I SA/Sz 1034/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Wojtysiak (spr.), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 3 listopada 2016 r. sprawy ze skargi [...] na uchwałę Rady Miejskiej w [...] z dnia 19 grudnia 2014 r. nr [....] w przedmiocie ustalenia wysokości dopłaty do ceny 1m3 usług zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków z terenu miasta i gminy [....] p o s t a n a w i a: odrzucić skargę [...] – dalej jako: "Skarżący" wniósł pismem z dnia 12 sierpnia 2016 r. bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie bez pośrednictwa organu skargę na uchwałę Rady Miejskiej w [...] z dnia 19 grudnia 2014 r., nr [...] w sprawie ustalenia wysokości dopłaty do ceny 1m3 usług zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków z terenu miasta i gminy [...]. Skarga została nadana do Organu w dniu 23 września 2016 r. Wpływ do Rady Miejskiej nastąpił zgodnie ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru w dniu tym samym dniu. Skarżący w uzasadnieniu skargi wskazał, że po raz trzeci wnosi skargę na ww. uchwałę. Powodem napisania skargi jest ewidentne naruszenie prawa bo nawet sąd tak sugerował, w rezultacie oddalając skargę wyrokiem z dnia 17 lutego 2016 r. Ponadto poinformował, że potrzebne do rozpatrzenia sprawy materiały znajdują się przy wcześniej złożonej skardze. Ponowna skarga nie została przez Skarżącego poprzedzona wezwaniem Organu do usunięcia naruszenia prawa, sformułowanym na podstawie art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r., poz. 594 ze zm.) – dalej jako: "u.s.g.". W odpowiedzi na skargę Rada Miejska w [...] wniosła o jej odrzucenie. W uzasadnieniu Organ wskazał, że sprawa została prawomocnie rozstrzygnięta wyrokiem WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 1145/15. W związku z tym, że skarga w tej samej sprawie pomiędzy tymi samymi stronami przysługuje tylko jednokrotnie, zatem zgodnie z art. 58 § 1 pkt 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi winna być odrzucona. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić, jednakże z innych przyczyn niż wskazywane przez Organ w odpowiedzi na skargę. W pierwszej kolejności Sąd bada z urzędu dopuszczalność skargi, ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) – dalej jako: "p.p.s.a.". Zgodnie z przepisem art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Stosownie do treści art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2016 r., poz. 446 ze zm.) – dalej jako: "u.s.g.", każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Z akt sprawy wynika, że Skarżący wniósł w dnia 9 września 2016 r. skargę na uchwałę Rady Miejskiej w [....] z dnia 19 grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości dopłaty do ceny 1 m3 usług zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków z terenu miasta i gminy [....]. Ww. skarga została poprzedzona przez Skarżącego pismem z dnia 29 lipca 2015 r. zatytułowanym "Wniosek", które stanowiło wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Rada Miejska w [....] uchwałą z dnia 27 sierpnia 2016 r. nr [....]w sprawie wezwania do usunięcia naruszenia prawa, odmówiła uwzględnienia zmiany uchwały Rady Miejskiej z dnia 19 grudnia 2014 r. nr [...]. Skarga wyrokiem z dnia 17 lutego 2016 r. została oddalona. W postanowieniu składu siedmiu sędziów z dnia 24 czerwca 2002 r., sygn. akt OSA 2/02 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, określone w art. 101 ust. 1 u.s.g. jest czynnością prawną, która przysługuje danemu podmiotowi w stosunku do określonej uchwały – jednokrotnie, następne pisma w tej samej sprawie, pochodzące od tego samego podmiotu, nie są wezwaniami w rozumieniu tego przepisu. Nie można instytucji wezwania do usunięcia naruszenia prawa traktować jak czynności niewywołującej żadnych skutków prawnych, która może być powtarzana wielokrotnie i bez ograniczeń. Przyjęcie takiego poglądu pozbawiłoby to działanie znaczenia prawnego, byłoby zaprzeczeniem jego istoty i powodowałoby destabilizację obrotu prawnego, zamiast poprawić bezpieczeństwo tego obrotu. Ponadto strony, którym przysługują tradycyjne środki odwoławcze (odwołania, zażalenia) nie mogą być w gorszej sytuacji prawnej, niż podmioty, którym z powodu specyfiki postępowania przysługuje środek prawny określony w art. 101 ust. 1 u.s.g. (por. postanowienie WSA w Szczecinie z dnia 23 września 2016 r., sygn. akt II SA/Sz 990/16, postanowienie WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 30 grudnia 2014 r., sygn. akt II SA/Go 830/14 – www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W myśl art. 53 § 2 p.p.s.a., w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Z powyższego wynika, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa jest przesłanką dopuszczalności wniesienia skargi do sądu administracyjnego na uchwałę rady gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, a 30-dniowy termin do wniesienia skargi (art. 53 § 2 p.p.s.a) liczy się od dnia doręczenia wzywającemu odpowiedzi organu, albo od dnia wniesienia wezwania, jeżeli organ odpowiedzi nie udzielił. Brak wezwania do usunięcia naruszenia prawa uniemożliwia wniesienia skargi i w konsekwencji skutkuje odrzuceniem przez wojewódzki sąd administracyjny skargi jako niedopuszczalnej. Również złożenie skargi z uchybieniem terminu określonego w art. 53 § 2 p.p.s.a. skutkuje odrzuceniem skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., jako złożonej po terminie. Przenosząc powyższe na grunt stanu faktycznego niniejszej sprawy wskazać należy, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa złożone zostało przez Skarżącego w dniu 29 lipca 2015 r., zaś Rada Miejska w [....] udzieliła na ww. wezwanie odpowiedzi wydając uchwałę z dnia 27 sierpnia 2015 r. nr [....] (okoliczność niesporna). Nie budzi zatem wątpliwości, że ustawowy termin do złożenia skargi na uchwałę z dnia 19 grudnia 2014 r. już upłynął. Tymczasem skarga na ww. uchwałę Rady Miejskiej w [....] wpłynęła bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie w dniu 19 września 2016 r. Pismem z dnia 20 września 2016 r. WSA w Szczecinie przekazał skargę Radzie Miejskiej w [....] w celu nadania jej biegu (przekazanie nastąpiło w dniu 23 września 2016 r.). Zatem skarga została złożona przez Skarżącego ze znacznym uchybieniem terminowi ustawowemu określonemu w art. 53 § 2 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji, za podstawę przyjmując art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Jednocześnie na podstawie art. 222 p.p.s.a. nie żąda się opłat od pisma, jeżeli już z niego wynika, że podlega ono odrzuceniu. Z treści skargi wynikało, że Skarżący wniósł skargę po upływie terminu do jej wniesienia, a zatem skarga ta podlega odrzuceniu bez wzywania o wpis.