SA/Rz 892/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Wolska /spr./ Sędzia NSA Maria Zarębska-Kobak Sędzia AWSA Magdalena Józefczyk Protokolant: sekr. sądowy Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w dniu 27 lipca 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi K. W. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2002 r. Nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania uchyla zaskarżone postanowienie II. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącego K. W. kwotę 10 (dziesięć) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego SA/Rz 892/02 U z a s a d n i e n i e Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2002 r. /.../ stwierdził niedopuszczalność odwołania, wniesionego przez K. W. od decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] grudnia 2001r. /.../ w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę W. i R. P. dla zamierzenia inwestycyjnego p.n.: budynek mieszkalny jednorodzinny z usługami na parterze, przyłącz wodociągowy i kanalizacyjny na działkach nr 58/1, 59 i 86/1 przy ul. S. w P., w związku z uchybieniem terminu do wniesienia odwołania. Uzasadniając swoje stanowisko stwierdził, że decyzja Prezydenta Miasta z dnia [...] grudnia 2001 r. /.../, kierowana do K. W., została nadana w Urzędzie Pocztowym Nr 8 w P. w dniu 2 stycznia 2002 r. Doręczyciel w dniu 3 stycznia 2002 r. na kopercie i zwrotnym potwierdzeniu odbioru listu odnotował odmowę przyjęcia korespondencji przez adresata. Skoro adresat odmówił przyjęcia aktu prawnego /decyzji administracyjnej/ nie może się uchylić od skutków prawnych doręczenia. Uwzględniając art. 47 § 2 K.p.a. należy uznać, że decyzja została doręczona adresatowi w dniu odmowy jej przyjęcia. W tej sytuacji poza przedmiotem obecnego postępowania pozostaje fakt ponownej próby doręczenia przez Prezydenta Miasta zaskarżonej decyzji w formie zastępczej K. W. i jej odbiór przez adresata w dniu 20 lutego 2002 r. Organ I instancji spełniając wymóg art. 39 i 44 K.p.a. dopełnił jednak ciążącego na nim obowiązku w w/w kwestii. Procesowy skutek prawny powstał w terminie określonym w art. 44 K.p.a., mimo że przesyłka była przez placówkę oddawczą przechowywana dłużej /§ 57 ust. 1 pkt 2 rozp. Ministra Łączności z dnia 15 marca 1996 r. w sprawie warunków korzystania z usług pocztowych o charakterze powszechnym – Dz. U. Nr 40, poz. 173/, a wobec tego adresat mógł je odebrać "po fikcyjnej dacie doręczenia". Powyższe zostało zawarte m. in. w tezie wyroku NSA z dnia 20 marca 1998r. I SA 1701/97 /nie publ./. Reasumując Wojewoda stwierdził, że odwołanie K. W. nie może być przedmiotem rozpoznania z uwagi na uchybienie terminu do jego wniesienia /art. 129 § 2 K.p.a./. Zebrany materiał dowodowy wykazuje, że zaskarżenie decyzji nastąpiło w dniu 5 marca 2002 r. /data wpływu odwołania do organu I instancji/. W związku z tym, że adresat odmówił przyjęcia przesyłki w dniu 3 stycznia 2002 r., termin do wniesienia odwołania /art. 129 § 2 w zw. z art. 47 § 2 K.p.a./ minął w dniu 17 stycznia 2002 r. Na powyższe postanowienie K. W. wniósł skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego, z powodu jego niezgodności z prawem. W uzasadnieniu skargi wskazał, że Wojewoda stwierdzając wniesienie przez niego odwołania po ustawowym terminie nie ustosunkował się do przedstawionych w tymże odwołaniu zarzutów i uchybień dotyczących postępowania prowadzonego przez Prezydenta Miasta. Decyzja udzielająca W. i R. P. została wydana z rażącym naruszeniem prawa – nie wszyscy współwłaściciele działki nr 57 poł. w P. zostali zawiadomieni o prowadzonym postępowaniu. