II SO/Rz 22/20

Dnia 1 grudnia 2020 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marcin Kamiński po rozpoznaniu w dniu 1 grudnia 2020 roku w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku Stowarzyszenia [...] z siedzibą w [...] o wymierzenie grzywny Państwowemu Powiatowemu Inspektorowi Sanitarnemu w [...] z tytułu nieprzekazania w terminie skargi na bezczynność w przedmiocie informacji publicznej - postanawia - oddalić wniosek o wymierzenie grzywny. W dniu 21 września 2020 r. do Powiatowej Stacji Sanitarno- Epidemiologicznej w [...] wpłynęła skarga Stowarzyszenia [...] (dalej w skrócie: "skarżące Stowarzyszenie") na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] (dalej w skrócie: "organ") w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Wraz ze skargą przesłany został odpis aktualny z KRS. W dniu 29 września 2020 r. organ przesłał do tut. Sądu za pośrednictwem platformy ePUAP dokument zawierający skargę. Zarządzeniem z dnia 29 września 2020 r. Zastępca Przewodniczącego Wydziału II wezwał organ do nadesłania w terminie 7 dni od doręczenia wezwania, kompletnych akt administracyjnych (trwale połączonych i ponumerowanych, oryginałów lub uwierzytelnionych kopii akt administracyjnych wraz z kartą przeglądową) oraz udzielenia odpowiedzi na skargę i przesłania jej w 2 egzemplarzach. Ponadto zarządzeniem z dnia 29 września 2020 r. Zastępca Przewodniczącego Wydziału II wezwał skarżące Stowarzyszenie do usunięcia braków formalnych skargi poprzez jej podpisanie oraz nadesłanie dokumentu wykazującego umocowanie osób podpisanych pod skargą. Następnie w dniu 2 października 2020 r. do tut. Sądu wpłynęła odpowiedź na skargę organu, nadana w placówce pocztowej w dniu 1 października 2020 r. W dniu 7 października 2020 r. do tut. Sądu wpłynął wniosek skarżącego Stowarzyszenia o wymierzenie organowi na podstawie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.) w zw. z art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (u.d.i.p.) grzywny w maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Ponadto skarżące Stowarzyszenie wniosło o orzeczenie na podstawie art. 6 ustawy o odpowiedzialności funkcjonariuszy publicznych za rażące naruszenie prawa w zw. z art. 154 § 2 p.p.s.a., czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W uzasadnieniu wniosku skarżące Stowarzyszenie wskazało, że pomimo upływu terminu określonego w art. 2 pkt 1 u.d.i.p., organ nie przekazał całości akt sprawy Sądowi, o czym Stowarzyszenie dowiedziało się z wezwania Sądu z dnia 2 października 2020 r. Skarżące Stowarzyszenie podało, że w dniu składania skargi na bezczynność za pośrednictwem platformy ePUAP oprócz pliku w formacie .pdf załączyło plik wykonywalny .xml zawierający potwierdzenie złożenia podpisów w formie elektronicznej za pomocą profilów zaufanych osób reprezentujących Stowarzyszenie, a także aktualny odpis KRS, ważny na dzień 21 września 2020 r. Na poparcie swojego stanowiska skarżące Stowarzyszenie przytoczyło postanowienie NSA z dnia 21 czerwca 2016 r., sygn. akt I OZ 461/16. W dniu 12 października 2020 r. organ przesłał do tut. Sądu za pośrednictwem platformy ePUAP skargę z dnia 21 września 2020 r. wraz z załącznikami oraz całość akt administracyjnych. W dniu 19 listopada 2020 r. Sąd doręczył organowi odpis wniosku o wymierzenie grzywny. W odpowiedzi na wniosek z dnia 23 listopada 2020 r. organ wniósł o umorzenie postępowania. Organ przyznał, że istotnie skarżące Stowarzyszenie do złożonej za pośrednictwem platformy ePUAP w dniu 21 września 2020 r. skargi na bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej załączyło komplet wymaganych do jej rozpoznania przez Sąd dokumentów, to jest potwierdzenie złożenia podpisu w formie elektronicznej oraz aktualny odpis KRS. Jednakże organ w wyniku przeoczenia nie załączył do przekazanej z pośrednictwem platformy ePUAP do Sądu skargi pliku wykonywalnego ,xml, jak również w/w odpisu, przekazując wyłącznie treść skargi w pliku w formacie .pdf, w związku z czym istotnie przekroczył termin określony w art. 2 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Organ stwierdził, że powyższa omyłka miała wyłącznie charakter techniczny, nie mający nic wspólnego z brakiem respektowania praw strony do uzyskania informacji publicznej. Organ zaznaczył, że całość niezbędnej do rozpoznania skargi dokumentacji została przekazana Sądu w dniu 12 