SA/Rz 1822/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Magdalena Józefczyk /spr./ po rozpoznaniu w dniu 19 lutego 2004 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. G. na uchwałę Rady Miasta [...] z dnia [...] października 2003 r. Nr [...] w przedmiocie scalenia i podziału nieruchomości -postanawia- odrzucić skargę. SA/Rz 1822/03 UZASADNIENIE W skardze skierowanej do Naczelnego Sądu Administracyjnego na uchwałę Rady Miasta [...] nr [...] z dnia [...] października 2003r. w sprawie przystąpienia do scalenia i podziału nieruchomości, skarżąca Z. G. wniosła o stwierdzenie niezgodności zaskarżonej uchwały z prawem i uchylenie tej uchwały. W uzasadnieniu podała, że jest właścicielką nr ewid. 5211/4 położonej wzdłuż ul. S. w L., dla której jest urządzona księga wieczysta nr [...]. Działka jest zabudowana domem mieszkalnym i budynkiem gospodarczym. Zabudowana część działki została geodezyjnie wydzielona, gdyż jest ona zabudowana zgodnie z art. 102 ust. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. nr 115 poz. 741) i z tego też względu była wymagana jej zgoda na ujęcie działki stanowiącej jej własność do scalania i podziału. Taka zgoda nie została wyrażona, a mimo to Rada Miasta podjęła uchwałę o włączeniu tej nieruchomości do obszaru scalenia. Rada Miejska w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie. W uzasadnieniu skargi wskazała, że od 1994r. właściciele gruntów położonych przy ul. M. i S., posiadający 82 % gruntów w tym rejonie ubiegają się o dokonanie scalenia i podziału w celu poprawy struktury przestrzennej tych nieruchomości. Zarzut zawarty w skardze, że uchwała Nr [...] Rady Miejskiej z dnia [...] października jest niezgodna z prawem jest nieuzasadniony, ponieważ zostały spełnione warunki przewidziane w art. 10 ust 1 do 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2000r. nr 46, poz. 543 ze zm.). Uchwalony uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Nr [...] obejmujący swoim zakresem teren pod zabudowę mieszkalno-usługową przy ul. S., B., P. i M. w L. po oddaleniu przez NSA skargi Z. G. jest obowiązującym planem miejscowym. Nieruchomości objęte scaleniem i podziałem znajdują się wewnątrz terenu przewidzianego w planie do scalenia i podziału nieruchomości, a w planie tym zostały określone szczegółowe warunki scalenia i podziału nieruchomości. Taki zapis w planie daje podstawy do podjęcia czynności z urzędu. Właściciele działek zainteresowani scaleniem nadal ponawiają prośby w tym zakresie. Scaleniem objęto tylko część działki skarżącej, która to część nie jest zabudowana. Do scalenia włączono tylko teren rolny i sad o powierzchni 48a 90m2, a pozostała część działki o pow. 28a 27m2 jest wyłączona ze scalenia i podziału. Istniejący na działce stary budynek mieszkalny, niezamieszkały, nadający się tylko do rozbiórki jest oddalony od granicy scalenia o około 92 m. W takim przypadku zgodnie z art. 102 ust. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami nie jest wymagana zgoda właścicieli, bowiem nie jest objęta scaleniem i podziałem zabudowana część nieruchomości. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy wyjaśnić, że stosownie do art. 97 §1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1271) sprawy, w których zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i nie zostały zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 135, poz. 1270) zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. W myśl art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2000r. nr 142, poz. 1591 ze zm.) każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. W sprawach wezwania do usunięcia naruszenia stosuje się przepisy o terminach załatwiania spraw w postępowaniu administracyjnym (§ 3 art. 101 ustawy o samorządzie gminnym). Z przepisu tego wynika, że warunkiem koniecznym do skutecznego złożenia skargi do Sądu jest bezskuteczne wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Oznacza to, że niedopuszczalna jest skarga, jeżeli zainteresowany nie wezwał w ogóle do usunięcia naruszenia lub nie nastąpiło zdarzenie oznaczające, że wezwanie było bezskuteczne. Wyjaśnienia wymaga pojęcie bezskuteczności wezwania do usunięcia naruszenia. Przez bezskuteczność należy rozumieć dwa stany faktyczne, kiedy organ milczy i nie udziela odpowiedzi, albo udzielając odpowiedzi odmawia usunięcia naruszenia prawa wskazanego w wezwaniu. Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale siedmiu sędziów z 4 maja 1998r. sygn akt FPS 1/98 (ONSA 1998/3/78) zajął następujące stanowisko, że termin do wniesienia skargi do sądu jest terminem ruchomym, a więc terminem, którego ustalenie zależy od tego, czy i kiedy doręczono skarżącemu odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia jego interesu prawnego lub uprawnienia. Uwzględniając to kryterium, należy przyjąć, co następuje: w sprawie zaskarżenia do sądu administracyjnego uchwały organu gminy w trybie art. 101 ust.1 ustawy o samorządzie gminnym stosuje się termin do wniesienia skargi określony w art. 35 ust. 1 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym ( obecnie art. 53 ust. 1 ww. ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), liczony od dnia upływu dwumiesięcznego terminu przewidzianego dla rozpatrzenia wezwania do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego, chyba że przed upływem drugiego z wymienionych terminów, bądź przed upływem terminu, w którym dopuszczalne było wniesienie skargi, doręczono skarżącemu odpowiedź na jego wezwanie. W takiej sytuacji termin do wniesienia skargi jest liczony od dnia doręczenia skarżącemu odpowiedzi na skierowane przez niego wezwanie. W rozpoznawanej sprawie skarżąca, Z. G. pismem z 12 listopada 2003r. zwróciła się do Rady Miasta [...] o uchylenie kolejnej uchwały z dnia [...] października 2003r. (bez podania numeru), dotyczącej przystąpienia do scalenia i podziału nieruchomości dla obszaru ul. S. i M. W piśmie tym wyjaśnia, że jest właścicielką nieruchomości 5211/2 położonej w L. przy ul. S., zabudowaną domem mieszkalnym i zabudowaniami gospodarczymi i z tego względu na objęcie działki postępowaniem scaleniowym wymagana jest zgoda właściciela nieruchomości. Uchwała jest wiec sprzeczna z treścią art. 102 ust. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami. W skardze, skarżąca Z. G. domaga się uchylenia uchwały Rady Miasta Nr [...] z [...] listopada 2003r. i twierdzi, że jest właścicielką działki o nr ewid.5211/4. Dokonując porównania dat kwestionowanych uchwał oraz numerów działek, tak z wezwania do usunięcia naruszenia prawa jak i ze skargi nasuwają się poważne wątpliwości, co do prawidłowości wezwania do usunięcia naruszenia prawa, którego domaga się skarżąca. Wspólny w wezwaniu i skardze jest tylko tytuł, a właściwie przedmiot uchwały. Biorąc już tylko ten element wspólny z wezwania i ze skargi, to jest przedmiot regulacji i na tej podstawie nawet przyjąć, że wezwanie było złożone skutecznie, to sama skarga datowana na 25 listopada 2003r. wskazuje, że została ona złożona przedwcześnie. Wezwanie o usunięcie naruszenia prawa jest bowiem z dnia 12 listopada 2003r. Mając na względzie wyżej przedstawione uwagi o terminie do wniesienia skargi na uchwałę rady gminy w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym należy stwierdzić, że nie nastąpił upływ dwumiesięcznego terminu przewidzianego dla rozpatrzenia wezwania w przypadku nieudzielenia odpowiedzi, ani też we wskazanym terminie nie została udzielona odpowiedź. Z tego też względu skargę jako przedwczesną należało odrzucić. W aktach sprawy znajduje się odpowiedź udzielona przez Przewodniczącego Rady Miejskiej [...] z 2 grudnia 2003r. znak: [...] na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa i od daty doręczenia tego wezwania skarżącej rozpoczął się bieg terminu do złożenia skargi do Sądu. Mając na względzie wyżej przedstawione uwagi, Sąd na podstawie art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. (Dz. U. nr 153, poz. 1270) orzekł jak w sentencji.