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, bowiem nie zawiera ona nowych okoliczności i zarzutów, które miałyby wpływ na wydane rozstrzygnięcie ostateczne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Skarga K. W. została wniesiona do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. – i do tego dnia postępowanie nie zostało zakończone – zatem z mocy art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm./ podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270/. Na podstawie art. 134 § 1 ustawy ostatnio wymienionej, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zaś podstawowym kryterium sprawowanej przez niego kontroli jest zgodność zaskarżonego aktu z prawem /art. 1 § 2 ustawy – Prawo o ustroju sądów administracyjnych. Przy wydaniu zaskarżonego postanowienia doszło do naruszenia przepisów postępowania administracyjnego i dlatego też należało uchylić to postanowienie. Zgodnie z przepisem art. 134 K.p.a. powołanym w podstawie prawnej zaskarżonego postanowienia, organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Zatem postanowienie z powołaniem się na ten przepis /wymienia on w swej treści dwie różne przesłanki/ organ odwoławczy może wydać w przypadku negatywnego wyniku czynności podjętych w postępowaniu wstępnym /mają one na celu ustalenie, czy odwołanie jest dopuszczalne oraz czy zostało wniesione z zachowaniem terminu/. Wydaje wówczas postanowienie o niedopuszczalności odwołania /która może wynikać z przyczyn o charakterze przedmiotowym, a więc np. w razie wyłączenia przez przepisy prawne możliwości zaskarżenia decyzji w toku instancji, jak również z przyczyn o charakterze podmiotowym – gdy np. odwołanie wniosła strona nie mając zdolności do czynności prawnych/. Wadliwym więc jest zaskarżone postanowienie, skoro stwierdza "niedopuszczalność odwołania w związku z uchybieniem terminu do wniesienia odwołania". Nie do zaakceptowania jest, w świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego i jego oceny prawnej, pogląd organu odwoławczego, iż skarżący wniósł odwołanie po terminie przewidzianym przepisami prawa /art. 129 § 2 K.p.a./. Bezsporne jest, że w dniu 3 stycznia 2002 r. na kopercie i zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki /decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...].12.2001 r. [...]/ doręczyciel odnotował odmowę przyjęcia przesyłki przez jej adresata, tj. skarżącego K. W. W takiej sytuacji, przewidzianej w art. 47 § 2 K.p.a., prawidłowo organ odwoławczy przyznaje, że decyzja została doręczona adresatowi w dniu odmowy jej przyjęcia /3.01.2002 r./ i w związku z tym termin do wniesienia odwołania mijał w dniu 17 stycznia 2002 r. Nie można natomiast zgodzić się z organem odwoławczym, że "poza przedmiotem obecnego postępowania pozostaje fakt ponownej próby doręczenia przez Prezydenta Miasta zaskarżonej decyzji w formie zastępczej Panu K. W. i jej odbiór przez adresata w dniu 20 lutego 2002 r.". Udokumentowany materiał dowodowy wykazuje bowiem, że organ I instancji po raz drugi skierował do K. W. decyzję z dnia [...] grudnia 2001 r. /.../, której odbiór został przez niego potwierdzony w dniu 20 lutego 2002 r. Organ I instancji w istocie błędnie nie uwzględnił, że w/w decyzja została doręczona K. W. w dniu odmowy jej przyjęcia /3.01.2002 r./, z uwagi na postanowienie art. 47 § 2 K.p.a. i w konsekwencji swych nieprawidłowych działań umożliwił skarżącemu wniesienie odwołania w terminie, którego bieg rozpoczął się znowu od doręczenia decyzji w dniu 20 lutego 2002 r. Nie znajduje Sąd żadnych powodów, aby fakt doręczenia skarżącemu decyzji w dniu 20 lutego 2002 r. "pozostawić poza przedmiotem obecnego postępowania", gdy w rzeczywistości dwukrotne doręczenie skarżącemu decyzji spowodowane zostało naruszeniem przez organ I instancji obowiązków proceduralnych. Skarżący natomiast korzystając z odpowiedniego pouczenia zawartego w decyzji, wniósł odwołanie w dniu 5 marca 2002 r. czyli w terminie przewidzianym do wniesienia odwołania /art. 129 § 2 K.p.a./. Z tych względów na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270/ orzeczono jak w sentencji wyroku.