SA/Rz 1791/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jacek Surmacz Sędziowie NSA Bożena Wieczorska /spr./ WSA Kazimierz Włoch Protokolant sek.sąd. T.Tochowicz po rozpoznaniu w dniu 10 marca 2005r. na rozprawie- sprawy ze skarg J. R. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2003r. Nr [...] [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 1999 i 2000 rok. - oddala skargi - SA/Rz 1791/03 Uzasadnienie Decyzjami z dnia [...] września 2003r. (nr [...]i nr [...]) – wydanymi po rozpatrzeniu odwołań – Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzje Prezydenta Miasta z dnia [...] czerwca 2003r.: 1) nr [...]- uchylającą własną decyzję z dnia [...] lutego 1999r. (nr [...]) w sprawie ustalenia J.i M. R. wysokości podatku od nieruchomości za 1999r. i ustalającą wysokość podatku od nieruchomości za 1999r. w kwocie 14208,20zł 2) nr [...]- uchylającą własną decyzję z dnia [...]lutego 1999r. (nr [...]) w sprawie ustalenia J.i M. R. wysokości podatku od nieruchomości za 2000r. i ustalającą wysokość podatku od nieruchomości za 2000r. w kwocie 15.148,70zł. W uzasadnieniu decyzji wyjaśniono, iż w toku przeprowadzonej przez Urząd Kontroli Skarbowej . kontroli w P.U.H.P. "I" stwierdzono nieprawidłowości w opodatkowaniu nieruchomości podatników położonych przy ul. D. Było to spowodowane niewykazaniem przez podatników do opodatkowania w latach 1999 i 2000 wszystkich posiadanych budynków, wiat oraz budowli, które były ujęte w ewidencji środków trwałych i dokonywano od nich odpisów amortyzacyjnych. I tak podatnicy nie zgłosili do opodatkowania w składanych w latach 1999 i 2000 wykazach nieruchomości – budowli tj. ogrodzenia o wartości 8744zł. Okoliczność tę potwierdził podatnik w odwołaniu z dnia 12 kwietnia 2001r. Podatnicy nie zgłosili również do opodatkowania wszystkich posiadanych budynków, które w latach 1999-2000 istniały już na gruncie. Fakt istnienia budynków o pow. łącznej 964,04m² - w latach 1999 i 2000 potwierdza dokumentacja kontroli przeprowadzonej w 2000r. przez U.K.S. , jak i oględziny nieruchomości przeprowadzane przez organ I instancji w dniu 17 czerwca 2002r. Ponadto, nieruchomości gruntowe i budynkowe posadowione przy ul. S. – objęte opodatkowaniem podatkiem od nieruchomości w decyzjach pierwotnych – stanowią współwłasność podatników i innych jeszcze osób, a zatem powinny podlegać odrębnemu opodatkowaniu. Powyższe okoliczności uzasadniały – zdaniem organu I instancji - wznowienie na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej postępowania podatkowego i uchylenie – na podstawie art. 245 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej dotychczasowych decyzji w sprawie podatku od nieruchomości za lata 1999-2000 oraz ustalenie należności podatkowych w innej wysokości. Utrzymując w mocy decyzję organu I instancji – organ odwoławczy podkreślił, iż fakt posiadania przez podatników budowli oraz budynków i gruntów o wartościach i powierzchniach wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji potwierdza dokumentacja zgromadzona w aktach sprawy, w tym wypisy z rejestru gruntów, akty notarialne oraz ustalenia przeprowadzonych kontroli. Ustosunkowując się do zarzutów, organ odwoławczy stwierdził, iż opodatkowanie wszystkich posiadanych przez podatników budynków stawkami przewidzianymi dla budynków związanych z działalnością gospodarczą jest uzasadnione, bowiem budynki te znajdowały się w posiadaniu podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą – przedsiębiorcy J. R. lub też były wynajmowane przez niego spółce akcyjnej "G.". O związku przedmiotowych budynków z działalnością gospodarczą decyduje też niekwestionowany przez podatników fakt dokonywania, zgodnego z obowiązującymi wówczas przepisami rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17 stycznia 1997r. w sprawie