października 2020 r. (to jest po upływie 6 dni od końca powyższego ustawowego terminu do przekazania całości akt sprawy niezbędnej do rozpoznania skargi). Co istotne, powyższe nie nastąpiło w wyniku złożenia przez skarżącego wniosku o wymierzenie organowi grzywny (o którym to fakcie organ powziął informację dopiero w dniu 20 listopada 2020 r.). Organ przytaczając postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 stycznia 2014 r., sygn. akt I OZ 1230/13 wskazał, że grzywna o której mowa w art. 55 § 1 p.p.s.a. ma charakter dyscyplinujący dla organu, winna być ona wymierzana w sytuacjach, gdy jego działalność wskazuje, że dąży on do uniemożliwienia należytej kontroli sądowej. Tymczasem przywołanej wyżej okoliczności - to jest fakt, że brak przekazania całości niezbędnej dokumentacji stanowił wyłącznie wynik omyłki technicznej, zaś przedmiotowe przekazanie nastąpiło krótko po upływie ustawowego terminu (i jednocześnie pomimo braku świadomości organu, iż w przedmiotowej sprawie skarżący wniósł o wymierzenie grzywny) wskazują, że brak jest w realiach niniejszej sprawie podstaw do wymierzenia środka restrykcyjnego, którego głównym funkcją jest forma prewencyjna, mająca na celu zapobieżenia podobnych naruszeń prawa w przyszłości. Brak jest bowiem podstaw do wysnucia wniosku, by organ w przyszłości miał dopuścić się tego rodzaju naruszeń. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 55 § 1 p.p.s.a. w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Z kolei art. 54 § 2 p.p.s.a. stanowi, że organ, o którym mowa w § 1, przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, w postaci papierowej lub elektronicznej, w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. Sąd wskazuje, że w przypadku skarg dotyczących udostępnienia informacji publicznej termin powyższy, stosownie do art. 21 u.d.i.p., wynosi 15 dni. Wymierzenie organowi grzywny z art. 55 § 1 p.p.s.a. uzależnione jest więc od spełnienia dwóch przesłanek: stwierdzenia uchybienia przez organ terminowi do przekazania sądowi skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, oraz złożenia stosownego wniosku przez stronę. Sąd wskazuje, że wymierzenie grzywny z art. 55 § 1 p.p.s.a. nie jest obligatoryjne, o czym świadczy użycie przez ustawodawcę słów "może orzec". Oznacza to, że Sąd powinien, nawet przy przekroczeniu terminu, uwzględniać specyfikę i charakter danej sprawy, a także przyczyny i rozmiary zwłoki w przekazaniu skargi (zob. postanowienie NSA z dnia 27 maja 2020 r., sygn. akt I OZ 381/20). W niniejszej sprawie bezspornym jest, że skarżące Stowarzyszenie wniosło skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie za pośrednictwem organu w dniu 21 września 2020 r., zatem, stosownie do art. 21 u.d.i.p., organ ten miał obowiązek przekazać skargę wraz z odpowiedzią na nią i aktami sprawy najpóźniej w dniu 6 października 2020 r. Tymczasem organ w powyższym terminie przekazał jedynie skargę (w dniu 29 września 2020 r.) oraz odpowiedź na skargę (w dniu 1 października 2020 r.). Natomiast załącznik do skargi oraz akta administracyjne sprawy zostały przekazane do tut. Sądu w dniu 12 października 2020 r., a więc z 6-dniowym opóźnieniem. Sąd zaznacza, że niezastosowanie się do obowiązków określonych w art. 54 § 2 p.p.s.a. ma miejsce zarówno w przypadku niepodjęcia przez organ wszystkich wymaganych czynności, jak również w sytuacji wykonania przez organ tylko niektórych z nich, tak jak ma to miejsce w przedmiotowej sprawie. Mając jednak na uwadze okoliczności zwłoki organu w przekazaniu akt administracyjnych oraz załącznika do skargi Sąd stwierdził, że brak jest podstaw do wymierzenia organowi grzywny w trybie art. 55 § 1 p.p.s.a. Po pierwsze, opóźnienie nie było rażące, gdyż wyniosło 6 dni. Po drugie, organ przesłał w terminie skargę wraz z odpowiedzią na skargę, a zatem Sąd mógł podjąć czynności w sprawie. Wreszcie po trzecie, przekazanie przez organ akt administracyjnych oraz załącznika do skargi dokonane zostało przed powzięciem informacji o złożeniu wniosku o wymierzenie grzywny, a nie dopiero na skutek tego wniosku. Brak jest zatem podstaw do dyscyplinowania organu, skoro nieprawidłowość w jego działaniu nie miała na celu dezorganizowania postępowania sądowo administracyjnego czy też utrudnienia skarżącemu Stowarzyszeniu przeprowadzenia kontroli sądowej. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.