SA/Rz 1201/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Solarski Sędziowie NSA Małgorzata Wolska AWSA Jolanta Ewa Wojtyna /spr./ Protokolant: sekr. sądowy Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w dniu 21 stycznia 2005 r. na rozprawie sprawy ze skarg Ł. J., J. F., M. Z., K. i E. D., A. M., D. O., E. K., A. S.A., B. Sp. z o.o. oraz A. C., M. F., J. S. – następców prawnych A. Ć., M. Ć., jak również B. B., M. B. – następców prawnych H. G. i A. G. na uchwałę Rady Miasta [...] z dnia [...] lipca 2003 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "[...]" skargi oddala SA/Rz 1201/03 U z a s a d n i e n i e Uchwałą nr [...] z dnia [...] lipca 2003 roku Rada Miasta [...] działając na podstawie art.18 ust. 2 pkt 5 i 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym /Dz. U. z 2001 r., Nr 142 poz. 1591 ze zm./ w związku z art. 18 ust. 2 pkt 8 oraz art. 24 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 o zagospodarowaniu przestrzennym /Dz. U. z 1999 r. nr 15, poz. 139 ze zm./ odrzuciła zarzuty wniesione do ustaleń przyjętych w projekcie Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego nr [...] "[...]" przy al. W. w R., w szczególności: - zarzut wniesiony w piśmie z dnia 3 lutego 2003 r. przez A. S.A., właściciela działek nr 213 i 215/4 położonych w R., obręb [...], do ustaleń dotyczących: terenu oznaczonego na rysunku planu symbolem 2UC współczynnika intensywności zabudowy - 2,0, oraz terenu oznaczonego na rysunku planu symbolem 2 UC, wysokości zabudowy na 2 do 4 kondygnacji naziemnych /§ 16 uchwały/, - zarzut wniesiony w piśmie z dnia 10 lutego 2003 r. przez E. K., współwłaścicielkę działki nr 302, położonej w R., obręb [...], do ustalenia dotyczącego przeznaczenia terenu, oznaczonego na rysunku planu symbolem 1ZPm, w granicach działki nr 302, pod publiczną zieleń parkową /§ 22 uchwały/, - zarzut wniesiony w piśmie z dnia 10 lutego 2003 r. przez D. O., właścicielkę działki nr 306, położonej w R., obręb [...], do ustalenia dotyczącego przeznaczenia terenu oznaczonego na rysunku planu symbolem 1ZPm, w granicach działki nr 306 pod publiczną zieleń parkową /§ 23 uchwały/, - zarzut wniesiony w piśmie z dnia 11 lutego 2003 r. przez K. i E. D., właścicieli działek nr 272/1 i 277, położonych w R., obręb [...] do ustaleń dotyczących: • przeznaczenia terenu oznaczonego na rysunku planu symbolem 1UPo pod usługi publiczne oświaty, w szczególności szkołę podstawową, • przeznaczenia terenu oznaczonego na rysunku planu symbolem 2UPo pod usługi publiczne oświaty podstawowej, w szczególności przedszkole, • przeznaczenia terenu oznaczonego na rysunku planu symbolem 1KL pod publiczną drogę osiedlową o funkcji lokalnej, • przeznaczenie terenu oznaczonego na rysunku planu symbolem 2KL pod publiczną drogę osiedlową o funkcji lokalnej, • przeznaczenia terenu oznaczonego na rysunku planu symbolem 3KL pod publiczną drogę osiedlową o funkcji lokalnej, • przeznaczenia terenu, oznaczonego na rysunku planu symbolem 4KX/KD pod publiczny ciąg pieszo – jezdny /§ 27/. Załącznik nr 1 do uchwały nr [...] z [...] lipca 2003 roku stanowi jej uzasadnienie, w którym przytoczono treść podniesionych zarzutów i podano przyczyny ich odrzucenia. W okresie wyłożenia do publicznego wglądu projektu planu, A. S.A., pismem z dnia 28 stycznia 2003 roku wniósł o wyłączenie z projektu planu terenów będących jego własnością, a to działek 213 i 215/4 przewidzianych pod projektowaną wspólnie z B. Sp. z o. o. inwestycję pod nazwą Centrum Handlowo Usługowe, a oznaczonych na rysunku planu symbolami 2UC, (EE) oraz części 16 Mn. W uzasadnieniu wniosku wskazano na zaangażowanie poważnych środków finansowych na przygotowanie dokumentacji projektowej w oparciu o prawomocne decyzje o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu [...] oraz [...]. W wypadku nie uwzględnienia wniosku o wyłączenie wymienionych terenów z opracowanego Projektu Planu Zagospodarowania Przestrzennego nr [...], firma ta wniosła do planu zarzut, że założony w projekcie współczynnik intensywności 2,0 dla terenu oznaczonego 2UC przy założeniu 2-4 kondygnacji naziemnych jest nierealny. Założenie nie uwzględnia bowiem koniecznych wyłączeń jak – tereny poza nieprzekraczalną linią zabudowy, tereny w linii wysokiego napięcia i linii kabli energetycznych jak również uwarunkowań wynikających z konieczności spełnienia wymagań p. poż., sanitarnymi i innymi. Drugi zarzut dotyczy przyjęcia w projekcie planu ustalenia wysokości zabudowy na min. 2 kondygnacje. Proponuje zabudowę o wysokości 1 kondygnacji z określeniem parametrów wysokościowych, ponieważ szczególnie w obiektach usługowych wysokość obiektu 1 kondygnacyjnego może przewyższać inne obiekty o 2 lub 3 kondygnacjach. Zaskarżona uchwała odrzuciła powyższe zarzuty uzasadniając swoje stanowisko tym, że przyjęcie w projekcie Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego ustaleń dla przedmiotowego terenu współczynnika intensywności zabudowy 2,0 i wysokości zabudowy na 2-4 kondygnacji naziemnych wynika z konieczności zachowania ładu przestrzennego, właściwej jakości architektury kształtującej przestrzeń miejską i jak najbardziej efektywnego wykorzystania tego szczególnie atrakcyjnego terenu w przestrzeni miasta. Nadto – teren 2 UC przeznaczono w projekcie planu pod nieuciążliwe usługi komercyjne. Ustalenie współczynnika intensywności zabudowy 2,0 wynika z potrzeby ukształtowania przestrzeni we sposób maksymalnie wykorzystujący walory terenu i kształtujący przestrzeń o charakterze miejskim, a powstałe tam obiekty mają podnieść rangę tego obszaru miasta. Dodano też, że w przypadku uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z dniem jego wejścia w życie wygasają wydane uprzednio decyzje o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, sprzeczne z ustaleniami tego planu. Zarzuty E. K., wniesione pismem z dnia 10 lutego 2003 roku dotyczą przyjętych w projekcie planu ustaleń dotyczących działki o nr 302 obr. [...]