amortyzacji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych oraz przepisami ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, odpisów amortyzacyjnych od tych budynków w latach 1999-2000. Bez znaczenia jest przy tym fakt, czy podatnik faktycznie korzystał z tych budynków czy też były przejściowo niewykorzystywane np. z powodu prac remontowych i adaptacyjnych. Opodatkowanie przedmiotowych budynków innymi stawkami podatkowymi niż przewidziane dla budynków związanych z działalnością gospodarczą mogłoby być – zdaniem organu odwoławczego – uzasadnione jedynie w przypadku zmiany przeznaczenia budynków, która miałaby trwały charakter, co jednak nie miało miejsca w niniejszej sprawie. W jednobrzmiących skargach do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższe decyzje skarżący J.R. zarzucił błędny sposób wyliczenia podatku i wniósł o ich uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. W uzasadnieniu skarg podniesiono, błędne uzasadnienie art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, bowiem okoliczności które zdaniem organu I instancji stanowiły podstawy wznowienia postępowanie były znane wcześniej organom podatkowym i winny być uwzględnione przy wydawaniu decyzji za lata 1999-2000. Skarżący podtrzymał ponadto wszystkie swe zarzuty, podniesione "w odwołaniach i pismach składanych w toku postępowania podatkowego" i podkreślił iż "jego wyjaśnienia i uwagi dotyczące wymiaru podatku od nieruchomości, w szczególności sposobu jego naliczenia, zostały dwukrotnie w różny sposób zinterpretowane przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze ". Skarżący zarzucił ponadto, iż organy podatkowe błędnie interpretują przepisy "ustalając zależność odpisów amortyzacyjnych z podatkiem od nieruchomości". Błędna jest również interpretacja protokołu kontroli U.K.S. . Nie można bowiem – zdaniem skarżącego – przyjmować całości powierzchni nieruchomości jako służącej prowadzeniu działalności gospodarczej bez dokładnego ustalenia jaka część tej nieruchomości jest wykorzystywana gospodarczo, a na jakiej części działalności tej nie prowadzi się. Sam fakt posiadania nieruchomości przez przedsiębiorcę nie może skutkować domniemaniem, że na całej tej nieruchomości prowadzona jest działalność gospodarcza. W odpowiedzi na skargi organ odwoławczy wniósł o ich oddalenie z przyczyn podanych w uzasadnieniu zaskarżonych decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1271 z późn.zm.) sprawa niniejsza podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny przy zastosowaniu przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270) – zwanej dalej jako p.s.a. Kwestią sporną w niniejszej sprawie jest – co doprecyzował skarżący J.R. na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w dniu 10 marca 2005r. – opodatkowanie podatkiem od nieruchomości w roku 1999 – części budynku o pow. 126m² stanowiącego lakiernię, którą podatnik zgłosił do opodatkowania w listopadzie 2000r. oraz wiat nr 1, 2 i 3 o łącznej pow. 561m², które również podatnik zgłosił do opodatkowania w listopadzie 2000r., a w 2000r. – błędnie zakwalifikowanie jako związanych z działalnością gospodarczą wiat o nr 2 i 3 o pow. 226m² i 45m² do listopada 2000r. oraz wiaty nr 1 o pow. 290m² przez cały 2000r. Na wstępie należy podkreślić, iż zaskarżone decyzje zostały wydane we wznowionym – na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej - postępowaniu podatkowym. Stosownie do treści art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, a nieznane organowi, który wydał decyzję. Jak wynika z powyższego przepisu okoliczności faktyczne lub dowody muszą być nowe, tzn. nikt ich dotychczas nie zgłosił, ani nie ujawnił, muszą być istotne dla sprawy, czyli mieć wpływ na jej wynik oraz nie mogą być znane organowi w momencie wydawania decyzji. W niniejszej sprawie organy