II SAB/Rz 9/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Marcin Kamiński Sędziowie WSA Elżbieta Mazur - Selwa WSA Piotr Godlewski Protokolant sekretarz sądowy Filip Róg po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 27 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi K. K. na bezczynność Starosty Powiatu [...] w przedmiocie udzielenia informacji publicznej I. umarza postępowanie sądowe w zakresie zobowiązania Starosty Powiatu [...] do załatwienia wniosku skarżącego z dnia 14 sierpnia 2016 r. o udostępnienie informacji publicznej oraz w zakresie wniosku o przyznanie od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej; II. stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności w rozpatrzeniu wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej; III. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; IV. zasądza od Starosty Powiatu [...] na rzecz skarżącego K. K. kwotę 148 zł /słownie: sto czterdzieści osiem złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. II SAB/Rz 9/17 Uzasadnienie Przedmiotem skargi K. K. jest bezczynność Starosty Powiatu [...] w przedmiocie udzielenia informacji publicznej. Jak wynika z akt sprawy, wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2016 r. przesłanym za pośrednictwem poczty elektronicznej, K. K. zwrócił się do Starosty Powiatu [...] o udostępnienie informacji publicznej w zakresie wskazania, ile wniosków o dostęp do informacji publicznej zostało skierowanych do Starostwa w poszczególnych latach w okresie 2010-2015 oraz w roku 2016 - do chwili udzielenia odpowiedzi na wniosek. K. K. zawnioskował także o przesłanie powyższej informacji na podany adres poczty elektronicznej. W dniu [...] grudnia 2016 r. (data wpływu do organu – [...] grudnia 2016 r.) K. K. (reprezentowany przez pełnomocnika - radcę prawnego) złożył -skierowaną do WSA w Rzeszowie skargę na bezczynność Starosty Powiatu [...] w przedmiocie nieudzielenia informacji publicznej. Zawnioskował o zobowiązanie organu do udostępnienia wnioskowanej informacji; stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności; przyznanie od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej w wysokości połowy przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa GUS, na podstawie odrębnych przepisów; zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego przez radcę prawnego, wedle norm przepisanych. W uzasadnieniu wyjaśnił, że zwrócił się do Starosty za pośrednictwem poczty elektronicznej z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej. Do chwili złożenia skargi nie uzyskał żadnej odpowiedzi. Tymczasem organ jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej a wnioskowana informacja ma właśnie taki charakter. W piśmie z dnia [...] grudnia 2016 r. (przesłanym drogą elektroniczną w dniu [...] grudnia 2016 r.), Starosta Powiatu [...] poinformował, że w związku ze złożoną skargą na bezczynność ustalił, że nadesłana korespondencja elektroniczna z dnia [...] sierpnia 2016 r. wpłynęła na skrzynkę poczty elektronicznej Starostwa dniu [...] sierpnia 2016 r. (niedziela) o godz. 22:57 i została zaklasyfikowana jako spam. Wyjaśnił nadto, że korespondencja z domeny gmail.com jest często klasyfikowana przez filtr antyspamowy jako korespondencja niechciana i potencjalnie niebezpieczna. Brak udzielenia informacji na wniosek nie był wynikiem zamierzonego działania organu, lecz efektem błędu technicznego. Organ wskazał nadto, że pytanie wnioskodawcy zostało mu faktycznie doręczone w dniu [...] grudnia 2016 r. wraz ze skargą na bezczynność, dlatego w ustawowym 14-dniowym terminie udziela odpowiedzi na wniosek, a mianowicie, że: Liczba wniosków o dostęp do informacji publicznej w 2010 r. - 15 wniosków; Liczba wniosków o dostęp do informacji publicznej w 2011 r. - 21 wniosków; Liczba wniosków o dostęp do informacji publicznej w 2012 r. - 27 wniosków; Liczba wniosków o dostęp do informacji publicznej w 2013 r. - 25 wniosków; Liczba wniosków o dostęp do informacji