. Nawiązała ona do swoich wniosków złożonych w pismach z 1995 roku, 4.02.1997 r. i 18.09.2000 roku, kwestionując przeznaczenie jej działki pod tereny zielone. Zarzuciła, że takie ustalenie narusza jej interes prawny przejawiający się niczym nie uzasadnionym ograniczeniem własności, zwłaszcza, że sąsiednie nieruchomości zmieniły przeznaczenie na tereny pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, wielorodzinną i usługi komercyjne. Jej zdaniem tereny biologicznie czynne można uzyskać przestrzegając przepisów dotyczących warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, zgodnie z którymi projektując zabudowę mieszkaniowa wielorodzinną należy pozostawić niezabudowane 25 % powierzchni działki. Dodała również, że działkę otrzymała w spadku od rodziców, którzy w minionych latach byli wywłaszczeni z większości swoich nieruchomości na cele publiczne - park i budowę obwodnicy. Zaskarżona uchwała uzasadnia odrzucenie zarzutów wniesionych przez E. K. koniecznością przeznaczenia przedmiotowego terenu pod publiczną zieleń parkową. Teren ten pozostawia się jako wolny od zabudowy w celu zachowania doliny ekologicznej, będącej rynną spływu chłodnych mas powietrza z terenów wyżej położonych do centrum miasta. Teren zieleni parkowej został wyznaczony w najbliższym sąsiedztwie doliny, obejmując kilkanaście działek różnych właścicieli. Pozostanie on wolny od zabudowy, bowiem istnieje potrzeba wyznaczenia terenów rekreacyjno wypoczynkowych o charakterze publicznym. Przedmiotowy teren jest do tego najodpowiedniejszy ze względów fizjologicznych. Dodano, ze w obowiązującym Miejscowym Planie Zagospodarowania Przestrzennego teren ten również przeznaczony jest pod zieleń parkową. Odnośnie zarzutu dotyczącego minimalnej powierzchni, która powinna pozostać biologicznie czynna odpowiedziano, że nie dotyczy to doliny ekologicznej i terenu parku publicznego, bowiem dolina jest miejscem naturalnie ukształtowanym w przyrodzie, a park służy nie tylko okolicznym mieszkańcom, ale całemu miastu. Zarzuty D. O. ,zawarte w piśmie z dnia 10.02.2003 roku dotyczą przyjęcia w projekcie planu ustaleń dotyczących działki 306 położonej w obr. [...]. Składająca zarzuty wniosła o ich uwzględnienie i dokonanie zmian w projekcie planu przez zmianę przeznaczenia działki pod budownictwo jednorodzinne wraz z usługami i nawiązała do otrzymanego w dniu 3 grudnia 2002 roku pisma Prezydenta Miasta [...] informującego o nie uwzględnieniu jej wniosków dotyczących zmiany przeznaczenia działki. Takie stanowisko odebrała jako nieuzasadnioną ingerencję w jej prawo własności. Dodatkowo zarzuca, że tereny przyległe do jej działki zmieniły przeznaczenie, a mające powstać budynki mieszkalne będą utrudniały swobodny spływ mas powietrza, dlatego przeznaczenie jej terenu na tereny zielone jest, jej zdaniem, pozbawione sensu. Zarzuciła też, że w przeszłości grunty należące do jej rodziców zostały przejęte na cele publiczne i zwróciła też uwagę, że projekt planu winien rozwiązać problem wyjazdu z jej działki, bowiem obecne rozwiązanie budzi spory sąsiedzkie. Zaskarżona uchwała uzasadnia odrzucenie powyższych zarzutów koniecznością przeznaczenia przedmiotowego terenu pod zieleń parkową. Wcześniej, pismem z dnia 3 grudnia 2002 roku Prezydent Miasta [...] zawiadomił D. O. o nieuwzględnieniu jej wniosku dotyczącego zmiany przeznaczenia działki 306, zgłoszonego w pismach z 21 września 2000 r. oraz z 11 stycznia 2002 r., nawiązując do uchwalonego Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Miasta [...], w którym teren ten jest wskazany jako fragment doliny ekologicznej. W uchwale stwierdzono, że teren oznaczony symbolem 1ZPm pozostawia się wolny od zabudowy w celu zachowania doliny ekologicznej, będącej rynną spływu chłodnego powietrza z terenów wyżej położonych. Na terenie dużego osiedla mieszkaniowego, dla prawidłowego funkcjonowania mieszkańców, istnieje potrzeba wydzielenia terenów zielonych koniecznych do codziennego wypoczynku, zabaw dla dzieci i aktywnej rekreacji. Dodano, że w dotychczasowym obowiązującym planie teren działki D. O. również przeznaczony jest pod zieleń parkową. Natomiast zarzut dotyczący przeznaczenia sąsiednich działek nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem tereny te mają odmienne uwarunkowania przyrodnicze i planistyczne. Dostęp komunikacyjny do przedmiotowej działki zostanie natomiast rozwiązany przy urządzaniu parku. K. i E. D. wnieśli zarzuty do projektu planu pismem z dnia 07 lutego 2003 roku, zarzucając, że projekt narusza ich prawo własności działek 272/1 i 277 obr. [...]