SA/Rz 1686/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marian Ekiert Sędzia WSA Robert Sawuła /spr./ AWSA Jolanta Ewa Wojtyna Protokolant ref. staż. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w dniu 20 maja 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi J. i H. L. na uchwałę Rady Miasta [...] z dnia [...] września 2003 r. Nr [...] w przedmiocie odrzucenia zarzutów do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego 1. Stwierdza nieważność przedmiotowej uchwały, 2. Określa, że przedmiotowa uchwała nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się niniejszego wyroku, 3. Zasądza na rzecz skarżących J. i H. L. od Rady Miasta [...] kwotę 250 zł /dwieście pięćdziesiąt/ tytułem zwrotu kosztów procesowych. SA/Rz 1686/03 Uzasadnienie J. i H. L. wnieśli skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego -Ośrodek Zamiejscowy w Rzeszowie na uchwałę Rady Miasta [...] Nr [...] z dn. [...].09.2003r. w sprawie odrzucenia zarzutów wniesionych do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta K. - ul. Z., wnosząc o jej uchylenie i przekazanie Radzie Miasta do ponownego rozpatrzenia. Uchwale postawiono zarzut naruszenia art.33 ustawy z dn.7.07.1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 15 z 1999r., poz.139 ze zm.) poprzez jego błędną interpretację i przyjęcie możliwości przeznaczenia terenu na inny cel, niż planuje jego właściciel. Skarżący generalnie kwestionuje projektowane poszerzenie ul. Z. Zaprojektowane poszerzenie tej drogi skutkować będzie zajęciem działki skarżących o nr ewid. 1729 w ten sposób, że przeprowadzono drogę tuż obok ściany budynku, a w konsekwencji dojdzie do utraty atrakcyjności działki i obniżenia jej wartości. Zdaniem skarżących plan był trzykrotnie zmieniany, ale poza zmianą symboli nie zmieniono linii rozgraniczającej drogi, mimo zgłaszanych postulatów jej przeprowadzenia w innym miejscu. Podniesiono także aspekty ekonomiczne związane z koniecznością przebudowy całej infrastruktury technicznej, zlokalizowanej wzdłuż drogi. Rada Miasta wniosła o oddalenie skargi podnosząc, że nie zakwestionował jej organ nadzoru, a następnie szczegółowo ustosunkowano się do zarzutów przywołanych w skardze. Zdaniem Rady podczas przygotowania projektu planu nie naruszono prawa, a organ gminy korzystał z przysługującego wedle art.4 ust.1 ustawy o zagospodarowania przestrzennego władztwa planistycznego, a ponadto rada ma takie możliwości, by zmienić przeznaczenie nieruchomości, inne niż zamierzone przez właścicieli. Wskazano, że w wyniku podjęcia prac planistycznych jednym z jej elementów stała się ul. Z., która ma być ulicą główną, zbierającą ruch kołowy z T. i P. oraz wyprowadzać ruch tranzytowy poza miasto. Zmiana kategorii drogi na zbiorczą umożliwiła zagospodarowanie nieruchomości poprzez sytuowanie nowych budynków bliżej drogi, nadto do czasu realizacji tej inwestycji grunty mogą być użytkowane dotychczasowo, zaś pas drogowy podlegał będzie wykupowi. Projekt planu "[...]" - ul. Z. jest fragmentem szerszego układu komunikacyjnego i wedle strony przeciwnej musi uwzględniać pozostałe elementy studium. Rada uważa, że projekt planu zakładający modernizację istniejącego układu komunikacyjnego koncentruje się na istniejących szlakach komunikacyjnych, gdyż każde nowe rozwiązania komunikacyjne spotyka się z negatywnym przyjęciem wśród mieszkańców. Wyjaśniono także, że uchwałą z dn.10.12.1999r. Nr [...] przystąpiono do opracowania Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego miasta K. "[...]" ul. Z., którego podstawowym celem było przeznaczenie terenów dotychczas rolnych na