SA/Rz 216/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stefan Babiarz Sędziowie : WSA Kazimierz Włoch WSA Małgorzata Niedobylska (spraw.) Protokolant : ref. stażysta Teresa Tochowicz po rozpoznaniu w dniu 14 maja 2004 na rozprawie sprawy ze skargi R. M. i K. K. wspólników spółki cywilnej na decyzję Izby Skarbowej z dnia [...] stycznia 2003r. [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za czerwiec 2002r. -skargę oddala- Zaskarżoną decyzją Izba Skarbowa utrzymała w mocy decyzję Urzędu Skarbowego z dnia [...] października 2002r. nr [...] określającą dla R. M., K. K. w podatku od towarów i usług za czerwiec 2002r. zwrot różnicy w wysokości 8.763,00zł, nadwyżkę podatku naliczonego na należnym do rozliczenia w następnych okresach rozliczeniowych w wysokości 14.062,00zł oraz ustalającą dodatkowe zobowiązanie podatkowe w wysokości 4.234,00zł. Na decyzję Izby Skarbowej R. M. i K. K. - złożyli skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji. Skarżący zarzucili wydanie decyzji z naruszeniem prawa materialnego, a w szczególności art.27 ust.6 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz.50 z późn. zm.), zwanej dalej ustawą VAT. Zdaniem skarżących organy podatkowe błędnie zastosowały sankcję, ponieważ nie nastąpił żaden przypis podatku, interesy Skarbu Państwa nie zostały naruszone i nie uszczuplono zobowiązań budżetowych, a jedynie nastąpiło przesunięcie miedzy częścią nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia, a częścią do zwrotu. Faktycznie zwrot jeszcze nie nastąpił, dlatego zdaniem skarżących brak było podstaw do zastosowania sankcji. Zarzucili organom podatkowym powołanie się w decyzji jedynie na przepis art.27 ust.6 ustawy VAT z pominięciem treści art.27 ust.8 tej ustawy. W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa wniosła o jej oddalenie i stwierdziła, że Spółka w rozliczeniu podatku VAT za miesiąc czerwiec 2002r. zawyżyła kwotę zwrotu, dlatego sankcja w wysokości 30% kwoty zawyżenia została zastosowana prawidłowo, w oparciu o art.27 ust.6 ustawy VAT. Dodała też, że w sprawie nie ma zastosowania art.27 ust.8 ustawy VAT, ponieważ dotyczy on przypadków, w których podatnik wykazał w deklaracji podatkowej i otrzymał kwotę zwrotu różnicy podatku lub kwotę zwrotu podatku naliczonego, a powinien wykazać kwotę zobowiązania podatkowego podlegającego wpłacie do urzędu skarbowego lub nie złożył deklaracji podatkowej oraz nie wpłacił kwoty zobowiązania podatkowego. Te przesłanki nie zostały jednak spełnione, dlatego przepis art.27 ust.8 ustawy VAT, w niniejszej sprawie nie będzie miał zastosowania. Na podstawie art.97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.) sprawa niniejsza podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie przy zastosowaniu przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270), określanej dalej jako ustawa p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art.1 ustawy z dnia 25 lipca 2001r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269) i art.134 §1 ustawy p.p.s.a. Sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem i nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga jest niezasadna. Poza sporem w niniejszej sprawie pozostaje to, że R. M., K. K. w sposób nieprawidłowy dokonała rozliczenia podatku od towarów i usług za miesiąc czerwiec 2002r., zarówno w wyznaczeniu wartości podatku należnego, jak i naliczonego. Organy podatkowe skorygowały błędy i określiły kwotę zwrotu różnicy podatku od towarów i usług za czerwiec 2002r. w prawidłowej wysokości, czyli w kwocie niższej niż wykazana przez Spółkę o kwotę 14.116,00zł. Skarżący nie kwestionowali w postępowaniu podatkowym ustaleń organów podatkowych i określenia prawidłowej wysokości podatku należnego i naliczonego, a także kwoty zwrotu różnicy. Również w złożonej skardze brak zarzutów w tym zakresie. Natomiast spór między stronami sprowadza się jedynie do zasadności ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego w kwocie 4.234,00zł. czyli tzw. sankcji, naliczonej od wartości zawyżenia kwoty zwrotu podatku. Podkreślenia wymaga to, że w stanie prawnym obowiązującym w 2002r. sankcje przewidziane w art. 27 ust. 5 i 6 związane są z wykryciem nieprawidłowości w wystawionej przez podatnika deklaracji, w której tenże podatnik jest obowiązany wykazać wszystkie istotne zdarzenia związane z samoobliczeniem podatkowym odpowiadające stanowi rzeczywistemu i obowiązującemu prawu. Stosownie do treści art.27 ust.6 ustawy VAT w razie stwierdzenia, że podatnik w złożonej deklaracji podatkowej wykazał kwotę zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego wyższą od kwoty należnej, urząd skarbowy lub organ kontroli skarbowej określa kwotę zwrotu w prawidłowej wysokości oraz ustala dodatkowe zobowiązanie podatkowe w wysokości odpowiadającej 30% kwoty zawyżenia. Dotyczy to również różnicy podatku, o której mowa w art. 21 ust. 1. Brzmienie powołanego przepisu wskazuje na to, że ustawodawca nie pozostawił organom podatkowym swobody w stosowaniu sankcji lecz nakazał jej stosowanie w sytuacji wskazanej w tym przepisie. Nie ma przy tym znaczenia czy został dokonany przypis podatku, czy faktycznie zwrot różnicy podatku wystąpił, ani też czy uszczuplone zostały należności budżetowe. Ustalenie sankcji następuje bowiem już w przypadku wykazania zawyżonej kwoty zwrotu. W rozpatrywanej sprawie niewątpliwie doszło do wykazania przez Spółkę w deklaracji VAT-7 zawyżonej kwoty zwrotu różnicy podatku. W takim wypadku zachodzi podstawa do zastosowania sankcji z art. 27 ust. 6 ustawy VAT. Jedynie w przypadku dokonania odpowiedniej korekty deklaracji podatkowej przed wszczęciem kontroli sankcja nie zostałaby Spółce wymierzona. W niniejszej sprawie taka korekta nie miała jednak miejsca. Natomiast powoływany przez skarżących przepis art.27 ust.8 ustawy VAT nakazuje stosować odpowiednio przepisy art.27 ust.5-7 do innych jeszcze przypadków nieprawidłowego działania podatników, lecz nie wyklucza stosowania art.27 ust.6 ustawy VAT jako wystarczającej podstawy zastosowania sankcji. W tej sytuacji należy uznać, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, a zarzuty skargi są nieuzasadnione. Uwzględniając powyższe okoliczności Sąd w oparciu o art. 151 ustawy p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.