. Projekt bowiem zakłada powstanie osiedla dla Spółdzielni Mieszkaniowej [...], która na wymienionych działkach zamierza realizować szkołę, przedszkole oraz drogi publiczne. Takie zamierzenia budzą sprzeciw właścicieli terenów, bowiem Spółdzielnia powinna realizować swoje zamierzenia inwestycyjne na terenach własnych. Dodali, że wielokrotnie, bezskutecznie zwracali się do prezydenta Miasta o przekształcenie działek rolnych na budowlane. Odrzucając te zarzuty Rada Miasta [...] uzasadniła swoje stanowisko koniecznością zapewnienia mieszkańcom przyszłego osiedla, które docelowo ma liczyć około 5.600 osób, usług publicznych oświaty. Szkoła i przedszkole służą zaspokojeniu podstawowych potrzeb mieszkańców i konieczne jest wyznaczenie w planie terenów do tego służących. Odnośnie natomiast terenu 1KL przeznaczonego pod publiczną drogę osiedlową, to stwierdzono, że projektowana droga jest istotnym elementem projektowanego osiedla, zapewniającym jego prawidłową obsługę komunikacyjną. Przy projektowaniu osiedla nie ma bowiem możliwości przeznaczenia wszystkich działek pod zabudowę kubaturową, gdyż jest to niezgodne z zasadami postępowania urbanistycznego i uniemożliwiałoby właściwe funkcjonowanie osiedla. Również teren oznaczony symbolem 2KL stanowi fragment podstawowego układu komunikacyjnego osiedla, z drogi tej będzie także zapewniona obsługa komunikacyjna działki budowlanej K. i E. D. Odnośnie natomiast zarzutów dotyczących terenów oznaczonych symbolami 3KL i 4KX/KD również wskazano na konieczność przeznaczenia tych terenów na prawidłową obsługę komunikacyjną osiedla. Uzasadnienie prawne w stosunku do wszystkich wnoszących zarzuty jest identyczne. Rada Miasta [...] powołała przepis art. 140 k.c., zgodnie z którym właściciel może, z wyłączeniem innych osób korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno – gospodarczym przeznaczeniem swego prawa oraz rozporządzać nią w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego Niemniej Rada, powołując się na wyrok NSA z 5.06.1995 roku IV SA 346/93/ONSA 3/96 poz. 125, stwierdziła też, że Gmina ma wyłączną kompetencję do planowania miejscowego, a działając na podstawie prawa może samodzielnie kształtować sposób zagospodarowania obszaru podlegającego jej władztwu planistycznemu, jeżeli tego władztwa nie nadużywa. Uprawnienie to odnośnie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wynika z art. 4 ust. 1 i art. 10 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym /Dz. U. z 1999 nr 15 poz. 139 ze zm./. Dalej wskazano /i omówiono/ przepisy ustawy , w tym przepis art. 1 ust. 2, art. 2 ust. 1, art. 10 ust. 2, art. 12, art. 67 ust. 1,1a i 2. Przywołano również art. 72 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska /Dz. U. z 2001 r. nr 62, poz. 627 ze zm./ według którego w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego zapewnia się warunki utrzymania równowagi przyrodniczej i racjonalną gospodarkę zasobami środowiska, w szczególności poprzez zapewnienie kompleksowego rozwiązania problemów zabudowy, ze szczególnym uwzględnieniem gospodarki wodnej, odprowadzania ścieków, gospodarki odpadami, systemów transportowych i komunikacji publicznej oraz urządzenia i kształtowania zieleni... Następnie powołano przepis art. 4 i art. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 Prawo budowlane /Dz. U. z 2000 r. nr 106 poz. 1126 ze zm./, zgodnie z którym obiekty budowlane i związane z nimi urządzenia powinny być zaprojektowane w sposób zapewniający formę architektoniczną dostosowaną do krajobrazu i otaczającej zabudowy... Rada powołała się również na przepis art. 35 ust1 i 2 ustawy o drogach publicznych z dnia 21 marca 1985 roku /Dz. U. z 2002 r. nr 71 poz. 838 ze zm./ stosownie do którego w planach zagospodarowania przestrzennego powinno się rezerwować pod przyszłą budowę lub modernizację dróg pas terenu o szerokości uwzględniającej ochronę użytkowników dróg i terenu przyległego przed wzajemnym niekorzystnym oddziaływaniem. Następnie przytoczono przepis § 14 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie /Dz. U. z 2002 roku nr 75, poz. 690 ze zm./ zgodnie z którym dopuszcza się dojścia i dojazdy do działek budowlanych w postaci ciągu pieszo – jezdnego, pod warunkiem, że ma on szerokość nie mniejszą niż 5 m, umożliwiającą ruch pieszy oraz ruch i postój pojazdów. Przytoczono też treść przepisów § 7 ust. 1 i 2, 7 ust. 3 i 7 ust. 4 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z 2 marca 1999 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie / Dz. U. z 1999 roku nr 43 poz. 430 ze zm./ a także art. 93 ustawy o gospodarce nieruchomościami z dnia 21 sierpnia 1997 roku /Dz. U. z 2000 r. nr 46 poz. 543 ze zm./ zgodnie z którym podział nieruchomości zabudowanych i przeznaczonych w planach zagospodarowania przestrzennego na cele zabudowy może nastąpić, jeżeli jest zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Na uchwałę Rady Miasta [...] w sprawie odrzucenia zarzutów do ustaleń przyjętych w projekcie Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego nr [...] skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego wnieśli m. in. A. S.A., E. K., D. O. oraz K. i E. D. Skarżący A. S.A. wniósł o stwierdzenie nieważności uchwały w części odrzucającej zarzuty wniesione przez tego skarżącego. Zarzucił, ze nie został rozpatrzony zarzut odnośnie dopuszczenia zabudowy 1 kondygnacyjnej o wysokości określonej przez plan zagospodarowania przestrzennego. Propozycja dopuszczenia przez plan także zabudowy 1 kondygnacyjnej o wysokości zgodnej z wysokością minimalnie przyjętą w projekcie planu nie została uwzględniona przez Prezydenta ani nie został rozpatrzony w tym zakresie zarzut przez Radę. W ocenie skarżącego świadczy to o niedochowaniu przez Radę obowiązku starannego i wnikliwego rozpatrywania zarzutów. Zarzuca również, że Rada Miasta [...] pominęła rozważenie interesu prawnego lub uprawnienia wnoszącego zarzuty. Do jego dotychczasowych planów związanych z zagospodarowaniem terenu odniesiono się jedynie poprzez stwierdzenie, że wydana decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wygaśnie. Zarzuca również, że uzasadnienie uchwały jest zbyt ogólne. Odpowiadając na zarzuty skargi Prezydent Miasta wniósł o jej oddalenie. Zgodnie z przepisem art. 24 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym Rada Gminy rozstrzyga o uwzględnieniu lub odrzuceniu zarzutów w