SA/Rz 453/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Czarnik /spr./ Sędziowie NSA Anna Lechowska AWSA Magdalena Józefczyk Protokolant: st.sekr.sąd.B.Krztoń po rozpoznaniu w dniu 24 stycznia 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi K. S. na decyzję Wojewody z dnia [...] lutego 2003 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; SA/Rz 453/03 U Z A S A D N I E N I E Decyzją z dnia [...] lutego 2003 r., [...] Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] stycznia 2003 r. [...] , nr [...], na podstawie której przyznano K. S. status osoby bezrobotnej od dnia 16 stycznia 2003 r. i odmówiono przyznania zasiłku dla osoby bezrobotnej. Decyzja Wojewody zapadła na skutek złożonego przez K. S. odwołania od decyzji Prezydenta Miasta [...], w którym odwołujący wskazał, że organ I instancji błędnie ustalił czas jego przebywania na urlopie bezpłatnym. Błąd polegający na przyjęciu, że odwołujący przebywał na urlopie bezpłatnym od 1 maja 2002 r. do 31 maja 2002 r. skutkował ustaleniem 31 dni urlopu, a to w konsekwencji prowadziło to do stwierdzenia, że K. S. nie spełnia warunku określonego w art. 23 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy z 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu /Dz. U. Nr 6, z 2001 r., poz. 56 z późn. zm./, gdyż powołany przepis uzależnia przyznanie prawa do zasiłku dla bezrobotnych od tego, aby ubiegający się o takie prawo m. in. nie pozostawał na urlopie dłużej niż 30 dni w ostatnich 18 miesiącach przed zarejestrowaniem się jako osoba bezrobotna. Ponieważ K. S. pozostawał na urlopie 31 dni to nie mógł uzyskać prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Odnosząc się do zarzutów odwołującego, zwłaszcza naruszenia przepisów prawa, które określają zasady udzielania urlopów Wojewoda wskazał, że nie dopatruje się takiego naruszenia, gdyż świadectwo pracy i druk ZUS RMUA /raport miesięczny dla osoby ubezpieczonej/ wyraźnie wskazują, że K. S. pozostawał na urlopie od 1 maja 2002 r. do 31 maja 2002 r. a to jest więcej niż 30 dni, o których mowa w przepisach o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Z tych powodów organ odwoławczy nie dopatrzył się naruszenia prawa i dlatego utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Z decyzją Wojewody nie zgodził się K. S. W skardze do NSA OZ w Rzeszowie wskazał, że rozstrzygnięcie Wojewody jest dla niego niesprawiedliwe i narusza obowiązujące prawo. Skarżący dopatruje się naruszenia prawa w błędnym ustaleniu okresu swego urlopu i przyjęciu, że pozostawał on na urlopie 31 dni, choć faktycznie jego urlop trwał 30 dni, gdyż do urlopu nie mógł być wliczony 1 maja 2002 r. bo jest to dzień ustawowo wolny od pracy. Z tych powodów skarżący domagał się sprawiedliwego rozpatrzenia jego sprawy i przyznania zasiłku dla bezrobotnych. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie i powołał argumentację jak w uzasadnieniu własnej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm./ Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie jest właściwy do rozpoznania skargi K. S., gdyż skarga ta nie została rozpoznana przez NSA OZ w Rzeszowie do dnia 1 stycznia 2004 r. Zgodnie z treścią art. 138 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ Sąd rozpoznając skargę nie jest związany zarzutami skargi, wskazaną podstawą czy formułowanymi przez stronę wnioskami. Sąd administracyjny rozpoznaje sprawę w jej granicach kontrolując zaskarżone orzeczenie z punktu widzenia jego zgodności z obowiązującym porządkiem prawnym. Poddając kontroli zaskarżoną decyzję Sąd stwierdza, że jest ona niezgodna z prawem i z tego powodu należało skargę K. S. uwzględnić. Sąd podziela zarzut skargi odnoszący się do błędnego ustalenia okresu urlopu skarżącego. Z akt sprawy nie wynika aby w świadectwie pracy wskazano w pkt 4 b 31-dniowy okres pozostawania skarżącego na urlopie bezpłatnym. Świadectwo pracy posługuje się poprawnym stwierdzeniem "1 miesiąc – art. 174 K.p.". Zatem ze świadectwa tego nie wynika, by urlop był udzielony od 1 maja 2002 r. do 31 maja 2002 r. Takie ustalenia zostały poczynione przez pracownika Powiatowego Urzędu Pracy i dopisane na świadectwie zalegającym w aktach I instancji na podstawie druku ZUS RMUA. Dopisywanie w świadectwie pracy czegokolwiek jest zjawiskiem skandalicznym, zwłaszcza że czyni to pracownik organu prowadzącego postępowanie. Działanie takie narusza prawo, zatem nie może być podstawą dowodzenia faktów w postępowaniu, gdyż dowodem może być wszystko co nie jest z prawem sprzeczne, a nie to, co prawo narusza. Zatem sporne 31 dni urlopu bezpłatnego znajduje potwierdzenie tylko w druku ZUS, przy czym druk ten jest jednym z dowodów i wcale nie szczególnym jak wskazuje Wojewoda. Dla Sądu poza sporem pozostaje fakt, że zapis poczyniony w tym druku nie może kolidować z obowiązującym porządkiem prawnym, a taka kolizja istnieje, jeżeli przyjąć, że urlop bezpłatny mógł być udzielony od 1 maja 2002 r. Stosownie do treści art. 1542 § 1 Kodeksu pracy, urlopu udziela się w dni, które są dla pracownika dniami pracy zgodnie z obowiązującym rozkładem czasu pracy. To oznacza, że w dni ustawowo wolne od pracy nie można ustalać urlopu, a to prowadzi do stwierdzenia, że w dniu 1 maja 2002 r. nie rozpoczął się urlop dla skarżącego. W konsekwencji przyjęte przez organy założenie o niespełnieniu przez skarżącego warunków określonych w art. 23 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu jest niezasadne, bo skarżący nie pozostawał na urlopie 31 dni. Ta konstatacja powodować musiała uchylenie zaskarżonej decyzji jako wydanej z naruszeniem przepisów prawa materialnego, co spełnia warunki określone w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.