cele budowlane i zaprojektowanie układu komunikacyjnego, który zabezpieczałby układ dróg głównych, zbiorczych i lokalnych. Pełnomocnik skarżących - radca prawny K. W. w piśmie procesowym z dn.14.05.2004r. zmodyfikowała wniosek stron, domagając się stwierdzenia nieważności uchwały Rady Miasta, orzeczenia o niewykonywaniu przedmiotowej uchwały do czasu uprawomocnienia się wyroku oraz zasądzenia kosztów zastępstwa procesowego. Ponadto wskazała, że w wyroku SA/Rz 135/02 Sąd wskazał na wymogi, jakim powinny odpowiadać uchwały w przedmiocie odrzucenia zarzutów, zdaniem skarżącej treść uchwały zaskarżonej nie czyni zadość tym wymogom. Wojewódzki sąd administracyjny zważył, co następuje: W niniejszej sprawie skarga została złożona do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r., dlatego też z mocy art.97 § 1 ustawy z dn.30.08.2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1271 ze zm.) podlega rozpatrzeniu przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art.134 § 1 ustawy z dn.30.08.2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm., zwana dalej Ppsa), zaś podstawowym kryterium kontroli jest zgodność zaskarżonego aktu z prawem. Sąd uwzględniając skargę na uchwałę organu jednostki samorządu terytorialnego, podjętą w sprawie z zakresu administracji publicznej (a taki charakter ma uchwała w przedmiocie odrzucenia zarzutów do projektu planu zagospodarowania przestrzennego), stwierdza nieważność tej uchwały w całości lub w części, albo stwierdza, że została wydana z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie jej nieważności (art.147 § 1 Ppsa). Przedmiotowa uchwała zapadła w następującym stanie faktycznym: Uchwałą z dn. 10.12.1999r. Nr [...] Rada Miasta przystąpiła do opracowania Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Miasta K. "[...]" ul. Z. § 3 cyt. uchwały określił obszar opracowania projektu planu. Zawiadomienie o przystąpieniu do sporządzania tegoż planu ogłoszono w prasie lokalnej w dn.17.12.2000r. informując o prawie do składania wniosków przez zainteresowanych. Zarząd Miasta pismem z dn. 15.01.2001r. zawiadomił o przystąpieniu do sporządzania planu organy właściwe do uzgadniania projektu planu oraz zarząd województwa i powiatu, występując o przedstawienie opinii, uwag i wniosków. W następstwie tej czynności złożono szereg wniosków (k.14 część I dokumentów formalno-prawnych). Zarząd Miasta uznał następnie, że zachodzi spójność rozwiązań przyjętych w projekcie planu z polityką przestrzenną określoną w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta. Sporządzono także prognozę oddziaływania na środowisko przez ustalenia projektu planu. Wojewoda [...] decyzją z dn. [...].08.2001r. wyraził zgodę na przeznaczenie na cele nierolnicze obszaru 16,58 ha gruntów rolnych objętych planem, a przeznaczonych na cele budownictwa mieszkaniowego oraz infrastrukturę. Projekt planu wraz z prognozą oddziaływania na środowisko podlegał wyłożeniu do publicznego wglądu w dniach od 2.07.2001r. do 23.07.2001r.. W następstwie tego wyłożenia wpłynęło szereg zarzutów i protest. Rada Miasta na sesji w dn.30.11.2001r. rozpatrywała zarzuty, których nie uwzględnił zarząd miasta. Część uchwał podjętych w przedmiocie odrzucenia zarzutów do planu została zaskarżona do Naczelnego Sądu Administracyjnego -Ośrodek Zamiejscowy w Rzeszowie. Wyrokami z dn.29.02.2002r. SA/Rz 134 - 135/02, SA/Rz 120/02, SA/Rz 157/02, SA/Rz 154/02, SA/Rz 105/02, SA/Rz 133/02, SA/Rz 127/02 oraz z dn.3.07.2002r. SA/Rz 824/02 sąd stwierdził nieważność uchwał odrzucających zarzuty do planu. W wyrokach sąd wskazywał na fakt, iż uzasadnienia uchwał