publicznej w 2014 r. - 28 wniosków; Liczba wniosków o dostęp do informacji publicznej w 2015 r. - 41 wniosków; Liczba wniosków o dostęp do informacji publicznej w 2016 r. (stan na dzień 19 grudnia 2016 r.) - 64 wnioski. W odpowiedzi na skargę Starosta Powiatu [...] zawnioskował o umorzenie postępowania, względnie o oddalenie lub odrzucenie skargi w całości. Podkreślił, że po otrzymaniu skargi na bezczynność przeprowadził postępowanie wyjaśniające w wyniku którego ustalono, że nadesłaną korespondencja elektroniczna z dnia [...] sierpnia 2016 r. wpłynęła na skrzynkę poczty elektronicznej Starostwa i została zakwalifikowana jako spam. Organ wskazał też, że system informatyczny Starostwa Powiatowego w [...] był przedmiotem wielokrotnych ataków ze strony tzw. hakerów, to zaś wymusiło stosowanie podwyższonych środków bezpieczeństwa, w tym rygorystyczne podejście do odbieranej poczty internetowej. Organ zaznaczył też, że sam skarżący nie zweryfikował w żadnej sposób, czy wniosek o udzielenie informacji publicznej został doręczony organowi, nie skorzystał też z doręczenia z wykorzystaniem systemu ePUAP. Powołując się na orzeczenie WSA w Białymstoku z dnia 14 czerwca 2016 r. sygn. II SAB/Bk 49/16 podał, że samo nadanie wniosku o udostępnienie informacji publicznej drogą elektroniczną nie przesądza jeszcze o dopuszczalności skargi na bezczynność organu. Powyższe okoliczności w ocenie organu stanowią o bezzasadności skargi, a zatem powinna ona być oddalona. Organ wyjaśnił także, że niezwłocznie po otrzymaniu skargi, pismem z dnia [...] grudnia 2016 r. udzielił skarżącemu informacji w żądanym zakresie. Końcowo zaznaczył, że w jego ocenie, sposób złożenia zapytania (adres mailowy), treść zapytania, czas wysłania wniosku, zbieżność nazwisk skarżącego i pełnomocnika, jak również tożsamy adres zamieszkania, wskazują, że działania te noszą cechę nadużycia prawa do informacji publicznej. Ich rzeczywistym celem jest uzyskanie środków finansowych wynikających z zasądzonych kosztów zastępstwa procesowego i przyznanej przez Sąd kwoty. W piśmie z dnia [...] marca 2017 r, stanowiącym replikę na odpowiedź organu na skargę, skarżący z uwagi na udostępnienie wnioskowanej informacji przez organ cofnął skargę w części dotyczącej nakazania organowi udostępnienia informacji publicznej. Podtrzymał natomiast wniosek o stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności, chociaż nie miała ona charakteru rażącego naruszenia prawa. Cofnął nadto skargę w części dotyczącej przyznania od organu na jego rzecz sumy pieniężnej. Podtrzymał natomiast wniosek o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Zwrócił się także o rozpoznanie sprawy trybie uproszczonym, na posiedzeniu niejawnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jej zakres wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej P.p.s.a.), wg którego sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a., kontrola sądu obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Przedmiotem skargi w rozpoznawanej sprawie jest bezczynność Starosty [...] polegająca na nieudzieleniu informacji w trybie dostępu do informacji publicznej, zgodnie z wnioskiem skarżącego z dnia [...] sierpnia 2016 r. dotyczącym ilości wniosków o udostępnienie informacji publicznej skierowanych do Starostwa od roku 2010 do chwili udzielenia odpowiedzi. Sąd rozpoznał sprawę w trybie uproszczonym, gdyż stosownie do art. 119 pkt 4 P.