II SO/Rz 1/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ryszard Bryk po rozpoznaniu w dniu 5 marca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku K. Spółki Gazownictwa Spółki z o.o. z siedzibą w T. o wymierzenie Prezydentowi Miasta R. grzywny za nieprzekazanie sądowi skargi, akt sprawy i odpowiedzi na skargę, -postanawia- wymierzyć P. Miasta Rzeszowa grzywnę w kwocie 3000,- zł (trzy tysiące). II SO/Rz 1/10 U Z A S A D N I E N I E We wniosku, który wpłynął do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie w dniu 7.01.2010 r. skarżąca K. Spółka Gazownictwa Spółka z o.o. z siedzibą w T. /dalej: skarżąca/ wnosiła o wymierzenie Prezydentowi Miasta R. grzywny /na podstawie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. nr 153, poz. 1270, ze zm., zwanej dalej skrótem p.p.s.a./ i wyjaśniła, że w dniu 10.06.2009 r. wpłynęła do Miejskiego Zarządu Dróg i Zieleni w R. skarga skarżącej na bezczynność Prezydenta Miasta R. w przedmiocie niewydania decyzji w sprawie zajęcia pasa drogowego. Akta administracyjne w tej sprawie są oznaczone numerem [...] . Prezydent Miasta R. nie przekazał Sądowi skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, do czego był zobowiązany na podstawie art. 54 § 2 p.p.s.a. Do wniosku skarżąca dołączyła skargę na bezczynność, na której widnieje prezentata Miejskiego Zarządu Dróg i Zieleni z dnia 10.06.2009 r. W odpowiedzi na wniosek /opatrzony datą 29.01.2010 r./, Prezydent Miasta R. wniósł o oddalenie wniosku o wymierzenie organowi grzywny w której potwierdził, że faktycznie nie przekazano do Sądu skargi skarżącej na bezczynność organu, złożonej w dniu 10.06.2009 r. Wyjaśnił, że za oddaleniem wniosku przemawiają n/w okoliczności: Otóż w dniu 22.06.2009 r. wydał decyzję o odmowie stwierdzenia wygaśnięcia wcześniej udzielonego zezwolenia na zajęcie pasa drogowego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. decyzją z dnia [...] r., nr [...] uchyliło jednak jego decyzję z dnia 29.06.2009 r. W innej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 18.06.2009 r., sygn. akt II SA/Rz 111/09 zajął stanowisko, że w przypadku nabycia urządzeń umieszczonych w pasie drogowym przez inny podmiot dopuszczalne jest stwierdzenie wygaśnięcia zezwolenia na zajęcie pasa drogowego, uzyskanego przez podmiot zbywający. Organ tego poglądu nie podzielał, zatem zwrócił się do prokuratora o zaskarżenie powyższego wyroku Sądu, lecz w listopadzie 2009 r., okazało się, że to nie nastąpi. Wobec tego w dniu 14.12.2009 r. została wydana decyzja, zgodna z żądaniem skarżącej, w której stwierdzono wygaśnięcie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego przez P. i M.M., zaś zezwolenie wydano dla skarżącej. Wskazaną decyzję doręczono pełnomocnikowi Spółki w dniu 5.01.2010 r. W konkluzji odpowiedzi na wniosek organ skonstatował, że skoro sprawa administracyjna została zakończona decyzją, zatem skarga na bezczynność jest bezprzedmiotowa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Wniosek o wymierzenie organowi grzywny jest zasadny. Stan faktyczny sprawy wynikający z akt administracyjnych Prezydenta Miasta R. nr[...] – przedstawia się następująco: W dniu 22.06.2007 r. wpłynął do Miejskiego Zarządu Dróg i Zieleni w R. wniosek skarżącej o treści: "W związku z nabyciem na własność urządzeń umieszczonych w pasie drogowym /ul. K. w R./ na mocy decyzji nr [...] wnoszę o wydanie decyzji na ich utrzymanie wraz z wymierzeniem stosownych opłat" /k. 2/. Prezydent Miasta R., po rozpatrzeniu tego wniosku, decyzją z dnia [...]r., nr[...]– umorzył postępowanie administracyjne w sprawie wydania decyzji na utrzymanie urządzeń umieszczonych w pasie drogowym ul. K. na mocy decyzji nr[...]. Na skutek odwołania Zakładu Gazowniczego w R., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. decyzją z dnia [...]r., nr[...]– uchyliło decyzję Prezydenta Miasta R. z dnia [...]r. i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji /k. 18/. Na skutek zażalenia skarżącej, o jakim mowa w art. 37 § 1 k.p.a., Samorządowe Kolegium Odwoławcze ., postanowieniem z dnia [...]r., nr[...]– uznało zażalenie za uzasadnione i wyznaczyło Prezydentowi Miasta R. 30-dniowy termin do załatwienia sprawy /k. 19/. W dniu 10.06.2009 r. wpłynęła do Miejskiego Zarządu Dróg i Zieleni w R. skarga na bezczynność Prezydenta Miasta R. w przedmiocie wydania decyzji na zajęcie pasa drogowego /k. 5-6 akt sądowych/. Decyzją z dnia [...]r., nr [...] Prezydent Miasta R. odmówił stwierdzenia wygaśnięcia decyzji z dnia 29.06.2006 r., znak[...]na zajęcie pasa drogowego ul. K. w R. Na skutek odwołania skarżącej, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. decyzją z dnia [...]r., nr [...] uchyliło w/w decyzję Prezydenta Miasta R. i przekazało sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia. Decyzją z dnia [...]r., Prezydent Miasta R. stwierdził wygaśnięcie decyzji przezeń wydanej z dnia 29.06.2006 r., nr[...], obejmującej zezwolenie na zajęcie pasa drogowego ul. K. w R. przez umieszczenie przyłącza gazu przez Firmę Usługową "M.