odrzucających zarzuty nie spełniają wymogów ustawowych. Jednymi ze skarżących byli wówczas J. i H. L. Zarząd Miasta ponowił uzgodnienia projektu planu z Państwowym Powiatowym Inspektorem Sanitarnym, Regionalnym Zarządem Gospodarki Wodnej oraz Wydziałem Dróg i Zieleni Urzędu Miejskiego, a następnie dokonał wyłożenia do publicznego wglądu projektu planu w dniach od 15.11. do 6.12.2002r. ogłaszając o tym w prasie lokalnej (ogłoszenie z dn.6.11.2002r.) oraz w drodze obwieszczeń, a także zawiadamiając o tym zainteresowanych. W następstwie wyłożenia projektu planu zarzut złożyli J. i H. L. (zarzut podpisała jedynie J. L.), podnosząc w nim: naruszenie interesu prawnego, brak wprowadzenia istotnych zmian w porównaniu do pierwotnej wersji projektu planu, wprowadzenie linii zabudowy od krawędzi jezdni na 40m od ul. Z., a w konsekwencji zbliżenie strefy hałasu i negatywnego oddziaływania na budynek mieszkalny, narażenie studni oraz figury sakralnej na negatywne oddziaływanie, obniżenia wartości działki, brak konsultowania ustaleń planu z mieszkańcami oraz wnikliwości w rozpatrywaniu zarzutu naruszenia prawa własności. Prezydent Miasta ogłosił publicznie o terminie sesji Rady Miasta, wyznaczonej na dzień 26.02.2003r., której przedmiotem miałyby być zarzuty zgłoszone do projektu planu zagospodarowania przestrzennego "[...]" w K. w drodze ogłoszenia prasowego (w dn.6.02.2003r. - k.26 części IV dokumentów formalnoprawnych) oraz w drodze obwieszczeń. Prezydent Miasta nie uwzględnił wniesionych zarzutów (w tym zarzutu J. i H. L.), w części zaś postanowił przeprowadzić dodatkowe postępowanie wyjaśniające odnośnie przebiegu drogi dojazdowej (Protokół z dn.20.01.2003r. - k.27 akt IV części). Sprawę rozpatrzenia zarzutów na wniosek Prezydenta Miasta zdjęto z obrad sesji Rady Miasta w dn.26.02.2003r. informując, iż projekt zostanie "przepracowany" i powtórnie wyłożony do publicznego wglądu. Zmiany projektu planu miały polegać na zmianie linii zabudowy wzdłuż ul. Z., zmianie klasy drogi z "G" na "Z", czyli z głównej na zbiorczą, przywrócenia klasy drogi nowoprojektowanej drogi lokalnej o symbolu 17 KL na drogę zbiorczą Z, z zachowaniem parametrów jak dla drogi zbiorczej. Prezydent Miasta, działając w trybie art.18 ust.2 pkt 5 i 6 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym zawiadomił o wyłożeniu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wraz z prognozą oddziaływania na środowisko w dniach od 29.05. do 18.06.2003r. (ogłoszenie prasowe z dn.21.05.2003r) oraz ponowił zawiadomienia imienne. Ponownie zarzut w przedmiocie projektu planu w terminie złożyli J. i H. L., częściowo ponawiając uprzednio zajmowane stanowisko. Wskazali, że nowy projekt nie różni się w istocie od uprzednio proponowanych, a granica pasa drogi będącej poszerzaną ul. Z. skutkować będzie utratą atrakcyjności działki, a zmiany polegają tylko na zmianie oznaczeń literowych przyjętych dla poszczególnych konturów planu. Prezydent Miasta pismem z dn.29.08.2003r. zawiadomił zainteresowanych o terminie sesji Rady Miasta w dn. [...].09.2003r., podczas której miano rozpatrywać protesty i zarzuty złożone do projektu Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego "[...]" ul. Z. w K. Informacja w tej sprawie została także podana do publicznej wiadomości w drodze obwieszczeń i ogłoszenia w prasie (z dn.3.09.2003r. - k.16 cz.V. akt). Rada Miasta uchwałą Nr [...] odrzuciła zarzuty do projektu planu wniesione przez J. i H. L. W uzasadnieniu faktycznym Rada powołała się na procedurę wykładania projektu planu, fakt złożenia zarzutów przy drugim i trzecim wyłożeniu projektu planu, zmianę