drodze uchwały zawierającej uzasadnienie faktyczne i prawne. W ocenie organu treść uzasadnienia powinna odnosić się zarówno do interesu publicznego realizowanego przez gminę za pomocą przysługującego jej władztwa planistycznego, jak też do interesu prywatnego właścicieli nieruchomości, wynikającego z treści przysługującego im prawa. Nadto powinno wskazywać na przepisy prawa służące określeniu granic władztwa planistycznego gminy. Sporządzanie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest długotrwałym procesem, w którym splatają się często rozbieżne interesy poszczególnych osób, dlatego zgłoszonych zarzutów nie można rozpatrywać w oderwaniu od sytuacji faktycznej. Dodano, że w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały wskazano argumenty przemawiające z jednej strony za koniecznością przyjęcia zaproponowanych w projekcie planu ustaleń, z drugiej zaś za niemożliwością realizacji wniosku skarżącego. Nie jest zdaniem organu trafny zarzut, że zaskarżona uchwała nie odniosła się do kwestii dopuszczalności zabudowy jednokondygnacyjnej. W projekcie planu przyjęto dla przedmiotowego terenu współczynnik intensywności zabudowy 2,0 oraz wysokość zabudowy od 2 do 4 kondygnacji naziemnych. W tej sytuacji zaproponowane rozwiązanie polegające na dopuszczeniu na tym terenie zabudowy do 1 kondygnacji nie daje możliwości uzyskania zabudowy o dużej powierzchni użytkowej oraz o odpowiedniej wysokości do założonej dla tego terenu funkcji. Organ wskazał również, że w świetle przepisów ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym prawo własności jest jednym z wielu okoliczności branych pod uwagę przy sporządzaniu miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, a w wypadku konfliktu interesu prywatnego z publicznym, organy administracji zobowiązane są rozważyć racje obu stron. Skarga E. K. również zawiera wniosek o stwierdzenie nieważności uchwały Rady Miasta [...] w części odrzucającej jej zarzuty i nawiązuje do pisma skarżącej z dnia 18 września 2000 roku z wnioskiem o zmianę przeznaczenia jej działki nr 302 pod zabudowę usługową. Wniosku nie uwzględniono, o czym powiadomiono ją pismem z dnia 3 grudnia 2002 roku. W skardze zarzuca, ze sposób odrzucenia zarzutów stanowi naruszenie jej interesu prawnego przejawiającego się w niczym nieuzasadnionym ograniczeniu własności, zwłaszcza, że cele podane w uzasadnieniu mogą zostać osiągnięte przy odpowiednim zagospodarowaniu jej działki. Zarzuciła nadto, że Rada Miasta [...] nie odniosła się do tego, czy projekt planu nie narusza jej interesu prawnego lub uprawnień, a uzasadnienie jest zbyt ogólne. W odpowiedzi na skargę E. K. Prezydent Miasta [...] powołał się na wnioski wynikające z opinii fizjograficznej sporządzonej przez biegłego, wskazujące ,że teren należący do skarżącej, z uwagi na jego znaczenie dla kształtowania się stanu powietrza atmosferycznego w mieście powinien pozostać niezabudowany. Z tego względu teren przeznaczony został pod zieleń parkową. Wskazano też, że przy opracowywaniu projektu planu brano pod uwagę kierunki zagospodarowania przestrzennego R. określone w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania miasta, jak też dotychczasowe przeznaczenie i zagospodarowanie terenu. Podejmując takie rozstrzygnięcie brano tez pod uwagę fakt, że właścicielowi nieruchomości przysługują – na podstawie art. 36 ustawy określone roszczenia wobec gminy. Skarga D. O. zawiera wniosek o uchylenie zaskarżonej uchwały w części dotyczącej tej skarżącej. Nie godzi się ona z twierdzeniem, że przepis art. 4 ust.1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym daje gminie prawo dowolnego kształtowania sposobów przeznaczenia terenów. Jej zdaniem, granice władztwa planistycznego gminy wyznaczają przepisy prawa, a treść planu może być kształtowana tylko na podstawie i w granicach prawa. Odmowa uwzględnienia zarzutu odnośnie zmiany przeznaczenia terenu byłaby uzasadniona, gdyby "urządzona zieleń parkowa" była celem publicznym, dla którego można by ograniczyć własność. Jednak obowiązujące przepisy nie traktują zieleni parkowej jako celu publicznego, dla którego można ograniczyć prawo własności. W odpowiedzi na tę skargę Prezydent Miasta przytoczył treść przepisu art. 10 uzg, w myśl którego w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego wyznacza się, w miarę potrzeby – między innymi tereny rekreacyjno wypoczynkowe. Z kolei w świetle art. 72 ustawy Prawo ochrony środowiska, w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego powinno zapewnić się, na podstawie opracowań ekofizjograficznych warunki utrzymania równowagi przyrodniczej i racjonalną gospodarkę zasobami środowiska, m.in. poprzez zapewnienie kompleksowego rozwiązania problemów zabudowy miast, ze szczególnym uwzględnieniem urządzania i kształtowania terenów zieleni oraz zapewnienie ochrony walorów krajobrazowych środowiska i warunków klimatycznych. Z przepisów tych nie wynika, że gmina nie może, mimo istniejącego zapotrzebowania, wyznaczać w miejscowych planach terenów rekreacyjno – wypoczynkowych na gruntach prywatnych. Przy sporządzaniu projektu planu nr [...], w tym, przy określaniu przeznaczenia terenu 1 ZPm, m.in. w granicach działki 306, pod publiczną zieleń parkową, brano pod uwagę wnioski wynikające z opinii fizjograficznej sporządzonej przez biegłego z listy Wojewody [...]