządca Kąpieliska Miejskiego przy ul. K. działa zgodnie z obowiązującą uchwałą Nr [...] z [...] marca 2024r (DZ. Woj. Podkarp. [...], poz. [...])". W odpowiedzi na skargę Dyrektor R. stwierdził, że skarga nie jest zasadna. Podniósł, że 5 czerwca 2024 r. do R. rzeczywiście wpłynął wniosek o udostępnienie informacji, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie osób przebywających na obszarach wodnych. Informacja o tym, iż taka analiza została sporządzona, została przekazana Wnioskodawcy niezwłocznie, bo już w dniu 16 czerwca 2024 r. wraz ze wskazaniem aktów prawnych regulujących funkcjonowanie na obszarze [...] kąpieliska. Do pisma tego został załączony żądany dokument stanowiący "Analizę zagrożeń, w tym identyfikacji miejsc, w których występuje zagrożenie dla bezpieczeństwa osób wykorzystujących obszar wodny do pływania, kąpania się, uprawiania sportu lub rekreacji na terenie Miasta R.", sporządzony przez Wydział Zarządzania Kryzysowego i Ochrony Ludności Urzędu Miasta R. Zdaniem Organu nie jest rzeczą wnioskującego o udostępnienie informacji publicznej ocena tego, czy dostarczony mu dokument funkcjonujący w Ośrodku spełnia kryteria ustawowe. Dokument stanowiący przedmiotową Analizę został przyjęty do stosowana w R. zarządzeniem wewnętrznym. Ustawa o dostępie do informacji publicznej służy uzyskiwaniu informacji a nie kontroli treści dokumentów wewnętrznych udostępnianych na jej podstawie. Mając na uwadze powyższe Dyrektor R. podniósł, że skarga na bezczynność jest niezasadna. W piśmie procesowym z 21 lipca 2024r. Skarżący argumentował z powołaniem się na orzecznictwo NSA, że bezczynność w zakresie udzielenia informacji publicznej może mieć miejsce również w przypadku udzielenia informacji innej niż taka, której oczekuje wnioskodawca, tudzież udzielenia informacji niepełnej czy chaotycznej. Właściwa realizacja wniosku o dostęp do informacji publicznej wymaga precyzyjnego udzielenia informacji na temat zawartych w nim kwestii. Przedstawienie informacji innej niż ta, na którą oczekuje wnioskodawca, informacji niepełnej lub też nieadekwatnej do treści wniosku, świadczy o bezczynności podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej, do którego skierowano wniosek o jej udostępnienie, co uchybia regulacji zawartej w art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. W piśmie procesowym z 23 lipca 2024r. fachowy pełnomocnik, działając imieniem Dyrektora R. podniósł, że R. udzielił informacji zgodnej z posiadaną dokumentacją. Przekazany na żądnie W. w dniu 11 czerwca 2024r dokument pod nazwą "Analiza zagrożeń, w tym identyfikacja miejsc, w których występuje zagrożenie dla bezpieczeństwa osób wykorzystujących obszar wodny do pływania, kąpania się, uprawiania sportu lub rekreacji na terenie Miasta R.", datowany na maj 2023r w wyodrębnionej części dotyczy Kąpieliska R., czego wyrazem są postanowienia analizy, zawarte na str. 16-19, zaś pozostałych obszarów wodnych także na s. 20-30. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: P.p.s.a.) zakres kognicji sądów administracyjnych obejmuje skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w zakresie wskazanym w art. 3 § 2 pkt 8 i 9 P.p.s.a. Należy przy tym wskazać, że art. 21 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 902, dalej: u.d.i.p.) dodatkowo wskazuje, że do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami. Stosownie do art. 149 P.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności (pkt 1), zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (pkt 2) lub stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (pkt 3). Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a P.p.s.a.). Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 2 P.