kategorii drogi z "G" na "Z", zlokalizowaniem budynku mieszkalnego i dwóch budynków gospodarczych poza linią zabudowy wyznaczoną w projekcie oraz jednym budynkiem mieszkalnym zlokalizowanym między linią rozgraniczającą drogę 18 KZ a linią zabudowy, co pozwala na jego użytkowanie dotychczasowe, przeznaczeniem części działki na budownictwo mieszkaniowe, w części zaś (8% całości działki 1729) na drogę zbiorczą 18 KZ, a ponadto faktem istnienia zgodności przyjętej trasy projektowanej drogi 18 KZ z ustaleniami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta K. uchwalonego uchwałą z dn. 15.06.1998r. (Nr [...]). W uzasadnieniu prawnym powołano się na przepis art.18 ust.2 pkt 2 a ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym i wywodzono o spójności przeznaczenia działki skarżących na cele określone w powyższym "Studium" oraz uwzględnienie kierunków rozwoju komunikacji i infrastruktury technicznej. Powołano także przepis art.35 ust.1 ustawy z dn.21.03.1985r. o drogach publicznych (Dz.U. Nr 71 z 2000r., poz.838 ze zm.) w zakresie, w jakim nakazuje on rezerwować pod przyszłą budowę lub modernizację dróg pasy terenu przyległego, a także na warunki techniczne, jakim winny odpowiadać drogi publiczne zakładanej klasy "Z". Powołano również art.36 ust.1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym w zakresie, w jakim dopuszczalnym jest wykupienie, zamiana nieruchomości lub wypłacenie odszkodowania w związku z uchwaleniem projektu planu zagospodarowania przestrzennego. Uchwała Rady Miasta Nr [...] narusza prawo, w stopniu uzasadniającym stwierdzenie jej nieważności w całości. Sprawę uchwały odrzucającej zarzuty w sprawie projektu planu zagospodarowania przestrzennego oceniać należy w świetle ustawy z dn.7.07.1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedno. Dz.U. Nr 15 z 1999r., poz.139 ze zm., zwana dalej uzp). Ustawa ta miała zastosowanie w przedmiotowej sprawie, albowiem z mocy art.85 ust.2 ustawy z dn.27.03.2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz.717 ze zm.) "do miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego oraz planów przestrzennych województw w stosunku, do których podjęto uchwałę o przystąpieniu do sporządzania lub zmiany planu oraz zawiadomiono o terminie wyłożenia tych planów do publicznego wglądu, ale postępowanie nie zostało zakończone przed dniem wejścia w życie ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe". W myśl art.24 ust.1 uzp zarzut może wnieść każdy, którego interes prawny lub uprawnienia zostały naruszone przez ustalenia przyjęte w projekcie planu zagospodarowania przestrzennego, wyłożonym do publicznego wglądu. Zarzut należy wnieść na piśmie, w terminie nie dłuższym niż 14 dni, po upływie okresu wyłożenia projektu (art.24 ust.2 uzp), zaś o uwzględnieniu bądź odrzuceniu zarzutu rozstrzyga rada gminy, w drodze uchwały, zawierającej uzasadnienie faktyczne i prawne (art.24 ust.3 uzp). Art.27 ust.1 uzp stanowi ponadto, że naruszenie trybu postępowania oraz właściwości organów określonych w art.18 powoduje nieważność uchwały rady gminy w całości lub w części. Niespornym jest, iż J. i H. L. wnieśli zarzuty spełniające wymogi z art.24 ust.1 i 2 uzp. Zauważyć należy, że w sprawie projektu planu zagospodarowania przestrzennego "[...]" ul. Z. w K. wypowiadał się Naczelny Sąd Administracyjny w cyt. wcześniej wyrokach (w tym także w sprawie ze skargi J. i H. L.). W wyrokach tych Sąd zwracał uwagę Radzie na konieczność prawidłowego uzasadniania uchwał o odrzuceniu zarzutów do planu. Wskazywano wówczas, że w sytuacji gdy kwestionowany w zarzucie projekt planu prowadzi