. Z opinii tej wynika, że przedmiotowy teren, z uwagi na jego znaczenie dla kształtowania się stanu powietrza atmosferycznego w mieście, powinien pozostać niezabudowany, a w szczególności powinien być przeznaczony pod lokalizację zieleni. W skardze na Uchwałę Rady Miasta [...] K. i E. D. zarzucili: - obrazę przepisów prawa materialnego przez niewłaściwą interpretację i błędne zastosowanie, w szczególności art. 1 ust. 2 pkt 5 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, - naruszenie przepisów postępowania administracyjnego mające istotny wpływ na wynik sprawy art. 7, 10 § 1, 77,107 § 3 k.p.a., w szczególności poprzez nie zawiadomienie skarżących o wszczęciu postępowania, - błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę uchwały, oraz wnieśli o uchylenie zaskarżonej uchwały i wstrzymanie jej wykonania do czasu rozstrzygnięcia sprawy przez sąd. Skarżący zarzucili, ze zaskarżona uchwała jest dla nich krzywdząca i narusza gwarantowane Konstytucją prawo własności. Ich zdaniem potrzeby publiczne powinny być w pierwszej kolejności lokalizowane na terenach będących własnością gminy lub przyszłego inwestora. Zaskarżona uchwała, w ich ocenie podjęta została z naruszeniem podstawowych zasad postępowania administracyjnego. W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta [...] wniósł o jej oddalenie. Przywołał treść przepisu art. 1 ust.1 uzp, który wymienia okoliczności uwzględniane przy planowaniu przestrzennym. Wskazał, że prawo własności jest jednym z wielu okoliczności branych pod uwagę w zagospodarowaniu przestrzennym, a w wypadku konfliktu interesu publicznego i prywatnego organy administracji przy podejmowaniu rozstrzygnięć powinny rozważyć racje przemawiające za ochroną każdego z nich. Tak było przy sporządzaniu projektu planu, gdy wzięto pod uwagę także dotychczasowe przeznaczenie i zagospodarowanie terenu. a również fakt, że działki nr 2722/1 i 277 stanowią własność skarżących. Wzięto też pod uwagę okoliczność, że skarżący zarówno przed, jak i po terminie 21 dni od dnia ogłoszenia o przystąpieniu do sporządzania planu, nie wyrazili swoich zamierzeń odnośnie sposobu zagospodarowania ich nieruchomości. Wskazano też, że na podstawie przepisu art. 36 ustawy właścicielowi nieruchomości przysługują określone roszczenia wobec gminy. Natomiast odnośnie zarzutu naruszenia przepisów art. 7, 10 § 1, 77 i 107 § 3 k.p.a., sprawy dotyczące sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego załatwiane są w ramach procedury określonej w ustawie o zagospodarowaniu przestrzennym. W świetle bowiem art. 18 ust. 2 uzp brak jest podstaw do rozpatrywania sprawy w trybie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Stosownie do przepisu art. 97 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione przed dniem 1 stycznia 2004 roku do Naczelnego Sądu Administracyjnego i postępowanie nie zostało zakończone /a do takich należy niniejsza sprawa/ podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270), zwanej dalej P.p.s.a. Przepis art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153 poz. 1269) stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, rozstrzyganie sporów kompetencyjnych oraz o właściwość między organami samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami, a organami administracji rządowej /§ 1/. Kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej /§ 2/. Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy P.p.s.a. stanowiący, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W związku z tym usunięcie zaskarżonego aktu z obrotu prawnego może nastąpić tylko wówczas, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy jego wydawaniu organy naruszyły prawo. Stan faktyczny w sprawie przedstawia się następująco. W dniu [...] maja 2000 roku Rada Miasta [...], działając na podstawie przepisu art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym (Dz. U. z 1996 roku nr 13 poz. 74) w związku z art. 12 ust. 1, 2 i 4 ustawy z 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym (t. jedn. z 1999 roku nr 15 poz. 139 - zwaną dalej uzp.) podjęła uchwałę nr [...] o przystąpieniu do sporządzenia Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego nr [...] "[...]" zwanego dalej planem, stanowiącego zmianę w obowiązującym Miejscowym Planie Ogólnym Zagospodarowania Przestrzennego miasta [...]. uchwalonego uchwałą nr [...] Rady Miasta z dnia [...] czerwca 1992 r. ogłoszoną w Dz. Urz. Województwa [...] Nr [...] poz. [...] z dnia 13.10.1992 r. Realizując tę uchwałę Zarząd Miasta: - w trybie art. 18 ust. 2 pkt 1 uzp ogłosił o przystąpieniu do sporządzenia planu, co nastąpiło w dniu 4 września 2000 roku w gazecie codziennej [...] oraz w obwieszczeniu na terenie miasta oraz na tablicy ogłoszeń UM od 4 do 25 września 2000 roku; - w trybie art. 18 ust.2 pkt 2 uzp zawiadomił Wojewodę [...] i inne właściwe organy o przystąpieniu do sporządzenia zmiany planu, co nastąpiło w dniu 20 sierpnia 2000 roku; - w trybie art. 18 ust. 2 pkt 3 i 4 uzp wystąpił o opinię , a także o uzgodnienie projektu planu, co nastąpiło pismem z dnia 18 września 2001 roku; - zgodnie z art. 18 ust. 2 pkt 2a uzp stwierdził /k.18 tom I akt/, że rozwiązania przyjęte w projekcie planu są spójne z polityką przestrzenną miasta R. określoną w "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta [...]" uchwalonym uchwałą Rady Miasta [...] Nr [...] z dnia [...] lipca 2000 r. Po pozytywnych opiniach i uzgodnieniach projektu planu z właściwymi organami, Zarząd Miasta [...] działając w oparciu o przepis art. 18 ust. 2 pkt 5 i 6 uzp ogłosił, że projekt planu wraz z prognozą oddziaływania na środowisko będzie wyłożony do publicznego wglądu w dniu 30 grudnia 2002 roku oraz w dniach od 2 do 29 stycznia 2003 roku. Ogłoszenie wywieszono na tablicy ogłoszeń UM od 19 grudnia 2002 roku do 29 stycznia 2003 roku oraz zostało zamieszczone w gazecie codziennej [...] w dniu 19 grudnia 2002 roku. Niezależnie od tego, pismem