II SAB/Rz 85/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Krystyna Józefczyk /spr./ Sędziowie WSA Magdalena Józefczyk WSA Joanna Zdrzałka Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 5 listopada 2015 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia "[...]" na bezczynność Okręgowego Sądu Dyscyplinarnego [...] Okręgowej Izby Architektów RP w przedmiocie udzielenia informacji publicznej I. zobowiązuje Okręgowy Sąd Dyscyplinarny [...] Okręgowej Izby Architektów RP do rozpoznania wniosku Stowarzyszenia "[...]" w zakresie pkt 4 z dnia 3 lutego 2015 r. w terminie 14 dni od dnia zwrotu akt sprawy organowi; II. stwierdza, że bezczynność określona w pkt I wyroku nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. w pozostałym zakresie skargę oddala; IV. zasądza od Okręgowego Sądu Dyscyplinarnego [...] Okręgowej Izby Architektów RP na rzecz strony skarżącej Stowarzyszenia "[...]" kwotę 340 zł /słownie: trzysta czterdzieści złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi Stowarzyszenia "A" w [...], zwanego dalej "Stowarzyszeniem" jest bezczynność Okręgowego Sądu Dyscyplinarnego [...] Okręgowej Izby Architektów RP w [...], zwanej dalej "OSD OIARP" w sprawie udzielenia informacji publicznej. Z akt sprawy wynika, że w dniu [...] lutego 2015 r. Stowarzyszenie pismem nr [...] wysłanym pocztą elektroniczną, wystąpiło do OSD OIARP z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej poprzez udzielenie odpowiedzi na następujące pytania: 1) ile postępowań dotyczących odpowiedzialności dyscyplinarnej oraz odpowiedzialności zawodowej w roku 2013 r. i w roku 2014 r. toczyło się przed OSD OIARP, 2) ile postępowań dotyczących odpowiedzialności dyscyplinarnej oraz odpowiedzialności zawodowej, które toczyły się przed OSD OIARP zakończyło się prawomocnym orzeczeniem w 2013 r. i w 2014 r., 3) ile postpowań dotyczących odpowiedzialności dyscyplinarnej oraz odpowiedzialności zawodowej, które toczyły się przed OSD OIARP zakończyło się prawomocnym ukaraniem obwinionego w 2013 r. i w 2014 r., 4) kiedy i gdzie planowane są posiedzenia przed OSD OIARP w roku bieżącym. W skardze na bezczynność Okręgowego Sądu Dyscyplinarnego [...] Okręgowej Izby Architektów RP w [...] Stowarzyszenie zarzuciło Okręgowemu Sądowi Dyscyplinarnemu bezczynność polegającą na nieudzieleniu odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Skarżący wniósł o zobowiązanie skarżonego do rozpoznania wniosku o udzielenie informacji publicznej w terminie 14 dni, zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania wg norm przepisanych, rozpoznanie sprawy w możliwie najszybszym terminie oraz dopuszczenie dowodu uzupełniającego z załączonych do skargi dokumentów (wniosek o udostępnienie informacji publicznej oraz dowód jego przesłania) na okoliczność treści wniosku oraz tego, że został ona przesłany skarżonemu. W uzasadnieniu wyjaśnił, że skarżony nie udzielił wnioskowanej informacji i nie zareagował na wniosek. Podał, że żądana informacja stanowi informację publiczną w rozumieniu art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP i art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U.2014.782 j.t.), zwanej dalej "U.d.i.p." Przytoczył szerokie fragmenty orzeczeń sądów administracyjnych na poparcie tezy, iż skarżony organ posiada zdolność sądową w niniejszej sprawie. Zdolność sądową OSD OIARP wywiódł z art. 4 ust. 1 pkt 5 U.d.i.p., który stanowi, że do udostępnienia informacji publicznej obowiązane są m.in. podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Wskazał, że Sąd Dyscyplinarny bez wątpienia jest jednostką organizacyjną i że wykonuje zadania publiczne polegające na sprawowaniu sądownictwa dyscyplinarnego, a co za tym idzie m.in. decyduje o możliwości wykonywania zawodu zaufania publicznego. W odpowiedzi na skargę organ OSD OIARP wniósł o jej oddalenie i nie obciążanie kosztami postępowania. W uzasadnieniu wyjaśnił, że nie kwestionuje faktu otrzymania od skarżącego wniosku o udzielenie informacji za pośrednictwem poczty elektronicznej. Jednak z uwagi na fakt, że został on zaadresowany na ogólny adres e- mail Izby i nie zawierał podpisu wnioskodawcy osoba, która odebrała przedmiotowy wniosek uznała, że Izba nie ma obowiązku udzielać