-S.-G." P. i M. M., zaś w punktach II, III i IV decyzji zezwolił skarżącej na zajęcie pasa drogowego ul. K. w R. poprzez umieszczenie przyłącza gazowego o powierzchni rzutu poziomego 12m2 i ustalił stosowne opłaty. Prezydent Miasta R. skargę na jego bezczynność oraz akta sprawy przekazał do Sądu w dniu 2.02.2010 r. /k. 5 i 8 akt sadowych oznaczonych sygnaturą II SAB/Rz 3/10/. Natomiast odpowiedź na skargę przesłał do Sądu w dniu 17.02.2010 r. /k. 13 i 14 akt sądowych II SAB/Rz 3/10/. Oceniając przedstawiony stan faktyczny sprawy to na wstępie należy zaznaczyć, że wniosek o wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. jest pismem wszczynającym odrębne postępowanie w rozumieniu art. 63 p.p.s.a., od którego na podstawie art. 230 § 1 i 2 p.p.s.a. pobiera się wpis sądowy /por. uchwała 7 sędziów NSA z dnia 7.04.2008 r., II FPS 1/08 – ONSAiWSA nr 3/2008, poz. 42/. Art. 54 § 1 p.p.s.a. stanowi, że skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Stosownie zaś do art. 54 § 2 p.p.s.a., organ, o którym mowa w § 1 przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie 30 dni od dnia jej wniesienia. Z ostatnio powołanym przepisem wiąże się art. 55 § 1, wedle którego w razie niezastosowania się organu do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6, czyli do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Przepis art. 55 § 1 p.p.s.a., oprócz celu dyscyplinującego organ do respektowania obowiązku określonego w art. 54 § 2 p.p.s.a., spełnia także funkcję represyjną i prewencyjną /por. uzasadnienie uchwały 7 sędziów NSA z dnia 3.11.2009 r., II GPS 3/09 – ONSAiWSA nr 1/2010, poz. 2/. Jak to wynika z ustaleń faktycznych, skarga na bezczynność wpłynęła do organu w dniu 10.06.2009 r., a przekazana została Sądowi z aktami sprawy w dniu 2.02.2010 r. /data nadania/, czyli z ponad sześciokrotnym przekroczeniem terminu, o jakim mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a. Odpowiedź na skargę wpłynęła do Sądu jeszcze później /18.02.2010 r./ i to dopiero po wezwaniu organu do złożenia odpowiedzi /k. 10 akt sądowych II SAB/Rz 3/10/. Skoro Prezydent Miasta R. nie dopełnił w terminie ustawowego obowiązku, określonego w art. 54 § 2 p.p.s.a., zatem Sąd na podstawie art. 55 § 1 i art. 154 § 6 i art. 16 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia. Wysokość grzywny mieści się w granicach art. 154 § 6 p.p.s.a. W dacie orzekania nie było jeszcze ogłoszone obwieszczenie Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w sprawie przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w 2009 r., zatem Sąd kierował się obwieszczeniem z dnia 19.02.2009 r., według którego przeciętne wynagrodzenie miesięczne wynosiło w 2008 r. 2578,26 zł /MP nr 11, poz. 138/. Wysokość grzywny zdaniem Sądu jest adekwatna do zakresu uchybienia terminu. Z art. 210 § 2 p.p.s.a. wynika, że jeżeli orzeczenie zostało wydane na posiedzeniu niejawnym, to wówczas sąd z urzędu orzeka o kosztach postępowania sądowego należnych stronie, ale nie dotyczy to strony, która była reprezentowana przez adwokata lub radcę prawnego. W przedmiotowej sprawie skarżąca była reprezentowana przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego, który we wniosku o wymierzenie organowi grzywny, ani w innym piśmie nie żądał przyznania należnych skarżącej kosztów postępowania sądowego, zatem w takiej sytuacji Sąd nie orzekał o kosztach postępowania sądowego. Okoliczności przedstawione w odpowiedzi na skargę zdaniem Sądu nie usprawiedliwiają zaniechania obowiązku wynikającego z art. 54 § 2 p.p.s.a., zatem nie mogły stanowić podstawy do oddalenia wniosku. Na końcu należy dodatkowo wyjaśnić, że pełnomocnictwo z dnia 26.11.2008 r. udzielone przez skarżącą m. innymi r. pr. B.O., umocowuje tegoż pełnomocnika do reprezentowania skarżącej przed wszystkimi sądami, czyli także przed sądami administracyjnymi i zostało podpisane przez prezesa i wiceprezesa zarządu skarżącej, tj. B.P. i M. J.. Pełnomocnictwo nie zostało wypowiedziane, przeciwnie zostało potwierdzone przez obecnych dwóch członków zarządu w oświadczeniu z dnia 18.02.2010 r., które znajduje się w aktach sądowych II SAB/Rz 3/10, zatem jest skuteczne.