I SA/Sz 1017/15

Dnia 30 września 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA – Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka po rozpatrzeniu w dniu 30 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku I. K. o wstrzymanie wykonania decyzji Kierownika Biura Powiatu G. Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] r. nr [...] w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania aktu I. K. – dalej: "Skarżąca", pismem z dnia 31 lipca 2015 r., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. W treści skargi zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Kierownika Biura Powiatu G. Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] r. nr [...], mocą której Skarżąca została zobowiązana do zwrotu kwoty [...] zł tytułem nienależnie pobranych płatności bezpośrednich. W uzasadnieniu wniosku Skarżący wskazał, iż za jego zasadnością przemawia argumentacja zamieszczona w treści uzasadnienia skargi na decyzję Organu odwoławczego. Zdaniem Skarżącej został ona pozbawiona możliwości obrony swojego interesu w toku postępowania o ustalenie nienależnie pobranych płatności. Ponadto Skarżąca odwołując się do toczącego się z jej skargi kasacyjnej postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, postanowienia prokuratorskiego oraz orzeczenia Sądu Rejonowego, podniósł że Organ przyznając płatność za 2004 r. nie pozostawał w błędzie wywołanym przez Skarżącą. Skarżąca twierdzi, iż wdrożenie postępowania wykonawczego decyzji, uwzględniając fakt, iż utrzymuje się ona z emerytury stanowi zagrożenie jej bytu. Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę odniósł się do wniosku Skarżącej wskazując, iż niekorzystne dla Strony rozstrzygnięcie postępowania w sprawie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności bezpośrednich do gruntów rolnych nie stanowi zagrożenia dla jej bytu. Organ odwoławczy podkreśla, iż argumentacji Skarżącej przeczą dane odnoście wysokości wsparcia wypłacanego Skarżącej przez ARiMR. Skarżąca bowiem nie zależnie od kwot uzyskiwanych ze sprzedaży płodów rolnych, z tytułu samych płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego oraz ONW, na podstawie wniosków z roku 2014 otrzymała kwotę przekraczającą [...] zł (wypłaty z listopada 2014 r. i marca 2015 r.). Wsparcie podobnej wielkości Skarżąca otrzymywała także w latach poprzednich. W roku 2015 Skarżąca również wystąpiła o udzielenie pomocy tego rodzaju. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej zwanej: "p.p.s.a.", wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, zgodnie z przepisem art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Jak wynika z przytoczonej powyżej regulacji prawnej, warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku powinno więc odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Najdobitniej wyraził to Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 18 maja 2004 r., FZ 65/04 (niepubl.), w którym stwierdził, że brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Sąd zaś nie jest zobowiązany ustalać tych okoliczności we własnym zakresie, gdyż w istocie sprowadzałby się do uzupełniania za stronę skarżącą uzasadnienia wniosku (por. postanowienie NSA z 4 lipca 2012 r. I OSK 1522/12, LEX 1225721, postanowienie NSA z 22 marca 2012 r. I FZ 5/12, LEX 113637). Złożenie bowiem wniosku nie oznacza automatyzmu w blokowaniu realizacji praw i obowiązków wynikających z decyzji administracyjnej. Sąd ocenia jedynie, czy podane przez Skarżącą okoliczności w istocie wskazują na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie - Sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża Skarżącą. Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy podnieść należy, że rozpoznawany wniosek powyższych wymogów nie spełnia. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę wskazuje, iż w skardze Skarżąca nie zawarła twierdzeń potwierdzających niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zamieszczone w uzasadnieniu wniosku argumenty odnoszą się jedynie do przebiegu postępowania o ustalenie nienależnie pobranych płatności oraz postępowania toczącego się przed NSA. Wskazują ponadto, iż argumentacja Skarżącej obrazuje pozbawienie jej możliwości obrony interesu w toku ww. postępowania. Lakonicznie jedynie stwierdziła, że wykonanie decyzji Organu I instancji dla Skarżącej utrzymującej się z emerytury stanowi zagrożenie jej bytu. Skarżąca nie powołała się także na żadne konkretne fakty i zdarzenia, które świadczyłyby o tym, że wstrzymanie wykonania wskazanej decyzji byłoby zasadne. Mając powyższe na uwadze, ze względu na fakt, że Skarżąca nie wykazała istnienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a., które uzasadniałyby wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, orzeczono jak w sentencji na podstawie wyżej powołanych przepisów.