odpowiedzi na wniosek, dopóki nie zostanie do izby przesłany wniosek w wersji papierowej z podpisami odpowiednich osób. Wniosek został potraktowany jako jeden z wielu e-maili ofertowych czy też reklamowych. Niezależnie od powyższego w dniu 4 września 2015 r. żądana informacja została przesłana na adres skarżącego. Z uwagi na zaistniałe nieporozumienie oraz brak umyślnego działania w nieprzedłożeniu żądanych informacji OSD OIARP wniósł o nieobciążanie organu kosztami postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Istota sądowej kontroli administracji publicznej sprowadza się do ustalenia, czy w określonym przypadku jej organy dopuściły się kwalifikowanych naruszeń prawa. Sąd administracyjny sprawuje swą kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej – art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1269). Sąd rozpoznając skargę rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną – art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Zgodnie z art. 32 P.p.s.a. w postępowaniu w sprawie sądowoadministracyjnej stronami są skarżący oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Wg art. 25 § 3 P.p.s.a. zdolność sądową mają także inne jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, jeżeli przepisy prawa dopuszczają możliwość nałożenia na te jednostki obowiązków, przyznania uprawnień lub skierowania do nich nakazów i zakazów, a także stwierdzenia lub uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Sądy dyscyplinarne są jednostkami organizacyjnymi samorządu zawodowego architektów zajmujących się prowadzeniem spraw dyscyplinują członków tej korporacji zawodowej. Sąd dyscyplinarny jest organem w rozumieniu art. 32 P.p.s.a. Otóż w myśl art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2014 r., poz. 782) obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy samorządu zawodowego. Nie budzi też wątpliwości, że rozstrzygnięcia sądów dyscyplinarnych samorządów zawodowych nie odnoszą się do spraw organizacyjnych ani porządkowych lecz należą do spraw publicznych, gdyż służą realizacji zadań publicznych, które cechuje powszechność i użyteczność dla ogółu a także osiągnięciu celów określonych w Konstytucji RP i ustawie o samorządach zawodowych architektów i inżynierów budownictwa (patrz: wyrok w sprawie II SAB/Wa 288/14). Zdaniem Sądu orzekającego w sprawie żądane przez skarżącego informacje stanowią informację o charakterze publicznym, bowiem zawierają dane publiczne wyrażone w treści dokumentów urzędowych w postaci wniosków o wszczęcie postępowań dyscyplinarnych, dlatego też żądana informacja mieści się w zakresie art. 1 ust. 1 i art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy o dostępie do informacji publicznej. Cytowany przepis zawiera otwartą definicję informacji publicznej i zalicza do niej dane publiczne, w tym treść dokumentów urzędowych. Sąd uwzględniając skargę na bezczynność w części uznał, że tylko udzielenie odpowiedzi w pełnym zakresie zgodnie z żądaniem wniosku pozwala uznać, że brak jest bezczynności organu. Skarga Stowarzyszenia została w części uwzględniona, ponieważ udzielona odpowiedź nie jest kompletna. Z bezczynnością organu w zakresie dostępu do informacji publicznej mamy do czynienia wówczas gdy organ milczy wobec wniosku strony o udzielenie takiej informacji, udostępniona informacja nie odpowiada treści wniosku lub gdy organ milczy wobec wniosku. Z drugiej strony aby można było mówić o bezczynności podmiotu zobowiązanego, należy przede wszystkim stwierdzić, iż ciąży na nim wynikający z prawa obowiązek udzielenia takiej informacji, która ma charakter informacji publicznej. Prawo do uzyskiwania informacji publicznej zagwarantowane jest w Konstytucji RP. Stwierdzenie stanu bezczynności zobowiązuje sąd administracyjny do zastosowania art. 149 § 1 P.p.s.a. Z odpowiedzi na skargę wynika, że organ zwlekał z udzieleniem żądanej informacji, ponieważ pozostawał w błędnym przekonaniu, że złożony wniosek o udzielenie informacji publicznej nie został prawidłowo podpisany. Poza tym fakt udzielenia tej informacji, chociaż niezupełnie zgodnej z wnioskiem pozwolił Sądowi na uznanie, że naruszenie nie ma charakteru rażącego. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a.