podatkowe jako przesłankę wznowienia postępowanie tj. nowe okoliczności faktyczne wskazały budowlę w postaci ogrodzenia oraz budynki, które w 1999r. i 2000r. stanowiły własność podatnika i jako związane z działalnością gospodarczą powinny podlegać opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, a mimo to nie były zgłoszone do opodatkowania przez podatników. W ocenie Sądu wskazane wyżej "nowe okoliczności" uzasadniają w zupełności wznowienie postępowania podatkowego. Wznowienie postępowania polega na ponownym rozpatrzeniu sprawy zakończonej decyzją ostateczną z tego powodu, że postępowanie poprzedzające tą decyzję było w sposób kwalifikowany wadliwe. Otóż, nie ulega wątpliwości, iż w/w budowla oraz budynki nie były wykazane przez podatników do opodatkowania w latach 1999 i 2000. Fakt istnienia owych budynków i budowli nie był znany organowi podatkowemu, a zatem wydana przez ten organ decyzja była wadliwa. Dodać należy, że zasadność opodatkowania podatkiem od nieruchomości przedmiotowego ogrodzenia nie jest sporna między stronami. Spór dotyczy wyłącznie zakwalifikowania w/w budynków jako związanych z działalnością gospodarczą. Zdaniem strony skarżącej, część budynku o powierzchni 126m² oraz wiaty o nr 2 i 3 o łącznej powierzchni 271m² (226+45) zostały zgłoszone do opodatkowania podatkiem od nieruchomości jako związane z działalnością gospodarczą dopiero w listopadzie 2000r., a wiata nr 1 została zgłoszona do opodatkowania również w w/w terminie jako "pozostałe budynki". Natomiast orzekające w sprawie organy podatkowe stwierdziły, iż w/w budynki znajdowały się w 1999r. i 2000r. w posiadaniu podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą tj. przedsiębiorcy J.R. lub też były przez niego wynajmowane "G." S.A. Dodatkowo wskazały, iż o związku przedmiotowych budynków z działalnością gospodarczą decyduje także ich charakter oraz niekwestionowany przez podatników fakt dokonywania odpisów amortyzacyjnych od tych budynków w sposób zgodny z cytowanymi przepisami rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17 stycznia 1997r. W ocenie Sądu stanowisko organów podatkowych nie narusza prawa. Kwalifikacja powyższych budynków jako związanych z działalnością gospodarczą w latach 1999r. i 2000r. jest zasadna. Wprawdzie art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, który reguluje stawki podatku od nieruchomości od budynków lub ich części związanych z działalnością gospodarczą, nie definiuje pojęcia "związania z działalnością gospodarczą", tym niemniej w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalił się pogląd, iż nie musi to być wyłącznie związek bezpośredni utożsamiany z działalnością faktyczną, prowadzoną przez przedsiębiorcę. Gdyby bowiem ustawodawca taki związek przyjął, to bez wątpienia dałby temu jednakowy wyraz. Podzielając zatem stanowisko co do dopuszczalności również pośredniego związku budynku z działalnością gospodarczą, równocześnie Sąd podkreśla, iż związek ten każdorazowo podlega ocenie i może być wykazywany za pomocą różnych środków dowodowych. W niniejszej sprawie organy podatkowe wykazywały związek budynków z działalnością gospodarczą powołując się po pierwsze - na fakt, iż sam podatnik w ten sposób zakwalifikował te budynki, bowiem już w latach 1999-2000, a zatem przed zgłoszeniem ich do opodatkowania podatkiem od nieruchomości w listopadzie 2000r., ujął przedmiotowe budynki w ewidencji środków trwałych i dokonywał ich amortyzacji, po drugie – na produkcyjny charakter budynków. Zdaniem Sądu argumentacja organów podatkowych potwierdza w zupełności związek przedmiotowych budynków z "działalnością gospodarczą". Powierzchnia przedmiotowych budynków, jak również stawki podatku nie są sporne między stronami. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 ustawy p.s.a. orzekł jak w sentencji.