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w tym trybie, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. t 2016 r., poz. 1764, dalej: u.d.i.p.), każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie w niej określonych. Zakres przedmiotowy informacji publicznej określa art. 6 ust. 1 ustawy, wymieniając rodzaje spraw, jakich może ona dotyczyć, niemniej jednak nie czyni tego w sposób wyczerpujący, o czym świadczy zwrot "w szczególności". W doktrynie i orzecznictwie sądowym zasadniczo przyjmuje się szerokie rozumienie pojęcia "informacji publicznej", za którą uznaje się każdą wiadomość wytworzoną lub odnoszoną do władz publicznych, a także wytworzoną lub odnoszoną do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Zakres żądanych przez skarżącego informacji mieścił się zatem w ustawowej definicji informacji publicznej w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt lit. e) u.d.i.p. obejmującym stan przyjmowanych spraw, kolejność ich załatwiania lub rozstrzygania. Okoliczność, że Starosta Mielecki jest organem zobowiązanym do udzielania będącej w jego posiadaniu informacji publicznej oraz że żądane informacje posiadały taki charakter nie było zresztą przez ten organ kwestionowane. Podkreślenia przy tym wymaga, że skarga na bezczynność organu w przedmiocie informacji publicznej nie musi być poprzedzona żadnym, środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej, gdyż zgodnie z art. 16 ust. 1 i 2 u.d.i.p., przepisy kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się jedynie do decyzji o odmowie udzielenia informacji publicznej (nie mają więc one zastosowania do pozostałych czynności podejmowanych w trybie u.d.i.p., które mają charakter czynności materialno - technicznych w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a.). Uznając dopuszczalność skargi i skuteczność jej wniesienia należy wskazać, że stosownie do art. 13 ust. 1 u.d.i.p., udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenią wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli informacja nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2). Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne którymi dysponuje podmiot obowiązany tego nie umożliwiają; w tym ostatnim przypadku podmiot ten powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie (art. 14 ust. 1 i 2). Sposobami załatwienia wniosku o udostępnienie informacji publicznej w myśl w/w ustawy są zatem: udzielenie informacji, poinformowanie o braku możliwości jej udostępnienia albo wydanie decyzji odmownej (art. 16 ust. 1). Należy przy tym zaznaczyć, że załatwienie wniosku strony o udostępnienie informacji publicznej nie musi oznaczać przekazania żądanych informacji lub dokumentów. Zgodnie z art. 4 ust. 3 u.d.i.p., obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej jest jedynie podmiot, będący w posiadaniu takich informacji. Jeśli takich informacji lub dokumentów organ nie posiada, wówczas powinien odpowiedzieć na wniosek, wskazując powody braku możliwości udzielenia żądanych informacji czy dokumentów. W świetle ugruntowanego stanowiska sądów administracyjnych, pozostawanie w bezczynności przez podmiot obowiązany do udostępnienia informacji publicznej, oznacza niepodjęcie - w terminie wskazanym w art. 13 ustawy - stosownych czynności, tj. nieudostępnienie informacji, ani niewydanie decyzji o odmowie jej udzielenia lub decyzji o umorzeniu postępowania (art. 16 ust. 1). W rozpoznawanej sprawie nie ulega wątpliwości, że Starosta [...] będąc dysponentem żądanej informacji publicznej, w ustawowym terminie który upływał [...] sierpnia 2016 r. wnioskowanej informacji publicznej nie udzielił (ponieważ 14 dzień terminu przypadał w niedzielę [...] sierpnia, zgodnie z art. 57 § 4 Kodeksu postępowania administracyjnego, ulegał on przesunięciu na najbliższy dzień powszedni). Uczynił to dopiero pismem przesłanym drogą elektroniczną (e-mail) w dniu [...] grudnia 2016 r, po wniesieniu przez wnioskodawcę [...] grudnia 2016 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) skargi na bezczynność (wpłynęła ona do Starostwa Powiatowego w [...] w dniu [...] grudnia 2016 r.). Zgodnie z art. 149 § 1 P.p.s.a., Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. W myśl § 1a tego artykułu, sąd jednocześnie stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W tej sytuacji należało stwierdzić, że organ dopuścił się bezczynności. W treści pisma udzielającego żądaną informację oraz w odpowiedzi na skargę zawarto wyjaśnienie, że nadesłana przez skarżącego [...] sierpnia 2016 r. korespondencja