SA/Rz 1081/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stefan Babiarz (spr.) Sędzia WSA Kazimierz Włoch Asesor WSA Małgorzata Niedobylska Protokolant ref. staż. Teresa Tochowicz po rozpoznaniu w dniu 14 maja 2004 r. na rozprawie - sprawy ze skargi J. P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2002 r. [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia skargę oddala. We wniosku z dnia 27 marca 2002r., złożonym na urzędowym formularzu, J. P., wniósł o wydanie zaświadczenia uprawniającego do otrzymania bonów paliwowych podając w nim swe dane osobowe, dane dokumentu potwierdzające jego tożsamość oraz dane dotyczące ciągnika rolniczego, którego jest właścicielem i który posiada. Z informacji Skarbnika Miasta z dnia [...] marca 2002r. wynika, że wnioskodawca miał na dzień złożenia wniosku tj. 27 marca 2002r., a także na dzień rozstrzygnięcia sprawy (pismo k. 11 akt) zaległość w podatku rolnym w kwocie 11,90zł (I rata za 2002r.). Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2002r. znak: [...] Burmistrz odmówił wnioskodawcy wydania zaświadczenia (art. 219 kpa) podkreślając w uzasadnieniu, że zgodnie żart. 40e ust. 3 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 11, poz. 50 ze zm.) posiadanie zaległości podatkowej uniemożliwia wydanie zaświadczenia, a wnioskodawca ma zaległość podatkową w podatku rolnym w kwocie 47,60zł za okres I kwartału 2002r. Wskazano również, że wnioskodawcę poinformowano w dniu złożenia wniosku o zaległości i skutkach jej istnienia, jednakże ten oświadczył, że będzie pisał podanie o umorzenie zaległości podatkowej. Odmówił także złożenia takiego podania w dniu składania wniosku o wydanie zaświadczenia. W zażaleniu na powyższe postanowienie J. P. wnosząc o jego uchylenie podkreślił, że jest ono bezzasadne i pozbawione podstaw prawnych, a kwota zaległości podatkowej została czterokrotnie zawyżona. Sposób działania Burmistrza Miasta wskazuje, że działa on na jego szkodę. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2002r. (...) Samorządowe Kolegium Odwoławcze zaskarżone postanowienie utrzymało w mocy. W jego uzasadnieniu wskazano, że istotnie w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia zawyżono kwotę zaległości podatkowej albowiem kwota 47,60zł to wysokość zobowiązania podatkowego w podatku rolnym za 2002r., a zaległość podatnika na dzień wydania postanowienia organu pierwszej instancji wyniosła 11,90 zł. Z art. 40e ust. 3 ustawy o VAT wynika jednoznacznie, że posiadanie przez wnioskodawcę zaległości podatkowej w podatku rolnym w jakiejkolwiek kwocie uniemożliwia wydanie zaświadczenia. Wnioskodawca nie kwestionuje istnienia takiej zaległości tym niemniej po zapłaceniu zaległego podatku żądane zaświadczenie otrzyma o ile złoży ponowny wniosek. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego J. P. zarzucił wydanie zaskarżonych postanowień bez podstawy prawnej wskazując, że organy, które je wydały działały na jego szkodę i taką szkodę mu wyrządziły. Uważa, że popełniono w związku z tym przestępstwo. Podkreślił, że skarga jest równocześnie pozwem o odszkodowanie. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie z przyczyn podanych w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.) sprawa niniejsza podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie przy zastosowaniu przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) -określanej dalej jako p.s.a. Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 roku o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, ustawy o zamówieniach publicznych oraz o ochronie informacji niejawnych (Dz.U. Nr 56, poz. 580) wprowadziła bony paliwowe jako prawny środek płatniczy do nabywania i oleju napędowego. Zgodnie z dodanym art. 40a ust. 1 w zw. z art. 40e ust. 3 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 roku o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 11, poz. 50 z późn. zm., zwana dalej ustawą) uprawnionymi do otrzymania bonów paliwowych są podatnicy podatku rolnego, prowadzący działalność rolniczą, będący właścicielami co najmniej jednego ciągnika rolniczego, nieposiadający zaległości w podatku rolnym. Na organy gminy ustawodawca nałożył zaś obowiązek wydawania zaświadczeń osobom, które spełniają ustawowe przesłanki otrzymania bonów paliwowych. Dodać należy, ze w świetle art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 roku o podatku rolnym (Dz.U. Nr 94, poz. 431 ze zm. zwanej dalej u.o.p.r.) podatnikiem podatku rolnego jest osoba fizyczna, prawna, jednostka organizacyjna nie posiadająca osobowości prawnej, która: jest właścicielem albo samoistnym posiadaczem gruntów wchodzących w skład gospodarstw rolnych lub posiada - na podstawie zawartej umowy albo innego tytułu prawnego, a także bezumownie -grunty wchodzące w skład gospodarstw rolnych stanowiących własność Skarbu Państwa lub gminy. Zgodnie z powyższą regulacją jedynie łączne spełnienie powyższych przesłanek skutkuje powstaniem uprawnienia do otrzymania bonów paliwowych. Ustawa nie przewiduje żadnych wyjątków w tym zakresie, i dlatego też brak którejkolwiek z powyższych przesłanek powoduje niemożność otrzymania bonów paliwowych. W niniejszej sprawie bezspornym jest, ze skarżący J. P. posiada zaległość w podatku rolnym (I rata podatku rolnego za 2002 rok). Wprawdzie skarżący zauważa, ze w zaskarżonym postanowieniu zawyżono kwotę zaległości, to jednak - także w skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego - nie kwestionuje on faktu istnienia samej zaległości. Słusznie jednak podkreśla Samorządowe Kolegium Odwoławcze, iż dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy bez znaczenia jest wielkość kwoty zaległości podatkowej. Istotnym jest bowiem sam fakt jej istnienia. Podanie w postanowieniu organu I instancji rocznego wymiaru podatku rolnego (i potraktowanie jako zaległości podatkowej) jest oczywiście błędne, gdyż zaległością podatkową jest podatek niezapłacony w terminie, a także niezapłacona w terminie zaliczka lub rata podatku (art. 51 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku -Ordynacja podatkowa, Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.), a więc w dniu 2 kwietnia 2002 roku zaległością podatkową była jedynie I rata podatku rolnego, którego termin płatności upłynął 15 marca 2002r. (art. 6a ust. 6 u.o.p.r.). Fakt ten jednak, w świetle wymogu art. 40e ustawy, nie czyni powyższego aktu nielegalnym. W świetle powyższego odmowa wydania zaświadczenia uprawniającego do otrzymania bonu paliwowego jest uzasadniona. Zaświadczenie jest bowiem urzędowym potwierdzeniem określonych faktów lub stanu prawnego, wydanym przez właściwy organ administracji na żądanie osoby ubiegającej się o nie. Zaświadczenie nie wiąże organu, gdyż jest .pochodną istniejących faktów lub stanu prawnego i wraz ze zmianą tych faktów lub stanu prawnego - zaświadczenie staje się nieaktualne i może być wydane nowe, odpowiadające aktualnemu stanowi prawnemu lub aktualnym faktom (por. np. wyrok NSA z dnia 28 czerwca 1983r., I SA 268/83, ONSA z 1983r., Nr 1, poz.47). Zatem zaskarżone przez J. P. postanowienie w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia nie przesądza definitywnie o tym, że skarżący nie będzie mógł uzyskać bonów paliwowych. Po uregulowaniu kwestii zaległości podatkowej będzie on mógł ponownie wystąpić o wydanie stosownego zaświadczenia. W związku z zawartym w skardze żądaniem zasądzenia odszkodowania, Sąd administracyjny podkreśla, że zgodnie z art. 1 p.s.a sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie kontroli administracji publicznej, zaś kontrola ta jest sprawowana według kryterium zgodności z prawem (art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269). Brak właściwości sądu administracyjnego w sprawach należących do właściwości innych sądów wynika zaś z art. 177 Konstytucji, w którym przyjęto domniemanie właściwości sądów powszechnych. Z powołanych wyżej względów skarga jest nieuzasadniona i podlega oddaleniu (151 p.s.a.).