SA/Rz 757/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Czarnik /spr./ Sędziowie WSA Robert Sawuła AWSA Magdalena Józefczyk Protokolant: sekr. sądowy Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w dniu 14 października 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi H. P., K. P. i M. M. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2003 r. nr [...] w przedmiocie nakazania wykonania określonych robót budowlanych I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2003 r. Nr [...]; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżących H. P., K. P. i M. M. solidarnie kwotę 265 zł /słownie: dwieście sześćdziesiąt pięć złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. SA/Rz 757/03 U Z A S A D N I E N I E Decyzją z dnia [...] kwietnia 2003 r., Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2003 r., [...] i orzekł w stosunku do H. P., K. P., M. M. i M. P. obowiązek zamurowania otworów okiennych i otworu drzwiowego od strony północno-wschodniej w budynku mieszkalnym położonym na działce nr 1939 w J. przy ul. P., w celu doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem, wyznaczając dla dokonania tych czynności terminu do 30 września 2003 r. i określając sposób ich wykonania. Decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego zaskarżyły do NSA OZ w Rzeszowie H. P., M. M. oraz K. P. Skarżące wniosły o uchylenie zaskarżonej decyzji jako niezgodnej z prawem i ustaleniami faktycznymi. W uzasadnieniu skargi strony wskazały, że okna i drzwi będące przedmiotem toczącego się postępowania wykonane zostały w lecie 1966 r., a więc w chwili budowy domu. Skoro stan taki nie przeszkadzał sąsiadom Państwu K. przez około 40 lat, to nie ma powodów aby ten stan zmieniać wydając nakaz ich zamurowania. Odpowiadając na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie przywołując argumentację jak w uzasadnieniu własnej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 97 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie jest właściwy do rozpoznania skargi, gdyż skarga wniesiona do NSA OZ w Rzeszowie nie została przez ten Sąd rozpoznana do dnia 1 stycznia 2004 r. Sąd rozpoznając skargę stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270/, dalej: prawo o p.s.a., nie jest związany zarzutami w niej wskazanymi, ani podstawą prawną czy wnioskami formułowanymi przez stronę. Sąd rozpoznaje skargę w granicach danej sprawy. Dokonując merytorycznej oceny zaskarżonej decyzji, Sąd stwierdza, że decyzja ta i poprzedzająca ją decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2003 r., [...] podlegają uchyleniu jako niezgodne z prawem, gdyż wydane bez dostatecznego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Poza sporem pozostaje stwierdzenie, że budynek mieszkalny zlokalizowany na działce nr 1939 w J. na podstawie pozwolenia na budowę z dnia 13 lipca 1966 r., [...] wykonany został z naruszeniem zasad wynikających z pozwolenia na budowę, a jego ściana północno-wschodnia została wykonana w odległości 2,57 do 3,50 m od granicy działki sąsiada, przez co odległość tego budynku od budynku sąsiada wynosi 7,65 – 7,57 m. W ścianie tej inwestor wykonał okna łazienkowe i drzwi zewnętrzne /tarasowe/. Stosownie do treści § 20 rozporządzenia Przewodniczącego Komitetu Budownictwa, Urbanistyki i Architektury z dnia 21 lipca 1961 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane budownictwa powszechnego /Dz. U. Nr 38, poz. 196/ odległość wolnostojącego budynku zwróconego do budynku sąsiedniego ścianą przeciwpożarową nie mogła być mniejsza niż 3 m. Pojęcie ściany przeciwpożarowej definiował § 76 powołanego rozporządzenia, który dopuszczał otwory w ścianie przeciwpożarowej - § 76 ust. 5 rozporządzenia. Z kolei z treści § 78 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia wynika, że ściany zewnętrzne budynków mogą być położone w odległości mniejszej niż wynikająca z § 20 ust. 1 i 2, przy czym nie odnosi się ta regulacja do zabudowy bliźniaczej, grupowej lub szeregowej, bo dla tego typu budownictwa wprost przewidziano regulację odmienną /§ 78 ust. 2/. Z zestawienia tych przepisów wynika, że obowiązujące prawo w chwili budowy budynku objętego postępowaniem nakazywało zachowywać minimalną odległość budynku od drugiego budynku – 3 m, ale dopuszczało także sytuację, gdy faktycznie ta odległość była mniejsza. Wymagało jednak, aby we wszystkich sytuacjach spełnione były warunki ochrony przeciwpożarowej. Co więcej § 20 ust. 2 rozporządzenia, na który wskazują organy i przyjmują, że nakazem prawa jest zachowanie między budynkami odległości 8 m, nie ma zastosowania w sprawie rozpoznawanej przez Sądy, gdyż budynek objęty postępowaniem nie spełnia warunków dyspozycji tego przepisu. Dla sytuacji objętej postępowaniem zastosowanie znajduje przede wszystkim § 20 ust. 3 rozporządzenia wskazujący na odległość budynku wolnostojącego od innego budynku i ta odległość nie mogła być mniejsza niż 3 m. Z akt sprawy wynika, że taka odległość między budynkami jest zachowana, zatem opieranie rozstrzygnięcia na stwierdzeniu, że brak prawem wymaganej odległości między budynkami ma skutkować nakazaniem określonych działań dla inwestora /skarżących/ jest naruszeniem treści art. 51 ust. 1 pkt 2 i ust. 4 w związku z art. 103 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane /Dz. U. Nr 106, z 2000 r., poz. 1126 ze zm./, a to na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) prawa o p.s.a. skutkować musiało uchyleniem decyzji obu instancji. Poza tym zarzutem Sąd stwierdza, że niezastosowanie przepisów dotyczących odległości sytuowania budynków musi wiązać się z wykazaniem, że nie są spełnione warunki bezpieczeństwa przeciwpożarowego, na które wskazują § 76 i § 77 rozporządzenia z 1961 r. Niewyjaśnienie tych okoliczności jest naruszeniem zasad dotyczących prowadzenia postępowania, bowiem prowadzi do niewyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a to jest podstawą do uchylenia decyzji zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) prawa o p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono po myśli art. 200 prawa o p.s.a.