elektroniczna została przez program pocztowy przeznaczony do jej odbierania zakwalifikowana jako "spam". W kontekście niezałatwienia sprawy terminie nie ma to jednak znaczenia, istotny jest sam fakt jego niedotrzymania. Sąd w pełni podziela pogląd zawarty w postanowieniu NSA z dnia 10 września 2015 r. I OSK 1968/15, że wobec prawnej dopuszczalności wnoszenia wniosków o udzielenie informacji publicznej drogą elektroniczną, do obowiązków organu administracji publicznej należy taka konfiguracja filtrów antyspamowych oraz takie zorganizowanie obsługi technicznej poczty elektronicznej organu, aby zapewnić bezproblemowy i niezwłoczny odbiór wszystkich przesyłanych na ten adres podań. Filtr antyspamowy nie kasuje przy tym wiadomości, a jedynie przenosi je do folderu "spam" w skrzynce odbiorczej, co oznacza, że przy zachowaniu należytej staranności organ powinien zapoznać się z żądaniem wniosku. Odmienne uznanie czyniłoby tę formę składania wniosków o udzielenie informacji publicznej iluzoryczną, gdyż skuteczność złożenia wniosku byłaby odwrotnie proporcjonalna do skuteczności działania filtra spamowego (im wyższa byłaby jego skuteczność, tym mniejsze prawdopodobieństwo zakwalifikowania wniosku przez oprogramowanie pocztowe za zwykłą wiadomość, umieszczaną w folderze "odebrane"). Wobec nie budzącego wątpliwości doręczenia wiadomości organowi w dniu złożenia wniosku ([...] sierpnia 2016 r.), całkowicie bezzasadny wobec zaistniałej bezczynności i czasu jej trwania pozostaje zawarty w odpowiedzi na skargę argument mający w ocenie organu uzasadniać jej oddalenie, że skarżący w żaden sposób nie zweryfikował, czy wniosek został doręczony, a także że nie skorzystał z doręczenia wniosku z wykorzystaniem systemu ePUAP (z obowiązujących przepisów brak jest podstaw do wywodzenia takich wymagań względem wnioskujących o udzielenie informacji publicznej). Ponieważ po wniesieniu skargi Starosta [...] udzielił skarżącemu żądnej informacji, oznacza to, że w dacie orzekania przez Sąd organ ten nie pozostawał już w stanie bezczynności. Niezależnie zatem od cofnięcia przez skarżącego pismem z dnia [...] marca 2017 r. skargi odnośnie nakazania organowi udostępnienia informacji publicznej, Sąd umorzył postępowanie sądowoadministracyjne w tym zakresie jako bezprzedmiotowe na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a.; nie można bowiem zobowiązać do udzielenia informacji publicznej, skoro została ona już udzielona, chociażby z przekroczeniem przewidzianego do tego terminu. Ponieważ w w/w piśmie skarżący jednocześnie cofną skargę w części żądania przyznania od organu na jego rzecz sumy pieniężnej o której mowa w art. 149 § 2 P.p.s.a., w tym zakresie również zachodziły podstawy do umorzenia postępowania sądowego (art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). Udzielenie informacji przed rozpoznaniem przez sąd skargi na bezczynność nie powoduje, że w zakresie dotyczącym stwierdzenia, czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, postępowanie sądowe także stało się bezprzedmiotowe. Mając na uwadze wyjaśnienia organu, że opóźnienie w udzieleniu informacji nie było wynikiem celowego działania i wynikało wyłączenie z konfiguracji filtra antyspamowego poczty elektronicznej oraz że żądana informacja została na skutek skargi udzielona wkrótce po stwierdzeniu tego faktu - biorąc pod uwagę także stanowisko skarżącego zawarte w piśmie z dnia [...] marca 2017 r. - Sąd uznał, że bezczynność w rozpatrzeniu wniosku nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. O należnych skarżącemu kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 i art. 206 P.p.s.a. Na zasądzone koszty w łącznej wysokości 148 zł składa się: wpis od skargi - 100 zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika - 48 zł, odpowiadające 1/10 stanowiącej punkt odniesienia stawki minimalnej określonej w § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.). Zgodnie z treścią art. 206 P.p.s.a., w uzasadnionych przypadkach