do naruszenia prawa własności, uzasadnienie uchwały o odrzuceniu zarzutu musi być szczególnie wnikliwe i staranne. W uzasadnieniu takim winny być wskazane wszystkie okoliczności i przesłanki, które przemawiały za potrzebą uwzględnienia interesu publicznego powodującego ograniczenia uprawnień właścicielskich indywidualnych obywateli. Sąd wskazywał ponadto, że zasadniczą funkcją każdego uzasadnienia rozstrzygnięcia sprawy polega na dążeniu do przekonania strony, że jej stanowisko w sprawie zostało poważnie wzięte pod uwagę, a jeśli zapadło niekorzystne rozstrzygnięcie, to przyczyną tego były istotne powody (por. uzasadnienie wyroku SA/Rz 135/02 z dn.29.05.2002r.). W piśmiennictwie dotyczącym zagospodarowania przestrzennego wskazywano, że lapidarne uzasadnienie uchwały w przedmiocie odrzucenia zarzutów do planu nie czyni zadość obowiązującym w lej mierze przepisom prawnym, zwłaszcza w sytuacji, gdy skarżący przedkłada propozycje innych rozwiązań, i nawet jeśli te rozwiązania są nie do przyjęcia, to trzeba się do nich odnieść i uzasadnić rozwiązania odmienne (por. Z.Niewiadomski: Zagospodarowanie przestrzenne, Prawo i praktyka, Municipium, Warszawa 1999, s.153.) Kwestionowana uchwała takiego wymogu prawidłowego uzasadnienia faktycznego nie zawiera. Powoływanie się w tym względzie na ustalenia "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania Miasta K." nie jest wystarczającym, skoro nie jest ono aktem prawa powszechnie obowiązującego, a w przedmiotowej sprawie rozważane są nawet możliwości jego zmiany (por. s.10 kopii protokołu z sesji Rady Miasta w dn.26.09.2003r. i wypowiedź J. K.). Odnoszenie uzasadnienia przebiegu poszerzanej drogi 18 KZ jedynie do ustaleń "Studium uwarunkowań..." bez uwzględniania konstytucyjnej potrzeby ochrony własności stanowi o wadliwości uchwały. Pozbawienie skarżących możliwości swobodnego korzystania z domu mieszkalnego, z preferencją dokonania modernizacji ulicy, bez uwzględnienia innego jej przebiegu narusza przepisy art.64 Konstytucji RP. Motywy odrzucenia zarzutów skarżących winny być wskazane w uchwale Rady Miasta, zdaniem Sądu takich przekonywujących motywów brak. W samym "Studium" zawarto także stwierdzenie (por. s.49 fragmentu kserokopii "Studium"), iż "Ze względu na istniejącą zabudowę, szczególnie w śródmieściu, należy dopuścić zachowanie istniejących i utrwalonych w przestrzeni linii zabudowy, pomimo niezachowania wymaganych szerokości". Oznaczałoby to konieczność respektowania także przy projektowaniu nowych planów utrwalonych linii zabudowy w tych częściach miasta, gdzie istnieje taka wykształcona linia zabudowy. Rada gminy może ponadto przyjmować rozwiązania w projekcie planu zagospodarowania przestrzennego, kierując się takimi wartościami jak interes ogółu mieszkańców, względy celowościowe i racjonalne, a więc działać w warunkach uznaniowego władztwa planistycznego, jeśli tylko uznania takiego nie nadużywa. Musi uwzględniać także potrzebę ochrony własności oraz walory ekonomiczne przestrzeni (art.1 ust.2 pkt 5 uzp). Przedmiotowa uchwała nie rozważając kwestii umiejscowienia drogi zbiorczej w innym miejscu, bądź eksponująca ustalenia "Studium uwarunkowań ... Miasta K." wydana została z naruszeniem art.24 ust.3 uzp, w zw. z art.18 ust.2 pkt 2a uzp. Uzasadnieniem dla odrzucenia zarzutów nie może być także stwierdzenie o możliwości korzystania z funkcji mieszkalnej domu, skoro linię rozgraniczającą drogi planuje się w istocie po licu tego budynku. Zdaniem Sądu, skoro przy wznoszeniu budynków obowiązuje reguła, że budynek z przeznaczeniem na pobyt ludzi powinien być wznoszony poza zasięgiem