z dnia 3 grudnia 2002 roku, stosownie do art. 18 ust. 2 pkt 5 i 6 uzp zawiadomił o terminie wyłożenia projektu do publicznego wglądu właścicieli nieruchomości wg aktualnego wypisu z rejestru gruntów, których interes prawny może być naruszony ustaleniami planu. W związku z tym zawiadomieniem, zarzuty do projektu planu m. in. wnieśli: - A. S.A. właściciel działki 213 i 215/4, pismem z dnia 28 stycznia 2003, nie godząc się z założonym w projekcie współczynnikiem intensywności zabudowy 2,0 dla terenu oznaczonego symbolem 2UC przy założeniu 2-4 kondygnacji naziemnych, ustalenie wysokości zabudowy na minimum 2 kondygnacje, wskazując jednocześnie na zaangażowanie poważnych środków finansowych w związku z przygotowaniem dokumentacji projektowej dla planowanego na przedmiotowym terenie centrum handlowo usługowego; - E. K. – właścicielka działki nr 302, pismem z dnia 10 lutego 2003 r., kwestionując przeznaczenie jej działki pod zieleń parkową; - D. O. – właścicielka działki nr 306, pismem z dnia 10 lutego 2003 r., której zarzuty również dotyczą przeznaczenia jej nieruchomości pod publiczną zieleń parkową, oraz - K. i E. D. – współwłaściciele działek nr 272/1 i 277, pismem z dnia 11 lutego 2003 r., którzy nie godzą się na przeznaczenie ich działek na cele publicznej oświaty i ciągi komunikacyjne. Zarzuty zostały rozpatrzone negatywnie przez Prezydenta Miasta [...] zarządzeniem Nr [...] z dnia 11 marca 2003 roku, który działając na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 8 uzp przedstawił je Radzie Miasta [...] celem rozpatrzenia i podjęcia uchwały. Kolejną czynnością było ,w oparciu o przepis art. 18 ust. 2 pkt 9 uzp ogłoszenie Prezydenta Miasta [...] z dnia 26 czerwca 2003 r. o terminie sesji Rady Miasta [...] w sprawie rozpatrzenia protestu i zarzutów zgłoszonych m.in. do przedmiotowego projektu planu. Ogłoszenie wywieszono na tablicy ogłoszeń UM od 30 czerwca do 8 lipca 2003 roku, oraz opublikowano w gazecie [...] w dniu 30 czerwca 2003 roku. O terminie sesji wyznaczonej na dzień [...] lipca 2003 roku zawiadomiono też zainteresowanych. Na [...] sesji Rady Miasta [...] odbytej w dniu [...] lipca 2003 roku Dyrektor Biura Rozwoju Miasta [...], w imieniu Prezydenta Miasta przedstawiła projekt uchwały w sprawie odrzucenia zarzutów do ustaleń przyjętych w projekcie. Autorka planu przedstawiła jego przedmiot i omówiła warunki geofizyczne, a na rysunku planu przedstawiła teren objęty opracowaniem oraz rozwiązania proponowane osobom wnoszącym zarzuty. W sumie wniesiono 43 zarzuty, w tym rozporządzeniem Prezydenta odrzucono 28, 13 częściowo lub w całości uwzględniono, a 2 pozostawiono bez rozstrzygnięć z powodu złożenia ich po wyznaczonym ustawowo terminie. Rada Miasta [...] podjęła uchwałę w sprawie odrzucenia zarzutów do ustaleń przyjętych w projekcie planu 17 głosami, przy 4 głosach wstrzymujących się. Stosownie do przepisu art. 24 ust. 1 u.z.p., zarzut do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego może wnieść każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone przez ustalenia przyjęte w projekcie planu, wyłożonym do publicznego wglądu. Z tego unormowania wynika, że uprawnienie do wniesienia zarzutu przysługuje temu podmiotowi, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone. Naruszenie to stanowi przesłankę dopuszczalności zarzutu i otwiera drogę do jego merytorycznej oceny. W jej wyniku zarzut może być uwzględniony lub odrzucony, przy czym jego badanie odbywa się dwuetapowo – przez zarząd, a gdy nie zostanie przez niego uwzględniony – przez radę gminy, która rozpatruje go na sesji /art. 18 ust. 2 pkt 9 uzp/. O uwzględnieniu bądź odrzuceniu zarzutu rozstrzyga rada gminy w drodze uchwały, zawierającej uzasadnienie faktyczne i prawne /art. 24 ust. 3 ustawy/. Uzasadnienie faktyczne powinno przedstawiać sytuację faktyczną wnoszącego zarzut, która jest powiązana z treścią kwestionowanego planu. Natomiast uzasadnienie prawne powinno przedstawiać związek sytuacji faktycznej z tymi normami prawnymi, które wyznaczały interes prawny lub uprawnienie danego podmiotu i wyjaśniać na tle tych norm powody nieuwzględnienia zarzutu. Dalszą czynnością jest doręczenie uchwały wraz z uzasadnieniem i pouczeniem o dopuszczalności skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego /art. 18 ust. 2 pkt 10 ustawy/. Obowiązek uwzględnienia zarzutu do projektu planu powstaje wówczas, gdy naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia powiązane jest z naruszeniem obiektywnego porządku prawnego, czyli konkretnej normy prawa materialnego. Natomiast naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia wnoszącego zarzut, gdy pozostaje w zgodzie z obowiązującym prawem w granicach przysługującego gminie władztwa planistycznego /art. 4 ust. 1 ustawy/ w ramach którego rada gminy ustala przeznaczenie i zasady zagospodarowania terenów położonych na obszarze gminy nie musi prowadzić do uwzględnienia zarzutu. Wówczas, mimo, że naruszony zostaje chroniony prawem interes wnoszącego zarzut, w szczególności wynikający z uprawnień właścicielskich, nie ma obowiązku uwzględnienia zarzutu i tym samym radzie gminy nie można zarzucić, że zgłoszony zarzut został przez nią odrzucony /vide wyrok NSA z 23.12.1999 IV.SA 1420 i z dnia 14.12.1998 IV SA 743/98 /. Analiza akt rozpatrywanej sprawy i dołączonej do nich dokumentacji wskazuje, że procedura planistyczna określona w art. 18 ust. 2 uzp nie została naruszona. Wynika to z przedstawionego wyżej stanu faktycznego, przytaczającego kolejne czynności Zarządu Miasta [...]