I SA/Sz 1003/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Alicja Polańska po rozpoznaniu w dniu 14 marca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J.J. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów. p o s t a n a w i a: odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. po rozpatrzeniu zażalenia J.J. postanowieniem z dnia [...] znak: [...] utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta S. z dnia [...] znak: [...] w sprawie stanowiska wierzyciela w zakresie uznania zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym zarzutów za nieuzasadnione. Postanowienie to zostało doręczone w dniu 25 października 2010 r. dorosłemu domownikowi, E.J. - żonie skarżącego, co wynika ze zwrotnego poświadczenia odbioru. Powyższe rozstrzygnięcie J.J. zaskarżył skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, złożoną bezpośrednio w sekretariacie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S., w dniu 25 listopada 2010 r. W treści skargi J.J. zawarł wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, gdyż w dniach od 17 do 25 października 2010 r. przebywał w szpitalu (jako dowód załączono kartę szpitalną), a następnie z powodu złego samopoczucia w dniach 27 i 28 października 2010 r. był na wizytach lekarskich. Dodał, że w dniu 30 października 2010 r. żona przekazała mu przesyłkę zawierającą zaskarżone przez niego postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. Okoliczności te, zdaniem K.J., spowodowały złożenie skargi z uchybieniem terminu do jej wniesienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał, co następuje: Zgodnie z art. 86 i nast. ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 i § 2 p.p.s.a.). Przywrócenie terminu może zatem nastąpić, jeżeli spełnione zostały łącznie trzy przesłanki: 1) wniosek o przywrócenie terminu został złożony w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi, 2) zainteresowany uprawdopodobnił, że uchybił terminowi bez swojej winy, 3) dopełniona została czynność, dla której określony był termin. Brak jednej z przesłanek uniemożliwia przywrócenie terminu. Z treści skargi wynika, że skarżący składając skargę w organie wiedział o uchybieniu terminu do jej wniesienia. W tej sytuacji należało przyjąć, że skoro skarga została złożona 1 dzień po terminie, to wniosek o przywrócenie terminu został złożony z dochowaniem 7-dniowego terminu, wskazanego w przepisie art. 87 § 1 p.p.s.a. Sąd stwierdzając zatem, że w rozpoznawanej sprawie została spełniona przesłanka, o której mowa w pkt 1 i 3, tj. skarżący dochował 7-dniowego terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu i dopełnił czynności w postaci wniesienia skargi, dokonał oceny okoliczności powołanych przez skarżącego, jako uprawdopodobnienie braku winy w uchybieniu terminu. Według Sądu, w rozpoznawanej sprawie argumentacja skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd nie kwestionuje tego, że skarżący w dnia od 17 do 26 października 2010 r. przebywał w szpitalu, co mogło mu uniemożliwić zapoznanie się w tych dniach z treścią zaskarżonego postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. Wskazać jednak należy, że przeszkoda ta była krótkotrwała. Skarżący po wyjściu ze szpitala wrócił do domu i tylko z powodu jego złego samopoczucia oraz wizyt lekarskich w dniach 27 i 28 października 2010 r., żona przekazała mu przesyłkę w dniu 30 października 2010 r. Wobec powyższego od daty doręczenia postanowienia, tj. od 25 października 2010 r. do momentu uzyskania informacji o tym fakcie przez skarżącego, upłynęły zaledwie 4 dni z 30-dniowego terminu do wniesienia skargi. Skarżący nie wskazał natomiast, by od 30 października 2010 r. wystąpiły jakiekolwiek inne okoliczności, które uniemożliwiałby mu sporządzenie skargi i jej wniesienie, bądź to osobiście bądź za pośrednictwem poczty, tym bardziej, że skarżący nie jest osobą samotną, mieszka z żoną. Sąd podziela w tym miejscu utrwalony w orzecznictwie sądów administracyjnych pogląd, że choroba, czy zwolnienie lekarskie nie jest potwierdzeniem braku winy strony w uchybieniu terminu w sytuacji, gdy dokonanie czynności procesowych możliwe jest przez stronę i nadanie pisma przez domownika na poczcie (por. postanowienie NSA z dnia 22 stycznia 2010 r. sygn. I OZ 28/10 Lex 599944). Wyjaśnić należy, że przesłanka, o której mowa w art. 86 § 1 p.p.s.a. polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia wszelkiej staranności przy dokonywaniu czynności procesowych. Zarówno w orzecznictwie jak i nauce prawa panuje zgodność, że Sąd oceniając te przesłanki, powinien przyjąć obiektywne mierniki staranności, których można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wyd. II, Warszawa 2006). W postanowieniu z dnia 11 kwietnia 2008 r. I OZ 246/08 (LEX nr 479292). Naczelny Sąd Administracyjny podkreślał wielokrotnie, że przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie wówczas, gdy strona w sposób przekonujący uprawdopodobni brak swojej winy. Z brakiem winy mamy natomiast do czynienia tylko w przypadku zaistnienia niezależnych od strony, która uchybiła terminowi i niemożliwych do przezwyciężenia okoliczności, z powodu których doszło do przekroczenia wyznaczonego przepisami prawa terminu. Dlatego też okoliczności, na które powołuje się skarżący, czyli choroba (udar) nie uprawdopodabniają, według Sądu, braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Na marginesie należy zauważyć, iż skarżący pomimo choroby na jaką się powołuje i wizyt lekarskich po pobycie w szpitalu, jak również znacznej odległości od miejsca zamieszkania (K.) złożył w siedzibie organu skargę, co stanowi kolejny argument do uznania, że nie istniały przyczyny nie do przezwyciężenia, które uniemożliwiałyby skarżącemu złożenie skargi w terminie. W rezultacie, w zaistniałym stanie faktycznym, należało uznać, że skarżący nie spełnił ostatniej przesłanki warunkującej pozytywne rozpatrzenie wniosku o przywrócenie terminu, tj. nie uprawdopodobnił, aby nie ponosił winy w uchybieniu terminu. W tym stanie sprawy, na podstawie art. 86 § 1 i art. 87 p.p.s.a. należało odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi.