SA/Rz 601/03

Dnia 1 lipca 2004 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Piórkowska Sędziowie NSA Stefan Babiarz WSA Kazimierz Włoch /spr./ Protokolant: ref. staż. T.Tochowicz po rozpoznaniu w dniu 1 lipca 2004r. na rozprawie sprawy ze skargi M. H. na decyzję Izby Skarbowej z dnia[...] marca 2003r. Nr [...] w przedmiocie zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za maj 1999r. -oddala skargę- Decyzją z dnia [...] marca 2003 r. znak [...] Izba Skarbowa po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez M. H. od decyzji Urzędu Skarbowego z dnia [...] grudnia 2002 r. znak [...] ustalającej zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług od sprowadzonych z zagranicy towarów wymienionych w zgłoszeniu celnym SAD nr [...] z dnia 19 maja 1999 r. w kwocie 55 558 zł, podatek od towarów i usług zapłacony w wysokości 42 617 zł oraz różnicę do wpłaty w kwocie 12 941 zł utrzymała w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ II instancji podniósł, iż w dniu 19 maja 1999 r. w oparciu o zgłoszenie celne SAD [...] Urząd Celny w W. dopuścił do obrotu wymieniony w nim towar w postaci zapalniczek gazowych określając cło w kwocie 16 967,90 zł oraz podatek od towarów i usług w wysokości 42 617,70 zł. W następstwie przeprowadzonej kontroli przez funkcjonariuszy Generalnego Inspektoratu Celnego, Dyrektor Urzędu Celnego decyzją z dnia [...] maja 2002 r. znak [...] dokonał zmiany wartości celnej w zgłoszeniu celnym SAD nr [...] w zakresie wartości celnej i długu celnego. Przedmiotowa decyzja została utrzymana w mocy decyzją Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] listopada 2002 r. znak [...]. Wówczas Urząd Skarbowy decyzją z dnia [...] grudnia 2002r. znak [...] ustalił zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług od sprowadzonych z zagranicy towarów wymienionych w zgłoszeniu celnym SAD nr [...] w kwocie 55.558zł, podatek od towarów i usług zapłacony w wysokości 42.617zł oraz różnicę do wpłaty w kwocie 12.941 zł. Mając na względzie treść art. lic ust. l ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 11 poz. 50, z późn. zm.) - zwanej dalej u.p.t.u., organ II instancji podniósł, że w przypadku, gdy organ celny nie pobrał podatku lub pobrał w kwocie niższej od należnej, organ podatkowy I instancji zobowiązany był wydać decyzję ustalającą podatek w prawidłowej wysokości. Stosownie zaś do art. 15 ust. 4 u.p.t.u. podstawą opodatkowania w imporcie towarów jest wartość celna powiększona o należne cło. Z art. 23 § l ustawy z dnia 9 stycznia 1997r. Kodeks Celny (Dz.U. Nr 23, poz. 117 ze zm.) wynika, że wartością celną jest wartość transakcyjna, tj. faktycznie zapłacona lub należna za towar sprzedany w celu przywozu na polski obszar celny ustalona w razie konieczności z uwzględnieniem art. 30 i 31 tej ustawy. Postępowanie celne prowadzi Dyrektor Urzędu Celnego który jest organem właściwym w sprawach celnych, dlatego ustalenia zawarte w ostatecznej decyzji organów celnych są dla organów podatkowych wiążące. Z uwagi więc, że Dyrektor Urzędu Celnego uchylił zgłoszenie celne SAD nr [...] w zakresie wartości celnej i długu celnego, dokonując wymiaru cła w nowej wyższej wysokości od sprowadzonych przez podatnika towarów, to zgodnie z wyżej powołanymi przepisami organ podatkowy będąc związany treścią decyzji organów celnych miał obowiązek ustalić podatek od towarów i usług w prawidłowej wysokości, co też uczynił. Zarzuty podatnika dotyczące naruszenia art. 2 ust. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. o restrukturyzacji niektórych należności publiczno-prawnych od przedsiębiorców (Dz.U. Nr 155, poz. 1287) mogłyby jedynie stanowić przedmiot odrębnego postępowania w toku postępowania restrukturyzacyjnego i nie mają wpływu na przedmiotowe postępowanie. Złożenie wniosku w sprawie restrukturyzacji nie stanowiło tez przeszkody do wydania decyzji w przedmiocie ustalenie zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług. Na przedmiotową decyzję Izby Skarbowej pełnomocnik M. H. wniósł skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego, domagając się jej uchylenia oraz poprzedzającej j ą decyzji Urzędu Skarbowego z dnia [...] grudnia 2002 r. znak [...]. W skardze zarzucono naruszenie art. lic ust. l u. p. t. u. oraz art. 15 ust. 4 u.p.t.u., a także art. 2 ust. 3 wyżej cyt. ustawy o restrukturyzacji. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że zaskarżona decyzja Izby Skarbowej w zakresie ustalenia podstawy opodatkowania nie jest trama, a z pewnością przedwczesna. Organ podatkowy nie poczynił żadnych własnych ustaleń odnośnie wartości towaru stanowiącego podstawę opodatkowania. Organy podatkowe pomimo dysponowania dowodami całkowicie pominęły zarzuty merytoryczne strony, dotyczące braku podstaw do zmiany wysokości zobowiązania podatkowego, w tym przypisu oraz nie uwzględniły faktu, że skarżący wystąpił do Urzędu Skarbowego o objęcie restrukturyzacją zaległości podatkowej. W świetle treści art. 2 ust. 3 wyżej cyt. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. o restrukturyzacji, restrukturyzacją objęte są należności sporne wynikające z ewidencji lub rejestrów prowadzonych przez organ restrukturyzacyjny lub z innych znajdujących się w posiadaniu tego organu, a w szczególności zeznań deklaracji, decyzji i postanowień. Należność może podlegać restrukturyzacji gdy nie wydano jeszcze formalnej decyzji ale organ dysponował danymi z których ona wynikała. Zgłoszenie wniosku restrukturyzacyjnego powodowało, że nie powinna być wydana decyzja w zakresie ustalenia zobowiązania podatkowego. Dalsze zarzuty skargi sprowadzają się do kwestionowania słuszności decyzji organów celnych wydanych w wyniku przeprowadzonej kontroli. W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa wnosiła o jej oddalenie i podtrzymała dotychczas zajmowane stanowisko. Rozpoznając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na podstawie art.97 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 135, poz. 1271) sprawa niniejsza podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie przy zastosowaniu przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) - określanej dalej jako p.s.a. Skarga jest bezzasadna. Stan faktyczny w niniejszej sprawie jest bezsporny. W dniu 19 maja 1999r. na podstawie zgłoszenia celnego SAD [...] Urząd Celny dopuścił do obrotu wymieniony w nim towar w postaci zapalniczek gazowych przyjmując należności przewozowe tj. cło w kwocie 16967,90zł oraz podatek od towarów i usług w wysokości 42617,70zł. Następnie w wyniku przeprowadzonej kontroli Dyrektor Urzędu Celnego decyzją z dnia [...] maja 2002r. znak [...] dokonał zmiany wartości celnej i długu celnego w przedmiotowym zgłoszeniu celnym. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] listopada 2002r. znak [...]. W związku z tym Urząd Skarbowy w wyżej przedstawionej decyzji z dnia [...] grudnia 2002r. ustalił zobowiązanie w podatku od towarów i usług, kwotę podatku zapłaconego oraz różnicę w podatku do wpłaty w wysokości 12941zł. Izba Skarbowa wydając zaskarżoną decyzję z dnia [...] marca 2003r. jako organ odwoławczy obowiązana była rozpoznać sprawę w całości od początku oraz uwzględnić stan faktyczny zaistniały zarówno w dacie wydania decyzji przez organ I instancji oraz zaistniały w trakcie postępowania odwoławczego - patrz wyrok NSA z dnia 29 października 2003r. - S.A./Bd 2154/03 opubl. POP zeszyt nr l za 2004r. poz. 2. Zauważyć należy, że istniała bezpośrednia zależność pomiędzy wysokością cła i pochodną od niego wysokością podatku od towarów i usług. Ponieważ Dyrektor Urzędu Celnego dokonał zmiany wartości celnej i długu celnego dokonując wymiaru cła w wyższej wysokości, a jego decyzja została utrzymana w mocy decyzją Dyrektora Izby Celnej, organ podatkowy I instancji stosownie do art. lic ust. l ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 11, poz. 50 ze zm.) - zwanej dalej u.p.t.u. zobligowany był do wydania decyzji ustalającej podatek w prawidłowej wysokości. Zgodnie z art. 15 ust. 4 u. p. t. u. podstawą opodatkowania w imporcie towarów jest wartość celna powiększona o należne cło. Postępowanie celne prowadził Dyrektor Urzędu Celnego jako organ właściwy w sprawach celnych i ustalenia zawarte w ostatecznej decyzji tego organu były wiążące dla organów podatkowych, a więc nie mogły one czynić własnych ustaleń odnośnie wartości towaru stanowiącego podstawę opodatkowania. Zaskarżona decyzja uwzględniła stan faktyczny istniejący w chwili jej wydania, kiedy to decyzja Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] listopada 2002r. nr [...] była ostateczną i została uchylona wyrokiem Naczelnego Sadu Administracyjnego w Warszawie dnia 19 listopada 2003r. sygn. akt VSA3957/02- na co wskazuje kserokopia tego wyroku złożona do akt przez pełnomocnika skarżącego w dniu 27 kwietnia 2004r. Uchylenie tej ostatniej decyzji organu celnego przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie może stanowić podstawę do wystąpienia przez skarżącego z wnioskiem o wznowienie postępowania w trybie art. 240 § l pkt. 7 ustawy z dnia 29 sierpnia 1999r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz. 926 ze zm.), jednakże nie stanowi przesłanki do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja Izby Skarbowej z dnia [...] marca 2003r. wydana była z naruszeniem prawa- patrz wyrok NSA z dnia 24 listopada 1999r. sygn. akt SA/Sz 1848/98. Natomiast wszczęcie postępowania restrukturyzacyjnego w trybie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. o restrukturyzacji niektórych należności publiczno-prawnych od przedsiębiorców (Dz.U. Nr 155, poz. 1287) nie zwalniało organu podatkowego I instancji do ustalenie zobowiązania podatkowego w prawidłowej wysokości w trybie art. 11 c ust. l u. p. t. u. Skarżący w skardze popadł w sprzeczność, gdyż z jednej strony kwestionował zasadność dokonanego mu przez organ I Instancji przypisu podatku od towarów i usług uważając, iż nie jest on należny, a z drugiej strony dopuszczał możliwość objęcia go postępowaniem restrukturyzacyjnym. Zważywszy, że organy podatkowe nie dopuściły się naruszenia prawa materialnego jak i procesowego, skarga jako bezzasadna podlegała oddaleniu w oparciu o art. 151 p. s. a.