. Skarżący mieli przy sporządzaniu miejscowego planu zapewnioną obronę swojego interesu prawnego. W swojej skardze A. S.A. zarzuca, że Rada Miasta [...] odrzuciła zarzuty do ustaleń przyjętych w projekcie planu z naruszeniem przepisu art. 24 uzp, bowiem treść uzasadnienia nie spełnia wymogów określonych w tym przepisie, jak też, że Rada Miasta nie odniosła się do zarzutu dotyczącego dopuszczenia na przedmiotowym terenie zabudowy jednokondygnacyjnej o wysokości określonej w planie zagospodarowania przestrzennego, a również to, że Rada pominęła w uzasadnieniu rozważenie interesu prawnego lub uprawnienia wnoszącego zarzuty. Natomiast do zamierzeń inwestycyjnych skarżącego odniesiono się jedynie przez stwierdzenie, że po uchwaleniu planu wygasną wszystkie decyzje ustalające warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. W konsekwencji nie dochowano obowiązku starannego i wnikliwego rozpatrzenia zarzutów kwestionujących ustalenie projektu planu. Sąd nie podziela słuszności tych zarzutów. Przepis art. 24 ust. 3 uzp zobowiązuje radę gminy do uzasadnienia faktycznego i prawnego swojej uchwały o uwzględnieniu lub odrzuceniu zarzutów. W ocenie Sądu, w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały wskazano wszystkie okoliczności faktyczne i prawne, które miały istotne znaczenie przy ocenie zgłoszonego zarzutu. Zgodnie z przepisem art. 1 ust. 2 uzp w zagospodarowaniu przestrzennym uwzględnia się m.in. wymagania ładu przestrzennego, walory architektoniczne i krajobrazowe, a przepis art. 4 tej ustawy powierza gminie dokonywanie ustaleń dotyczących przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu i w ramach tych uprawnień określonych jako władztwo planistyczne gmina uchwalając plan ustala przeznaczenie terenu działając w granicach obowiązujących przepisów. Przedstawione przez skarżącego zarzuty nie dają podstaw do przyjęcia, że gmina nadużyła swoich praw. Skarżący podkreśla też wysokość nakładów poniesionych na przygotowanie przyszłej inwestycji, którą ma być centrum handlowe. Sąd zauważa, że przystąpienie do sporządzenia planu nastąpiło w dniu 16 maja 2000 roku. Skarżący angażując środki finansowe w przygotowanie dokumentacji dotyczącej przyszłego centrum handlowo usługowego winien mieć na uwadze trwający proces uchwalania planu, który mógł mieć wpływ na zamierzenia skarżącego. Zarzut skargi wniesionej przez E. K. dotyczy rozwiązań w projekcie planu w zakresie przeznaczenia jej działki nr 302 pod publiczną zieleń parkową. W tym miejscu należy wskazać, że akta sprawy zawierają opinię fizjograficzną, która była podstawą odrzucenia zarzutów, a która określa teren, którym objęta jest m.in. nieruchomość skarżącej, jako taki, który z uwagi na swoje właściwości powinien pozostać niezabudowany. Przepis art. 1 ust. 2 pkt 3 uzp stanowi, że w zagospodarowaniu przestrzennym uwzględnia się wymagania ochrony środowiska przyrodniczego, zdrowia i bezpieczeństwa... Z kolei, stosownie do przepisu art. 10 ust. 1 pkt 8 tej ustawy – w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego ustala się, w zależności od potrzeb szczególne warunki zagospodarowania terenów, w tym zakaz zabudowy, wynikające z potrzeb ochrony środowiska przyrodniczego (...) i prawidłowego gospodarowania zasobami przyrody... Przepis ten wiąże się z przepisem art. 72 ustawy o ochronie ustawy i kształtowaniu środowiska, w myśl którego, przy wprowadzaniu (...) niektórych obszarów o cennych walorach krajobrazowych określa się zasady korzystania z nich oraz niezbędne zakazy i nakazy dostosowane do przedmiotu ochrony i jej zakresu, umożliwiające zachowanie chronionych wartości przyrodniczych lub krajobrazowych. W ocenie sądu, przy opracowywaniu projektu planu zagospodarowania przestrzennego, gmina w sposób wyczerpujący przedstawiła argumenty przemawiające za odrzuceniem zarzutów skarżącej, a świetle powołanej opinii fizjograficznej, przeznaczając teren objęty w projekcie planu symbolem 1 ZPm gmina działała w granicach swoich uprawnień i nie nadużyła przysługującego jej władztwa planistycznego. Niewątpliwie bowiem nowopowstające osiedla mieszkaniowe, dla ich prawidłowego funkcjonowania powinny mieć wyznaczone tereny przeznaczone pod zieleń i rekreację. Takimi terenami powinny być z kolei tereny najlepiej się do tego nadające, ze względu na ich położenie, ukształtowanie, czy inne walory. Przedmiotowy teren, określony w opinii jako dolina, którą spływają do centrum miasta masy chłodnego powietrza, mają znaczenie nie tylko dla osiedla "[...]", ale też dla całego miasta. Sytuacja jest analogiczna w przypadku skargi D. O., również dotyczącej terenu oznaczonego symbolem 1ZPm , obejmującego działkę skarżącej o nr 306. W ocenie sądu, podobnie, jak w wypadku skargi E. K., gmina nie nadużyła swojego władztwa planistycznego przy opracowywaniu projektu planu p.n." [...]", a odrzucając zarzuty skarżącej Rada Miasta nie naruszyła przepisów ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Niewątpliwie każdy, kto ma tytuł prawny do terenu , ma prawo do jego zagospodarowania. Prawo to jest jednak ograniczone przez ustawy i zasady współżycia społecznego / przepis. art. 3 uzp/. Konieczność wyznaczenia terenów przeznaczonych pod zieleń i rekreację wymagało wytypowania terenów najbardziej do tego odpowiednich. Przepis art. 4 ust.1 uzp upoważnia gminę do ustalania przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu. W badanej sprawie , gmina przeznaczając przedmiotowy teren pod zieleń parkową oparła się na opinii fizjograficznej opracowanej przez biegłego z listy Wojewody [...], w świetle której właściwości tego terenu nie powinny być przeznaczone pod budownictwo. Z tego względu wnioski skarżącej o zmianę przeznaczenia terenu pod usługi nie zostały uwzględnione. Skarżąca