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 P.p.s.a.). Ponadto, należy wskazać, że zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Po rozpoznaniu sprawy w wyżej wskazanych granicach Sąd stwierdził, że skarga jako niezasadna podlega oddaleniu. W sprawie nie budzi wątpliwości, że Skarżący zwrócił się do R. z wnioskiem o udostępnienie aktualnej analizy zagrożeń, w tym identyfikacji miejsc, w których występuje zagrożenie dla bezpieczeństwa osób wykorzystujących obszar wodny do pływania, kąpania się, uprawiania sportu lub rekreacji w odniesieniu do zarządzanego Kąpieliska Miejskiego przy ul. K. w R. R. jest jednostką organizacyjną Gminy Miasto R. prowadzoną w formie jednostki budżetowej. Zatem Dyrektor R.jako podmiot reprezentujący jednostkę organizacyjną samorządu terytorialnego jest podmiotem zobowiązanym do udostępniania informacji publicznej na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p. Dokument w postaci analizy zagrożeń, który był przedmiotem żądania Skarżącego niewątpliwie stanowi informację publiczną, o jakiej mowa w art. 6 ust. 1 pkt 3 u.d.i.p. Z przepisów u.d.i.p. wynika, że w przypadku gdy przedmiotem żądania jest udostępnienie informacji publicznej podmiot do tego zobowiązany winien w terminie wskazanym w art. 13 u.d.i.p., tj. bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku udostępnić tę informację w formie czynności materialno-technicznej w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem (art. 13 ust. 1 i art. 14 ust. 1 u.d.i.p.). W ocenie Sądu w niniejszej sprawie podmiot zobowiązany z obowiązku wynikającego z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. w pełni się wywiązał, bowiem w 14- dniowym terminie, tj. 16 czerwca 2024r. do Skarżącego drogą elektroniczną przesłano odpowiedź Dyrektora R. wraz dokumentem w postaci "Analizy zagrożeń, w tym identyfikacji miejsc, w których występuje zagrożenie dla bezpieczeństwa osób wykorzystujących obszar wodny do pływania, kąpania się, uprawiania sportu lub rekreacji na terenie Miasta R.", sporządzony przez Wydział Zarządzania Kryzysowego i Ochrony Ludności Urzędu Miasta R. w maju 2023 roku. W przesłanej do Skarżącego odpowiedzi Dyrektor R. poinformował, że R. jako zarządca Kąpieliska Miejskiego przy ul. K. w R. posiada ww. aktualną analizę zagrożeń. Analiza do Skarżącego została przesłana w formie PDF. Z przedstawionych Sądowi akt sprawy wynika więc, że wniosek Skarżącego został zrealizowany zarówno w terminie wynikającym z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. jak i w formie wskazanej we wniosku, stosownie do wymogu z art. 14 ust. 1 u.d.i.p. Udzielona Skarżącemu informacja odpowiada w pełni zgłoszonemu żądaniu. Udostępniona analiza zagrożeń została sporządzona na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie osób przebywających na obszarach wodnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 714 z późn. zm.) i dotyczy Kąpieliska Miejskiego przy ul. K. w R., o czym świadczy w szczególności zawartość znajdująca się na str. 16-19 udostępnionej analizy. W ocenie Sądu więc Dyrektor R. nie pozostawał w bezczynności na dzień wniesienia skargi. Odnosząc się natomiast do zarzutów zawartych w skardze, jak i dalszym piśmie procesowym wskazać należy, że ocena udostępnionej Analizy pod względem jej zgodności z prawem, w tym spełnienia ustawowych wymogów wykracza poza zakres ustawy o dostępie do informacji publicznej. Rolą sądu administracyjnego w sprawach dotyczących skarg na bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej jest w istocie ocena formalna działania organu w reakcji na złożony wniosek (czyli ocena terminowości działania organu oraz zgodności udzielonej odpowiedzi – jej zakresu – w stosunku do wniesionego żądania udostępnienia danej informacji publicznej w złożonym wniosku), nie zaś merytoryczna weryfikacja udostępnionej dokumentacji (por. wyrok NSA z dnia 10 stycznia 2018 r., sygn. akt I OSK 588/16). Mając na względzie powyższe Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 P.p.s.a. Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 P.p.s.a.