zagrożeń i uciążliwości (a do nich należą m.in. hałas i drgania oraz zanieczyszczenie powietrza), to tym bardziej projektując drogę w planie należy uwzględniać ewentualne jej oddziaływania na już zlokalizowane budynki, zwłaszcza mieszkalne. Zaskarżona uchwała narusza także dyspozycję art.25 uzp, stanowiącego iż Jeżeli rada gminy stwierdzi konieczność dokonania zmian w przedstawionym do uchwalenia projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w tym także w wyniku uwzględnienia wniosków, protestów i zarzutów, czynności, o których mowa w art.18 ust.2 ponawia się w zakresie niezbędnym do dokonania tych zmian". Przepis powyższy adresowany jest do rady gminy, niemniej jednak winien być także zastosowany, jeśli w wyniku orzeczeń sądu administracyjnego stwierdzono nieważność uchwał odrzucających zarzuty do planu. Prezydent Miasta dokonując zmian projektu planu, wprowadzając nowe oznaczenia graficzne na rysunku planu nie dokonał jednak korekty treści tego planu, albowiem akta sprawy nie dają dowodu, by takie czynności miały miejsce. W aktach zalega jedynie pierwotna wersja tekstu planu, nie zaś treść, która korelowałaby ze zmienionymi oznaczeniami graficznymi na rysunku planu. Oznacza to w praktyce, że rada odrzucając zarzuty nie dysponowała tekstem projektu planu, mającym odzwierciedlenie w jego rysunku, w wersji po tzw. III wyłożeniu. Nie dokonano także uzgodnienia z wójtem gminy C., skoro zmieniono ustalenia dotyczące ul. Z. Wymogu dokonania takiego uzgodnienia nie sanuje uzgodnienie Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania tej gminy, albowiem nastąpiło ono poza postępowaniem w sprawie. Uchwała narusza zatem dyspozycję art.18 ust.2 pkt 4 lit. c uzp w zw. z art.25 uzp. Sąd zwraca ponadto uwagę na bezprzedmiotowość uzgadniania projektu planu z Wydziałem Inwestycji i Drogownictwa Urzędu Miasta (por. k.43 i 45 IV t. akt). W myśl art.18 ust.2 pkt 4 lit. g uzp projekt planu podlega uzgodnieniu m.in. z właściwym zarządem drogi. Z kolei określenie właściwości organu do pełnienia funkcji zarządu drogi zawiera ustawa z dn.21.03.1985r. o drogach publicznych (tekst jednol. Dz.U. Nr 71 z 2000r., poz.838 ze zm.), stanowiąca w art.21 ust.1, że zarządca drogi, o którym mowa w art.19 ust.2 pkt 2-4 i ust.5, może wykonywać swoje obowiązki przy pomocy jednostki organizacyjnej będącej zarządem drogi, utworzonej odpowiednio przez sejmik województwa, radę powiatu lub radę gminy. Jeżeli jednostka taka nie została utworzona, zadania zarządu drogi wykonuje zarządca. Zarządcą ul. Z. jest Prezydent Miasta, skoro jest ona ulicą miejską (gminną), natomiast wydział urzędu miasta nie może stanowić zarządcy drogi, albowiem nie jest jednostką organizacyjną, o jakiej mowa w art.21 ust.1 ustawy o drogach publicznych. Jest to element urzędu miejskiego (gminnego) istniejącego z mocy prawa, a to z mocy art.33 ust.1 i 2 ustawy z dn.8.03.1990r. o samorządzie gminnym (Dz.U. Nr 142 z 2001r., poz.1591 ze zm.). Paradoksem byłoby przy tym, że prezydent miasta uzgadnia projekt planu z jednostką, która takie uzgodnienia wydaje także z upoważnienia tego samego prezydenta miasta. Reasumując: prowadząc ponowne postępowanie Prezydent Miasta winien sporządzić tekst projektu planu po zmianach, uzgodnić taki projekt z właściwymi podmiotami, o jakich mowa w art.18 ust.2 pkt 4 uzp, a następnie powtórzyć czynności związane z wyłożeniem projektu obejmującego łącznie tekst i rysunek planu. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd działając na podstawie art. 147 § 1 pkt 1 Ppsa orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono po myśli art.97 § 2 Pwsa.