Sąd może odstąpić od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania w całości lub w części, w szczególności jeżeli skarga została uwzględniona w części niewspółmiernej w stosunku do wartości przedmiotu sporu ustalonej w celu pobrania wpisu. Przepis ten dopuszcza możliwość tzw. miarkowania przy zasądzaniu zwrotu kosztów postępowania od organu na rzecz skarżącego. Sąd stosuje art. 206 P.p.s.a. z urzędu, według oceny okoliczności sprawy. Bezsprzecznie fakt wniesienia skargi przyczynił się do ujawnienia treści wniosku udzielenie informacji publicznej oraz do jej udzielenia, niemniej należy także zauważyć, że jej treść w głównej mierze ograniczała się do przytoczenia żądań skarżącego, którym pod względem objętości tekstu wręcz ustępowało krótkie, "hasłowe" uzasadnienie. W tej sytuacji Sąd wziął pod uwagę, że Starosta nie kwestionował swojego obowiązku udzielenia informacji publicznej i udzielił jej po uzyskaniu wiedzy o wniosku. Jak wynika również z analizy wewnętrznych systemów informatycznych do obsługi spraw sądowych (OSO i CBOIS), zarówno do WSA w Rzeszowie jak i do innych wojewódzkich sądów administracyjnych w całym kraju wpłynęły liczne, tożsame skargi K. K. sporządzone przez tego samego pełnomocnika, oparte na takich samych okolicznościach i żądaniach, tj. dotyczące bezczynności starostów powiatowych w przedmiocie udzielenia informacji publicznej dotyczącej ilości wniosków o jej udzielenie za ostatnie kilka lat (na dzień wyrokowania w niniejszej sprawie, w WSA w Rzeszowie zapadły 2 wyroki w tym zakresie, zaś w innych sądach ok. 40). Analiza treści tych orzeczeń wskazuje na szablonowe, masowe oraz skoncentrowane w czasie działania co do kierowanych wniosków i skarg. Tym samym charakter niniejszej sprawy oraz wkład pracy pełnomocnika w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia powinny mieć wpływ na wysokość zasądzanych skarżącemu od organu kosztów postępowania, w tym przede wszystkim kosztów zastępstwa procesowego, nawet jeżeli pełnomocnik skarżącego wnioskował o ich przyznanie wedle "norm przepisanych", tj. stawek minimalnych. W ocenie Sądu, rozpoznawana sprawa nie była obszerna i nie miała skomplikowanego charakteru, a podjęte w niej przez pełnomocnika skarżącego czynności - względem innych prowadzonych przez niego w tym samym przedmiocie - miały typowo powtarzalny charakter. Wysokość żądanych kosztów zastępstwa procesowego i ich nieadekwatność do związanego ze sprawą nakładu pracy niezbędnego do udzielenia żądanych informacji w okolicznościach sprawy nasuwało wręcz wątpliwości, czy celem wniosku jest faktycznie uzyskanie wnioskowanej informacji publicznej, czy też stanowi to jedynie pretekst do osiągnięcia innego rezultatu, tj. uzyskania dodatkowych dochodów z podlegających zasądzeniu w przypadku bezczynności kosztów, tym bardziej że jak wynika z treści pełnomocnictwa oraz skargi, pełnomocnik jest synem skarżącego i obydwaj zamieszkują pod tym samym adresem. Jest to również zastanawiające o tyle, że wobec nie budzącego wątpliwości upływu terminu do udzielenia wnioskowanej informacji publicznej w dniu [...] sierpnia 2016 r., do wniesienia skargi na zaistniałą w tym przedmiocie bezczynność doszło dopiero [...] grudnia 2016 r., co samo w sobie wskazuje, że jej uzyskanie nie było traktowane przez skarżącego priorytetowo. W tym zakresie należy wyraźnie podkreślić, że aspekt finansowy towarzyszący składanym skargom na bezczynność nie może wysuwać się na pierwszy plan względem samego pozyskania dochodzonej informacji publicznej, gdyż nie taki jest cel uregulowań u.d.i.p. Takie działanie pełnomocnika może również nasuwać wątpliwości co do zgodności z zasadami etyki wykonywania zawodu radcy prawnego. Oceniając w związku z tym nakład pracy pełnomocnika związany z prowadzeniem niniejszej sprawy jako minimalny, za uzasadnione uznano zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego w adekwatnej do tego wysokości, którą Sąd stosownie do powyższego ocenił na 1/10 stawki minimalnej.