była o tym poinformowana w piśmie z dnia 3 grudnia 2002 roku. Odrzucając zarzuty Rada Miasta podkreśliła też fakt, że również w obecnie obowiązującym planie, teren skarżącej jest przeznaczony pod tereny zielone. Skarga K. i E. D. dotyczy m.in. terenów oznaczonych symbolem 1UPo i 2UPo przeznaczonych pod szkołę i przedszkole. Zgodnie z przepisem art. 2 ust. 1 w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego dokonywanie jest ustalanie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu, a zgodnie z art. 10 tej ustawy, w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego ustala się, w zależności od potrzeb przeznaczenie terenów oraz linie rozgraniczające tereny o różnych funkcjach. Pismo Biura Rozwoju Miasta [...] z dnia 15 stycznia 2003 roku skierowane do Prezydenta Miasta /k.48 T.III sprawy/ zawiera informację na temat usług oświaty podstawowej na terenach istniejących i projektowanych osiedli mieszkaniowych. Z pisma wynika, że na terenie objętym przedmiotowym projektem, jako uzupełnienie usług oświaty, które docelowo będą obsługiwać około 5 600 mieszkańców, przewidziano teren około 1,12 ha pod szkołę i około 0,56 ha pod przedszkole. Dodano, ze projektowane usługi oświaty mają charakter kameralny, a zarezerwowana powierzchnia pozwala na wybudowanie obiektów niedużych, lecz pokrywających zapotrzebowanie. Sąd nie podziela słuszności zarzutów K. i E. D. odnośnie terenów przeznaczonych pod usługi oświaty, bowiem niewątpliwie usługi te należą do podstawowych, a ustalanie przeznaczenia terenu należy, zgodnie z art. 4 do zadań własnych gminy. Również zarzuty tych skarżących dotyczące terenów o symbolach 1KL, 2KL, 3KL i 4KX/KD sprowadzają się do krytycznej oceny rozwiązań przyjętych w projekcie planu, prowadzących ich zdaniem do naruszenia ich prawa własności. Zarzuty odnośnie zawartych w projekcie ustaleń dotyczących tych nieruchomości przeznaczonych pod drogi dla obsługi komunikacyjnej projektowanych terenów zabudowy mieszkaniowej – nie mogły odnieść zamierzonego skutku. W uzasadnieniu zaskarżonej uchwały argumenty przemawiające za przyjętymi ustaleniami, w tym trasę przebiegu dróg o symbolach 1KL, 2KL, 3KL oraz 4 KX/KD nie noszą cech dowolności. Należy tu zwrócić uwagę, że projektowanie dróg odbywa się w oparciu o ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w tym również ustawę z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych, a przy opracowanym projekcie planu wymogi wynikające z powyższej ustawy zostały zachowane. Zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania administracyjnego nie zasługują na uwzględnienie, bowiem procedura uchwalania planu zagospodarowania przestrzennego toczy się według reguł ustalonych w przepisie art. 18 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Jak wskazano wyżej, podstawę prawną wniesienia skargi do sądu stanowi w niniejszej sprawie przepis art. 24 ust. 4 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, a do spraw związanych z uchwalaniem miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego nie mają przepisy kodeksu postępowania administracyjnego. Ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym jest jedną z ustaw, która może ograniczać własność. Art. 64 Konstytucji RP chroni własność, dozwalając jednocześnie na ograniczenie tego prawa pod warunkiem, że dokonuje się tego w drodze ustawy i tylko w zakresie, w jakim nie narusza to istoty prawa własności. Zgodnie z poglądami doktryny i orzecznictwem, obowiązek uwzględnienia zarzutu do projektu planu zagospodarowania przestrzennego powstaje wówczas, gdy naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia wnoszącego zarzut jest związane z jednoczesnym naruszeniem obiektywnego porządku prawnego . Ustalenia w zakresie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu zawarte w projekcie planu są wynikiem założeń technicznych i możliwości finansowych i gospodarczych gminy i te czynniki najczęściej decydują o konkretnych rozwiązaniach, które nie zawsze pozwalają na realizację planów wyłącznie w granicach terenów należących do Gminy, czy Skarbu Państwa. Wówczas dopuszcza się naruszenie cudzej własności, jednocześnie dając poszkodowanemu możliwości dochodzenia stosownego zadośćuczynienia. Ingerencja społeczna w procedurę planowania, jakimi są zarzuty do projektu planu jest znacznie ograniczona uprawnieniami planistycznymi gminy i przepisami prawa. Kontrola sądowa w sprawach skarg na uchwały rad gmin odrzucające zarzuty złożone do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jak wskazano wyżej, sprowadza się głównie do badania, czy nie został naruszony tryb postępowania określony przepisem art. 18 ustawy. Ponadto sąd bada, czy ustalenia przyjęte w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w sposób nadmierny, bądź z naruszeniem innych przepisów szczególnych, nie ingerują w sferę interesów prawnych lub uprawnień skarżących. W niniejszej sprawie, w ocenie sądu żadne z powyżej omówionych kryteriów nie zostało naruszone. Skoro więc Rada Miasta [...] podjęła i zrealizowała prace nad kwestionowanym projektem planu w zgodzie z przysługującym jej władztwem planistycznym, nie naruszając przy tym prawa materialnego ani procesowego, to nie ma żadnych podstaw do uznania, że zaskarżona uchwała Nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] lipca 2003 roku w sprawie odrzucenia zarzutów do ustaleń przyjętych w projekcie Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego nr [...] "[...]" narusza prawo. Z tych względów Sąd uznała skargi za nieuzasadnione i oddalił je w oparciu o przepis art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z 2002).